Court grants interim injunction to suspend aircraft operation tax collection pending higher court rulings.

(De vordering, ingesteld met toepassing van artikel 584 Ger.W., en zoals enigszins geherformuleerd en aangevuld in de conclusies voor eiseressen, strekt ertoe:

- Verweerster verbod te horen opleggen de belasting op de uitbating van vliegtuigen in te kohieren en de inkohiering uitvoerbaar te verklaren vóór uitspraak ten gronde door de Rechtbank ten gronde of vóór de uitspraak van de Raad van State inzake G/A 69.837/IV - 15.864 en G/A 69.876/IV - 15.870, minstens verweerster te horen verbieden de aanslagbiljetten te verzenden, hetzij wat betreft de belastingen voor de dienstjaren 1996 en 1997, als volgt:

1. WAT BETREFT DE BELASTING OP DE UITBATING VAN VLIEGTUIGEN VOOR HET DIENSTJAAR 1996

Verweerster verbod te horen opleggen de belasting in te kohieren en de inkohiering uitvoerbaar te verklaren vóór de uitspraak van de Raad van State inzake G/A 69.837/IV - 15.864 en inzake G/A 69.876/IV - 15.870 en/of een uitspraak door de Rechtbank ten gronde;

in elk geval verweerster verbod te horen opleggen vóór 31 december 1998 in te kohieren indien dergelijke uitspraak niet eerder zou hebben plaatsgevonden, en in dat geval verweerster te horen verbieden de aanslagbiljetten te verzenden voor voormelde uitspraak ten gronde of uitspraak van de Raad van State.

2. WAT BETREFT DE BELASTING OP DE UITBATING VAN VLIEGTUIGEN VOOR HET DIENSTJAAR 1997

Verweerster te horen verbieden de belasting in te kohieren en de inkohiering uitvoerbaar te verklaren vóór de uitspraak van de Raad van State inzake G/A 69.837/IV - 15.864 en inzake G/A 69.876/IV - 15.870 en/of inzake een annulatieberoep tegen de belastingsverordening van 24 maart 1997, en/of een uitspraak van de Rechtbank ten gronde;

in elk geval verweerster te horen verbieden in te kohieren vóór 31 december 1999 indien dergelijke uitspraak niet vóór deze datum zou hebben plaatsgevonden en in het geval waarin de luchtvaartmaatschappijen voor het dienstjaar 1997 een tijdige aangifte doen, verweerster te horen gebieden de inkohiering minstens uit te stellen tot 30 juni 1998, en in dat geval haar te horen verbieden de aanslagbiljetten te verzenden voor voormelde uitspraak ten gronde of uitspraak van de Raad van State.

De vrijwillig tussenkomende partijen, allen leden van BAR BELGIUM, eerste eiseres, treden de argumenten en de vordering van eiseressen bij.

Verweerster concludeert tot de onontvankelijkheid, minstens de ongegrondheid van de vordering.

NOPENS DE RECHTSMACHT

1. Vanaf het dienstjaar 1996 heft verweerster (of minstens "wenst zij te heffen") een jaarlijkse belasting "op de uitbating van vliegtuigen op het grondgebeid van de gemeente", waarvan het bedrag afhankelijk is van het aantal op de luchthaven Brussel-Nationaal vertrekkende passagiers.

2. Verweerster betoogt dat eiseressen (en de vrijwillig tussenkomende partijen) in feite de schorsing vragen van de tenuitvoerlegging van haar belastingsverordening en dat een dergelijke vordering "aan de rechterlijke macht is onttrokken" (cf. artikel 584 in fine Ger.W. en artikel 17 van de gecoördineerde wetten op de Raad van State).

3. De rechtsmacht van de voorzitter dient te worden beoordeeld op grond van het onderwerp van de vordering zoals dit in de inleidende akte is geformuleerd.

Tot staving van hun eis voeren eiseressen in het gedinginleidend exploot aan dat de kwestieuze belasting niet kan worden geheven omdat (samengevat) op verweerster de plicht rust om geen belastingen te heffen op het luchtverkeer.

Zij beroepen zich hiertoe op een welbepaalde rechtsgrond, namelijk artikel 15 in fine van het Verdrag van Chicago dd. 7 december 1944, goedgekeurd in België bij wet van 30 april 1947, dat rechtstreekse werking zou hebben in België:

"Geen tarieven, rechten of andere kosten mogen door een Verdragsluitende Staat worden opgelegd voor het enkele recht van het vliegen over, het binnenvliegen in of het vertrek uit zijn grondgebied door een luchtvaartuig van een Verdragsluitende Staat of van personen of eigendommen daarin".

Daarnaast voeren eiseressen aan dat in casu de gemeente als lokale overheid geen taksen kan heffen, en ook hier wordt verwezen naar een precieze rechtsgrond, namelijk artikel 5 van de wet van 27 juni 1937 houdende herziening van de wet van 16 november 1919 betreffende de regeling van de luchtvaart:

" Worden eveneens bij Koninklijk Besluit uitgevaardigd, al de reglementsvoorschriften betreffende de luchtvaart (...) en het luchtverkeer, het domein van de openbare diensten bestemd voor de luchtvaart en dat luchtverkeer, de bij de reglementen voorziene rechten, taksen, vergoedingen of gelden waaraan het gebruik van die domeinen en openbare diensten onderworpen is".

Volgens eiseressen maakt de toepassing van de aangevochten belastingsverordening een fout uit in de zin van de artikels 1382-1383 BW waaruit voor hen imminente schade voortvloeit (financiële schade en "hinder" bij binnen- en buitenvliegen van België). Er is sprake van een beoogd belastingsbedrag van 75.000.000 BEF.

4. Sinds de instelling in 1981 van het administratief kort geding bij de Raad van State (artikelen 17 en 18 van de gecoördineerde Wetten dd. 12 januari 1973) kan deze laatste als enige de schorsing bevelen van de tenuitvoerlegging van een voor vernietiging vatbare akte van een administratieve overheid. In geval van vordering tot schorsing (erga omnes) van zulke akte kan de Raad van State als enige bij voorraad voorlopige maatregelen bevelen, "met uitzondering van de maatregelen die betrekking hebben op de burgerlijke rechten".

De voormelde bevoegdheid van de Raad van State laat bijgevolg de bevoegdheid van de rechterlijke macht onverlet om een door het bestuur bij de uitoefening van zijn discretionaire bevoegdheid begane onrechtmatigheid vast te stellen. Bovendien verbiedt artikel 159 van de Grondwet de toepassing van een onwettelijke plaatselijke verordening. Met andere woorden, de voormelde bevoegdheid van de Raad van State staat niet in de weg dat de burgerlijke kort gedingrechter dringende en voorlopige maatregelen zou bevelen ter voorkoming van schade, wanneer deze het gevolg is van een ogenschijnlijke schending van enig subjectief recht waaraan in hoofde van verweerder een rechtsplicht beantwoordt. Deze plicht kan bestaan, zoals te dezen, in een "niet-handelen".

5. De beweerde aantasting van het ingeroepen subjectief recht dient wel het werkelijk en rechtstreeks onderwerp van de vordering voor de burgerlijke kort gedingrechter te zijn, en niet het geschil over de onwettigheid zelf van de bestuursdaad. Het geschil moet dus de aantasting betreffen van een subjectief recht waarvan aannemelijk wordt gemaakt dat het ingevolge de ogenschijnlijke miskenning van een verplichting wordt geschonden.

6. Er bestaat een subjectief recht ten aanzien van de overheid wanneer de verplichting die op de overheid rust verschijnt als een absolute verplichting, die "als een onmiddellijk rechtsgevolg voortspruit uit direct werkende wettelijke of reglementaire voorschriften doordat de inhoud en de bestaansvoorwaarden van de verplichting volledig in alle onderdelen door die voorschriften zijn bepaald en de toepassing van die regels het derhalve niet nodig maakt of zelfs toelaat dat bij die toepassing door de overheid op een of ander punt nog een discretionaire appreciatie zou worden uitgebracht" (Raad van State,

18 maart 1969, nr. 13.450, Marneffe).

Vraag is dus of eiseressen een subjectief recht putten uit wettelijke bepalingen die verweerster geen ruimte laten tot keuze te doen of niet te doen.

Het lijdt geen twijfel dat het recht om belastingen te betalen en om niet onrechtmatig te worden aangeslagen behoort tot de klassieke politieke rechten (Van Orshoven P., Behoorlijke rechtsbedeling bij geschillen over directe rijksbelastingen, Antwerpen, Kluwer, 1987, nr. 5557, p. 46-53).

Bijgevolg kan de wetgever de bevoegdheid over de fiscale geschillen toekennen aan een andere instantie van de gewone rechter. Huidige vordering betreft een gemeentebelasting. Het blijkt niet dat de wetgever, bijvoorbeeld in de Wet van 24 december 1996 betreffende de vestiging en de invordering van de provincie- en de gemeentebelastingen, dit heeft gedaan.

Verweerster beweert dat schorsing kan worden gevraagd bij de bestendige deputatie, maar vermeldt niet de wetsartikelen in dewelke dergelijk beroep zou zijn opgenomen. Integendeel, luidens artikel 9 van de wet van 24 december 1996 ontslaat het indienen van een bezwaar de belastingsplichtige niet van de betaling van de belasting.

Het feit dat fiscaal recht van openbare orde is, onttrekt niet de geschillen aan de rechtsmacht van de rechterlijke rechter inzake subjectieve rechten die worden beïnvloed door het fiscaal recht.

7. Aangezien eiseressen een concreet en in hoofde van verweerster te respecteren recht inroept, namelijk het recht om te landen op en op te stijgen van de nationale luchthaven zonder dat tarieven, rechten of andere kosten mogen worden opgelegd (door verweerster), blijkt het geschil werkelijk en rechtstreeks betrekking te hebben op het bestaan van de door eiseressen ingeroepen subjectieve rechten en de mogelijke schending ervan door verweerster. Het geschil valt binnen de rechtsmacht van de gewone of judiciële rechter.

NOPENS DE FEITEN

8. Eerste eiseres is een beroepsvereniging van luchtvaartmaatschappijen die opereren op de luchthaven Brussel-Nationaal te Zaventem. Tweede eiseres en de vrijwillig tussenkomende partijen zijn deze luchtvaartmaatschappijen zelf.

9. Door een verordening van 18 december 1995 heeft verweerster beslist om met ingang van 1 januari 1996 een jaarlijkse directe belasting te heffen op de uitbating van vliegtuigen op het grondgebied van de gemeente voor de dienstjaren 1996 tot 2000. De belastingsplichtigen zijn de uitbaters van vliegtuigen, waarmee worden bedoeld de eigenaars of houders die een burgerlijk vliegtuig ter beschikking hebben dat zij onder hun verantwoordelijkheid laten deelnemen aan het luchtverkeer vanuit en/of naar het grondgebied van de gemeente. Als indicie van de belastbare uitbating geldt voor elke belastingsplichtige het aantal passagiers dat is vertrokken, dat wil zeggen ingecheckt, tijdens het jaar voor het dienstjaar. Het jaarlijks bedrag van de belasting is 12 BEF per vertrekkende passagier (artikelen 1 tot 4 verordening 18 december 1995).

De aanslag gebeurt op basis van aangiften op formulieren die verweerster zal sturen. Bij gebrek aan tijdige aangifte of bij onvolledige aangifte wordt de belastingsplichtige ambtshalve belast. Op bedrog en overtreding worden straffen gesteld (artikelen 5, 6, 8 en 9 verordening 18 december 1995).

10. In het kader van het administratief toezicht heeft de provinciegouverneur op 4 maart 1996 de belastingsverordening geschorst, op verzoek van de Vlaamse Minister voor binnenlandse aangelegenheden dd.

17 januari 1996.

Verweerster heeft bij verordening van 25 maart 1996 haar belastingsverordening echter gehandhaafd.

11. De Vlaamse Minister van binnenlandse aangelegenheden heeft de verordening niet vernietigd binnen de daartoe voorziene termijn (vóór 24 mei 1996), tegen het advies van zijn administratie.

Het wordt niet betwist dat op het einde van de termijn waarover hij beschikte voor ondertekening van het vernietigingsbesluit, de Minister aan vertegenwoordigers van verweerster en aan haar raadsman een vergadering toestond op zijn kabinet. Blijkbaar heeft de Minister zich laten overhalen het vernietigingsbesluit niet te ondertekenen. Het lijkt alsof de eigen administratie (en eiseressen) minder kans kreeg haar (hun) standpunt uiteen te zetten.

12. Eerste en tweede eiseressen vorderen vervolgens, samen met Deutsche Lufthansa AG, bij verzoek van 12 juli 1996 voor de Raad van State de vernietiging van de belastingsverordening. Ook de Belgische Staat vordert bij verzoek van 15 juli 1996 de vernietiging van de verordening bij de Raad van State.

13. Op 1 juli 1996 heeft verweerster een aantal luchtvaartmaatschappijen verzocht aangifte te doen voor het dienstjaar 1996. De maatschappijen hebben het aangifteformulier niet teruggezonden. Daarop heeft het College van Burgemeester en Schepenen van verweerster op 24 september 1996 beslist over te gaan tot ambtshalve aanslag en inning van boetes voor nietaangifte. Op 14 april 1997 heeft verweerster een bericht van ambtshalve aanslag verzonden.

In toepassing van artikel 6 van de Wet van 24 december 1996 betreffende de vestiging en de invordering van de provincie- en gemeentebelastingen kan verweerster overgaan tot ambtshalve inkohiering. Zij kan dit voor het dienstjaar 1996 doen tot 31 december 1998.

Gelet op de Wet van 24 december 1996 betreffende de vestiging en de invordering van de provincie- en gemeentebelastingen heeft verweerster op 24 maart 1997 een nieuwe belastingsverordening genomen, die een belasting invoert op de uitbating van vliegtuigen voor de dienstjaren 1997 tot en met 2000.

De nieuwe verordening heft de verordening van 25 maart 1996 op.

De nieuwe verordening werd niet geschorst door de provinciegouverneur of vernietigd door de minister. De nieuwe verordening is verbindend geworden op 3 mei 1997, maar werd nog niet uitgevoerd.

Verweerster heeft een aantal luchtvaartmaatschappijen aangifteformulieren gestuurd voor het dienstjaar 1997.

In toepassing van artikel 6 van de Wet van 24 december 1996 betreffende de vestiging en de invordering van de provincie- en gemeentebelastingen kan verweerster voor het dienstjaar 1997 ambtshalve inkohieren tot 30 juni 1998 indien de luchtvaartmaatschappijen aangifte doen, of tot 31 december 1999 indien de luchtvaartmaatschappijen geen aangifte doen.

NOPENS HET BELANG VAN EERSTE EISERES

14. Verweerster laat gelden dat eerste eiseres geen uitbater van vliegtuigen is in de zin van de aangevochten belastingsverordening en bijgevolg geen belastingsplichtige, zodat zij geen belang heeft om de schorsing te vorderen van een inkohieringsprocedure "waarin zij niet betrokken zal zijn".

Artikel 17 Ger.W. vereist een persoonlijk en rechtstreeks belang, dit is een eigen belang "tenzij de wet anders bepaalt" (zie in dezelfde zin: Cass., 19 november 1982, Pas., 1983, I, 338; Cass., 7 juni 1984, Pas. I, 1984, 1230).

Eerste eiseres is een beroepsvereniging in de zin van de Wet van 31 maart 1898 op de beroepsverenigingen,

waarvan het rechtsgeldig bestaan niet wordt betwist.

De wettelijk erkende beroepsvereniging kan optreden in rechte voor de bescherming van de belangen waarvoor zij is opgericht (cf. artikel 2 en 10 van de Wet van 31 maart 1898; zie in dezelfde zin Cass., 10 februari 1998 Pas., 1988, I, 676; Cass., 1 februari 1990, RW, 1989-90, 1262).

De statuten van eerste eiseres voorzien dat zij de belangen behartigt van het luchttransport in België en dat zij in rechte kan optreden (cf. artikelen 3 en 16 van de statuten).

Aangezien huidig geding het beweerd subjectief recht betreft van de luchtvaartmaatschappijen om te vliegen op, over en uit de staten zonder belasting dan retributies, zijn de belangen van het luchttransport in België aan de orde.

Aldus heeft eerste eiseres belang bij huidige vordering.

NOPENS DE URGENTIE ALS BEVOEGDHEIDSVEREISTE

15. In de gedinginleidende akte wordt aangevoerd dat verweerster dreigt met onmiddellijke uitvoering van de belastingsverordening en dat eiseressen vrezen dat schade imminent is omdat zij geen garantie hebben tot terugbetaling van de onterecht door verweerster geïnde belastingen.

Aangezien bijgevolg volgens de termen van het gedinginleidend exploot de vordering spoedeisend zou zijn, is de voorzitter zetelend in kort geding principieel bevoegd om de grond ervan te onderzoeken (Cass., 11 mei 1990, Pas. 1990, I, 1045).

NOPENS DE URGENTIE ALS GEGRONDHEIDSVEREISTE

16. Wanneer de rechter in kort geding zich bevoegd acht en hij onderzoekt of er, op grond van de door partijen aangedragen elementen, in werkelijkheid al dan niet urgentie aanwezig is die het nemen van voorlopige maatregelen kan rechtvaardigen, doet hij uitspraak omtrent de gegrondheid van de vordering (Cass. 11 mei 1990, arrest nr. 537, Pas., 1990, 1050 en TBH, 1992, 774 e.v., met noot LINDEMANS D.; MARCHAL P., "Les référés", Larcier, 1992, nr. 15; STORME M. en TAELMAN P., "Het kort geding: ontwikkelingen en perspectieven", in "Procederen in nieuw België en komend Europa", STORME M. en BEIRLAIN A. (ed.), Kluwer, 1991, blz. 1 e.v., nr. 15).

17. Er is urgentie in de zin van art. 584, eerste lid Ger. W. telkens wanneer de vrees voor een schade van een bepaalde omvang of voor ernstige ongemakken het nemen van een onmiddellijke beslissing noodzakelijk maakt (Cass. 21 mei 1987, Pas. 1987, I, 1160; RW, 1987-88, 1425).

Eiseressen verwijzen naar het risico van onmiddellijke inkohiering door verweerster op basis van ambtshalve aanslag. Indien verweerster de belasting kan innen, zullen verder mogelijk andere gemeenten volgen met gelijkaardige belastingen.

Dat andere gemeenten dan verweerster de zaak met belangstelling zouden volgen, maakt op zichzelf de vordering nog niet spoedeisend. Verder kan huidige beslissing enkele gelden inter partes.

Het is niet betwist dat verweerster op basis van de geldende wetgeving hangende het beroep bij de Raad van State reeds onmiddellijk en op basis van ambtshalve, op dit ogenblik kan overgaan tot uitvoering van de door haar (terecht of niet terecht) gevorderde bedragen. Uit de elementen van de zaak blijkt dat verweerster zinnens is tot daadwerkelijke uitvoering over te gaan. Zo stelt zij uitdrukkelijk in haar conclusies "dat zij de opbrengsten van die nieuwe belasting als reserve zal boeken tot de beslissing van de Raad van State (cf. conclusies verweerster, p. 13, vierde alinea).

Mede gelet op de principiële aard van de betwisting en (doch louter daaraan toegevoegd) de mogelijke verdergaande implicaties die de bestreden belasting kan hebben,

komt de vordering voor als urgent in de zin van artikel 584 Ger.W.).

NOPENS DE RECHTEN VAN PARTIJEN

18. Noch artikel 584 lid 1 Ger.W., dat bepaalt dat de rechter in kort geding bij voorraad uitspraak doet, noch artikel 1039, eerste lid Ger.W., volgens hetwelk de beschikkingen in kort geding geen nadeel toebrengen aan de zaak zelf, beletten dat de rechter in kort geding de ogenschijnlijke rechten van de partijen onderzoekt en op grond van dit onderzoek de maatregelen beveelt die in de lijn liggen van die rechten en van aard zijn om de schade of ernstige ongemakken te voorkomen dan wel weg te nemen of te beperken (Cass. 22 februari 1991, Pas., 1991, I, 607). De voormelde bepalingen brengen enkel mee dat de bodemrechter in geen geval gebonden is door de beschikking van de kort gedingrechter.

Dit betekent geenszins dat de machten van de voorzitter zetelend in kort geding, niet beperkt zijn. Hij mag geen maatregelen nemen die van aard zijn om de rechtspositie van partijen definitief en onherroepelijk te wijzigen zodanig dat een tegengestelde beslissing van de bodemrechter nutteloos wordt (Cass. 9 september 1982 Pas., 1983, I, 48; MARCHAL P., "Les référés", Larcier, 1992, nr. 27). Dit belet echter niet dat maatregelen worden genomen die de feitelijke toestand van partijen wijzigen, hetgeen onvermijdelijk voor gevolg kan hebben dat één der partijen hierdoor nadeel lijdt, zelfs definitief, ook met betrekking tot de procedure ten gronde (STORME M. en TAELMAN P., "Het kort geding: ontwikkelingen en perspectieven" in "Procederen in nieuw België en komend Europa", STORME M. en BEIRLAIN A. (ed.), Kluwer, 1991, blz. 1 e.v., nrs. 25 en 27).

19. Reeds bij het onderzoek van Onze rechtsmacht ter zake werd duidelijk dat het door eiseressen (en de vrijwillig tussenkomende partijen) ingeroepen subjectieve recht aannemelijk wordt gemaakt. Eigenlijk volstaat het hiertoe te verwijzen naar de omstandige nota dd. 6 mei 1996 die de administratie van het departement Binnenlandse Aangelegenheden aan haar minister liet geworden en waarin besloten werd tot de onwettigheid van het raadsbesluit van 18 december 1995 (dossier eiseressen, stuk nr. 8). Prima facie komt dit advies voor als objectief aangezien dit departement geen rechtstreeks belang heeft bij de zaak.

Prima facie laat het Verdrag van Chicago alleen toe dat retributies worden geheven. Voor België worden dergelijke retributies geïnd door de Staat (het bestuur der luchtvaart, de Regie der Luchtwegen en BATC NV).

De belasting waarover huidig geschil handelt is volgens verweerster zelf en zij benadrukt dit - een "directe belasting" (opmerking: in feite benadrukt verweerster het woord "directe", maar dit belet geenszins dat het om een "belasting" gaat).

Verweerster stelt dat het belastbaar feit is de uitbating van vliegtuigen, maar dat de belasting geen taks is voor het vliegen over, binnen of het vertrek uit het grondgebied van de gemeente. Een uitbating van vliegtuigen lijkt ons te bestaan in het laten vliegen van vliegtuigen. Anders dan verweerster stelt, is een belasting op de uitbating van vliegtuigen dus een belasting op het vliegen over, het binnen vliegen of het vertrek uit het grondgebied van Zaventem.

20. Het Verdrag van Chicago is goedgekeurd door de Wet van 30 april 1947, in werking getreden op 2 december 1947, die stelt dat het verdrag volledige uitwerking zal hebben. Het maakt bijgevolg deel uit van onze nationale rechtsorde.

Een verdrag met directe werking heeft voorrang op de nationale wet (Cass.

, 27 mei 1971, Arr. Cass., 1971, 959).

Of een verdrag directe of rechtstreekse werking heeft en dus aan de rechtsonderhorigen onmiddellijk en zonder tussenkomst van de interne overheidsorganen rechten en verplichtingen oplegt en toekent, moet worden uitgegaan van de geest, de inhoud en de bewoordingen ervan (Hof van Beroep, 5 februari 1963, Van Gend en Loos, 26/6, Jurispr., 1963, 3). Vereist is dat de verbintenis van de staat volledig en nauwkeurig wordt uitgedrukt en dat de verdragsluitende partijen de bedoeling hadden om de toekenning van subjectieve rechten en het opleggen van verplichtingen aan personen tot voorwerp van het verdrag te maken.

Uit de geest, de inhoud en de bewoordingen van het verdrag lijkt naar voor te komen dat bedoeld is aan de luchtvaartmaatschappijen de vrije en gelijke toegang tot de luchthavens te verlenen, en dat hiervoor aan de verdragsluitende staten het verbod wordt opgelegd om andere belastingen dan retributies te heffen. De door het verdrag aan de staat opgelegde verbintenis is een verbodsbepaling die volledig en nauwkeurig is uitgedrukt: alleen retributies waarvan de hoogte is bepaald zijn toegelaten. Het verbod is onvoorwaardelijk en staat de verdragsluitende staat geen beoordelingsmarge toe.

De bepalingen van artikel 15 van het verdrag lijken aldus alleen verenigbaar met de bedoeling in hoofde van de verdragsluitende partijen om aan de uitbaters van luchtvaartuigen het subjectieve recht te vliegen op, over en uit de staten zonder belasting dan retributies toe te kennen.

21. De argumentatie met betrekking tot het gevaar van de onmiddellijke inkohiering door verweerster op basis van ambtshalve aanslag komt eigenlijk neer op de vraag wie in afwachting van de uitspraak ten gronde door de Raad van State moet instaan voor de financiering van de mogelijk verschuldigde belasting en voor het risico van de insolvabiliteit van de schuldenaar bij betaling of terugbetaling.

Wat betreft het solvabiliteitsrisico mag worden gesteld dat in beginsel de Belgische overheden, ook de gemeentelijke, meer garanties bieden op solvabiliteit, dan de handelsmaatschappijen die tweede eiseres en de vrijwillig tussenkomende partijen zijn, die immers per definitie onderworpen zijn aan de risico's en wisselvalligheden van de vrije-markteconomie. Eiseressen hebben aldus een reële kans op recuperatie van de door hen mogelijk onterecht betaalde belastingen.

Anderzijds kan niet worden ontkend dat het voorschieten van de mogelijk niet verschuldigde belasting voor sommige van eiseressen een belangrijke last of ernstig ongemak uitmaakt (aanleggen, financieren en boeken van provisie).

Of verweerster de opbrengsten van de belasting nodig heeft, kunnen wij niet nagaan; verweerster vermeldt dat zij de opbrengsten van de belasting sowieso als reserve zal boeken tot de eindbeslissing van de Raad van State.

Voor zover de financiële behoeften een vereiste zijn voor de geldige aanwending van de fiscale bevoegdheid, betreft dit het objectieve en niet de subjectieve contentieux.

22. Op grond van al het bovenstaande, maar tevens op grond van een zuivere afweging van de belangen van de partijen, komt de door eiseressen en de vrijwillig tussenkomende partijen gevorderde maatregel tot bewaring van recht opportuun voor.

23. Ten einde de rechten van verweerster beter te vrijwaren bestaat er aanleiding de termijnen zoals vooropgesteld door eiseressen in hun petitum te verkorten met 15 dagen.

OM DEZE REDENEN;

Wij,

BOON J., rechter aangesteld om de voorzitter van de rechtbank van eerste aanleg zetelende te Brussel te vervangen;

Gezien de wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken;

Rechtsprekende over het voorlopige, na tegenspraak;

Alle andere of strijdige besluiten verwerpend;

Nemen akte van de vrijwillige tussenkomsten.

Zeggen dat de judiciële rechter in kort geding te dezen over rechtsmacht beschikt.

Verklaren de vordering van eiseressen ontvankelijk en gegrond als volgt:

Leggen verweerster verbod op de belasting op de uitbating van vliegtuigen in te kohieren, de inkohiering uitvoerbaar te verklaren of de aanslagbiljetten te verzenden, als volgt:

(1) WAT BETREFT DE BELASTING OP DE UITBATING VAN VLIEGTUIGEN VOOR HET DIENSTJAAR 1996

Leggen verweerster verbod op de belasting in te kohieren en deze inkohiering uitvoerbaar te verklaren vóór de uitspraak van de Raad van State inzake G/A 69.837/IV - 15.864 en inzake G/A 69.876/IV - 15.870 of een uitspraak door de rechtbank ten gronde indien deze uitspraken tussenkomen vóór 15 december 1998. In het andere geval, leggen verweerster verbod op de belasting in te kohieren vóór 15 december 1998 en verbieden haar vervolgens de aanslagbiljetten te verzanden vóór de voormelde uitspraak ten gronde of van de Raad van State.

(2) WAT BETREFT DE BELASTING OP DE UITBATING VAN VLIEGTUIGEN VOOR HET DIENSTJAAR 1997

Leggen verweerster verbod op de belasting in te kohieren en de inkohiering uitvoerbaar te verklaren vóór de uitspraak van de Raad van State inzake G/A 69.837/IV - 15.864 en inzake G/A 69.876/IV - 15.870 of inzake een annulatieberoep tegen de belastingsverordening van 24 maart 1997 of een uitspraak van de rechtbank ten gronde indien deze uitspraken tussenkomen vóór 15 juni 1998. In de andere gevallen en wanneer ofwel de luchtvaartmaatschappijen een tijdige aangifte doen, leggen verweerster verbod op de belasting in te kohieren vóór 15 juni 1998, en ofwel de luchtvaartmaatschappijen geen tijdige aangifte doen, leggen verweerster verbod op de belasting in te kohieren vóór 15 december 1999, en verbieden haar vervolgens om de aanslagbiljetten te verzenden vóór de voormelde uitspraak ten gronde of van de Raad van State.

Voegen de uitspraak over de kosten van dit geding bij de grond van de zaak en begroten deze op 6.678 + 4.100 frank voor eiseressen en de vrijwillig tussenkomende partijen en op 4.100 frank voor verweerster.)