Belgian court dismisses appeal regarding theft and money laundering by siblings, ruling statutory immunity does not apply.

...

2.2.

De beklaagde wordt als dader-mededader vervolgd wegens het plegen te Herzele en/of elders in het Rijk van:

- een diefstal ten nadele van de erfgenamen van de nalatenschap van GDS en IL van deelbewijzen in de beleggingen:

° Fortis B Fix Bond Plus 49 Cap 010318 met een benaderende waarde van euro 96.000,00,

° Fortis BFix06 BD1 Spread Click Cap 020718 met een benaderende waarde van euro 43.000,00,

° Fortis L FD EQ Best Select Euro Cap met een benaderende waarde van euro 11.721,15 (tenlastelegging A);

- het tweede witwasmisdrijf, namelijk het omzetten of overdragen van de illegale vermogensvoordelen met de bedoeling de illegale herkomst ervan te verbergen of te verdoezelen of een persoon die betrokken is bij een misdrijf waaruit deze zaken voortkomen, te helpen ontkomen aan de rechtsgevolgen van zijn daden te weten, namelijk

° 65 van de 96 deelbewijzen in de beleggingen Fortis B Fix Bond Plus 49 Cap 010318 met een benaderende waarde van euro 96.000,00,

° 24 van de 43 deelbewijzen in de beleggingen Fortis BFix06 BD1 Spread Click Cap 020718 met een benaderende waarde van euro 43.000,00,

°20 van de 35 deelbewijzen in de beleggingen Fortis L FD EQ Best Select Euro Cap met een benaderende waarde van euro 11.721,15 (tenlastelegging B);

telkens op niet nader te bepalen tijdstippen in de periode van 28 oktober 2009 tot en met 8 september 2011;

- bij een boedelbeschrijving, een valse eed te hebben afgelegd op 28 maart 2011 (tenlastelegging D).

2.3.

De beklaagde vraagt om de strafvordering wat betreft de tenlasteleggingen A (diefstal) en B (witwasmisdrijf) onontvankelijk te verklaren op grond van de strafuitsluitende verschoningsgrond voorzien in art. 462 Sw.

Net als in eerste aanleg vraagt de beklaagde voor de door haar niet betwiste tenlastelegging D (meineed) haar de gunst van de opschorting van de uitspraak van veroordeling te willen verlenen.

De burgerlijke partijen vragen de bevestiging van het vonnis a quo, waarbij de feiten, voorwerp van de tenlasteleggingen A, B en D, bewezen werden verklaard in hoofde van de beklaagde. Zij wijzen er op dat de strafuitsluitende verschoningsgrond voorzien in art. 462 Sw. in casu niet van toepassing is en diefstal ten nadele van bloedverwanten in zijlijn wel degelijk strafbaar is.

Ook het Openbaar Ministerie wees er in zijn rekwistoor op dat de strafuitsluitende verschoningsgrond voorzien in art. 462 Sw. in casu niet van toepassing is, terwijl de beklaagde de gepleegde meineed niet betwist, zodat het bestreden vonnis te bevestigen is wat de gegrondheid van de strafvordering betreft.

2.4. Geen strafuitsluitende verschoningsgrond

De beklaagde verwijst naar het ten tijde van de ten laste gelegde diefstal en witwasmisdrijf (periode van 28 oktober 2009 tot en met 8 september 2011) toepasselijk artikel 462 Sw., luidende:

"Diefstallen gepleegd door een gehuwde ten nadele van zijn echtgenoot, door een weduwnaar of een weduwe wat de zaken betreft die aan de overleden echtgenoot hebben toebehoord, door afstammelingen ten nadele van hun bloedverwanten in de opgaande lijn, door bloedverwanten in de opgaande lijn ten nadele van hun afstammelingen, of door aanverwanten in dezelfde graden, geven alleen aanleiding tot burgerrechtelijke vergoeding.

Ieder ander persoon die aan deze diefstallen deelneemt of die de gestolen voorwerpen of een gedeelte ervan heelt, wordt gestraft alsof de vorige bepaling niet bestond.",

om de onontvankelijkheid van de strafvordering te argumenteren.

Terecht merkt de beklaagde op dat het bij art. 37,1° van de wet van 26 november 2011 (B.S. 23.01.2012, in werking getreden op 2 februari 2012) in artikel 462 Sw. ingevoerde tweede lid, te weten: "Het eerste lid is niet van toepassing wanneer deze diefstallen zijn gepleegd ten nadele van een persoon die kwetsbaar is ten gevolge van zijn leeftijd, zwangerschap, een ziekte dan wel een lichamelijk of geestelijk gebrek of onvolwaardigheid", welk een beperking op de strafuitsluitende verschoningsgrond voorzien in het eerste lid van art. 462 Sw. inhoudt, op de haar ten laste gelegde feiten sub A en B (voordien gepleegd) niet van toepassing is. Conform het artikel 2,2e lid Sw. dient immers de minst zware strafwet te worden toegepast.

De beklaagde kan zich echter niet beroepen op de strafuitsluitende verschoningsgrond, zoals voorzien in het (oude) artikel 462 Sw., nu de erin vervatte immuniteit niet kan worden uitgebreid tot personen die niet vermeld zijn in het litigieus artikel. Aldus is de diefstal tussen broers en/of zuster strafbaar. Ook diefstallen gepleegd ten nadele van andere personen in de zijlinie blijven strafbaar, zoals bijvoorbeeld tussen oom en neef. (zie D.Merckx, ‘Diefstal tussen echtgenoten, bloedverwanten en aanverwanten', in Comm. Strafrecht en strafvordering, nr. 14).

In zoverre de beklaagde er in haar conclusie kennelijk van uit gaat dat de haar ten laste gelegde diefstal een diefstal betreft gepleegd door een afstammeling ten nadele van een bloedverwant in de opgaande lijn, te weten de beklaagde ten nadele van haar ouders, dient er op gewezen te worden dat de haar ten laste gelegde diefstal gepleegd werd ten nadele van de erfgenamen van de nalatenschap van wijlen haar ouders, zijnde aldus wel degelijk haar broers, die samen met haarzelf de wettige erfgenamen van wijlen haar ouders vormen.

Wat betreft de tenlastelegging B (tweede witwasmisdrijf) kan de beklaagde zich niet alleen om de hoger vermelde reden niet beroepen op de in art. 462 Sw. voorziene persoonlijke immuniteit van strafvervolging.

Anders dan op de misdrijven misbruik van vertrouwen (art. 491 Sw.),oplichting (art. 496 Sw.), informaticabedrog (art. 504quater Sw.) en heling (art. 505,1° lid Sw.) is art. 462 Sw. niet bij uitbreiding van toepassing is op het tweede witwasmisdrijf.

De strafvordering wat betreft de tenlasteleggingen sub A en B is dus wel degelijk ontvankelijk.

...

(Achtste kamer, 2015/NT/1028, 4 oktober 2017)