Appeal dismissed; prior conviction counts as recidivism for sentencing despite procedural default in appeal.

De beklaagde heeft hoger beroep aangetekend tegen alle nadelige schikkingen van het vonnis en hij heeft, zoals hierboven reeds aangehaald, in zijn overeenkomstig art. 204 Sv. tijdig neergelegd grievenschrift (daarbij gebruik makend van het bij K.B. van 18 februari 2016 gepubliceerd grievenschrift) de rubriek 1.12. (andere) aangekruist met de vermelding ‘ongedaan verzet'.

- Artikel 187 §6 Sv., zoals gewijzigd bij art. 83 van de wet van 5 februari 2016 tot wijziging van het strafrecht en de strafvordering en houdende diverse bepalingen inzake justitie (in werking getreden op 1 maart 2016), luidt als volgt:

" Het verzet wordt als ongedaan beschouwd:

1° indien de eiser in verzet, wanneer hij persoonlijk of in de persoon van een advocaat verschijnt en vaststaat dat hij kennis heeft gehad van de dagvaarding in de procedure waarin hij verstek heeft laten gaan, geen gewag maakt van overmacht of van een wettige reden van verschoning ter rechtvaardiging van zijn verstek bij de bestreden rechtspleging, waarbij het erkennen van de aangevoerde overmacht of reden overgelaten wordt aan het soevereine oordeel van de rechter;

2° indien de eiser in verzet nogmaals verstek laat gaan bij zijn verzet, en dat in alle gevallen, ongeacht de redenen voor de opeenvolgende verstekken en zelfs indien het verzet reeds ontvankelijk werd verklaard.".

- Artikel 187 § 9 Sv zoals gewijzigd bij art. 83 van de wet van 5 februari 2016 tot wijziging van het strafrecht en de strafvordering en houdende diverse bepalingen inzake justitie (in werking getreden op 1 maart 2016), luidt als volgt:

"Tegen de beslissing die op verzet is gewezen staat hoger beroep open of, indien zij gewezen is in hoger beroep, cassatieberoep.

Hoger beroep tegen de beslissing die het verzet als ongedaan beschouwt, houdt in dat de grond van de zaak aanhangig wordt gemaakt bij de rechter in hoger beroep, ook al is er geen hoger beroep ingesteld tegen het bij verstek gewezen vonnis".

- Aldus is, naast de beslissing tot ongedaanverklaring, ook de beslissing bij verstek van de 17e correctionele kamer van de rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge van 26 januari 2017 in haar totaliteit aan het oordeel van het hof onderworpen.

- De beklaagde is op de inleidingszitting van de 17e correctionele kamer van de rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Brugge, van 8 december 2016 niet verschenen noch werd hij er vertegenwoordigd door een raadsman.

De eerste rechter heeft terecht beslist dat in hoofde van de verzetter geen overmacht noch enige wettige reden van verschoning ter rechtvaardiging van het verstek kan worden aangenomen. Het verzet werd rechtmatig ongedaan verklaard.

3. Ten gronde - de straftoemeting

Door de voorliggende beoordelingsgegevens van het strafdossier en de behandeling van de zaak op de zitting van het hof zijn de feiten, voorwerp van de tenlasteleggingen A1 tot en met A4 en B1 tot en met B3 in hoofde van de beklaagde bewezen gebleven.

Terzake kan verwezen worden naar de motieven van de eerste rechter zoals uiteengezet onder de rubriek ‘feitelijke gegevens en beoordeling' van het verstekvonnis van 26 januari 2017, die het hof integraal overneemt en bijtreedt.

Overigens betwistte de beklaagde voor het hof deze hem ten laste gelegde feiten niet.

De verdediging van de beklaagde vroeg toepassing te maken van het artikel 65 lid 2 Sw., en verwijst daarbij naar de straf die hij heeft opgelopen bij gewezen arrest van dit hof, deze kamer van 20 december 2016, alwaar hij wegens een diefstal met geweld met bijkomende verzwarende omstandigheden bij verstek veroordeeld werd tot een effectieve gevangenisstraf van 37 maanden.

Het door de beklaagde aangetekende verzet werd bij arrest van dit hof, deze kamer, van 15 februari 2017 ongedaan verklaard. Tegen dit arrest werd er geen rechtsmiddel aangewend zodat het arrest van 20 december 2016 in kracht van gewijsde is getreden.

Gevraagd werd om deze straf als voldoende te beschouwen voor het geheel van de bewezen bevonden feiten en geen bijkomende bestraffing op te leggen.

Het Openbaar Ministerie was akkoord dat er toepassing zou worden gemaakt van het artikel 65 lid 2 Sw. en er werd geen bijkomende bestraffing gevorderd.

Het hof is van oordeel dat het feit welke het voorwerp uitmaakt van het in kracht van gewijsde getreden arrest van dit hof, deze kamer, van 20 december 2016 en de bewezen gebleven feiten, voorwerp van de tenlasteleggingen A1 tot en met A4 en B1 tot en met B3 in onderhavige zaak, gepleegd in staat van wettelijke herhaling, die aan het genoemd arrest voorafgaan, de opeenvolgende en voortgezette uitvoering zijn van een zelfde misdadig opzet zodat, gelet op het artikel 65 lid 2 Sw., er bij de straftoemeting rekening dient te worden gehouden met de hierboven reeds aangehaalde straf.

Alle door de beklaagde gepleegde feiten zijn vermogensdelicten die anno 2015 werden gepleegd.

(Achtste kamer, 2017/NT/369, 20 september 2017)