Court dismisses appeal against conviction for habitual subletting of non-compliant residential units under housing code. Defendant found guilty of violating quality and safety norms for rooms. Court rejects defense regarding commercial intent and lack of knowledge.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Court of Appeal dismissed the appeal against the first-instance judgment convicting the defendant of violating housing quality and safety norms. The defendant, a landlord, was found guilty of subletting non-compliant rooms to a tenant who then illegally subdivided them, constituting a habitual offense. The court rejected the defense's claims regarding lack of knowledge and commercial intent, ruling that the defendant knowingly facilitated the illegal subletting to secure rent.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticles 4, 6, 7 of the Decree of 4 February 1997 on quality and safety norms for rooms and student rooms; Article 20 of the Decree of 15 July 1997 on the Flemish Housing Code: A landlord is criminally liable for subletting non-compliant rooms even if the illegal subdivision is executed by the tenant, provided the landlord knowingly provided the premises for such use.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
In de zaak van het OPENBAAR MINISTERIE en van
1. nr. DE WOONINSPECTEUR
- eiser tot herstel -
tegen
1. nr. SS, van Belgische nationaliteit,
- beklaagde -
2. nr. BB, van Bulgaarse nationaliteit,
- beklaagde -
verdacht van:
De eerste en de tweede :
Om de misdaad of het wanbedrijf uitgevoerd te hebben of om aan de uitvoering ervan rechtstreeks medegewerkt te hebben, door enige daad tot de uitvoering zodanige hulp verleend te hebben dat zonder zijn bijstand het misdrijf niet kon gepleegd worden, nl.
bij inbreuk op artikel 5, strafbaar gesteld door artikel 20§1 al 1 van het decreet d.d. 15 juli 1997 houdende de Vlaamse Wooncode, als verhuurder, als eventuele onderverhuurder of als persoon die een woning ter beschikking, een woning die niet voldoet aan de vereisten en normen van artikel 5 rechtstreeks of via tussenpersoon verhuurd, te huur gesteld of ter beschikking gesteld te hebben met het oog op bewoning,
meer bepaald
in het handelspand gelegen te 9000 Gent, W 308, kadastraal gekend als Gent, afdeling X, eigendom van SS, geboren te X op Y, wonende te 9032 Gent, Lstraat 1 en KK, geboren te X (India) op Y, wonende te 9032 Gent, L 1
onder meer aan:
- AR en DD (kamer -1.1)
- DT en DD (kamer 0.1)
- AH (kamer 1.1)
- TS (kamer 2.1)
- DS (kamer 2.2)
- GZ en AY (kamer 3.1)
met de omstandigheid dat van de activiteit een gewoonte wordt gemaakt
te 9000 Gent in de periode van 01/11/2012 tot en met 26/11/2015
(...)
1.1 De rechtbank van eerste aanleg Oost-Vlaanderen, afdeling Gent, kamer G30d, besliste bij vonnis van 20 september 2016 op tegenspraak als volgt:
"Voorafgaandelijk:
Verbetert de dagvaarding als volgt:
Verbetert de feiten voor zover deze betrekking hebben op de periode van 1 november 2012 tot en met 10 augustus 2013, onder de enige tenlastelegging als volgt:
(...)
Bij inbreuk op artikel 17 van het decreet d.d. 4 februari 1997 houdende de kwaliteits- en veiligheidsnormen van kamers en studentenkamers, zoals gewijzigd door het decreet van 7 juli 2006, als verhuurder hetzij rechtstreeks, hetzij via tussenpersoon, als persoon die het goed ter beschikking stelt met het oog op bewoning, hetzij rechtstreeks, hetzij via tussenpersoon of als eventuele onderverhuurder hetzij rechtstreeks, hetzij via tussenpersoon,
een kamerwoning of een kamer die niet voldoet aan de vereisten artikelen 4, 6 en 7 van hoger vernoemd decreet te hebben verhuurd, te huur gesteld of ter beschikking te hebben gesteld met het oog op bewoning,
met de omstandigheid dat van de activiteit een gewoonte wordt gemaakt;
(...)
5.
5.1 De eerste rechter verbeterde terecht de kwalificatie van de enige telastlegging, daar de in die telastlegging bedoelde feiten werden gedateerd in de periode van 1 november 2012 tot en met 26 november 2015. In de periode van 1 november 2012 tot en met 10 augustus 2013 waren de in de enige telastlegging bedoelde feiten immers strafbaar op grond van artikel 17 van het decreet van 4 februari 1997 houdende de kwaliteits- en veiligheidsnormen voor kamers en studentenkamers (het zgn. "Kamerdecreet"), dat werd opgeheven bij artikel 34 van het decreet van 29 maart 2013 houdende wijziging van diverse decreten wat de woonkwaliteitsbewaking betreft (het zgn. "Integratiedecreet"). In de periode van 11 augustus 2013 tot en met 26 november 2015 waren de feiten strafbaar - en zijn ze dat op heden nog steeds - op grond van artikel 20 van het decreet van 15 juli 1997 houdende de Vlaamse Wooncode (hierna : "de Vlaamse Wooncode").
Het hof verwijst dienaangaande naar de oordeelkundige en bij deze door het hof overgenomen motieven van de eerste rechter omtrent de kwalificatie van de enige telastlegging (randnrs. 18-19 op het 13e en het 14e blad van het bestreden vonnis).
Ingevolge deze deels verbeterde kwalificatie door de eerste rechter - waardoor het feitelijke voorwerp van de telastlegging ongewijzigd is gebleven en waarvan de partijen werden verwittigd - dient de enige telastlegging aldus te worden heromschreven :
"de eerste en de tweede
Om het wanbedrijf uitgevoerd te hebben of om aan de uitvoering ervan rechtstreeks medegewerkt te hebben, door enige daad tot de uitvoering zodanige hulp verleend te hebben dat zonder zijn bijstand het misdrijf niet gepleegd kon worden, namelijk
in de periode van 1 november 2012 tot en met 10 augustus 2013 bij inbreuk op artikel 17 van het decreet van 4 februari 1997 houdende de kwaliteits- en veiligheidsnormen voor kamers en studentenkamers, als verhuurder of als eventuele onderverhuurder of als diegene die het goed ter beschikking stelt, rechtstreeks of via tussenpersoon een kamerwoning of een kamer die niet voldoet aan de vereisten van artikelen 4, 6 en 7 van hoger vernoemd decreet te hebben verhuurd, te huur gesteld of ter beschikking gesteld met het oog op bewoning, en
in de periode van 11 augustus 2013 tot en met 26 november 2015 bij inbreuk op artikel 5, strafbaar gesteld door artikel 20 §1 al 1 van het decreet van 15 juli 1997 houdende de Vlaamse Wooncode, als verhuurder, als eventuele onderverhuurder of als persoon die een woning ter beschikking stelt, een woning die niet voldoet aan de vereisten en normen van artikel 5 van de Vlaamse Wooncode rechtstreeks of via tussenpersoon verhuurd, te huur gesteld of ter beschikking gesteld te hebben met het oog op bewoning,
meer bepaald
in het handelspand gelegen te 9000 Gent, W 308, kadastraal gekend als Gent, afdeling X, eigendom van SS, geboren te X op Y, wonende te 9032 Gent, Lstraat 1 en KK, geboren te X (India) op Y, wonende te 9032 Gent, L 1
onder meer aan:
AR en DD (kamer -1.1)
DT en DD (kamer 0.1)
AH (kamer 1.1)
TS (kamer 2.1)
DS (kamer 2.2)
GZ en AY (kamer 3.1)
met de omstandigheid dat van de activiteit een gewoonte wordt gemaakt".
Het hof stelt in dit verband nog vast dat de feiten, voor zover gepleegd in de periode van 1 november 2012 tot en met 10 augustus 2013 ook na die laatste datum tot op heden steeds strafbaar zijn gebleven, namelijk op grond van de voormelde bepalingen van de Vlaamse Wooncode.
Telkens hierna wordt verwezen naar de enige telastlegging, betreft het de aldus door het hof verbeterde telastlegging.
5.2 De feiten die betrekking hebben op de voormelde misdrijfperiode van 1 november 2012 tot en met 10 augustus 2013 van de enige telastlegging werden voorheen strafbaar gesteld door artikel 17 van het Kamerdecreet met een gevangenisstraf van zes maanden tot drie jaar en een geldboete van 500,- EUR tot 25.000,- EUR en - in zoverre van de betrokken activiteit een gewoonte werd gemaakt - met een gevangenisstraf van een jaar tot vijf jaar en een geldboete van 1.000,- EUR tot 100.000,- EUR.
In zoverre de feiten, voorwerp van de enige telastlegging, betrekking hebben op de voormelde misdrijfperiode van 11 augustus 2013 tot en met 26 november 2015, worden ze strafbaar gesteld door artikel 20, § 1, van de Vlaamse Wooncode met een gevangenisstraf van zes maanden tot drie jaar en een geldboete van 500,- EUR tot 25.000,- EUR of met een van die straffen alleen en - in zoverre van de betrokken activiteit een gewoonte werd gemaakt - met een gevangenisstraf van een jaar tot vijf jaar en een geldboete van 1.000,- EUR tot 100.000,- EUR of met een van die straffen alleen.
Daar artikel 20, § 1, van de Vlaamse Wooncode, op grond waarvan de feiten gedurende de volledige misdrijfperiode op heden strafbaar worden gesteld, aldus voorziet in de mogelijkheid om behalve een gevangenisstraf en een geldboete ook een van die straffen alleen uit te spreken, houdt het hof rekening met die laatste bepaling bij de beoordeling van de straftoemeting (art. 2 Sw.).
6. Op 20 oktober 2015 stelde de lokale politie te Gent naar aanleiding van een klacht van een buurtbewoner vast dat er abnormaal veel mensen hun intrek hadden genomen in een pand, gelegen te 9000 Gent, W nr. 308. Meer in het bijzonder bleken diverse personen, voornamelijk met de Bulgaarse nationaliteit, in onderscheiden kamers van het voormelde pand te wonen.
Het bewuste pand behoort in eigendom toe aan de eerste beklaagde SS en diens echtgenote KK. De eerste beklaagde SS, die van India afkomstig is en in 1999 tot Belg werd genaturaliseerd, verklaarde dat hij het pand "ongeveer in 2000" heeft gekocht, terwijl uit het inlichtingenbulletin in het strafdossier blijkt dat hij er van 25 juni 2002 tot 31 oktober 2012 heeft gewoond.
Uit het strafdossier blijkt voorts dat de eerste beklaagde SS het pand met ingang van 31 oktober 2012 heeft verhuurd tegen een huurprijs van 995,- EUR per maand aan de tweede beklaagde BB (volgens de gegevens van het strafdossier bijgenaamd "Chico", en blijkbaar soms ook "Sukri" of "Surcu" genoemd), die de Bulgaarse nationaliteit heeft (zie de kopie van de desbetreffende huurovereenkomst in de stukken 152-160 van het strafdossier). Deze laatste blijkt de woning te hebben onderverhuurd aan diverse onderhuurders, vaak van Bulgaarse afkomst, waaronder deze die in de enige telastlegging worden vermeld.
In dit verband werd een gerechtelijk onderzoek gevorderd wegens huisjesmelkerij (artt. 433decies e.v. Sw.), dat nadien werd uitgebreid met een onderzoek naar inbreuken op de Wooncode. In dit verband deed de wooninspecteur ook technische vaststellingen in het bewuste pand, waarbij onder meer werd vastgesteld :
- dat de in de kelder ingerichte woongelegenheid 139 strafpunten behelsde en ongeschikt, onbewoonbaar en onaangepast was (kamer -1.1);
- dat de kamer op het gelijkvloers 81 strafpunten behelsde en als zodanig ongeschikt en onaangepast was (kamer 0.1);
- dat de kamer op de eerste verdieping (straatzijde) 96 strafpunten behelsde en ongeschikt en onbewoonbaar was (kamer 1.1);
- dat de kamer op de tweede verdieping (straatzijde) eveneens 96 strafpunten behelsde en ongeschikt was (kamer 2.1);
- dat ook de kamer op de tweede verdieping (achterzijde) 96 strafpunten behelsde en ongeschikt en onaangepast was (kamer 2.2);
- dat de kamer op de derde verdieping (zolder) 90 strafpunten behelsde en ongeschikt en onaangepast was (kamer 3.1).
Op het ogenblik van de huiszoeking van 26 november 2015 bleek dat de voormelde kamers/woongelegenheden door de tweede beklaagde BB toentertijd werden onderverhuurd aan :
- RA en DD, van Bulgaarse nationaliteit (kamer -1.1),
- TD en DD, van Bulgaarse nationaliteit (kamer 0.1),
- HA, van Turkse nationaliteit (kamer 1.1),
- ST, van Turkse nationaliteit (kamer 2.1),
- SD, van Bulgaarse nationaliteit (kamer 2.2),
- ZG, van Belgische nationaliteit, en YA, van Bulgaarse nationaliteit (kamer 3.1).
De raadkamer te Gent oordeelde bij beschikking van 2 maart 2016 dat er geen reden was tot vervolging op grond van huisjesmelkerij, maar verwees de beide beklaagden wel naar de correctionele rechtbank op grond van inbreuken op de Vlaamse Wooncode overeenkomstig de hoger aangehaalde telastlegging.
Voor een verdere weergave van de gegevens van het onderzoek verwijst het hof naar de desbetreffende weergave in het bestreden vonnis, die bij deze wordt overgenomen en bevestigd en voor herhaald wordt beschouwd (randnrs. 4-17 op het 4e blad tot en met het 13e blad onder de hoofding "Feiten"), met dien verstande dat het schrijven van de afdeling bouw- en woontoezicht van de stad Gent van 7 februari 2014 louter aan de eerste beklaagde SS blijkt te zijn meegedeeld, terwijl de tweede beklaagde BB werd aangeschreven bij schrijven van 20 juni 2014 (randnr. 17 op het 13e blad van het bestreden vonnis, zie stuk 175 van het strafdossier).
7.
7.1 Op grond van de gegevens van het strafdossier en de behandeling voor het hof zijn de feiten, voorwerp van de enige telastlegging, en de schuld van zowel de eerste beklaagde SS als van de tweede beklaagde BB aan die feiten ook voor het hof bewezen gebleven.
Het hof verwijst dienaangaande naar de oordeelkundige motieven van de eerste rechter (randnrs. 20-23 op het 14e blad en het 15e blad van het bestreden vonnis), die bij deze worden bevestigd en overgenomen en alhier als herhaald worden beschouwd. Mede gelet op de door de beklaagden neergelegde conclusies, voegt het hof daar nog het volgende aan toe.
7.2 Uit de gegevens van het strafdossier, waaronder met name de vaststellingen van de verbalisanten en de foto's van de plaatselijke toestand (zie het navolgend proces-verbaal GE.LA.97/15 en het aanvankelijk proces-verbaal nr. GE.66.RW.100/2015 van de Wooninspectie Oost-Vlaanderen), blijkt onmiskenbaar dat het gebouw feitelijk werd opgedeeld in meerdere entiteiten die elk afzonderlijk - op een weliswaar volstrekt ondermaatse wijze - feitelijk waren ingericht als een woongelegenheid, waarbij voor elke woonentiteit (met inbegrip van de woonentiteit in de kelderverdieping) werd voorzien in enige vorm van - deels gemeenschappelijk te benutten - sanitaire voorzieningen, kook- en slaapgelegenheid.
Het verweer van de tweede beklaagde BB dat, aangezien het pand in de patrimoniumdocumentatie staat beschreven als een "handelspand", volgens hem de Vlaamse Wooncode niet van toepassing is, snijdt geen hout. Immers blijkt nergens uit dat de woning gedurende de incriminatieperiode, geheel of gedeeltelijk, ooit werd gebruikt als handelspand, en dit in weerwil van de verklaring van de tweede beklaagde BB dat hij aanvankelijk de bedoeling had in het pand een pizzeria te installeren en zelf boven te gaan wonen (stuk 135 van het strafdossier). De tweede beklaagde BB verklaarde immers zelf dat de kamers reeds voorhanden waren in het pand - waarmee blijkbaar wordt bedoeld : op het ogenblik dat de tweede beklaagde de huur aanging ten aanzien van de eerste beklaagde - en dat hij zelf op de zolderkamer een toilet en een badkamer heeft geïnstalleerd en met afvalhout een trap heeft gemaakt (stuk 136 van het strafdossier). Het pand werd aldus feitelijk louter aangewend voor de huisvesting van meerdere personen en/of gezinnen, en dient bijgevolg te worden beschouwd als een "woning" in de zin van de Vlaamse Wooncode, zijnde elk onroerend goed of het deel ervan dat hoofdzakelijk bestemd is voor de huisvesting van een gezin of alleenstaande (art. 2, § 1-31°, Vlaamse Wooncode).
Dat het gebouw bij de patrimoniumdocumentatie bekend staat als een handelspand ("handelshuis"), is als zodanig irrelevant. Hetzelfde geldt voor de omstandigheid dat het pand ook in de huurovereenkomst van 31 oktober 2012 tussen de eerste beklaagde als verhuurder en de tweede beklaagde als huurder beschreven wordt als een "handelshuis" (stuk 152 strafdossier), te meer daar in de huurovereenkomst werd gestipuleerd dat het pand bestemd is als hoofdverblijfplaats en noch geheel noch gedeeltelijk voor de beroepsactiviteit van de huurder mag worden aangewend, waarmee werd gedoeld op elke activiteit die onder het toepassingsgebied van de wet op de handelshuurovereenkomsten valt (stuk 154 strafdossier). Overigens blijkt ook uit de brandverzekeringsovereenkomst die de eerste beklaagde en zijn echtgenote met betrekking tot het bewuste pand sloten, dat het pand werd verzekerd voor het gebruik als "woning", meer in het bijzonder voor het type "eengezinswoning" (stuk 163 strafdossier).
Voorts is het bewezen dat de voormelde kamers in het pand werden (onder)verhuurd door de tweede beklaagde BB aan diverse, meestal snel wisselende, onderhuurders, waaronder (op het einde van de misdrijfperiode) aan de in de enige telastlegging vermelde personen. Deze dienden de huurprijs van meerdere honderden euro's per kamer cash in handen van de tweede beklaagde te betalen (waarbij door de onderscheiden huurders melding wordt gemaakt van maandelijkse huurprijzen variërend van 200,- EUR, 300,- EUR, 400,- EUR, 450,- EUR tot zelfs 550,- EUR per kamer).
Zo ook blijkt uit de vaststellingen van de verbalisanten, en met name deze van de wooninspecteur, dat de kamers niet beantwoordden aan de vereisten en normen van artikel 5 van de Vlaamse Wooncode (zie ook hoger, randnr. 6). Het verweer van de tweede beklaagde dat de vastgestelde gebreken grotendeels betrekking hadden op "afwerking en onvakkundige plaatsing" en dat de kamers op meerdere punten wél in orde waren - met name volgens de beklaagde op het vlak van de sanitaire voorzieningen, de verwarmingsmiddelen, de elektrische installaties, de gasinstallaties en de stabiliteit - doet geen afbreuk aan de technische vaststellingen van de wooninspecteur, waaruit blijkt dat de kamers geenszins voldeden aan de vereisten en normen van artikel 5 van de Vlaamse Wooncode.
De enige telastlegging is dan ook bewezen in hoofde van de tweede beklaagde BB.
Voorts is het bewezen dat de tweede beklaagde BB van de betrokken activiteit een gewoonte heeft gemaakt, daar hij op een bestendige wijze gedurende een periode van ongeveer drie jaar de niet-woonconforme kamers van het voormelde pand aan meerdere personen heeft (onder)verhuurd. In weerwil van wat door de tweede beklaagde in zijn beroepsconclusie wordt voorgehouden, ging het hierbij zeker niet om louter "sporadische" terbeschikkingstellingen van kamers aan personen die in een tijdelijke woningnood verkeerden, maar om een activiteit waarvan de tweede beklaagde een gewoonte had gemaakt, wat overigens wordt bevestigd door zijn eigen verklaringen (stuk 135 strafdossier).
Het is irrelevant dat er niet met betrekking tot alle (onder)verhuringen processen-verbaal werden opgesteld. Overigens blijkt uit het schrijven van de afdeling bouw- en woontoezicht van de stad Gent van 7 februari 2014 dat er op 14 november 2013 reeds werd vastgesteld dat er zich in het pand drie keukens bevonden en dat het pand bewoond werd door meerdere gezinnen (stuk 175 strafdossier). In weerwil van wat door de tweede beklaagde wordt voorgehouden, zijn er geen redenen om te twijfelen aan de waarachtigheid van de inhoud van dit officiële schrijven van 7 februari 2014.
Het hof is bovendien van oordeel dat het reeds van bij de aanvang van de huurovereenkomst tussen de eerste en de tweede beklaagde de bedoeling van deze laatste was om het pand op te delen in kamers en deze te (onder)verhuren. Het is immers onaannemelijk dat de tweede beklaagde BB het pand zou hebben gehuurd (voor een huurprijs van 995,- EUR per maand) met de daadwerkelijke bedoeling om er op de gelijkvloerse verdieping een pizzazaak te openen en op de bovenverdieping te wonen, en dat pas nadien, overigens bijna onmiddellijk, zou zijn gebleken "dat zulks niet haalbaar was". Behalve de gratuite bewering van de tweede beklaagde dat hij de bedoeling had om een pizzazaak te openen (waarbij hij ook op 26 november 2015 nog steeds volhield "alsnog een pizzeria op de locatie te openen", stuk 136 strafdossier), ligt geen enkel gegeven voor waaruit kan worden afgeleid dat het de tweede beklaagde werkelijk menens was om een dergelijke horecazaak op te starten. Dit klemt te meer daar de tweede beklaagde, net als zijn echtgenote, van een invaliditeitsuitkering blijkt te genieten.
7.3 In tegenstelling tot wat door de eerste beklaagde SS wordt voorgehouden, is het voor de bewezenverklaring van de telastlegging in zijnen hoofde niet vereist dat hij zou hebben "samengewerkt" met de tweede beklaagde BB of met deze laatste "onder een hoedje" zou hebben gespeeld, noch dat hij met zijn huurder concrete afspraken zou hebben gemaakt. De eerste beklaagde SS heeft als (hoofd)verhuurder immers een eigen strafrechtelijke verantwoordelijkheid, waardoor ook hij als dader moet worden beschouwd van het in de enige telastlegging nader omschreven misdrijf.
Het hof volgt de eerste beklaagde SS niet in zijn verweer dat hij als eigenaar-(hoofd)verhuurder van het pand niet op de hoogte zou zijn geweest van de omstandigheid dat de onderscheiden kamers in dit pand door zijn huurder, zijnde de tweede beklaagde BB, als afzonderlijke wooneenheden op een wederrechtelijke wijze (want in strijd met de voorschriften van artikel 5 van de Vlaamse Wooncode) werden (onder)verhuurd aan diverse onderhuurders. Het hof hecht immers geloof aan de verklaring van de tweede beklaagde BB waarbij deze stelde dat hij de eerste beklaagde SS van meet af aan heeft voorgesteld om het huis op te delen in kamers en deze verder onder te verhuren, en dat de eerste beklaagde SS daarmee akkoord ging omdat het enige wat hem interesseerde het innen van de maandelijkse huurprijs van 995,- EUR was (stuk 135 strafdossier). Zo ook hecht het hof geloof aan de verklaring van de tweede beklaagde BB dat hij op de zolderkamer een badkamer heeft geïnstalleerd en op de gelijkvloerse verdieping de badkamer heeft gerenoveerd, en dat het materiaal daarvoor door de eigenaar, zijnde dus de eerste beklaagde SS, werd betaald (stuk 136 van het strafdossier).
De eerste beklaagde SS verklaarde overigens zelf dat hij wist dat er meerdere mensen in het pand woonden (stuk 145 in fine strafdossier), waarbij hij heel zeker besefte dat deze mensen zeker niet allen familieleden van de tweede beklaagde waren. Het gebruik van het pand als meergezinswoning wordt ook bevestigd door het schrijven van de afdeling bouw- en woontoezicht van de stad Gent van 7 februari 2014, waaruit blijkt dat er op 14 november 2013 werd vastgesteld dat er zich in het pand drie keukens bevonden en dat het pand bewoond werd door meerdere gezinnen (stuk 175 strafdossier). Hieraan wordt geen afbreuk gedaan door de omstandigheid dat reeds op 29 augustus 2014 werd vastgesteld dat de gevraagde aanpassingswerken werden uitgevoerd en dat het pand opnieuw als eensgezinswoning werd gebruikt (stuk 177 strafdossier), daar deze "aanpassingswerken" er blijkbaar louter in bestonden dat er twee extra keukens moesten worden verwijderd en de woning opnieuw slechts door één gezin zou worden bewoond (stuk 175 strafdossier). Deze aanpassingswerken stelden duidelijk maar weinig voor, waardoor de kamers in het pand bijna onmiddellijk daarna opnieuw konden worden (en ook werden) doorverhuurd aan onderscheiden (onder)huurders. Het is overigens opmerkelijk dat de tweede beklaagde BB in zijn verklaring van 26 november 2015 niet eens melding maakt van deze aanpassingswerken (hoewel de afdeling bouw- en woontoezicht van de stad Gent bij schrijven van 20 juni 2014 ook hem ertoe had aangemaand deze werken uit te voeren, zie stuk 176 van het strafdossier), terwijl uit de gegevens van het strafdossier voorts blijkt dat in de loop van 2014 meerdere personen zelfs officieel waren ingeschreven (of ingeschreven bleven) op het adres W 308 te Gent (stuk 6 strafdossier), namelijk :
de genaamde MJ, met de Tunesische nationaliteit, sedert 18 juni 2014;
een niet-nader geïdentificeerde vrouw met de Hongaarse nationaliteit sedert 16 juli 2014 (zie dienaangaande ook de verklaring van de tweede beklaagde, stuk 135 van het strafdossier);
de genaamde MK, met de Iraakse nationaliteit, sedert 5 november 2014;
de in Turkije geboren FS, van Belgische nationaliteit, sedert 8 december 2014.
Het verweer van de eerste beklaagde SS dat hij niet het opzet had om gemakkelijk geld te verdienen "op de kap van kansarmen en illegalen", impliceert als zodanig niet dat hij niet schuldig zou zijn aan de hem ten laste gelegde feiten. De eerste beklaagde SS besefte gedurende de volledige geïncrimineerde periode immers maar al te goed dat het innen van de maandelijkse huurprijs van 995,- EUR voor het verhuren van het bewuste pand - dat zich geenszins in een optimale toestand bevond - aan de tweede beklaagde slechts mogelijk was in zoverre de tweede beklaagde op een illegale wijze (want in strijd met de Vlaamse Wooncode) kamers in het pand zou onderverhuren, en dit in weerwil van de door hem gedane inspanningen om het pand in een volgens hem goede staat te onderhouden en om dienaangaande zelfs bepaalde keuringen te laten uitvoeren. Mocht de eerste beklaagde werkelijk de bedoeling hebben gehad zich te distantiëren van de praktijk van de illegale kamerverhuring, dan zou hij de huurovereenkomst ten aanzien van zijn huurder, zijnde de tweede beklaagde, hebben opgezegd van zodra de stad Gent hem (in februari 2014) meedeelde dat zijn pand op een wederrechtelijke wijze als meergezinswoning werd gebruikt, of zou hij de tweede beklaagde in dit verband minstens officieel in gebreke hebben gesteld. Evenwel heeft de eerste beklaagde er integendeel duidelijk voor geopteerd de huurovereenkomst met de tweede beklaagde en dienvolgens de illegale toestand voort te zetten : de huurovereenkomst van 31 oktober 2012 werd te dezen pas beëindigd met ingang van 1 januari 2016 - en bovendien blijkbaar door een opzegging door de tweede beklaagde BB (zie stuk 181 van het strafdossier). Het verweer van de eerste beklaagde dat hij nadien een procedure voor de vrederechter heeft moeten opstarten om het pand vrij te krijgen, is in deze context volstrekt irrelevant.
Aldus heeft de eerste beklaagde doelbewust zijn woning, die niet voldeed aan de door artikel 5 van de Vlaamse Wooncode gestelde vereisten en normen, via de voormelde huurovereenkomst aan de tweede beklaagde verhuurd, wetende dat het zou worden onderverhuurd met het oog op bewoning door derden.
De omstandigheid dat de onderscheiden kamers niet door de eerste beklaagde maar wel door zijn huurder, de tweede beklaagde, werden (onder)verhuurd en onderverhuring zonder voorafgaand en schriftelijk akkoord van de verhuurder zelfs werd verboden in de (hoofd)huurovereenkomst van 31 oktober 2012, doet geen afbreuk aan de schuld van de eerste beklaagde SS, zonder wiens optreden de feiten, voorwerp van de enige telastlegging, nooit zouden zijn gebeurd. Dat de ondervraagde (onder)huurders de eerste beklaagde niet bleken te kennen, is in dit verband irrelevant, waarbij het hof er overigens op wijst dat de eerste beklaagde ten onrechte voorhoudt dat behalve de tweede beklaagde niemand wist dat hij de eigenaar was : aldus verklaarde de genaamde DS, die samen met zijn levensgezellin TD en zijn dochtertje DD de gelijkvloerse verdieping betrok (kamer 0.1), dat de verhuurder "een zekere Biser, een Bulgaar" is en de eigenaar "een Indiër van wie hij de naam niet kent" (waarmee de eerste beklaagde wordt bedoeld, die van Indiase origine is en in 1999 de Belgische nationaliteit verwierf, zie de stukken 67 en 70 van het strafdossier).
Het hof hecht in deze context ook geen geloof aan het verweer van de eerste beklaagde SS dat hij ooit in de oprechte overtuiging zou hebben verkeerd dat hij een handelspand (met woongelegenheid) in de werkelijke zin van het woord, met een reële commerciële waarde van 995,- EUR, zou hebben verhuurd aan de tweede beklaagde. De eerste beklaagde wist immers van bij de aanvang van de huur door de tweede beklaagde dat deze laatste de kamers in het pand ter beschikking zou stellen voor bewoning door meerdere personen en gezinnen, en dat deze illegale (onder)verhuring van kamers de enige mogelijkheid was om de door hem van de tweede beklaagde gevraagde huurprijs van 995,- EUR te innen. Zoals hoger reeds gesteld, liet de huurovereenkomst tussen de beklaagden niet eens toe dat er in het pand een handelszaak zou worden uitgebaat, waarbij het hof de beklaagde niet volgt in zijn verweer dat hij het Nederlands onvoldoende machtig is en derhalve geen acht had geslagen op de bedingen van het model-huurcontract dat hij zelf aan de tweede beklaagde had voorgelegd. Overigens benadrukte de eerste beklaagde SS naar aanleiding van zijn verhoor op 26 november 2015 geenszins de zogenaamde commerciële waarde van het pand noch de omstandigheid dat de tweede beklaagde op zoek was naar een pand voor commerciële doeleinden, doch beperkte hij zich in dit verband tot de terloopse en vage opmerking dat de tweede beklaagde "op de gelijkvloerse verdieping winkel wilde houden" (stuk 145 van het strafdossier).
De enige telastlegging is aldus eveneens bewezen in hoofde van de eerste beklaagde SS, ten aanzien van wie voorts tevens bewezen is dat hij van de betrokken activiteit een gewoonte heeft gemaakt, en dit gelet op de lange periode gedurende welke hij zijn woning, die niet voldeed aan de door artikel 5 van de Vlaamse Wooncode gestelde vereisten en normen, via de huurovereenkomst met de tweede beklaagde ter beschikking heeft gesteld met het oog op bewoning.
(Tiende kamer, 2016/NT/930, 15 september 2017)