Court dismisses appeal as inadmissible due to valid service of process and defendant's voluntary absence.

II. De ontvankelijkheid van het verzet

1. De procedurele antecedenten

1.1. Waar de verdediging uiteraard van mening is dat het verzet ontvankelijk is, vorderde het Openbaar Ministerie het verzet onontvankelijk te verklaren.

Het is in deze noodzakelijk dat de procedurele antecedenten worden ontmoet.

1.2. De zaak werd aanvankelijk bij het hof van beroep te Antwerpen aanhangig gemaakt door onder meer de hoger beroepen van de beklaagde en het Openbaar Ministerie tegen het op tegenspraak gewezen vonnis van de 8C kamer (3 rechters) van de rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen van 4 juni 2010.

In de procedure voor de rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen vertegenwoordigde Mr. J. de beklaagde NP.

1.3. De behandeling van het hoger beroep werd vastgesteld op de terechtzitting van de vakantiekamer van het hof van beroep te Antwerpen op 19 juli 2010.

Met een brief van 13 juli 2010 liet Mter. J. (kantoor R) het hof weten dat hij de raadsman was van NP doch dat 19 juli 2010 de eerste dag was van zijn vakantie zodat hij om een uitstel zou verzoeken nu zijn cliënt zijn bijstand verlangde en hij hem tijdens de voorhechtenis steeds persoonlijk heeft bijgestaan.

Op de terechtzitting van het hof van beroep te Antwerpen van 19 juli 2010 werd de zaak

onbepaald uitgesteld (mede ingevolge het verzoek van een raadsman voor een initieel medebeklaagde).

De zaak werd opnieuw aanhangig gemaakt voor het hof van beroep te Antwerpen op de terechtzitting van 17 februari 2011 doch de beklaagde NP liet verstek.

Een initieel medebeklaagde was wel aanwezig.

De behandeling werd in voortzetting gesteld naar de terechtzitting van 17 maart 2011, enkel voor neerlegging van eventuele conclusies en/of stukken.

Op de terechtzitting van 17 maart 2011 liet de beklaagde NP verstek.

De zaak werd door het hof van beroep te Antwerpen in beraad genomen en voor uitspraak gesteld op de zitting van 12 mei 2011.

1.4. Op 12 mei 2011 werd er door het hof van beroep te Antwerpen een verstekarrest uitgesproken tegen de beklaagde NP.

1.5. Op 3 mei 2013 tekende NP, hebbende als raadsman Mter. J., verzet aan tegen het verstekarrest van 12 mei 2011.

De behandeling van het verzet werd gefixeerd op de terechtzitting van 16 mei 2013.

Op 13 mei 2013 werd er door Mter. J. (kantoor V) een brief gestuurd naar de voorzitter van het hof met de melding dat het dossier zich bij Mter. R. bevond en hij hoogstwaarschijnlijk genoodzaakt zou zijn om een kopie van het integraal dossier te bestellen. Er werd aangekondigd dat er om een uitstel zou worden verzocht.

Op de terechtzitting van 16 mei 2013 verscheen de beklaagde, bijgestaan door Mter. C., loco Mtr. J..

De behandeling van de zaak werd uitgesteld naar de terechtzitting van 6 juni 2013 alwaar de zaak werd behandeld, in beraad genomen en voor uitspraak gesteld op 27 juni 2013.

Er werd door Mter.J. een lijvige conclusie neergelegd evenals een stukkenbundel.

In de conclusie werd er op procedureel vlak niets opgeworpen. Het verweer werd enkel in rechte gevoerd.

1.6. Op 27 juni 2013 is het arrest op tegenspraak en op verzet tussengekomen waarbij de strafvordering onontvankelijk werd verklaard.

1.7. Op 12 juli 2013 werd er door de advocaat-generaal M. cassatieberoep ingesteld tegen voormeld arrest op tegenspraak en op verzet van 27 juni 2013.

1.8. Bij arrest van het Hof van Cassatie van 18 maart 2014 werd het arrest van 27 juni 2013 vernietigd en werd de zaak verwezen naar het hof van beroep te Gent.

1.9. De zaak werd voor de 8e kamer van het hof van beroep te Gent - anders samengesteld - gefixeerd op de zitting van 24 september 2014.

Op 23 september 2014 werd er door Mter. J. een brief gericht aan de toenmalige voorzitter van de 8e kamer van dit hof met de melding dat hij de raadsman is van NP (‘zoals u weet ben ik de raadsman van de heer NP wiens zaak morgen ter behandeling staat door uw hof').

Er werd gemeld dat zijn cliënt nooit een dagvaarding had ontvangen en dat er in het dossier geen bewijs van een wettige dagvaarding terug te vinden was zodat de zaak niet rechtsgeldig kon behandeld worden op de zitting van 24 september 2014.

Op de terechtzitting van 24 september 2014 was de beklaagde vertegenwoordigd door Mter. H. loco Mtr. J., doch enkel om het verzoek tot uitstel te formuleren. Tevens op verzoek van het Openbaar Ministerie werd de zaak voor behandeling uitgesteld naar de zitting van 9 december 2014 om de beklaagde te laten herdagen.

1.10. Op de terechtzitting van 9 december 2014 was de beklaagde verstekmakend.

Met een brief van 11 december 2014 liet Mter. J. aan de toenmalige voorzitter van de 8e kamer weten dat hij zonder instructies was van NP.

1.11. Op 18 februari 2015 heeft dit hof, deze kamer - anders samengesteld - bij verstek en op verzet een tussenarrest uitgesproken.

De zaak werd overgezonden aan het Openbaar Ministerie teneinde deze bij de bevoegde kamer van inbeschuldigingstelling aan te brengen voor de in het artikel 235 ter Sv. bepaalde controle. De zaak werd in voortzetting gesteld naar de zitting van 13 mei 2015.

Mter. J. werd door de griffier-hoofd van dienst van de kamer van inbeschuldigingstelling op 23 april 2015 verwittigd dat de zaak op de zitting van 28 april 2015 zou worden behandeld.

Op de zitting van 28 april 2015 was de beklaagde niet aanwezig. Mter. J. was wel aanwezig doch hij meldde dat hij niet langer tussenkwam in deze zaak en dat hij geen weet had van een mogelijke opvolger als raadsman.

De zaak werd voor behandeling uitgesteld naar de zitting van 5 mei 2015 aangezien de advocaat-generaal M. de zaak zelf wenste te behandelen doch op 28 april 2015 verhinderd was.

Op de zitting van 5 mei 2015 verscheen er niemand voor de beklaagde.

Het arrest van de kamer van inbeschuldigingstelling dateert van 5 mei 2015.

Op de zitting van dit hof van 13 mei 2015 werd de zaak in voortzetting gesteld naar de zitting van 20 oktober 2015 in afwachting van het in kracht van gewijsde treden van het arrest van de kamer van inbeschuldigingstelling van 5 mei 2015.

De beklaagde was afwezig en werd niet vertegenwoordigd.

1.12. Op de zitting van dit hof van 20 oktober 2015 werd de zaak in afwezigheid van de beklaagde behandeld, in beraad genomen en voor uitspraak gesteld op 1 december 2015 alwaar er een arrest bij verstek en op verzet is tussengekomen.

Zoals hoger reeds aangehaald tekende de opposant op 10 februari 2017 voor de afgevaardigde van de Directeur van de gevangenis te Sint-Gillis verzet aan tegen het arrest van dit hof en deze kamer - anders samengesteld - van 1 december 2015 bij hetwelk hij bij verstek en op verzet werd veroordeeld.

2. Bespreking

2.1. Uit het hierboven vermelde procedureel verloop staat het als een paal boven water dat de opposant alles uit de kast heeft gehaald om het beslechten van de zaak te vertragen.

Ook zijn raadsman werd kennelijk herhaaldelijk in de wind gezet. Dit blijkt uit het herhaaldelijk vertegenwoordigen van de opposant, de verzoeken tot uitstel om daarna zonder instructies te zijn en wederom voor hem op te treden.

Het staat een beklaagde uiteraard vrij om zijn verdediging volgens eigen goeddunken te voeren en daarbij afwezig te blijven tijdens de terechtzittingen.

Het recht op verzet is evenwel geen essentieel onderdeel van het recht op een eerlijk proces (artikel 6 EVRM). Het enige rechtsmiddel dat de partijen moeten kunnen aanwenden is het hoger beroep (artikel 14 BUPO en art. 2 Zevende Protocol EVRM).

Uit artikel 6 EVRM volgt niet dat beklaagden het recht hebben om afwezig te blijven tijdens het strafproces om verzet aan te tekenen tegen een veroordeling.

De door de beklaagde aangehaalde rechtspraak van het Europees Hof voor de rechten van de mens ( Sejdovic t. Italië en Da Luz Domingues Ferreira t. België) gaat over totaal andere casussen en heeft betrekking op het feit dat de afwezigheid van de beklaagde er niet mag toe leiden dat de rechter automatisch uitspraak doet ‘op tegenspraak' en verzet uitsluit.

Beklaagden die geen kennis kregen van de dagvaarding of die wegens overmacht niet aan het proces kunnen deelnemen moeten verzet kunnen aantekenen tegen een veroordeling.

(zie Bart Desmet, Verstek en verzet in burgerlijke zaken en strafzaken, nationaal en Europees,

Intersentia, 2012, blz.91-92).

De opposant kan bezwaarlijk voorhouden dat zijn recht op een eerlijk proces geschonden werd.

Getuige daarvan is het feit dat de beklaagde tijdens de verzetsprocedure voor het hof van beroep te Antwerpen ten volle zijn verweer heeft kunnen voeren.

Ook tijdens de opnieuw gevoerde initiële verzetsprocedure na verwijzing door het Hof van Cassatie heeft de opposant de kans gekregen om zijn verweer te voeren (zie infra met betrekking tot de dagstelling).

Dat hij deze kans niet gegrepen heeft is dan ook volledig zijn eigen keuze.

De gevolgen daarvan blijken uit het hierna gestelde (randnummer 2.4.).

2.2. De verdediging hekelt het Europees aanhoudingsbevel, uitgaande van de procureur-generaal te Gent van 29 december 2016 nu daarin de mogelijkheid tot verzet werd gegarandeerd zodat het niet opgaat een dergelijke garantie te bieden teneinde de uitvoering van het Europees aanhoudingsbevel te bekomen en vervolgens na de overlevering te oordelen dat er geen verzet (of enig ander rechtsmiddel) meer mogelijk is.

Hij werpt de schending van het vertrouwensbeginsel op.

De verdediging heeft het over een facultatieve weigeringsgrond voor de overlevering die tot gevolg had kunnen hebben dat de Bulgaarse autoriteiten niet zouden zijn overgegaan tot tenuitvoerlegging van het op 29 december 2016 uitgevaardigd Europees aanhoudingsbevel.

Verstekvonnissen (arresten) werden evenwel niet aangeduid als een (facultatieve dan wel verplichte) weigeringsgrond.

Ook als Staten de overlevering vragen op basis van zulk vonnis (arrest), mogen de uitvoerende gerechtelijke autoriteiten niet per definitie weigeren enkel en alleen om die reden. Desalniettemin kan dit toch een complicerende factor vormen.

Overeenkomstig het artikel 5,1e lid van het Kaderbesluit van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten kan de tenuitvoerlegging van het Europees aanhoudingsbevel door de uitvoerende rechterlijke autoriteit door het recht van de uitvoerende lidstaat afhankelijk worden gesteld van de volgende voorwaarde: " Indien het Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd ter uitvoering van een bij verstek opgelegde vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel, dat wil zeggen dat de betrokkene niet aanwezig was omdat hij niet persoonlijk gedagvaard of anderszins in kennis gesteld is van datum en plaats van de terechtzitting die tot het verstekvonnis heeft geleid, kan overlevering afhankelijk worden gesteld van de voorwaarde dat de uitvaardigende rechterlijke autoriteit een voldoende garantie geeft dat de persoon tegen wie het Europees aanhoudingsbevel is uitgevaardigd, in de gelegenheid zal worden gesteld in de uitvaardigende lidstaat om een nieuw proces te verzoeken en aanwezig te zijn op de terechtzitting" (eigen onderlijning door het hof).

De voorwaardelijke overlevering is slechts mogelijk wanneer de betrokken persoon niet aanwezig was omdat hij niet persoonlijk werd gedagvaard of op een andere wijze in kennis werd gesteld van de datum en de plaats van de terechtzitting waarop het vonnis (arrest) is gewezen. Buiten deze gevallen, wanneer met name de betrokkene ondanks een regelmatige oproeping niet verscheen ter terechtzitting en bij verstek werd geoordeeld, kan de garantieregeling niet toegepast worden. (zie Steven Dewulf, Verstek en verzet in burgerlijke zaken en strafzaken, nationaal en Europees, Intersentia, 2012, blz.96-97).

In het Europees aanhoudingsbevel van 29 december 2016 wordt onder het randnummer b) vermeld dat het voor tenuitvoerlegging vatbaar arrest het arrest is van het hof van beroep te Gent van 1 december 2015 (op verzet tegen het verstekarrest van 12 mei 2011 van het hof van beroep te Antwerpen) waarbij onder het randnummer d) vermeld staat dat N P veroordeeld werd tot een gevangenisstraf van 5 jaar met bevel tot onmiddellijke aanhouding.

Verder werden de randnummers d)2. en d) 3.4 aangekruist met de bijkomende vermelding:

‘Het verstekarrest werd op 12 mei 2011 bij exploot van gerechtsdeurwaarder G te Gent betekend aan de procureur des Konings voorN P, zonder gekende woonst in het Rijk, gezien er geen bewijs van persoonlijke ontvangst, bestaat er voor betrokkene nog steeds de mogelijkheid om verzet aan te tekenen'.

Er werd daarbij door de procureur-generaal verwezen naar het verstekarrest van 12 mei 2011 en niet naar het arrest van 1 december 2015.

Zoals hierna gesteld sub 2.4. is er overigens niet voldaan aan de voorwaarde zoals gesteld in het artikel 5,1e lid van het Kaderbesluit van 13 juni 2002 betreffende het Europees aanhoudingsbevel en de procedures van overlevering tussen de lidstaten.

De beklaagde was persoonlijk gedagvaard voor de procedure voor dit hof en hij was in kennis van de datum en de plaats van de terechtzitting die tot het verstekarrest heeft geleid.

De beklaagde werd ab initio in de mogelijkheid gesteld om zich te verweren vooraleer de beslissing werd genomen.

2.3. In het tussenarrest van dit hof, deze kamer - anders samengesteld - van 18 februari 2015 werd er onder meer beslist dat:

- de vernietiging door het Hof van Cassatie het hof op verwijzing in dezelfde toestand plaatst als die van het hof van beroep te Antwerpen wiens beslissing is vernietigd, op het tijdstip waarop laatstgenoemd hof de vernietigde beslissing nam ( zie en vgl. R. Declercq, Beginselen van strafrechtspleging, 6e editie 2014, nrs. 4317 e.v.);

- het hof op verwijzing het verzet niet ongedaan kan verklaren wegens het niet verschijnen van de opposant in de procedure op verwijzing en dat het hof oordeelt in graad van hoger beroep op verzet doch bij verstek;

- het hof als verwijzingsrechter gevat is ten aanzien van de initieel eerste beklaagde NP die verzet had aangetekend tegen het verstekarrest van de 14e correctionele kamer van het hof van beroep te Antwerpen van 12 mei 2011 dat betekend was aan de procureur des Konings te Antwerpen op 7 juli 2011;

- het door de beklaagde NP aangetekend verzet tegen het verstekarrest van de 14e correctionele kamer van het hof van beroep te Antwerpen, tijdig en regelmatig naar de vorm is en ontvankelijk;

- het ontvankelijk verklaren van zijn hoger beroep (dat hem uitsluitend ten goede kan komen) door de devolutieve werking van het verzet blijft bestaan;

- het hoger beroep aangetekend door het Openbaar Ministerie tegen het op tegenspraak gewezen vonnis van de 8 C correctionele kamer van de rechtbank van eerste aanleg te Antwerpen van 4 juni 2010 ontvankelijk is;

- de bij voormeld arrest van 12 mei 2011 bij verstek uitgesproken veroordelingen voor niet bestaande worden gehouden en dat het hof opnieuw dient over te gaan tot het onderzoek van de zaak.

Er werd door de beklaagde geen rechtsmiddel aangewend tegen het tussenarrest van dit hof, deze kamer - anders samengesteld - van 18 februari 2015.

2.4. Het oud artikel 187 Sv. werd vervangen door het artikel 83 van de wet van 5 februari 2016 tot wijziging van het strafrecht en de strafvordering en houdende diverse bepalingen inzake justitie (Potpourri II wet - BS 19 februari 2016). Het artikel 143 van de Potpourri II wet bepaalt dat artikel 83 Potpourri II wet, dat artikel 187 Sv. vervangt, van toepassing is op het verstek dat een partij na 29 februari 2016 laat gaan.

Deze bijzondere bepaling werd ingevoerd op sterk aandringen van de Orde van Vlaamse Balies, om te vermijden dat verzetten die vóór de inwerkingtreding van de wet werden ingesteld tegen verstekvonnissen waarbij volgens de toenmalige wetgeving volstrekt wettelijk verstek was gelaten, nadien ongedaan zouden worden verklaard op grond van het nieuwe (in principe onmiddellijk van toepassing zijnde) procedurerecht, met alle dramatische gevolgen van dien (zie Potpourri II -Strafrecht en strafprocesrecht, T. De Meester, Intersentia 2016, blz. 114).

Het verstek in onderhavige zaak dateert van vóór 29 februari 2016 zodat het oud artikel 187 Sv. van toepassing is.

Het oud artikel 208 Sv. werd gewijzigd door het artikel 92 van de Potpourri II-wet dat in werking is getreden op 1 maart 2016.

Het verzet werd aangetekend op 10 februari 2017 zodat het nieuw artikel 208 Sv. van toepassing is.

Het nieuw artikel 208 Sv bepaalt: "Tegen de arresten, in hoger beroep bij verstek gewezen, kan in verzet worden gekomen in dezelfde vormen, onder dezelfde voorwaarden, volgens dezelfde modaliteiten en binnen dezelfde termijnen als tegen de verstekvonnissen van de correctionele rechtbanken.

De bepalingen van de artikelen 185 en 187 gelden ook voor het hof van beroep".

Om verzet aan te tekenen moet een partij belang hebben. Het criterium ‘belang' houdt tevens in dat een partij niet tweemaal verzet kan aantekenen binnen eenzelfde aanleg (opposition sur opposition ne vaut).

"Opposition sur opposition ne vaut" wordt op drie verschillende manieren toegepast:

1. Eerst en vooral is er het geval van de opposant die op de eerste nuttige zitting niet verschijnt en wiens verzet dus ongedaan wordt verklaard. Tegen deze laatste beslissing, die uiteraard bij verstek is geveld, kan hij geen verzet doen;

2. Vervolgens is er het geval van de opposant die wel op de eerste nuttige zitting verschijnt, wiens verzet dus niet ongedaan kan worden verklaard, maar die in het verloop van de verdere procedure niet meer verschijnt zodat over de grond van de zaak bij verstek wordt uitspraak gedaan. Ook hier is tegen de uitspraak over het verzet een nieuw verzet uitgesloten;

3. Tenslotte mag een opposant, wiens verzet wegens niet verschijnen ongedaan werd verklaard, niet een tweede maal verzet doen tegen de oorspronkelijke uitspraak, hoewel het eerste verzet tegen die beslissing niet tot een hernieuwd onderzoek van de zaak zelf aanleiding gaf (zie R. Declercq, Beginselen van strafrechtspleging, Kluwer 6e editie 2014, nr.3614).

Er wordt door de verdediging aangehaald dat de opposant na zijn verzet tegen het verstekarrest van de 14e kamer van het hof van beroep te Antwerpen van 12 mei 2011 op elke zitting van het hof van beroep van Antwerpen verschenen is met bijstand van zijn advocaat zodat onderhavige zaak niet kan ondergebracht worden onder één van drie toepassingsgevallen van de regel ‘opposition sur opposition ne vaut' die door R. Declercq worden vermeld en die ook worden opgesomd in de conclusie (blz.7-8).

De verdediging stelt dat hij niet meer verschenen is na cassatie omdat hij nooit kennis heeft gekregen van die procedure die door het Openbaar Ministerie werd geïnitieerd en dat de veroordeling bij verstek door dit hof (op 1 december 2015) geen vrijwillige keuze was van de opposant maar enkel te wijten is aan overmacht.

De verdediging kan niet worden gevolgd wanneer hij besluit dat de toepassing van ‘opposition sur opposition ne vaut' alhier geen toepassing kan vinden.

Enerzijds verwijst hij naar het feit dat hij op elke zitting van het hof van beroep van Antwerpen in de procedure op verzet is verschenen en anderzijds verwijst hij naar de procedure die na verwijzing door het Hof van Cassatie voor dit hof werd gevoerd en alwaar hij nooit is verschenen waarbij overmacht wordt ingeroepen aangezien hij niet op de hoogte was van deze procedure.

Zoals hoger reeds aangehaald werd er in het tussenarrest van dit hof, deze kamer - anders samengesteld - van 18 februari 2015 beslist dat de vernietiging door het Hof van Cassatie het hof op verwijzing in dezelfde toestand plaatst als die van het hof van beroep te Antwerpen wiens beslissing is vernietigd, op het tijdstip waarop laatstgenoemd hof de vernietigde beslissing nam en dat het hof op verwijzing het verzet niet ongedaan kan verklaren wegens het niet verschijnen van de opposant in de procedure op verwijzing en dat het hof oordeelt in graad van hoger beroep op verzet doch bij verstek.

Dit hof heeft in het verstekarrest van 1 december 2015 aldus ook op verzet geoordeeld, zijnde dezelfde toestand waarin het hof van beroep van Antwerpen het door het Hof van Cassatie vernietigde arrest van 12 mei 2011 heeft uitgesproken.

Van overmacht in hoofde van de beklaagde tijdens de eerste procedure voor dit hof op verzet is er geen sprake.

Mter. J. was van in den beginne de raadsman van de beklaagde. Op 3 april 2014 heeft Mter. J. een brief gericht aan de procureur-generaal te Gent waarin hij mededeelt:

"Mijnheer de Procureur-generaal,

Ik heb de eer u te schrijven als raadsman van de heer NP, geboren te Bulgarije op 11 augustus 1970.

Bij arrest van het Hof van Cassatie van 18 maart 2014 (arrest met nummer P.13.1407.N ECLI:BE:CASS:2014:ARR.20140318.4 ) werd de zaak van cliënt verwezen naar het Hof van Beroep te Gent.

Hierbij wil ik u inlichten over het adres van mijn cliënt: Bulgarije, Bernik (stad), B K 2/3 (straat).

Dit is het officiële adres van cliënt in Bulgarije.

Mag ik u vragen hiermede rekening te willen houden voor het verder verloop van de procedure?

Dank hiervoor.

Met de meeste hoogachting.

J. "

De beklaagde N P werd gedagvaard op dit adres in Roemenië voor de terechtzitting van 24 september 2014.

Op 23 september 2014 werd er door Mter. J. een brief gericht aan de toenmalige voorzitter van de 8e kamer van dit hof met de melding dat hij de raadsman is van N P (‘zoals u weet ben ik de raadsman van de heer N P wiens zaak morgen ter behandeling staat door uw hof').

Er werd gemeld dat zijn cliënt nooit een dagvaarding heeft ontvangen en dat er in het dossier geen bewijs van een wettige dagvaarding terug te vinden is zodat de zaak niet rechtsgeldig kan behandeld worden op de zitting van 24 september 2014.

Op de terechtzitting van 24 september 2014 was de beklaagde vertegenwoordigd door Mter. H. loco Mtr. J., doch enkel om het verzoek tot uitstel te formuleren.

Tevens op verzoek van het Openbaar Ministerie werd de zaak voor behandeling uitgesteld naar de zitting van 9 december 2014 om de beklaagde te laten herdagen (zie supra 1.9.).

Op de terechtzitting van 9 december 2014 was de beklaagde verstekmakend.

Met een brief van 11 december 2014 liet Mter. J. aan de toenmalige voorzitter van de 8e kamer weten dat hij zonder instructies was van NP

De beklaagde NP werd in ieder geval rechtsgeldig gedagvaard voor de terechtzitting van 9 december 2014.

Pas op de terechtzitting van dit hof van 25 april 2017 kwam de verdediging op de proppen met een ‘Bewijs van individuele inschrijving' waaruit zou dienen te blijken dat de opposant sedert 19 november 2013 ingeschreven staat in het bevolkingsregister van Collado Villalba (Madrid) waardoor hij niet op de hoogte zou zijn geweest van de procedure voor dit hof.

Met deze gewone kopie waaruit niet eens blijkt door wie dit stuk werd opgesteld kan er geen rekening worden gehouden.

Maar er is meer.

De opposant werd op 9 februari 2017 overgeleverd vanuit Sofia (Bulgarije) waarbij hij door de luchtvaartpolitie Brussel-Nationaal op basis van zijn Bulgaarse identiteitskaart met nummer 64 werd geïdentificeerd als de genaamde NP, geboren te Bulgarije op 11 augustus 1970 met als adres B K te Bernik Bulgarije.

Dit adres is hetzelfde als datgene dat door Mter. J. op 3 april 2014 werd doorgegeven aan de procureur-generaal te Gent als zijnde het officieel adres van de opposant.

Gelet op al het bovenvermelde kan het hof enkel maar besluiten dat de opposant rechtsgeldig werd gedagvaard op zijn adres voor de terechtzitting van 9 december 2014, dat hij maar al te goed op de hoogte was van de procedure op verzet voor dit hof (zijn raadsman wist overigens ook dat de zaak zou herdaagd worden naar de zitting van 9 december 2014) en dat het zijn eigen vrijwillige keuze was om daar niet te verschijnen met het arrest op verzet en bij verstek van 1 december 2015 als gevolg.

Een nieuw verzet in dezelfde aanleg is uitgesloten.

Bijgevolg is het door de opposant op 10 februari 2017 aangetekende verzet tegen het op verzet en bij verstek gewezen arrest van dit hof en deze kamer - anders samengesteld - van 1 december 2015 manifest onontvankelijk.

Alle overige feitelijke beschouwingen en argumentaties van de beklaagde, zoals in termen van pleidooi verwoord ter terechtzitting van dit hof op 6 juni 2017 en in zijn tijdig neergelegde conclusie, kunnen het hof niet tot een andere beslissing brengen.

(Achtste kamer, 2017/VZ/4, 13 september 2017)