Appeal court dismisses objection to default judgment because defendant's lack of court location knowledge was self-negligence, not force majeure.

...

2.2.

In het door het openbaar ministerie ingediende "verzoekschrift houdende grieven tegen het vonnis" wordt nauwkeurig bepaald welke grieven tegen het voormeld vonnis worden ingebracht, namelijk op strafgebied met betrekking tot de strafmaat (aankruising rubriek 1.4) en ‘andere' (aankruising rubriek 1.12, waarbij werd gespecificeerd dat "Mijn ambt vorderde om het verzet ongedaan te verklaren (conform artikel 187 §6 van het Wetboek van Strafvordering), gezien de dagvaarding voor de zitting d.d. 15/11/2016 aan persoon werd betekend en de beklaagde toch verstek liet gaan. De redenen voor het verstek, aangevoerd door S.D. op de zitting d.d. 02/05/2017, maken geen overmacht noch een wettige reden van verschoning uit. Mijn ambt tekent aldus tevens beroep aan tegen de beslissing van de rechtbank om het verzet niet ongedaan te verklaren".

3.1.

Het hoger beroep van het openbaar ministerie beoogt ingevolge de grief geëxpliciteerd in de rubriek 1.12 in het verzoekschrift de beoordeling door het hof of de eerste rechter het verzet van de beklaagde onterecht niet ongedaan verklaard heeft.

3.2.

Artikel 187 § 6 Wetboek van Strafvordering bepaalt:

"§ 6. Het verzet wordt als ongedaan beschouwd:

1° indien de eiser in verzet, wanneer hij persoonlijk of in de persoon van een advocaat verschijnt en vaststaat dat hij kennis heeft gehad van de dagvaarding in de procedure waarin hij verstek heeft laten gaan, geen gewag maakt van overmacht of van een wettige reden van verschoning ter rechtvaardiging van zijn verstek bij de bestreden rechtspleging, waarbij het erkennen van de aangevoerde overmacht of reden overgelaten wordt aan het soevereine oordeel van de rechter;

2° indien de eiser in verzet nogmaals verstek laat gaan bij zijn verzet, en dat in alle gevallen, ongeacht de redenen voor de opeenvolgende verstekken en zelfs indien het verzet reeds ontvankelijk werd verklaard."

De dagvaarding in de procedure voor de eerste rechter waarin de beklaagde verstek liet gaan, namelijk voor de rechtszitting van 15 november 2016 om 9.00 uur gebeurde door D.M., rechercheur bij de politiezone Westkust, op 28 oktober 2016 om 12.06 uur aan de persoon van de beklaagde. De beklaagde was op dat ogenblik van zijn vrijheid beroofd door de procureur des Konings van de rechtbank van eerste aanleg West-Vlaanderen, afdeling Veurne, wegens de thans vervolgde feiten waarbij hij op heterdaad werd betrapt. De vrijheidsberoving ving aan op 27 oktober 2016 om 19.20 uur (PV GF 010222/16 van 27 oktober 2016 (stuk 14 strafdossier). De beklaagde werd in vrijheid gesteld op 28 oktober 2016 om 12.10 uur, dit is na de betekening van de voormelde dagvaarding.

De beklaagde had dus zeker kennis van de dagvaarding.

Het verstekvonnis werd aan de woonplaats van de beklaagde betekend op 26 december 2016 door gerechtsdeurwaarder P.C. met verblijfplaats te 1020 Brussel, Citroenbomenlaan 80.

De beklaagde tekende verzet aan op 21 april 2017 op de griffie van de gevangenis te Sint-Gillis "tegen alle beschikkingen van dit vonnis".

Uit de samenlezing van het proces-verbaal van de rechtszitting van 2 mei 2017 en het vonnis van dezelfde datum waarin het verzet ontvankelijk en niet ongedaan werd verklaard, verklaarde de beklaagde dat hij op 15 november 2016 met de trein en de bus naar Veurne was gekomen maar dat hij het gerechtsgebouw niet had gevonden omdat niemand hem de weg kon wijzen, naar zeggen van de beklaagde omdat hij Franstalig is.

Deze reden kan niet worden beschouwd als een geval van overmacht of, zoals de eerste rechter oordeelde, een wettige reden van verschoning ter rechtvaardiging van zijn verstek op de rechtszitting van 15 november 2016. De beklaagde heeft de reden waarom hij beweert op de rechtszitting niet aanwezig te kunnen zijn geweest aan zijn eigen onzorgvuldigheid te wijten. Hij kon immers vooraf zich terdege ervan vergewissen waar het gebouw van de rechtbank waarvoor hij diende te verschijnen zich precies bevond. Het is ook zeer onwaarschijnlijk dat niemand de beklaagde noch op de bus die naar Veurne reed noch in Veurne zelf kon inlichten waar het gerechtsgebouw zich precies bevond. De bewering van de beklaagde dat hij omdat hij Franstalig is door niemand kon worden geholpen is ook totaal niet geloofwaardig. De beklaagde staafde voor de eerste rechter de ingeroepen reden ook niet met enig document, zoals een vervoerbewijs van trein en/of bus. Hij doet dit overigens ook niet voor het hof.

Het verzet diende in de gegeven omstandigheden ongedaan te worden verklaard. De eerste rechter verklaarde dan ook onterecht het verzet niet ongedaan.

3.3.

Krachtens artikel 187, § 9, tweede lid Wetboek van Strafvordering houdt het hoger beroep tegen de beslissing die het verzet als ongedaan beschouwt in dat de grond van de zaak aanhangig wordt gemaakt bij de rechter in hoger beroep.

Zelfs al heeft de eerste rechter ten onrechte het verzet niet als ongedaan beschouwd, wordt toch de grond van de zaak aanhangig gemaakt voor de rechter in beroep door het enkel hoger beroep van het openbaar ministerie, aangezien de wetgever heeft bepaald dat een hoger beroep tegen de beslissing die het verzet als ongedaan beschouwt inhoudt dat de grond van de zaak aanhangig wordt gemaakt voor de rechter in beroep. Het is immers niet te verantwoorden dat een voor een beklaagde minder gunstige beslissing, nl. een als ongedaan beschouwen van zijn verzet, hem bij hoger beroep recht op een tweede aanleg zou geven waarbij de grond van de zaak wordt aanhangig gemaakt, terwijl bij een hoger beroep tegen een niet als ongedaan beschouwen van zijn verzet, waarbij hij wat de beslissing betreft om het verzet niet als ongedaan te beschouwen geen belang heeft om zelf daartegen hoger beroep aan te tekenen, hem deze tweede aanleg zou ontnomen worden indien de rechter in beroep oordeelt dat het verzet als ongedaan had moeten beschouwd worden en het verstekvonnis blijft bestaan.

Dit brengt mee dat ook wanneer in hoger beroep wordt geoordeeld dat het verzet onterecht niet als ongedaan werd beschouwd, de rechter in hoger beroep, binnen de perken van de grieven vermeld in het verzoekschrift hoger beroep, de grond van de zaak dient te beoordelen.

De beslissingen in het bij verstek gewezen vonnis van 22 november 2016 die ingevolge de grieven tegen het vonnis op verzet van 2 mei 2017 voor het hof aanhangig zijn, dit is in casu nog enkel de beslissing over de strafmaat, moeten derhalve door dit hof nog worden beoordeeld.

(Tiende kamer, 2017/NT/481, 30 juni 2017)

...