Appeal dismissed because prosecution only challenged admissibility, not the decision to treat objection as void.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Court of Appeal dismissed the prosecution's appeal, ruling it could only examine the admissibility of the defendant's objection rather than its status as void. The prosecution filed grievances solely regarding the objection's admissibility, omitting any challenge to the first instance's decision to deem the objection void under Article 187, § 6 of the Code of Criminal Procedure. Consequently, the court could not review the substantive decision to treat the objection as void, leaving the original default judgment intact.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArticle 187, § 6 of the Code of Criminal Procedure; Article 187, § 9 of the Code of Criminal Procedure: An appeal challenging only the admissibility of an objection, without contesting its declaration as void, precludes the appellate court from reviewing the substantive decision to treat the objection as void, thereby preserving the original default judgment.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
..
3. Op de terechtzitting van het hof vorderde het openbaar ministerie het verzet van de beklaagde tegen het verstekvonnis van 6 juni 2016 ongedaan te verklaren, waarna volgens het openbaar ministerie het verstekvonnis opnieuw volle waarde verkrijgt, onaangetast blijft, en het hof zich niet meer over de grond van de zaak dient uit te spreken.
Ondergeschikt werd door het openbaar ministerie gesteld dat de aan de beklaagde te last gelegde feiten bewezen zijn en werd een gevangenisstraf van 18 maanden gevorderd.
In het verzoekschrift houdende grieven tegen het vonnis bracht het openbaar ministerie met aankruising van rubriek 1.3 en verdere specificering dat er betwisting is over "de ontvankelijkheid van het verzet" enkel en alleen een grief in met betrekking tot het ontvankelijk verklaren van het verzet. Er werd geen grief ingebracht tegen het niet ongedaan verklaren van het verzet. Er is echter een verschil tussen een niet-ontvankelijk verzet en een ongedaan verzet. Een ongedaan verzet houdt in dat het verzet wel ontvankelijk is, maar als ongedaan wordt beschouwd omdat de voorwaarden of een van de voorwaarden van artikel 187, § 6 van het Wetboek van Strafvordering zijn vervuld.
Door geen grief in te brengen tegen het niet als ongedaan beschouwen van het verzet, doch enkel tegen het ontvankelijk verklaren van het verzet, heeft het hof niet meer te oordelen over de beslissing van de eerste rechters waarbij het verzet niet als ongedaan werd beschouwd. Het hof kan enkel onderzoeken of het verzet al dan niet ontvankelijk is.
In het geval dat het verzet door het hof niet-ontvankelijk wordt verklaard, komt de grond van de zaak niet meer ter sprake voor het hof en blijft het verstekvonnis onaangetast, net zoals wanneer bij een hoger beroep tegen een niet-ontvankelijk verklaard verzet de grond van de zaak niet meer ter sprake komt voor de rechter in beroep wanneer deze de beslissing waarbij het verzet niet-ontvankelijk werd verklaard bevestigt.
In het geval dat het verzet door het hof ontvankelijk wordt verklaard - en in deze dus de beslissing van de eerste rechter terzake wordt bevestigd - komt de grond van de zaak wel nog ter sprake voor het hof, zij het beperkt tot de grieven die tegen de beslissing ten gronde van de eerste rechter werden ingebracht, in deze dus de grief tegen de vrijspraak van de beklaagde waardoor het hof de zaak in zijn geheel zal moeten onderzoeken.
Daarentegen houdt hoger beroep tegen de beslissing die het verzet als ongedaan beschouwt, in dat de grond van de zaak aanhangig wordt gemaakt bij de rechter in hoger beroep, ook al is er geen hoger beroep ingesteld tegen het bij verstek gewezen vonnis (zie artikel 187, § 9, tweede lid van het wetboek van Strafvordering), en dit zonder dat de rechter in beroep kan, mag of dient te onderzoeken of het verzet al dan niet terecht als ongedaan werd beschouwd.
Hoewel de eerste rechters in het vonnis van 10 oktober 2016 een onderzoek doen naar de ontvankelijkheid van het verzet en het verzet ontvankelijk verklaren, dient het hof vast te stellen dat, zoals hiervoor reeds aangehaald in randnummer 1.1.3, op de terechtzitting van de eerste rechters van 12 september 2016 het verzet van de beklaagde C.D. al ontvankelijk werd verklaard. Tegen die beslissing, die werd geacteerd in het zittingsblad, werd door het openbaar ministerie geen hoger beroep ingesteld zodat de beslissing waarbij het verzet ontvankelijk werd verklaard, definitief is.
Maar zelfs indien wordt aangenomen dat het hoger beroep van het openbaar ministerie tegen het vonnis van 10 oktober 2016, waarin nogmaals werd beslist dat het verzet ontvankelijk is, nog gericht kan zijn tegen de beslissing van de eerste rechters waarbij het verzet van de beklaagde C.D. tegen het verstekvonnis van 6 juni 2016 ontvankelijk werd verklaard, waardoor het openbaar ministerie ook een grief kon inbrengen tegen die beslissing, wat het deed, dan dient het hof vast te stellen dat het verzet dat op 13 juni 2016 werd aangetekend tegen het verstekvonnis van 6 juni 2016 terecht ontvankelijk werd verklaard.
(Tiende kamer, 2016/NT/966, 30 juni 2017)
...