Court allows confiscation of third-party vehicle due to lack of good faith and financial impact analysis.

...

Nopens het overtuigingsstuk 2016 02442 (voertuig Audi A6)

Het debat omtrent de schuldvraag heeft zich ter terechtzitting van het Hof van 29 mei 2017 wat betreft I.A., verengd tot de betwisting van de verbeurdverklaring van het voertuig Audi A6, dat eigendom zou zijn van zijn moeder (A.S.).

I.A. brengt ter staving van deze bewering een aankoopfactuur bij van 20 mei 2015.

Indien het eigendomsrecht van A.S. op grond van dit stuk door het Hof niet zou worden weerhouden, is I.A. van oordeel, verwijzend naar het arrest nummer 12/2017 van 9 februari 2017, dat de verbeurdverklaring van zijn voertuig dermate afbreuk zou doen aan zijn financiële toestand dat zij een schending inhoudt van zijn eigendomsrecht.

In zoverre de door I.A. voorgelegde aankoopfactuur sluitend bewijs zou inhouden dat het voertuig Audi A6 wel degelijk eigendom is van zijn moeder, dan nog dringt de verbeurdverklaring bij toepassing van artikel 4§6 van de Drugwet, juncto 42,1° van het Strafwetboek, zich op.

In haar arrest nummer 65 van 3 april 2014 diende het Grondwettelijk Hof zich te buigen over de vraag of er een ongelijkheid bestaat tussen derden die worden geconfronteerd met een verbeurdverklaring van een hen toebehorende zaak krachtens artikel 4§6 van de Drugwet (waarin niet is voorzien in een teruggaveregeling van artikel 43bis van het Strafwetboek) en derden die - geconfronteerd met een verbeurdverklaring van de hen toebehorende zaak - wel beroep kunnen doen op een teruggaveregeling voorzien in artikel 43bis van het Strafwetboek.

Het Hof komt in haar arrest tot het besluit dat daar de in artikel 4, § 6, van de Drugswet bedoelde verbeurdverklaring kan worden uitgesproken zonder dat de derde te goeder trouw aan wie de zaken toebehoren, in de mogelijkheid wordt gesteld om zich voor de strafrechter uit te spreken over de eventuele verbeurdverklaring, die bepaling niet bestaanbaar is met de artikelen 10 en 11 van de Grondwet, in samenhang gelezen met de rechten van verdediging.

Het arrest laat dan ook de mogelijkheid van de rechter ten gronde over te gaan tot verbeurdverklaring van een aan een derde toebehorende zaak op grond van artikel 4§6 van de Drugwet onverlet indien niet vast staat dat de derde te goeder trouw is.

Het wordt niet betwist dat I.A. als vaste chauffeur van de bende, het voertuig Audi A6 op regelmatige basis gebruikte om H.B. te vervoeren voor zijn drugleveringen.

Het Hof verwijst onder meer naar zijn bekentenis voor de onderzoeksrechter op 14 maart 2016. (cfr. stuk 51 OK 3, Karton I van het strafdossier)

Aangenomen dat het voertuig inderdaad als zijnde de eigendom van Mevrouw A.S. kan worden beschouwd, is het Hof van oordeel dat het hoger aangehaald arrest van het Grondwettelijk Hof dd. 3 april 2014 een verbeurdverklaring in deze geenszins in de weg staat.

Collusie tussen I.S. enerzijds en zijn moeder anderzijds is immers verre van denkbeeldig gelet op diens eigen verklaring van 15 april 2016.

Op de vraag of hij een voertuig bezit antwoordt I.A.:

- dat hij een Audi A6 heeft

- die zijn moeder gekocht heeft voor hem

- dat zijn moeder een lening heeft afgesloten voor deze wagen, dat hij die haar nu terug betaalt en dat hij de bewijzen daarvan heeft. (cfr. stuk 635, OK 5, Karton II)

A.S. kan dan ook niet beschouwd worden als derde te goeder trouw, zodat het voertuig Audi A6 wel degelijk kan worden verbeurd verklaard.

Overigens blijkt uit het strafdossier dat het betrokken voertuig samen met de eerste beklaagde voor het Hof, H.B. zou zijn aangekocht, wat betekent dat de door I.A. neergelegde factuur mogelijk ‘niet beantwoordt aan de realiteit'.

Dit gegeven samen gelezen met zijn eigen hoger aangehaalde verklaring van 15 april 2016 maken dat hij evenzeer als eigenaar van de wagen kan worden aanzien.

Uit diezelfde hoger aangehaalde verklaring blijkt bovendien dat I.A. tot aan zijn arrestatie werkzaam was als arbeider bij publiciteit neon in Berlare.

Hij genoot er een maandelijks inkomen van 1.750,00 EUR.

Als maandelijkse vaste kost geeft hij een bedrag op van 800,00 à 900,00 EUR.

In zijn verhoor voor de Onderzoeksrechter op 14 maart 2016 geeft hij nog te kennen dat zijn partner ook werkt. (cfr. stuk 51 OK 3, Karton I van het strafdossier)

Zelfs rekening houdend met de vaste kosten die geenszins overdreven voorkomen en zijn meer dan gemiddeld maandelijks inkomen, maakt I.A. niet aannemelijk dat de verbeurdverklaring van het voertuig Audi A6, gelet op zijn financiële toestand, afbreuk zou doen aan zijn eigendomsrecht.

De beslissing van de eerste rechter dient te worden bevestigd.

(Vierde kamer, 2017/NT/279, 27 juni 2017)

....