Legislator Jurisprudence & Législation
ECLI:BE:HBGNT:2017:ARR.20170616.12 ECLI:BE:HBGNT:2017:ARR.20170616.12 Généré par l'IA

Appeal dismissed; administrative order for forest restoration upheld as not clearly unreasonable despite cost arguments.

Numéro de cause ECLI:BE:HBGNT:2017:ARR.20170616.12
Autorité / Tribunal
Juridiction Belgique (BE)
Date de la décision
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Court of Appeal dismissed the appellant's challenge to an administrative order requiring forest restoration, rejecting the argument that the measure was clearly unreasonable. The appellant claimed the order was flawed because it mandated specific planting distances and species, which they argued would incur disproportionately high costs compared to the environmental benefit. The court held that the authority's discretion in setting restoration measures must be respected unless the decision is clearly unreasonable, and the appellant failed to prove the costs were disproportionate to the environmental gain. Consequently, the administrative order was confirmed as valid and enforceable.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Art. 1 Eerste Aanv. Prot. EVRM; art. 159 G.W.; The court may only marginally review administrative restoration orders and must dismiss them only if they are clearly unreasonable, respecting the authority's discretionary power to determine necessary environmental remediation measures.

Mots-clés

Généré par l'IA
administrative restoration order clearly unreasonable standard discretionary power authority environmental protection proportionality test forest management appeal court review

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Art. 1 Eerste Aanv. Prot. EVRM
Krachtens art. 1 Eerste Aanv. Prot. EVRM en art.
art. 159 G.W.

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

...

5.1.

De beklaagde beroept zich volkomen ten onrechte op de e-mail van Onroerend Erfgoed van 25 november 2014 om te besluiten dat het herstel zoals dit werd opgelegd in de bestuurlijke maatregel van 18 april 2014 volledig is uitgevoerd.

Uit het aanvankelijk PV DE.63M.H2.130035/14 blijkt duidelijk dat enkel met betrekking tot de ruimingswerken van de sloten werd gesteld dat Onroerend Erfgoed de maatregelen zou opvolgen, namelijk deze met betrekking tot de plaatsing van een stuw in een afwateringssloot en de spreiding van de specie uit de sloten. Deze werken hadden ook betrekking op andere percelen van de beklaagde dan de percelen met nummers 73 en 74. De voormelde e-mail van Onroerend Erfgoed kan dan ook enkel zo worden geïnterpreteerd dat de uitgevoerde ruimingswerken voor Onroerend Erfgoed volstaan.

De bestuurlijke maatregel van het Agentschap voor Natuur en Bos van 18 april 2014 geldt daarentegen voor de percelen met nummers 73 en 74 wat betreft de vegetatiewijziging die daarop gebeurde en de overtredingen op het Bosdecreet en Soortenbesluit die zij op die percelen meebrachten.

Er is dan ook geen sprake van met elkaar tegenstrijdige herstelmaatregelen door verschillende overheden bevolen die de beklaagde in verwarring konden brengen, noch brengt de goed bevonden uitvoering van de ruimingswerken mee dat de bestuurlijke maatregel van 18 april 2014 is uitgevoerd.

5.2.

De bestuurlijke maatregel is ook niet kennelijk onredelijk.

Krachtens art. 1 Eerste Aanv. Prot. EVRM en art. 159 G.W. moet de rechter, wat de reglementering inzake het leefmilieu betreft, nagaan of de beslissing van de herstelvorderende overheid om een bepaalde herstelmaatregel te vorderen, uitsluitend is genomen met het oog op de bescherming van het gezond leefmilieu, waartoe het natuurbehoud behoort; hij moet de vordering die gestoeld is op motieven die daaraan vreemd zijn of op een opvatting van een gezond leefmilieu die kennelijk onredelijk is, zonder gevolg laten.

Wanneer de wettigheid van de herstelmaatregel wordt aangevochten moet de rechter afwegen of geen andere herstelmaatregel noodzakelijk is, dit onder meer op grond van de aard van de overtreding, de omvang en de aantasting van het leefmilieu en het voordeel dat voor het leefmilieu ontstaat door het herstel van de plaats tegenover de last die daaruit voor de overtreder voortvloeit.

De rechter kan echter niet zelf de redelijke herstelmaatregel bepalen, maar enkel oordelen of de herstelvorderende overheid in redelijkheid is kunnen komen tot de beslissing een bepaalde wijze van herstel te vorderen. Rekening houdend met de appreciatie- en beleidsbevoegdheid van die overheid en het beginsel van de scheiding der machten, kan de rechter die beslissing slechts marginaal toetsen en dus de herstelvordering slechts afwijzen als ze kennelijk onredelijk is. Het begrip kennelijke onredelijkheid drukt de wijze uit waarop de rechter de bestuurlijke beslissing op zijn redelijkheid beoordeelt, namelijk met de terughoudendheid die de discretionaire bevoegdheid van de overheid vereist.

Volkomen ten onrechte heeft de eerste rechter geoordeeld dat de bestuurlijke maatregel het redelijkheidsbeginsel niet in acht nam omdat het bestuur de keuze had moeten laten tussen ofwel het uitvoeren van de kapmachtiging met heraanplant van inheems loofhout in combinatie met inheemse struiksoorten ofwel het verkrijgen van een kapmachtiging ter regularisatie met behoud van het aanwezige loofhout en het spontaan laten ontwikkelen van een kruid- en struiklaag.

Door aldus te oordelen heeft de eerste rechter niet vastgesteld dat sprake is van kennelijke onredelijkheid van de maatregel omdat deze niet was gestoeld op motieven die vreemd zijn aan de bescherming van het gezond leefmilieu of op een opvatting van een gezond leefmilieu die kennelijk onredelijk is, maar heeft deze zichzelf in de plaats gesteld van de overheid en haar discretionaire bevoegdheid niet gerespecteerd.

Het herstel dat de overheid wenst uitgevoerd te zien is niet kennelijk onredelijk omdat de overheid een verdergaand herstel dan het herstel van de toestand zoals die bestond voor het milieumisdrijf noodzakelijk acht. Het op te leggen herstel kan ook inhouden dat een toestand wordt tot stand gebracht die de plaats doet beantwoorden aan de plaatselijke noodwendigheden voor het gezond leefmilieu voor zover de last die daaruit voor de overtreder niet disproportioneel is.

Het blijkt niet dat de bestuurlijke maatregel werd genomen op grond van andere motieven dan deze ter bescherming van het gezond leefmilieu of op grond van een opvatting van een gezond leefmilieu die kennelijk onredelijk is. Er is geen sprake van machtsafwending of machtsoverschrijding. De maatregel werd genomen door de bevoegde overheid. De last die er voor de overtreder uit voortvloeit is ook niet disproportioneel met het voordeel voor het leefmilieu: de beklaagde maakt niet enigszins aannemelijk dat de opgelegde herstelmaatregel houdende het herbebossen door het heraanplanten van struik- en boomsoorten in eng plantverband voor haar onredelijk hoge kosten zal meebrengen. Met het feit dat de beklaagde reeds kosten maakte voor de ruimingswerken van de sloten kan om de reden zoals hoger in randnummer 5.1. vermeld geen rekening worden gehouden.

5.3.

De voorwaarden van de op 4 augustus 2014 bekomen kapmachtiging, die ter regularisatie moest worden aangevraagd, die inhielden dat de herbebossing moest uitgevoerd worden met bosplantsoen van inheems loofhout (zoals zomereik, ruwe berk, zwarte els) in een plantverband niet wijder dan 2 x 2,5 meter in combinatie met inheemse struiksoorten (spork, lijsterbes, hazelaar, meidoorn) in een plantverband van 2 x 2,5 meter waren op 1 januari 2016 tot de datum van de dagvaarding, zijnde 19 oktober 2016, niet nageleefd. De bestuurlijke maatregel werd opzettelijk niet uitgevoerd.

(Tiende kamer, 2017/NT/264, 16 juni 2017)

...