Belgian court dismisses city's claim for moral and material damages from police costs due to assault.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Court of Appeal of Ghent dismissed the City of Bruges' civil action against Dieter Bevernage for damages resulting from an assault. While the court acknowledged the assault caused material costs to the police zone, it ruled these expenses are statutory obligations borne by the state. Furthermore, the court determined that a legal entity cannot suffer moral damages, as such injuries only apply to natural persons regarding personal distress.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 270 n. Gw; Art. 9 Wet van 7 december 1998: A legal entity cannot suffer moral damages, and costs incurred by the state for public safety and law enforcement duties are definitively borne by the government and cannot be claimed from the perpetrator.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IATexte complet
...
3.2.b Nopens de rechtsvordering van de burgerlijke partij de Stad Brugge.
Anders dan de eerste rechter is het hof van oordeel dat de rechtsvordering van de burgerlijke partij de Stad Brugge namens de Politiezone Brugge wel degelijk ontvankelijk en toelaatbaar is.
Desbetreffende wordt door de voornoemde burgerlijke partij terecht verwezen naar artikel 270 nieuwe Gemeentewet alsook art. 9 van de wet van 7 december 1998 tot organisatie van een geïntegreerde politiedienst gestructureerd op twee niveau's.
Overigens wordt de ontvankelijkheid en toelaatbaarheid van de rechtsvordering van de burgerlijke partij voornoemd door de verweerder Dieter Bevernage niet betwist.
3.2.b.1 Morele schade.
Naar het oordeel van het hof kan een rechtspersoon geen morele schade lijden. Morele schade bestaat immers uit (nachtelijke) onrust, kopzorgen, pijn, smarten, verdriet,...
Dit neemt uiteraard niet weg dat een rechtspersoon wel schade kan lijden door de bezoedeling van haar goede naam en faam.
Van dergelijke bezoedeling op zich heeft een rechtspersoon geen morele last in de zin van (nachtelijke) onrust, kopzorgen, pijn, smarten, verdriet,..., maar de aantasting van de goede naam en faam kan in die zin schadelijk zijn dat zij leidt tot een vermindering van de inkomsten (bijvoorbeeld een verlies aan klanten) of een noodzaak tot vergroting van de uitgaven (bijvoorbeeld een verhoging van het reclamebudget).
Aldus vormt de aantasting van de goede naam en faam voor een rechtspersoon, naar het oordeel van het Hof, enkel en alleen materiële schade.
Zelfs onafgezien van voormelde theoretische overwegingen ziet het hof niet in welke morele schade de Stad Brugge door het eerder banale agressiedelict gepleegd door D.B. zou hebben opgelopen. Ook reputatieschade kan niet zomaar aangenomen worden: nergens wordt aangetoond dat de feiten een relevante ruchtbaarheid kregen, laat staan dat hierdoor de reputatie van de Stad Brugge negatief werd beïnvloed.
De argumenten die de Stad Brugge in haar samenvattende syntheseconclusie voor het hof ontwikkelt onder de titel ‘morele schade' verantwoorden misschien een streng strafrechtelijk optreden ten aanzien van burgers die geweld hanteren maar bewijzen het bestaan van morele schade in hoofde van de voornoemde burgerlijke partij allerminst.
De betreffende rechtsvordering is dan ook niet gegrond.
3.2.b.2 Materiële schade.
De burgerlijke partij de Stad Brugge stelt dat zij materiële schade leed door het door D.B. op 10 januari 2015 gepleegde agressiedelict; zij wijst op de kosten van vergoeding van een dienstvrijstelling voor D.B., op dossierkosten in het kader van de afhandeling van het ‘arbeidsongeval' en op de dossierkosten voor het rechtshulpdossier.
Een oorzakelijk verband tussen het door D.B. gepleegde misdrijf zoals hoger in onderhavig arrest omschreven, en de voormelde kosten van de stad Brugge, kan naar het oordeel van het hof onmogelijk ontkend worden: in de hypothese dat D.B. zich had onthouden van het op 10 januari 2015 plegen van een agressiedelict zou de Stad Brugge effectief minder kosten van haar Politiezone hebben moeten dragen.
Deze kosten kunnen nochtans - naar het oordeel van het Hof - niet verhaald worden op de aansprakelijke dader.
Naar het oordeel van het Hof volgt immers uit de strekking van de ter zake geldende wetgeving op politie en justitie dat de prestaties van overheidsdiensten in het kader van opsporing en bestrijding van (vermeende) misdrijven definitief ten laste van de overheid moeten blijven.
Zie in dit verband de naar het oordeel van het Hof terechte zienswijze van de auteurs Thierry Vansweefelt en Britt Weyts in het ‘Handboek buitencontractueel aansprakelijkheidsrecht' (Intersentia, 2009) die in voormeld verband schrijven (cf. p. 858): "Het uitgangspunt is dat de kosten voor orde- en veiligheidstaken van algemeen belang definitief ten laste van de overheid blijven. Het gaat hier immers om de kerntaken van de overheid. Hierbij kan o.i. gedacht worden aan de orde- en veiligheidshandhavingskosten, zoals kosten ter bestrijding van de criminaliteit, ....".
De betreffende rechtsvordering van de burgerlijke partij de Stad Brugge dient dan ook als niet-gegrond te worden afgewezen.
(Achttiende kamer, 2016/BB/44, 12 juni 2017)
...