Court annulled fishing penalties for illegal fishing and VMS interference due to insufficient minimum fines under Belgian law.

...

De eerste en de tweede, beklaagd om: op 17 april 2013 :

als schipper van het Nederlandse zeevisserijvaartuig "Deo Volente"

A. Ongeoorloofde visserij binnen de driemijlszone, bij inbreuk op het artikel 6bis van het Koninklijk Besluit van 14 augustus 1989 tot vaststelling van aanvullende nationale maatregelen voor de instandhouding en het beheer van de visbestanden en voor de controle op de vijsserijactiviteiten (bijlage 3).

B. Manueel ingrijpen in het volgsysteem voor visserijvaartuigen VMS, bij inbreuk op het artikel 20 van de EU-Uitvoeringsverordening nummer 404/2011 van de Commissie van 08 april 2011 houdende bepalingen voor de uitvoering van EG-Verordening nummer 1224/2009 van de Raad tot vaststelling van een communautaire controleregeling die de naleving van de regels van het gemeenschappelijk visserijbeleid moet garanderen (bijlage 7)

terwijl de feiten A en B worden beschouwd als ernstige inbreuken overeenkomstig artikel 42 van de EG-Verordening nummer 1005/2008 van de Raad van 29 september 2008 houdende de totstandbrenging van een communautair systeem om illegale, ongemelde en ongereglementeerde visserij te voorkomen, tegen te gaan en te beëindigen (bijlage 11 : lijst van ernstige inbreuken)

en

de feiten A en B worden beteugeld bij artikel 3 van de Wet van 12 april 1957 waarbij de Koning wordt gemachtigd maatregelen voor te schrijven ter bescherming van de biologische hulpbronnen van de zee en met ingang van 01 januari 2014 worden beteugeld overeenkomstig de artikelen 64 tot en met 68 van het Decreet betreffende het Landbouw- en Visserijbeleid van 28 juni 2013,

met de omstandigheid

(1) dat de feiten gepleegd werden in de Belgische territoriale zee,

(2) dat de inbreuken begaan werden tussen zonsondergang en zonsopgang.

2. Nietigheid van de straftoemeting

- De eerste beklaagde werd door de eerste rechter voor de feiten, voorwerp van de tenlasteleggingen sub A en B samen, bij toepassing van het artikel 65 lid 1 Sw., veroordeeld tot een effectieve geldboete van 1.000,00 euro, verhoogd met 50 opdeciemen (x6) en alzo gebracht op 6.000,00 euro of een vervangende gevangenisstraf van 3 maanden.

- De tweede beklaagde werd door de eerste rechter voor de feiten, voorwerp van de tenlasteleggingen sub A en B samen, bij toepassing van het artikel 65 lid 1 Sw., veroordeeld tot een effectieve geldboete van 500,00 euro, verhoogd met 50 opdeciemen (x6) en alzo gebracht op 3.000,00 euro.

- De eerste rechter heeft onder de rubriek ‘Op strafgebied' onder het randnummer 1 op een correcte wijze verwezen naar het artikel 81,2° van het decreet van 28 juni 2013 betreffende het landbouw- en visserijbeleid, in werking getreden op 1 januari 2014, dat de wet van 12 april 1957 waarbij de Koning wordt gemachtigd maatregelen voor te schrijven ter bescherming van de biologische hulpbronnen van de zee, gewijzigd bij de wetten van 3 mei 1999 en 22 april 1999 en het decreet van 19 december 2008, heeft opgeheven.

- De beklaagden stellen - weliswaar ondergeschikt - dat er toepassing dient te worden gemaakt van de Wet van 28 maart 1975 betreffende de handel in landbouw-, tuinbouw- en zeevisserijproducten en dat de strafbepalingen van die wet dienen te worden toegepast waarin voorzien wordt in een gevangenisstraf van 15 dagen tot 5 jaar en een geldboete van 100 frank tot 100.000 frank of met één van die straffen alleen.

Het artikel 1 van de Wet van 28 maart 1975 stelt dat deze wet van toepassing is op de voortbrengselen van de landbouw, van de tuinbouw, van de zeevisserij, met inbegrip van de producten van de teelt van ongewervelde zeedieren, en van de veeteelt, met inbegrip van zuivelproducten evenals van eieren en eiproducten (artikel 1).

Deze wet is naar het oordeel van het hof evenwel niet van toepassing.

- Door het artikel 3 van de inmiddels opgeheven wet van 12 april 1957 werd er voorzien in een bestraffing met een geldboete van 1.500,00 frank tot 100.000,00 frank.

Wanneer de overtreding begaan werd in de territoriale zee bedroeg de straf 15 dagen tot één jaar en de in het artikel vermelde geldboete of één van die straffen alleen.

Indien de overtreding begaan werd tussen zonsondergang en zonsopgang of bij herhaling binnen de 3 jaar na de vorige veroordeling konden de hierboven voorziene straffen tot het dubbele van het maximum worden gebracht.

- Het artikel 67,15e van het Decreet van 28 juni 2013 voorziet thans in een gevangenisstraf van 15 dagen tot 5 jaar en een geldboete van 100,00 euro tot 50.000,00 euro of een van die straffen alleen en voor zover die inbreuken betrekking hebben op de zeevisserij of aquacultuur.

- De ten laste gelegde feiten dateren van 17 april 2013 zodat er toepassing dient te worden gemaakt van het artikel 2,2° Sw. Derhalve gelden - voor zover de feiten bewezen zijn - de strafbepalingen zoals weerhouden in het artikel 3 van de wet van 12 april 1957.

De eerste rechter heeft aan de beide beklaagden een geldboete opgelegd die onder het minimum van 1.500,00 euro ligt.

Voor wat betreft de rechtspersoon (2e beklaagde) dient er - voor zover bewezen - toepassing te worden gemaakt van het artikel 41 bis Sw. zodat de geldboete niet lager mag zijn dan de minimumgeldboete op het feit gesteld, hetzij 1.500,00 euro.

Uit niets blijkt dat de eerste rechter toepassing heeft gemaakt van enig wetsartikel die kon leiden tot een bestraffing lager dan de minimumbestraffing (de artikelen 85 Sw en 163 Sv).

Derhalve werd er in hoofde van de beide beklaagden een onwettige straf uitgesproken met de nietigheid van het vonnis tot gevolg voor zover uitspraak werd gedaan over de straftoemeting.

Voorafgaandelijk aan het hierna bepaalde, wil het hof erop wijzen dat de vernietiging van het bestreden vonnis niet geschiedt omwille van nietige motieven door de eerste rechter aangehaald doch enkel omwille van een onwettige straftoemeting.

Derhalve zijn er geen redenen voorhanden om de oordeelkundige redengeving van de eerste rechter niet over te nemen nu het hof op die wijze eigen redenen aangeeft en een eigen oordeel vormt en er geen sprake kan zijn van het overnemen van de nietigheid van het beroepen vonnis (zie en vgl. Cass., 3 april 2001, AR P.00.1595, Arr.Cass., 2001, nr. 197).

...

(Achtste kamer, 2016/NT/17, 25 april 2017)