Appeal court quashes first instance dismissal of plea due to lack of proof of defendant's knowledge of summons.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Court of Appeal overturned the lower court's decision to dismiss the defendant's plea, ruling that the dismissal was procedurally incorrect. The first instance judge had declared the plea void because the defendant appeared to know of the proceedings, despite the summons being served only on the King's Prosecutor. The appellate court held that the prosecution failed to prove the defendant actually knew of the summons, rejecting vague assumptions about his awareness. Consequently, the court ordered the lower court to annul the default judgment and retry the case.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 187 §6, 1° Sv.; Art. 40 §2 Ger.W.: The plea is deemed void only if it is established that the defendant knew of the summons; mere suspicion or lack of service to the defendant does not suffice to void the plea.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IATexte complet
...
2.1. Ten aanzien van de beklaagde MG (vonnis nr. 1772/2016)
In het bestreden vonnis op tegenspraak en op verzet van 28 juni 2016 verklaarde de eerste rechter het door de beklaagde MG op 17 mei 2016 bij gerechtsdeurwaardersexploot aangetekend verzet tegen het lastens hem bij verstek gewezen vonnis van 3 mei 2016 ontvankelijk doch beschouwde het als ongedaan.
De eerste rechter argumenteerde dat hoewel het tussengekomen vonnis van 3 mei 2016 hem niet betekend werd, de beklaagde desalniettemin klaarblijkelijk kennis had van de lastens hem lopende procedure die geleid heeft tot het vonnis van 3 mei 2016, aangezien hij daar onmiddellijk verzet heeft tegen aangetekend, zodat hij geacht mag worden ook van de dagvaarding kennis gehad te hebben.
Aangezien de verzetter (thans de beklaagde) naliet ook maar enige wettige reden ter verschoning of overmacht aan te tonen of aannemelijk te maken ter rechtvaardiging van zijn verstek bij de bestreden rechtspleging, werd in toepassing van art. 187 § 6, 1° Sv. het verzet ongedaan verklaard.
In zijn (aanvullend) grievenverzoekschrift hoger beroep en in de ter zitting neergelegde conclusie argumenteerde de beklaagde dat voormelde motivering door de eerste rechter afbreuk doet aan het art. 187,§6, 1° Sv. nu dient vast te staan dat de eiser in verzet op de hoogte was van de dagvaarding in de procedure die geleid heeft tot de bestreden verstekbeslissing alvorens het verzet als ongedaan kan beschouwd worden en de strafrechter bij de beoordeling hiervan niet mag uitgaan van vage of algemene vermoedens, hetgeen alhier wel het geval was door aan te nemen dat de eiser in verzet geacht mocht worden kennis gehad te hebben van de dagvaarding waarvan niet het minste bewijs voorlag.
De beklaagde zette voorts uiteen dat:
- het bevel tot dagvaarding niet in persoon betekend werd maar aan de procureur des Konings, zodat hij er geen kennis van had;
- hij, woonachtig zijnde in Kroatië, pas na de veroordeling via kennissen vernomen heeft dat er een vonnis zou uitgesproken zijn waarbij hij betrokken was. Het is op dat ogenblik, na het inwinnen van meer informatie via een Belgische advocaat, dat hij onmiddellijk verzet heeft aangetekend.
Artikel 187 §6 Sv., zoals gewijzigd bij art. 83 van de wet van 5 februari 2016 tot wijziging van het strafrecht en de strafvordering en houdende diverse bepalingen inzake justitie (in werking getreden op 1 maart 2016), luidt:
" Het verzet wordt als ongedaan beschouwd:
1° indien de eiser in verzet, wanneer hij persoonlijk of in de persoon van een advocaat verschijnt en vaststaat dat hij kennis heeft gehad van de dagvaarding in de procedure waarin hij verstek heeft laten gaan, geen gewag maakt van overmacht of van een wettige reden van verschoning ter rechtvaardiging van zijn verstek bij de bestreden rechtspleging, waarbij het erkennen van de aangevoerde overmacht of reden overgelaten wordt aan het soevereine oordeel van de rechter;
2° indien de eiser in verzet nogmaals verstek laat gaan bij zijn verzet, en dat in alle gevallen, ongeacht de redenen voor de opeenvolgende verstekken en zelfs indien het verzet reeds ontvankelijk werd verklaard.".
De voorwaarden die in artikel 187 §6,1° Sv. worden vermeld zijn, zoals de memorie van toelichting (MvT 23 oktober 2015, Parl.St. kamer, 2015-16, nr.1418/001,77) het stelt, cumulatief.
Het is aan het Openbaar Ministerie om aan te tonen dat de verzetdoende partij wel degelijk kennis had van de dagvaarding in de verstekprocedure en dus niet louter van de betekening ervan. Wanneer niet vaststaat dat de eiser in verzet op de hoogte was van de dagvaarding in de zaak die aanleiding gaf tot het verstek, kan zijn verzet niet ongedaan worden verklaard
(zie A.Winants, Potpourri II: de nieuwe regels inzake verstek en verzet in strafzaken, N.C., 2016, nr. 4, blz. 337).
Rechtsleer stelt dat de strafrechter bij de beoordeling van de vereiste of de betrokkene de facto wel degelijk kennis had van de dagvaarding, niet mag uitgaan van vage of algemene vermoedens en er integendeel dient van uit te gaan dat het niet vaststaat dat de eiser in verzet op de hoogte was van de dagvaarding. De bedoeling van de wetgever is immers niet het blind inperken van verzetsprocedures, maar wel een sanctie opleggen voor onverantwoorde verstekprocedures, d.w.z. procedures waarbij een procespartij op een niet-verantwoorde wijze, doelbewust, verstek heeft laten gaan (zie S. Van Overbeke, Verzet en hoger beroep in strafzaken na de wet van 5 februari 2016 tot wijziging van het strafrecht en de strafvordering en houdende diverse bepalingen inzake justitie ("Potpourri II), R.W., 2015-2016, blz. 1409).
In de verstekprocedure werd de beklaagde rechtsgeldig gedagvaard voor de correctionele rechtbank door betekening van de dagvaarding aan de procureur des Koning overeenkomstig art. 40 §2 Ger.W., gezien de beklaagde geen gekende woon- of verblijfplaats had in België of in het buitenland.
Het Openbaar Ministerie toont niet aan dat het de beklaagde in zijn thuisland op de hoogte bracht van deze dagvaarding, hetgeen overigens bij gebrek aan een gekende woonplaats aldaar ook onmogelijk was.
Het gegeven dat de beklaagde via kennissen vernam dat er een vonnis zou zijn uitgesproken lastens hem, toont - zoals de beklaagde terecht stelt- geenszins aan dat hij kennis zou gehad hebben van de dagvaarding.
Het hof stelt dan ook vast dat niet voldaan was aan de vereiste voorzien in het art. 187 §6,1° Sv. dat "vaststaat dat de beklaagde kennis heeft gehad van de dagvaarding in de procedure waarin hij verstek heeft laten gaan", zodat het verzet, dat binnen de 15 dagen na het gewezen verstekvonnis regelmatig naar de vorm en tijdig werd ingesteld, door de eerste rechter ten onrechte als ongedaan werd beschouwd.
Het behoorde dan ook aan de eerste rechter na de terechte ontvankelijk verklaring van het verzet, om het verstekvonnis teniet te doen en de zaak opnieuw te beoordelen, hetgeen thans door het hof zal gebeuren.
....
(Achtste kamer, 2016/NT/708, 2016/NT/709 en 2016/NT/712, 15 maart 2017)