Belgian labor court dismisses employee's claim for pregnancy protection compensation due to failure to notify employer.

Uitgifte

Repertoriumnummer Uitgereikt aan

2022/

Datum van uitspraak

op

11 januari 2022 €

JGR

Rolnummer

2020/AB/672

Beslissing waartegen beroep

20/20836/A

Arbeidshof te Brussel

derde kamer

Arrest

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/672 – p. 2

ARBEIDSRECHT - arbeidsovereenkomst bediende

tegensprekelijk arrest

definitief

X1 NV, ON, met maatschappelijke zetel te, ,

appellant,

vertegenwoordigd door mr., advocaat te

tegen

Y1, RRN wonende te,

geïntimeerde,

vertegenwoordigd door mevrouw, , gevolmachtigde, met kantoor te

Na beraad, spreekt het arbeidshof te Brussel het volgend arrest uit:

Gelet op de stukken van de rechtspleging, in het bijzonder op:

- het voor eensluidend verklaard afschrift van het bestreden vonnis, uitgesproken door

de arbeidsrechtbank te Brussel op 06 oktober 2020, eerste kamer (A.R. 20/20836/A)

- het verzoekschrift tot hoger beroep, neergelegd ter griffie op 19 november 2020,

- de conclusies voor de appellante,

- de conclusies voor de geïntimeerde,

- de voorgelegde stukken.

De partijen hebben hun middelen en conclusies uiteengezet op de openbare zitting van 14

december 2021, waarna de debatten werden gesloten, de zaak in beraad werd genomen en

voor uitspraak werd gesteld op heden.

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/672 – p. 3

I. FEITEN

1.-

Mevrouw Y1 trad op 20 augustus 2018 in dienst van de nv X1 (hierna genoemd: de nv) als

bediende met als functie commercieel assistente. De voorwaarden van tewerkstelling

werden vastgelegd in een schriftelijke arbeidsovereenkomst van 25 juni 2018.

2.-

Mevrouw Y1 was arbeidsongeschikt van 18 november 2019 tot 18 december 2019.

3.-

Met aangetekende brief van 19 december 2019, verzonden om 10.34 uur, beëindigde de nv

de arbeidsovereenkomst met onmiddellijke ingang.

Met e-mail van dezelfde datum, verzonden om 10.36 uur, maakte mevrouw Y1 melding van

een gesprek dat zij op dezelfde dag had met de afgevaardigd-bestuurder van de nv, waarvan

zij volgende weergave deed (vertaling):

“Na mijn terugkeer uit arbeidsongeschiktheid die liep van 18 november 2019 tot 18

december 2019, hebt u mij mondeling mijn ontslag gegeven omwille van een reorganisatie

ten gevolge van mijn afwezigheid.

[…]

Zoals ik u heb medegedeeld, ben ik zwanger en hebt u mij ongelukkig genoeg niet de tijd

gelaten u mijn attest van zwangerschap te bezorgen.”

Hierop gaf de afgevaardigd-bestuurder van de nv met e-mail van dezelfde dag, verzonden

om 13.57 uur, zijn weergave op hetzelfde gesprek (vertaling):

“Deze morgen, rond 9.30 uur, hebben wij u mondeling onze beslissing tot beëindiging

betekend. In geen geval is onze beslissing het gevolg van uw afwezigheid maar een

reorganisatie van de dienst.

Bovendien hebt u ons op geen enkel moment van deze vergadering die uitgelopen is op een

beëindiging van uw arbeidsovereenkomst op de hoogte gebracht van uw zwangerschap.”

Met e-mail van dezelfde datum, verzonden om 12.36 uur, maakte mevrouw Y1 aan de nv

een medisch attest over waarin werd bevestigd dat zij zwanger was, met vermoedelijke

bevallingsdatum op 22 augustus 2020.

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/672 – p. 4

4.-

Op het werkloosheidsbewijs C4 van 29 januari 2020 werd als juiste oorzaak van de

werkloosheid vermeld: ‘reorganisatie en vermindering van personeel’.

5.-

Met aangetekende en gewone brief van 21 februari 2020 vorderde de vakorganisatie van

mevrouw Y1 betaling van 19.397,56 euro forfaitaire vergoeding gelijk aan zes maanden

bruto loon wegens schending van de ontslagbescherming als zwangere werkneemster.

Een antwoord van de nv wordt niet bijgebracht.

II. RECHTSPLEGING

6.-

Met verzoekschrift op tegenspraak, neergelegd op de griffie van de Nederlandstalige

arbeidsrechtbank te Brussel op 11 juni 2020, vorderde mevrouw Y1 betaling door de nv van

een forfaitaire vergoeding van 19.397,56 euro, te vermeerderen met de wettelijke intrest

vanaf de datum van eisbaarheid, de gerechtelijke intrest en de kosten.

7.-

Met vonnis van 6 oktober 2020, gewezen op verstek ten aanzien van de nv, verklaarde de

arbeidsrechtbank de vordering ontvankelijk en gegrond. Zij veroordeelde de nv tot betaling

van een forfaitaire vergoeding van 19.397,56 euro, te vermeerderen met de wettelijke

intrest vanaf de datum van eisbaarheid, de gerechtelijke intrest en de kosten van het geding,

begroot op 20,00 euro bijdrage Fonds juridische tweedelijnsbijstand.

8.-

Partijen bevestigen dat dit vonnis niet werd betekend.

9.-

Met verzoekschrift hoger beroep, neergelegd op de griffie van het arbeidshof te Brussel op

19 november 2020, tekende de nv hoger beroep aan tegen het vonnis dat op 6 oktober 2020

werd uitgesproken door de Nederlandstalige arbeidsrechtbank te Brussel. Zij vorderde het

hoger beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren en mevrouw Y1 te veroordelen tot de

kosten van beide aanleggen.

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/672 – p. 5

III. TOELAATBAARHEID VAN HET HOGER BEROEP

11.-

Het hoger beroep werd tijdig en met een naar de vorm regelmatige akte ingesteld, zodat het

toelaatbaar is.

IV. BEOORDELING

12.-

Artikel 40 van de Arbeidswet bepaalt:

“De werkgever die een zwangere werkneemster tewerkstelt, mag geen handeling stellen die

ertoe strekt eenzijdig een einde te stellen aan de dienstbetrekking vanaf het ogenblik dat hij

werd ingelicht omtrent de zwangerschap tot een maand na het einde van de postnatale

rustperiode, behalve om redenen die vreemd zijn aan de lichamelijke toestand als gevolg van

de zwangerschap of van de bevalling.

De werkgever dient te bewijzen dat zulke redenen voorhanden zijn. Op verzoek van de

werkneemster stelt de werkgever haar er schriftelijk van in kennis.

Zo de ingeroepen reden tot staving van het ontslag niet beantwoordt aan het bepaalde in het

eerste lid of bij ontstentenis van reden, zal de werkgever aan de werkneemster een forfaitaire

vergoeding betalen welke gelijk is aan het brutoloon voor zes maanden, onverminderd de

vergoedingen aan de werkneemster verschuldigd in geval van verbreking van de

arbeidsovereenkomst.”

13.-

Artikel 40 eerste lid van de Arbeidswet omschrijft het aanvangstijdstip van de bescherming

als het ogenblik waarop de werkgever werd ingelicht omtrent de zwangerschap. Tot op het

ogenblik dat de werkgever wordt ingelicht over de zwangerschap van zijn werkneemster,

geniet deze laatste niet van de bescherming van voornoemd artikel.

De bewijslast ten aanzien van het ogenblik van kennisgeving van de zwangerschap rust op de

zwangere werkneemster.

(vgl. Arbh. Brussel, 23 februari 2005, Soc. Kron. 2005, 341, noot J. Jacqmain)

14.-

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/672 – p. 6

Indien mevrouw Y1 bijgevolg betaling vordert van de forfaitaire vergoeding bedoeld in

artikel 40 derde lid van de Arbeidswet, dient zij aan te tonen dat zij de werkgever op de

hoogte heeft gebracht van haar zwangerschap vooraleer deze is overgegaan tot ontslag.

Naar het oordeel van het arbeidshof levert zij dit bewijs niet.

Aan de hand van de bijgebrachte documenten kan enkel als vaststaand en bewezen worden

aanvaard:

- dat de nv de brief waarmee zij de arbeidsovereenkomst met onmiddellijke ingang

heeft beëindigd, heeft verzonden op 19 december 2019 te 10.34 uur.

Zijdelings kan hierbij worden opgemerkt dat de nv wel voorhoudt doch nalaat te bewijzen

dat zij reeds voorafgaand aan de verzending van de ontslagbrief tegenover mevrouw Y1 de

wil had uitgedrukt de arbeidsovereenkomst te beëindigen. Dit blijkt niet uit de inhoud van

haar e-mail van 19 december 2019, verzonden om 13.57 uur, vermits dit een eenzijdige

weergave is van de inhoud van een gesprek dat partijen rond 09.30 uur hadden, weergave

die wordt tegengesproken door de versie van mevrouw Y1 van hetzelfde gesprek. Evenmin

blijkt dit uit de e-mail die de nv op 17 december 2019 verzond aan haar sociaal secretariaat

waaruit een voornemen, doch niet meer dan dat, blijkt om over te gaan tot ontslag van

mevrouw Y1.

- dat mevrouw Y1 op 19 december 2019 om 10.36 uur aan de afgevaardigd-bestuurder

van de nv een e-mail heeft gestuurd waarin zij de inhoud van een gesprek weergaf dat op

dezelfde had plaatsgehad rond 09.30 uur, en waarbij zij voorhoudt dat zij de nv op de

hoogte had gebracht van haar zwangerschap.

Wat uit deze e-mail enkel als vaststaand kan worden afgeleid is dat de nv door deze e-mail

op 19 december 2019 om 10.36 uur op de hoogte werd gebracht van de zwangerschap van

mevrouw Y1, dit is twee minuten na een ander vaststaand feit, met name de aanbieding op

het postkantoor van de aangetekende brief van de nv waarmee deze aan mevrouw Y1

kenbaar maakte de arbeidsovereenkomst te beëindigen met onmiddellijke ingang.

- dat mevrouw Y1 een medisch attest waaruit blijkt dat zij zwanger was, op 19

december 2019 met e-mail, verzonden om 12.36 uur heeft overgemaakt aan de nv.

15.-

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/672 – p. 7

Aan de orde is dan de vraag of mevrouw Y1 aantoont dat zij tijdens het gesprek dat zij op 19

december 2019 rond 09.30 uur had met de afgevaardigd-bestuurder van de nv, deze op de

hoogte heeft gebracht van haar zwangerschap. Zij levert dit bewijs niet.

Met e-mail van 19 december 2019, verzonden om 10.36 uur, maakte mevrouw Y1 melding

van een gesprek dat zij op dezelfde dag had met de afgevaardigd-bestuurder van de nv,

waarvan zij volgende weergave deed (vertaling):

“Na mijn terugkeer uit arbeidsongeschiktheid die liep van 18 november 2019 tot 18

december 2019, hebt u mij mondeling mijn ontslag gegeven omwille van een reorganisatie

ten gevolge van mijn afwezigheid.

[…]

Zoals ik u heb medegedeeld, ben ik zwanger en hebt u mij ongelukkig genoeg niet de tijd

gelaten u mijn attest van zwangerschap te bezorgen.”

De weergave van de inhoud van het gesprek door mevrouw Y1 wordt echter bijna

onmiddellijk tegengesproken door de afgevaardigd-bestuurder van de nv met e-mail van

dezelfde dag, verzonden om 13.57 uur (vertaling):

“Deze morgen, rond 9.30 uur, hebben wij u mondeling onze beslissing tot beëindiging

betekend. In geen geval is onze beslissing het gevolg van uw afwezigheid waar van een

reorganisatie van de dienst.

Bovendien hebt u ons op geen enkel moment van deze vergadering die uitgelopen is op een

beëindiging van uw arbeidsovereenkomst op de hoogte gebracht van uw zwangerschap.”

Hierbij moet dan nog worden opgemerkt dat uit de weergave van het gesprek door

mevrouw Y1 niet blijkt dat zij eerst de werkgever op de hoogte heeft gebracht van haar

zwangerschap, en de werkgever pas daarna zijn mondelinge beslissing heeft kenbaar

gemaakt om de arbeidsovereenkomst te beëindigen.

16.-

Vermits mevrouw Y1 niet aantoont dat zij de werkgever op de hoogte heeft gebracht van

haar zwangerschap vooraleer deze de arbeidsovereenkomst met onmiddellijke ingang

beëindigde, heeft de periode tijdens dewelke zij van de ontslagbescherming voorzien in

artikel 40 eerste lid van de Arbeidswet geen aanvang genomen en dient haar vordering tot

betaling van de forfaitaire vergoeding, bedoeld in artikel 40 derde lid van de Arbeidswet te

worden afgewezen.

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/672 – p. 8

17.-

Nu het arbeidshof heeft geoordeeld dat mevrouw Y1 op het ogenblik van het ontslag niet

beschermd was, dient niet te worden onderzocht of de nv het bewijs levert van een

ontslagreden die vreemd is aan de lichamelijke toestand als gevolg van de zwangerschap of

van de bevalling.

OM DEZE REDENEN

HET ARBEIDSHOF

Gelet op de Wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken, zoals tot op

heden gewijzigd, inzonderheid op artikel 24;

Rechtsprekend op tegenspraak en na erover beraadslaagd te hebben:

Verklaart het hoger beroep toelaatbaar en als volgt gegrond;

Doet het bestreden vonnis teniet behalve in de mate dat dit de vordering van mevrouw Y1

ontvankelijk verklaarde;

Opnieuw recht doende, verklaart de vordering van mevrouw Y1 ongegrond;

Verwijst haar in de kosten van het hoger beroep, in hoofde van de nv X1 vereffend op

1.430,00 euro rechtsplegingsvergoeding;

Legt de bijdrage van 22,00 euro voor het Fonds juridische tweedelijnsbijstand ten laste van

mevrouw Y1.

Aldus gewezen en ondertekend door de derde kamer van het Arbeidshof te Brussel,

samengesteld uit :

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/672 – p. 9

, kamervoorzitter,

, plv raadsheer in sociale zaken, werkgever,

, raadsheer in sociale zaken, werknemer-bediende,

Bijgestaan door, griffier

De heer, plv raadsheer in sociale zaken, als werkgever, en mevrouw, raadsheer in sociale

zaken, als werknemer-bediende, die bij de debatten aanwezig waren en aan de

beraadslaging hebben deelgenomen, verkeren in de onmogelijkheid om het arrest te

ondertekenen.

Overeenkomstig artikel 785 Gerechtelijk Wetboek wordt het arrest ondertekend door ,

kamervoorzitter,

en uitgesproken op de openbare terechtzitting van 11 januari 2022 door:

, kamervoorzitter,

, griffier

PDF document ECLI:BE:CTBRL:2022:ARR.20220111.2