Appeal court allows employee's disability pension claim against insurer, rejecting social security agency's appeal.

Uitgifte

Repertoriumnummer Uitgereikt aan

2022/

Datum van uitspraak

op

4 januari 2022 €

JGR

Rolnummer

2020/AB/312

2020/AB/320

Beslissing waartegen beroep

18/462/A

Arbeidshof te Brussel

derde kamer

Arrest

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/312 2020/AB/320 – p. 2

ARBEIDSRECHT - arbeidsovereenkomst bediende

tegensprekelijk arrest

definitief

A.R 2020/AB/312

1. X1, RRN, c/o, wonende te,

appellante,

vertegenwoordigd door, gevolmachtigde, met kantoor te

tegen

1. Y1 NV, ON, met maatschappelijke zetel te,

Eerste geïntimeerde,

vertegenwoordigd door mr., advocaat te

2. VERZEKERING NV, ON, met maatschappelijke zetel te,

Tweede geïntimeerde,

vertegenwoordigd door mr., advocaten te

3. IGVM, ON 0873.091.753, met maatschappelijke zetel te 1070 BRUSSEL, Ernest Blérotstraat

1,

Derde geïntimeerde,

vertegenwoordigd door mr., advocaat te

A.R 2020/AB/320

1. IGVM, ON 0873.091.753, met maatschappelijke zetel te 1070 BRUSSEL, Ernest Blérotstraat

1,

appellante,

vertegenwoordigd door, advocaat te

tegen

1. Y1 NV, ON, met maatschappelijke zetel te,

Eerste geïntimeerde,

vertegenwoordigd door mr., advocaat te

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/312 2020/AB/320 – p. 3

2. VERZEKERING NV, ON, met maatschappelijke zetel te,

Tweede geïntimeerde,

vertegenwoordigd door mr., advocaten te

mede inzake

X1, RRN, c/o, wonende te,

Vrijwillig tussenkomende partij,

vertegenwoordigd door mevrouw, gevolmachtigde, met kantoor te

Na beraad, spreekt het arbeidshof te Brussel het volgend arrest uit:

Gelet op de stukken van de rechtspleging, in het bijzonder op:

- het voor eensluidend verklaard afschrift van het bestreden vonnis, uitgesproken door

de Nederlandstalige arbeidsrechtbank Brussel op 05 maart 2020, 2e kamer (A.R.

18/462/A)

- het verzoekschriften tot hoger beroep, neergelegd ter griffie op 5 mei 2020 en 6 mei

2020,

- de conclusies voor de appellanten,

- de conclusies voor de geïntimeerden,

- de conclusies voor de vrijwillig tussenkomende partij,

- het schriftelijk advies van het Openbaar Ministerie,

- de replieken op het schriftelijk advies,

- de voorgelegde stukken.

De partijen hebben hun middelen en conclusies uiteengezet op de openbare zitting van 12

oktober 2021, waarna de debatten werden gesloten, schriftelijk advies werd neergelegd

door het Openbaar Ministerie, na replieken van partijen de zaak in beraad werd genomen en

voor uitspraak werd gesteld op 4 januari 2022.

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/312 2020/AB/320 – p. 4

I. FEITEN

1.-

Mevrouw X1 trad op 1 juli 1971 in dienst van een rechtsvoorganger van Y1 nv als bediende.

2.-

In 1986 sloot de werkgever een overeenkomst met de VERZEKERING (thans VERZEKERING)

voor het aanbieden van een aantal collectieve verzekeringen. Een van deze collectieve

verzekeringen kende aan de werknemers een invaliditeitsrente toe na 90 dagen ziekte, en

bepaalde dat deze invaliditeitsrente betaald zou worden tot de leeftijd van 60 jaar voor

vrouwen en 65 jaar voor mannen.

Op 12 juli 2002 sloot de werkgever met VERZEKERING (rechtsvoorganger van VERZEKERING)

met W (rechtsvoorganger van Y1) een aangepaste overeenkomst voor de toekenning van

een invaliditeitsrente, van toepassing vanaf 1 juli 2002. In deze overeenkomst werd

weliswaar bepaald dat het einde van de prestaties voor zowel mannen als vrouwen werd

bepaald op 65 jaar, maar in de bijlage nr. 1 van deze overeenkomst werd uitdrukkelijk

overeengekomen dat voor de aangeslotenen die op 1 juli 2002 invalide waren, de vorige

overeenkomst van toepassing bleef.

3.-

Op 13 november 1996 wordt mevrouw X1 ziek. Y1 betaalt haar het gewaarborgd maandloon

en na het aflopen van de conventionele carensperiode van 90 dagen werd de

invaliditeitsrente uitgekeerd door VERZEKERING, tot 14 april 2015, datum waarop mevrouw

X1 de leeftijd van 60 jaar bereikte.

4.-

Met aangetekende brief van 2 juni 2017 stelde de vakorganisatie van mevrouw X1 Y1 in

gebreke tot betaling van de premies voor de groepsverzekering voor haar aan VERZEKERING,

en behield zij zich het recht voor om de hierdoor opgelopen schade (gederfde

invaliditeitsrente vanaf 14 april 2015) op te vorderen, waarbij werd geargumenteerd dat

door de betaling van de groepsverzekeringspremies voor mevrouw X1 op 14 april 2015 stop

te zetten, Y1 de verzekeringsovereenkomst niet correct heeft toegepast en het

discriminatieverbod in de Wet van 10 mei 2007 ter bestrijding van de discriminatie tussen

vrouwen en mannen (hierna aangeduid als de Genderwet) werd geschonden.

Met aangetekende brief van 30 juni 2017 betwistte Y1 deze vorderingen. Zij stelde zich

volledig van haar verplichtingen te hebben gekweten door de betaling van het gewaarborgd

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/312 2020/AB/320 – p. 5

maandloon en van een pensioenpremie gedurende de eerste 90 dagen van de

arbeidsongeschiktheid (tot 12 februari 1997). Zij wees er verder op dat vanaf het einde van

de carensperiode de vennootschap volledig bevrijd was van elke verplichting onder deze

invaliditeits-verzekeringsovereenkomst. Tenslotte betwistte zij zich schuldig gemaakt te

hebben aan discriminatie op grond van het geslacht.

5.-

Met aangetekende brief van 6 juni 2017 kaartte het Instituut voor Gelijkheid van Vrouwen

en Mannen (hierna: IGVM) de mogelijke discriminatie aan bij VERZEKERING.

Met aangetekende brief van 21 juni 2017 betwistte VERZEKERING mevrouw X1

gediscrimineerd te hebben, waarbij zij zich hoofdzakelijk steunde op het argument dat de

Genderwet niet van toepassing is op schadegevallen die zich hebben voorgedaan vóór zijn

inwerkingtreding.

II. RECHTSPLEGING

De vordering van mevrouw X1

6.-

Met verzoekschrift, neergelegd op de griffie van de Nederlandstalige arbeidsrechtbank te

Brussel op 28 maart 2018, stelde mevrouw X1 een vordering in tegen zowel Y1 als

VERZEKERING.

Zij vorderde in hoofdorde de veroordeling tot betaling:

- door Y1 aan VERZEKERING van de achterstallige premies sinds 14 april 2015 voor haar

groepsverzekering;

- door VERZEKERING aan haarzelf van de achterstallige aanvullende

invaliditeitsuitkeringen sinds 14 april 2015 tot op datum van neerlegging van het

verzoekschrift begroot op 36.032,85 euro, onder voorbehoud van vermeerdering in de

loop van het geding.

Zij vorderde in ondergeschikte orde de veroordeling van Y1 tot betaling van een

schadevergoeding gelijk aan de gederfde inkomsten sinds 14 april 2015 tot op datum van

neerlegging van het verzoekschrift begroot op 36.032,85 euro, onder voorbehoud van

vermeerdering in de loop van het geding.

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/312 2020/AB/320 – p. 6

Verder vorderde zij dat alle bedragen vermeerderd zouden worden met de wettelijke intrest

en de verwijls- minstens de vergoedende intrest vanaf een niet nader bepaalde datum.

Tevens vorderde zij de veroordeling van verwerende partij(en) tot de kosten van het geding;

tenslotte vorderde zij de voorlopige uitvoerbaarheid van het tussen te komen vonnis zonder

enige beperking.

7.-

In de loop van de procedure wijzigde zij haar vordering als volgt.

Zij vorderde in hoofdorde de veroordeling van VERZEKERING tot betaling van de

achterstallige aanvullende invaliditeitsuitkeringen sinds 14 april 2015 begroot op 48.386,97

euro, onder voorbehoud van vermeerdering in de loop van het geding.

Zij vorderde in ondergeschikte orde de veroordeling van Y1 tot betaling van een

schadevergoeding gelijk aan de gederfde inkomsten sinds 14 april 2015 tot op datum van

neerlegging van het verzoekschrift begroot op 48.386,97 euro, onder voorbehoud van

vermeerdering in de loop van het geding.

De vordering van VERZEKERING

8.-

In de mate dat zij veroordeeld zou worden tot betaling van een achterstallige

invaliditeitsrente of enige andere schadevergoeding aan mevrouw X1, vorderde

VERZEKERING de veroordeling van Y1 tot betaling van een equivalent bedrag als waartoe zij

zou worden veroordeeld, hetzij in de vorm van een bijkomende eenmalige premie, hetzij in

de vorm van een schadevergoeding, hetzij in welke passende vorm ook, zowel in hoofdsom,

intrest en kosten, met inbegrip van de rechtsplegingsvergoeding begroot op 3.000,00 euro

rechtsplegingsvergoeding.

De vordering van het IGVM

8bis.-

Het IGVM vordert de veroordeling van Y1 en VERZEKERING tot betaling van 1,00 euro

provisioneel schadevergoeding op grond van artikel 1382 van het B.W. wegens schending

van de Genderwet.

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/312 2020/AB/320 – p. 7

9.-

Met vonnis van 5 maart 2020 verklaarde de arbeidsrechtbank de vordering van mevrouw X1

ontvankelijk doch ongegrond. Zij veroordeelde haar tot de kosten van het geding, begroot

op 20,00 euro bijdrage Fonds juridische tweedelijnsbijstand, 3.000,00 euro

rechtsplegingsvergoeding voor Y1 en 3.000,00 euro rechtsplegingsvergoeding voor

VERZEKERING.

Ook de vorderingen van VERZEKERING en het IGVM werden ontvankelijk doch ongegrond

verklaard, en het IGMV werd veroordeeld tot de rechtsplegingsvergoeding, niet begroot.

10.-

Voornoemd vonnis werd volgens opgave door partijen op verzoek van VERZEKERING op 8

april 2020 betekend.

11.-

Met verzoekschrift hoger beroep, neergelegd op de griffie van het arbeidshof te Brussel op 5

mei 2020, tekende mevrouw Van Haeren hoger beroep aan tegen het vonnis dat op 5 maart

2020 werd gewezen door de Nederlandstalige arbeidsrechtbank te Brussel. Zij herhaalde

haar vordering zoals laatst gesteld voor de arbeidsrechtbank, maar begrootte de gevorderde

vergoedingen op 61.770,60 euro.

12.-

Met verzoekschrift hoger beroep, neergelegd op de griffie van het arbeidshof op 6 mei 2020,

tekende ook het IGVM hoger beroep aan tegen het reeds bestreden vonnis. Ook het IGVM

herhaalde de in eerste aanleg gestelde vorderingen.

III. TOELAATBAARHEID VAN HET HOGER BEROEP

13.-

De hogere beroepen werden tijdig en met een naar de vorm regelmatige akte ingesteld,

zodat ze toelaatbaar zijn.

IV. BEOORDELING

1. De vordering van mevrouw X1 gericht tegen VERZEKERING nv

14.-

In beginsel geldt dat een wet of een wetswijziging onmiddellijke werking heeft.

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/312 2020/AB/320 – p. 8

Onmiddellijke werking van een norm betekent dat deze norm met uitsluiting van de oude

regeling, onmiddellijk van toepassing wordt op feiten die zich voordoen na de

inwerkingtreding van de nieuwe regel, en ook de latere gevolgen beheerst van de onder de

vroegere wet ontstane toestanden, voor zover de nieuwe wet geen afbreuk doet aan reeds

verworven rechten.

(vgl. Cass. 12 februari 1993, Arr. Cass. 1993, 181)

In de regel is een nieuwe wet met toepassing van artikel 2 van het oud B.W. onmiddellijk van

toepassing niet enkel op de gevolgen vanaf haar inwerkingtreding, maar ook op de

toekomstige gevolgen van onder de vroegere wet ontstane toestanden die zich voordoen of

voortduren onder vigeur van de nieuwe wet, voor zover die toepassing geen afbreuk doet

aan reeds onherroepelijk vastgestelde rechten.

(vgl. Cass. 24 april 2008, C.06.353.N ECLI:BE:CASS:2008:ARR.20080424.11 ; Cass. 12 april 2010, R.C.J.B. 2011, 453, noot N. Gallus en

J.L.M.B. 2010, 1501, noot J. Brouwers; Cass. 27 september 2018, C.16.0346.F ECLI:BE:CASS:2018:ARR.20180927.2 )

15.-

Voor lopende overeenkomsten geldt een uitzondering op het beginsel van de onmiddellijke

werking van een nieuwe wet of een wetswijziging: inzake lopende overeenkomsten blijft in

principe de oude wet van toepassing; deze regel houdt in dat voor contracten de

eerbiedigende werking van de nieuwe wet geldt. De wet die op een overeenkomst van

toepassing is op het moment van de totstandkoming ervan, blijft ook na de uitvaardiging van

de nieuwe wet van toepassing; aldus worden de rechtmatige belangen van de

contracterende partijen beschermd.

(vgl. S. Lierman en B. Weyts, Het overgangsrecht en de inwerkingtreding van wettelijke

regels, in het bijzonder met betrekking tot het verzekeringsrecht, T.P.R. 2005, 53, nr. 7, met

aldaar aangehaalde rechtsleer en rechtspraak)

16.-

Maar ook de regel van de eerbiedigende werking van de nieuwe wet inzake overeenkomsten

heeft geen absolute werking: de nieuwe wet is toch van toepassing op lopende

overeenkomsten wanneer de nieuwe wet dat uitdrukkelijk voorschrijft of wanneer de

nieuwe wet van openbare orde is.

(vgl. S. Lierman en B. Weyts, o.c., T.P.R. 2005, 54, nr. 8, met aldaar aangehaalde rechtsleer

en rechtspraak)

De oude wet blijft bijgevolg van toepassing tenzij de nieuwe wet van openbare orde of van

dwingend recht is of zijn toepassing voorschrijft op lopende overeenkomsten.

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/312 2020/AB/320 – p. 9

(vgl. Cass. 14 februari 2002, Arr. Cass. 2002, nr. 108)

17.-

Artikel 19 van de Genderwet verbiedt elke vorm van discriminatie op grond van de

beschermde criteria, en verstaat onder discriminatie: directe en indirecte discriminatie,

opdracht tot discrimineren, intimidatie en seksuele intimidatie.

Artikel 12 § 1 van de Genderwet bepaalt dat in de artikel 6 § 1, 4° bedoelde materies en

onverminderd § 2 van dit artikel en de artikelen 16, 17 en 18, een direct onderscheid op

grond van geslacht een directe discriminatie vormt.

Artikel 6 § 1, 4° van de Genderwet bepaalt dat de wet van toepassing is met betrekking tot

de aanvullende regelingen van sociale zekerheid.

Uit deze bepalingen volgt dat een ongelijke behandeling op grond van geslacht in

aanvullende regelingen van sociale zekerheid een verboden directe discriminatie is.

18.-

De Genderwet is in werking getreden op 9 juni 2007 en bevat geen overgangsbepalingen.

Aan de orde is dan de vraag of de Genderwet vanaf zijn inwerkingtreding van toepassing is

op bestaande verzekeringsovereenkomsten, waarbij de hiervoor beschreven principes van

het overgangsrecht moeten worden toegepast. In beginsel geldt voor lopende

overeenkomsten de regel van de eerbiedigende werking, zodat de wet die gold op het

ogenblik van de totstandkoming van de overeenkomst, op de overeenkomst van toepassing

blijft na de uitvaardiging van de nieuwe wet. Wanneer echter de nieuwe wet de openbare

orde raakt of van dwingend recht is, wordt van het principe van de eerbiedigende werking

afgeweken en geldt het principe van de onmiddellijke werking.

(vgl. in verband met de analoge problemen bij de invoering van de Antidiscriminatiewet: S.

Lierman en B. Weyts, o.c., T.P.R. 2005, 94, nr. 69, met aldaar aangehaalde rechtsleer en

rechtspraak)

19.-

In een arrest van 16 september 2013 bevestigde het Hof van Cassatie:

- dat een nieuwe wet in de regel niet enkel wordt toegepast op situaties die ontstaan

vanaf zijn inwerkingtreding, maar ook op de toekomstige gevolgen van situaties die

onder de werking van de vroegere wet ontstaan zijn die zich onder de nieuwe wet

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/312 2020/AB/320 – p. 10

voordoen of voortduren, voor zover er geen afbreuk wordt gedaan aan reeds definitief

vastgestelde rechten;

- dat bij overeenkomsten de oude wet toepasselijk blijft, behalve als de nieuwe wet van

openbare orde of van dwingend recht is, of als hij uitdrukkelijk bepaalt van toepassing te

zijn op lopende overeenkomsten;

- dat de Genderwet in de regel het onderscheid op grond van geslacht verbiedt met

betrekking tot de voorwaarden inzake duur en behoud van het recht op prestaties in de

aanvullende regelingen voor sociale zekerheid;

- dat de bepalingen van de Genderwet van openbare orde zijn;

- dat het recht op (aanvullende) uitkeringen wegens arbeidsongeschiktheid dat volgt uit

een groepsverzekeringsovereenkomst, een gevolg kan zijn van deze overeenkomst dat

voortduurt onder de gelding van de Genderwet.

(Cass. 16 september 2013, Arr. Cass. 2013, nr. 449)

20.-

In voorliggende betwisting sluit het arbeidshof zich aan bij het oordeel van het Hof van

Cassatie in voornoemd arrest en stelt het vast dat het recht van mevrouw X1 op aanvullende

uitkeringen wegens arbeidsongeschiktheid op basis van de groepsverzekeringsovereenkomst

die in 1986 werd gesloten tussen een rechtsvoorganger van VERZEKERING nv en een

rechtsvoorganger van Y1 nv, een gevolg is van deze groepsverzekeringsovereenkomst dat

voortduurt onder de gelding van de Genderwet.

Het is dan ook ten onrechte dat VERZEKERING argumenteert dat de toepassing van de

Genderwet afbreuk doet aan reeds onherroepelijk vastgestelde rechten.

21.-

Vermits de bepalingen van deze wet van openbare orde zijn, is de Genderwet onmiddellijk

van toepassing op de lopende overeenkomsten, zodat het discriminatieverbod dat in deze

wet wordt voorzien en het onderscheid op grond van geslacht verbiedt met betrekking tot

de voorwaarden inzake duur en behoud van het recht op prestaties in de aanvullende

regelingen voor sociale zekerheid, onmiddellijk van toepassing is op de lopende

overeenkomst.

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/312 2020/AB/320 – p. 11

22.-

Het staat niet ter discussie dat de toepasselijke groepsverzekering een discriminatie op

grond van geslacht met betrekking tot de voorwaarden inzake duur en behoud van het recht

op prestaties in de aanvullende regelingen voor sociale zekerheid vormt, vermits de

aanvullende arbeidsongeschiktheidsuitkeringen enkel op grond van het geslacht van

mevrouw X1 stopgezet worden op 60-jarige leeftijd, terwijl de

arbeidsongeschiktheidsuitkeringen van mannelijke deelnemers aan de groepsverzekering

slechts stopgezet worden op 65-jarige leeftijd.

Dergelijke discriminatie is met toepassing van de onder randnummer 17 aangeduide

bepalingen van de Genderwet verboden.

23.-

Artikel 20 van de Genderwet bepaalt dat de bepalingen die strijdig zijn met deze wet en de

bedingen die bepalen dat één of meer contracterende partijen bij voorbaat afzien van de

rechten die door deze wet gewaarborgd worden, nietig zijn.

In de mate dat de bepalingen van de litigieuze groepsverzekeringsovereenkomst aan

mevrouw X1 slechts een recht op aanvullende arbeidsongeschiktheidsuitkeringen toekent

tot de leeftijd van 60 jaar, terwijl de mannelijke deelnemers aan dezelfde groepsverzekering

een recht op aanvullende arbeidsongeschiktheidsuitkeringen toekennen tot de leeftijd van

65 jaar, zijn deze bepalingen nietig.

De vordering van mevrouw X1 tot betaling van 61.770,60 euro aanvullende uitkering wegens

arbeidsongeschiktheid, bedrag dat cijfermatig niet ter discussie staat, dient als gegrond te

worden toegewezen.

24.-

Ten onrechte beroept VERZEKERING zich op het vertrouwensbeginsel. Het arbeidshof ziet

niet in hoe het optreden van de overheid door de invoering van de Genderwet enige

rechtmatige verwachting van VERZEKERING heeft gefnuikt, des te meer nu vastgesteld wordt

dat de invoering van de Genderwet, die van openbare orde is, en als doel heeft de gelijkheid

van vrouwen en mannen te bevorderen, minstens discriminatie te vermijden, een hoger doel

beoogt dan de loutere vaststelling van contractuele bepalingen.

Op de vraag om een prejudiciële vraag te stellen aan het Grondwettelijk Hof dient niet te

worden ingegaan.

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/312 2020/AB/320 – p. 12

25.-

Alle andere door VERZEKERING opgeworpen middelen worden door het arbeidshof als niet

relevant voor de beoordeling van de betwisting tussen partijen opgeworpen.

2. De in ondergeschikte orde door mevrouw X1 tegen Y1 nv gestelde vordering

26.-

Mevrouw X1 vordert in ondergeschikte orde de veroordeling van Y1 tot betaling van een

schadevergoeding gelijk aan de gederfde inkomsten sinds 14 april 2015.

Vermits het arbeidshof de vordering die mevrouw X1 in hoofdorde heeft gesteld tegen

VERZEKERING gegrond heeft verklaard, wordt haar in ondergeschikte orde gestelde

vordering tegen Y1 zonder voorwerp.

3. De vordering van VERZEKERING nv tegen Y1 nv

27.-

In de mate dat zij veroordeeld zou worden tot betaling van een achterstallige

invaliditeitsrente of enige andere schadevergoeding aan mevrouw X1, vorderde

VERZEKERING de veroordeling van Y1 tot betaling van een equivalent bedrag als waartoe zij

zou worden veroordeeld, hetzij in de vorm van een bijkomende eenmalige premie, hetzij in

de vorm van een schadevergoeding, hetzij in welke passende vorm ook, zowel in hoofdsom,

intrest en kosten, met inbegrip van de rechtsplegingsvergoeding begroot op 3.000,00 euro

rechtsplegingsvergoeding.

Deze vordering is dus klaarblijkelijk gesteund op hetzij de contractuele, hetzij de

buitencontractuele aansprakelijkheid van Y1.

28.-

Wat de contractuele aansprakelijkheid van Y1 betreft, dient verwezen te worden naar de

bepalingen van de verzekeringsovereenkomst zelf. Terecht merkt Y1 op dat in geval van

arbeidsongeschiktheid van een werknemer, zij na de carensperiode van 90 dagen vrijgesteld

is van het verder betalen van de premies.

In het bijzonder wat de invaliditeitsrente betreft, bepaalt artikel 4 van de

verzekeringsovereenkomst uitdrukkelijk dat ‘lopende de betaling van de invaliditeitsrente de

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/312 2020/AB/320 – p. 13

vennootschap en de verzekerde vrijgesteld zijn van de premie van de verzekering

invaliditeitsrente, pro rata de economische invaliditeitsgraad’.

VERZEKERING beroept zich niet op enige clausule in de verzekeringsovereenkomst die haar

het contractuele recht zou geven de premievrijstelling in te trekken in bepaalde

omstandigheden, zoals een ingrijpen van de wetgever. In die omstandigheden dient haar

vordering tot bekomen van een contractuele schadevergoeding als ongegrond te worden

afgewezen.

29.-

Wat de buitencontractuele aansprakelijkheid betreft, geldt dat degene die schade heeft

geleden door de fout van een derde, het bewijs moet leveren van deze fout, van het bestaan

en de omvang van de door hem geleden schade, en het oorzakelijk verband tussen fout en

schade.

Naar het oordeel van het arbeidshof levert VERZEKERING, op wie ter zake de bewijslast rust,

niet het bewijs van enige fout in hoofde van Y1. Ook haar vordering tot bekomen van een

buitencontractuele schadevergoeding dient bijgevolg als ongegrond te worden afgewezen.

30.-

Tenslotte beroept VERZEKERING zich ten onrechte op de figuur van de verrijking zonder

oorzaak. Voor de toepassing van voornoemde rechtsfiguur dient aan een aantal

voorwaarden te worden voldaan, waarvan de eerste voorwaarde is dat er een verrijking is

van het ene vermogen.

(vgl. W. van Gerven m.m.v. S. Covemaeker, Verbintenissenrecht, Acco, Leuven Voorburg

2006, 289)

VERZEKERING toont echter niet, en alleszins niet op afdoende wijze, aan hoe het vermogen

van Y1 zou zijn verrijkt. Indien zij zou argumenteren dat de verrijking erin zou bestaan dat Y1

geen verzekeringspremie heeft betaald in verhouding tot de uiteindelijke prestaties (betaling

van de invaliditeitsrente tot 65 jaar), kan enkel gewezen worden op de contractuele

premievrijstelling na de voorziene carensperiode van 90 dagen.

Zelfs indien VERZEKERING wel enige verrijking in hoofde van Y1 zou kunnen aantonen, zal zij

stuiten op een tweede geldigheidsvoorwaarde voor de toepassing van de verrijking zonder

oorzaak, met name het vereiste dat voor de beweerde verrijking geen geldige juridische

oorzaak, zoals een overeenkomst kan worden aangewezen. De verrijking heeft dan wel een

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/312 2020/AB/320 – p. 14

geldige juridische oorzaak, vermits de premievrijstelling na de carensperiode contractueel

werd voorzien.

4. De vordering van het IGVM tegen VERZEKERING en Y1

31.-

Het IGVM vordert de veroordeling van Y1 en VERZEKERING tot betaling van 1,00 euro

provisioneel schadevergoeding op grond van artikel 1382 van het B.W. wegens schending

van de Genderwet.

Wat de buitencontractuele aansprakelijkheid betreft, geldt dat degene die schade heeft

geleden door de fout van een derde, het bewijs moet leveren van deze fout, van het bestaan

en de omvang van de door hem geleden schade, en het oorzakelijk verband tussen fout en

schade.

32.-

Wat de fout betreft lijkt niet, en alleszins niet ernstig ter discussie te staan dat deze bestaat

in de loutere schending van de Genderwet. Dergelijke schending ligt onbetwist voor.

Doch wat het bewijs van het bestaan en de omvang van de geleden schade betreft, faalt het

IGVM in de haar opgelegde bewijslast. In tegenstelling tot wat het openbaar ministerie in

het advies lijkt te suggereren, volgt uit het bewijs van een fout niet dat schade werd geleden.

De vordering van het IGVM dient dan ook als ongegrond te worden afgewezen.

OM DEZE REDENEN

HET ARBEIDSHOF

Gelet op de Wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken, zoals tot op

heden gewijzigd, inzonderheid op artikel 24;

Rechtsprekend op tegenspraak en na erover beraadslaagd te hebben:

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/312 2020/AB/320 – p. 15

Voegt de zaken gekend onder AR 2020/AB/312 en 2020/AB/320 samen onder het AR

2020/AB/312;

Gezien het schriftelijk advies van mevrouw , substituut-generaal, neergelegd

op de griffie van het arbeidshof op 18 oktober 2021, en de replieken van partijen;

Verklaart het hoger beroep van mevrouw X1 toelaatbaar en als volgt gegrond:

Doet het bestreden vonnis teniet in de mate dat de vordering van mevrouw X1 ongegrond

verklaarde en haar veroordeelde tot de kosten van het geding, en opnieuw recht doende,

verklaart haar vordering als volgt gegrond: veroordeelt VERZEKERING nv tot betaling aan

mevrouw X1 van 61.770,60 euro aanvullende uitkering wegens arbeidsongeschiktheid

(invaliditeitsrente), te vermeerderen met de verwijlintrest vanaf 2 juni 2017 en met de

gerechtelijke intrest vanaf 28 maart 2018, deze intrest te berekenen aan de wettelijke

intrestvoet;

Verklaart de vordering van mevrouw X1 tegen Y1 zonder voorwerp;

Verklaart het hoger beroep van het IGVM toelaatbaar doch ongegrond;

Bevestigt het bestreden vonnis in de overige beschikkingen;

Verwijst VERZEKERING nv in de kosten van het geding van mevrouw X1, begroot op twee

maal 20,00 euro bijdrage Fonds juridische tweedelijnsbijstand;

Verwijst VERZEKERING nv in de kosten van het geding ten voordele van Y1, in hoofde van

laatstgenoemde vereffend op 3.000,00 euro rechtsplegingsvergoeding eerste aanleg en

3.900,00 euro rechtsplegingsvergoeding hoger beroep;

Verwijst het IGVM in de kosten van het geding ten voordele van Y1 nv en VERZEKERING nv,

aan de zijde van beide laatstgenoemden vereffend op 3.000,00 euro

rechtsplegingsvergoeding eerste aanleg en 3.900,00 euro rechtsplegingsvergoeding hoger

beroep;

Legt de bijdrage van 22,00 euro voor het Fonds juridische tweedelijnsbijstand ten laste van

VERZEKERING nv.

Arbeidshof te Brussel – 2020/AB/312 2020/AB/320 – p. 16

Aldus gewezen en ondertekend door de derde kamer van het Arbeidshof te Brussel,

samengesteld uit:

, kamervoorzitter,

plv raadsheer in sociale zaken, werkgever,

raadsheer in sociale zaken, werknemer-bediende,

bijgestaan door :

, griffier.

De heer, plv raadsheer in sociale zaken, als werkgever, en de heer, raadsheer in sociale

zaken als werknemer-bediende die bij de debatten aanwezig waren en aan de beraadslaging

hebben deelgenomen, verkeren in de onmogelijkheid om het arrest te ondertekenen.

Overeenkomstig artikel 785 Gerechtelijk Wetboek wordt het arrest ondertekend door,

kamervoorzitter,

en uitgesproken op de openbare terechtzitting van 4 januari 2022 door:

, Kamervoorzitter,

bijgestaan door

, griffier.

PDF document ECLI:BE:CTBRL:2022:ARR.20220104.1