Court invalidates temporary work law application, converting contract to indefinite term due to lack of artistic performance.

Fiche

- Op grond van het in kracht van gewijsde gegaan tussenvonnis, staat vast

dat de uitzendarbeidswet oneigenlijk werd toegepast, daar de tewerkstelling

van de werknemer geen betrekking had op artistieke prestaties in de zin

van art. 1 §6 van de wet van 24 juli 1987 betreffende de tijdelijke arbeid,

de uitzendarbeid en het ter beschikking stellen van werknemers (BS 20

augustus 1987, zoals gewijzigd - hierna aangeduid als uitzendarbeidswet).

Aldus werd art. 21 van die wet geschonden en worden op grond van

art. 20 de gebruiker en de uitzendkracht beschouwd als verbonden door

een arbeidsovereenkomst van onbepaalde tijd. - Hieraan kan toegevoegd

worden dat de uitzendarbeidswet ook op andere punten niet werd nageleefd,

daar er geen ondertekende arbeidsovereenkomst met het (beweerde) uitzendkantoor

voorligt, noch een overeenkomst tussen het uitzendbureau en de gebruiker.

Men kan zich afvragen hoe overeenkomsten of bestelbons met een opdrachtgever

uitzendarbeid omvatten, maar alleszins was het volgens de uitleg van partijen

de bedoeling om uitzendarbeid tot stand te brengen; de regels hiervoor

werden dus niet gevolgd. De sanctie van art. 31 §2 en §3 van de

uitzendarbeidswet houdt in dat de arbeidsovereenkomst bij verboden terbeschikkingstelling

nietig is en waardoor de gebruiker en de werknemer eveneens beschouwd

worden als verbonden met een arbeidsovereenkomst van onbepaalde tijd vanaf

het begin der uitvoering van de arbeid. - Op grond van art. 11bis

van de arbeidsovereenkomstenwet moet de arbeidsovereenkomst gesloten voor

deeltijdse arbeid voor iedere werknemer afzonderlijk schriftelijk worden

vastgesteld, uiterlijk op het tijdstip waarop de werknemer de uitvoering

van zijn overeenkomst aanvangt. Dit geschrift moet de overeengekomen deeltijdse

arbeidsregeling en werkrooster vermelden. Aan deze voorwaarde is voldaan

nu de jaarlijkse lescontracten en de bijhorende jaarlijkse vaste lesroosters;

zowel het aantal lesuren als het aantal lesweken worden in de overeenkomsten

vast bepaald (zie randnummers 31 en 32 hierboven). - De wekelijkse

arbeidsduur van de deeltijds tewerkgestelde werknemer die in de deeltijdse

arbeidsovereenkomst is overeengekomen, mag niet lager liggen dan een derde

van de wekelijkse arbeidsduur van de voltijds tewerkgestelde werknemers

die in de onderneming tot dezelfde categorie behoren (art. 11bis, 5de

arbeidsovereenkomstenwet). Wanneer de overeenkomst prestaties vastlegt

die lager liggen dan de grenzen die door of krachtens deze wet zijn vastgesteld,

is het loon nochtans verschuldigd op basis van deze minimumgrenzen (art.

11bis, 9de arbeidsovereenkomstenwet). Een niet overeengekomen schorsing

van de arbeidsovereenkomst waarmee de werknemer niet heeft ingestemd kan

niet eenzijdig door de werkgever worden opgelegd zonder tekort te schieten

in de overeengekomen tewerkstellingsverplichting. - Wanneer de werknemer

geen prestaties heeft geleverd, heeft hij geen recht op loon, maar kan

hij wel schadevergoeding vragen voor deze contractuele tekortkoming. Hij

kan deze niet vorderen op delictuele basis, wel kan de schadevergoeding

bij wijze van herstel in natura worden toegekend, omdat de fout, de schade

en het oorzakelijk verband vaststaan en niet kunen worden betwist..

De werknemer die veroordeling vraagt tot betaling van een brutobedrag,

vordert een schadeherstel bij wijze van herstel in natura; dergelijk herstel

is de normale wijze van vergoeding van schade. Wanneer het slachtoffer

dergelijk herstel vordert, is de rechter verplicht dit te bevelen, op

voorwaarde dat dergelijk herstel mogelijk is en geen rechtsmisbruik uitmaakt.

- Het toenmalige Arbitragehof oordeelde in het arrest 45/99 van

20 april 1999 dat door, ter berekening van de opzeggingstermijn, voor

de deeltijdse werknemers hetzelfde bedrag van jaarloon in aanmerking te

nemen als voor de voltijdse werknemers en aldus dat bedrag als enig element

te nemen op basis waarvan een werknemer in de categorie van de ‘hogere

bedienden' of in die van de ‘lagere bedienden' wordt ingedeeld,

de wetgever een criterium gebruikt dat, met betrekking tot de deeltijdse

werknemers, niet pertinent is ten opzichte van het doel dat hij nastreeft,

waardoor deze bepalingen niet bestaanbaar zijn met de artikelen 10 en

11 van de Grondwet (B.6 en B.7 van dit arrest). Aldus dient de rechter

het jaarloon van een deeltijds tewerkgestelde werknemer om te zetten naar

een fictief voltijds jaarloon voor de berekening van de opzeggingstermijn,

maar de berekening van de aanvullende opzeggingsvergoeding zal steeds

moeten gebeuren op basis van het werkelijk deeltijdloon. - Het voormalige

art. 42 van de wet van 12 april 1965 betreffende de bescherming

van het loon der werknemers stelde o.m. strafbaar de werkgever die

zich schuldig maakte aan een overtreding van art. 9 van de loonbeschermingswet

(m.b.t. betaling van het loon op gezette tijdstippen) en art.

11 van diezelfde wet (m.b.t. betaling van het loon wanneer

de dienstbetrekking een einde neemt). Het Hof van Cassatie oordeelde

in verschillende arresten dat een opzeggingsvergoeding hoewel

dit loon is in de zin van art. 2 van de loonbeschermingswet, niet wordt

bedoeld in art. 9 en 11 van deze wet en dus niet onder de toepassing

valt van art. 42 ervan. Art. 42 van de loonbeschermingswet werd

opgeheven door art. 109 van de wet tot invoering van het Sociaal Strafwetboek

Uit de parlementaire voorbereiding van het SSW kan worden

afgeleid dat de wetgever enkel de bedoeling had de strafbepaling

van art. 42 van de loonbeschermingswet over te nemen, zodat het niet betalen

van een opzeggingsvergoeding ook na het invoeren van het SSW geen

misdrijf is, omdat de opeisbaarheid ervan wordt geregeld door

art. 39 arbeidsovereenkomstenwet en niet door art. 11 van de

loonbeschermingswet Moreel element van het misdrijf Uit de

loutere vaststelling dat de beklaagde slecht of verkeerd werd geadviseerd,

zelfs door een daartoe geschikte persoon, kan op zichzelf niet wettig

worden afgeleid dat er sprake is van een onoverkomelijke dwaling.

De loutere vaststelling dat degene die zich op een onoverkomelijke dwaling

beroept, slecht werd ingelicht, laat staan dat hij onwetend is bij gebrek

aan betwisting, is dan ook onvoldoende. Ten onrechte verwijst de

werkgever dan ook naar de afhankelijkheid van het uitzendkantoor en/of

sociaal secretariaat. Bovendien blijkt uit de discussie dat iedereen goed

wist dat men in juridisch betwistbaar vaarwater opereerde; men zat onder

het minimumloon en zocht naar een oplossing via zelfstandigentewerkstelling

met risico op schijnzelfstandigheid. Voordien had men zich al verkeerdelijk

op uitzendarbeid gesteund voor artistieke prestaties zonder dat deze geleverd

werden. Strafrechtelijke aansprakelijkheid Met aangestelden

of lasthebbers wordt bedoeld: de personen die in opdracht deelnemen aan

de leidende functie in de onderneming en die bekleed zijn met het gezag

of de nodige bevoegdheid om effectief over de naleving van de wet te waken.

De strafrechtelijke aansprakelijkheid binnen een vzw berust op de natuurlijke

personen, organen of aangestelden door wier toedoen zij is opgetreden.

Het orgaan van een rechtspersoon is overigens verplicht te zorgen voor

de naleving van de wetsbepalingen waarvan de overtreding een misdrijf

oplevert . Bovendien heeft het begrip ‘werkgever' in het strafrecht

een autonome betekenis die ruimer is dan het werkgeversbegrip in het arbeidsovereenkomstenrecht;

geoordeeld moet worden op basis van de feitelijke context. Zo werd reeds

geoordeeld dat de persoon die zich gedraagt als werkgever (bv. doordat

hij instaat voor de aanwerving, de betaling en het ontslag van het personeel)

en door het personeel als zodanig wordt beschouwd, ook strafrechtelijk

dient te worden aangemerkt als de werkgever aan wie het misdrijf kan worden

toegerekend

UTU-thesaurus:

STRAFRECHT - MISDRIJVEN EN HUN STRAFFEN

SOCIAAL RECHT - ARBEID - Arbeidsovereenkomst - Soorten arbeidsovereenkomsten - Deeltijdse arbeid

SOCIAAL RECHT - ARBEID - Loon

SOCIAAL RECHT - ARBEID - Loon - Loonbescherming

SOCIAAL RECHT - ARBEID - Loon - Loonbescherming - Betaling

SOCIAAL RECHT - ARBEID - Loon - Loonbescherming - Rechtsvordering tot betaling

SOCIAAL RECHT - ARBEID - Loon - Loonbescherming - Strafbepalingen

SOCIAAL RECHT - ARBEID - Tijdelijke en uitzendarbeid

SOCIAAL RECHT - ARBEID - Arbeidsovereenkomst - Einde (arbeidsovereenkomst) - Opzeggingsvergoeding

Vrije woorden:

Sociaal strafrecht: moreel element van het misdrijf - strafrechtelijke

aansprakelijkheid

Wettelijke bepalingen:

Sociaal Strafwetboek - 06-06-2010 - 42 en 109 - 07

ELI link Pub nr 2010A09589

Wet - 24-07-1987 - 1, § 6, 20, 21, 31§2 en 3