Court allows partial appeal regarding social documents but dismisses claim for 9-month severance pay.

Uitgifte

Repertoriumnummer Uitgereikt aan

2018/

Datum van uitspraak

22 juni 2018 op

€

Rolnummer JGR

2017/AB/59

Arbeidshof te Brussel

derde kamer

Arrest

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 2

ARBEIDSRECHT - arbeidsovereenkomst bediende

tegensprekelijk arrest

definitief

ENABEL, BELGISCH ONTWIKKELINGSAGENTSCHAP, tot 1 januari 2018 genoemd “Belgische

Technische Coöperatie (”afgekort "BTC" ), naamloze vennootschap van publiek recht met een

sociaal oogmerk, opgericht bij wet van 21 december 1998, met maatschappelijke zetel te 1000

BRUSSEL, Hoogstraat, 147,

Appellante op hoofdberoep,

Geïntimeerde op incidenteel beroep,

vertegenwoordigd door mr. VAN DEN HAUTTE Brunhilde en mr. VANDENPLAS Liesbet,

advocaten, loco mr. PERTRY Véronique, advocaat te 1050 BRUSSEL, Louizalaan 99

tegen

VDVW, wonende te,

Geïntimeerde op hoofdberoep,

Appellant op incidenteel beroep,

vertegenwoordigd door mr. VAN ESSCHE Mario, advocaat te 1050 BRUSSEL,

Waterloosesteenweg 412/F

Na beraad, spreekt het arbeidshof te Brussel het volgend arrest uit:

Gelet op de stukken van de rechtspleging, in het bijzonder op:

- het voor eensluidend verklaard afschrift van het bestreden vonnis, uitgesproken op 16

juni 2016 door de Nederlandstalige arbeidsrechtbank Brussel, 2 de kamer (A.R.

14/4198/A),

- het verzoekschrift tot hoger beroep, ontvangen ter griffie van dit hof op 18 januari

2017,

- de conclusies voor de appellante,

- de conclusies voor de geïntimeerde,

- de voorgelegde stukken.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 3

De partijen hebben hun middelen en conclusies uiteengezet tijdens de openbare zitting van

13 april 2018, waarna de debatten werden gesloten en de zaak in beraad werd genomen.

A. De feiten en de rechtspleging in eerste aanleg

1. VDVW is arts en werkte van 7 augustus 2000 tot 31 december 2013 als bediende in dienst van

Belgische Technische Coöperatie (BTC), naamloze vennootschap van publiek recht met sociaal

oogmerk, opgericht bij wet van 21 december 19981.

Hij werkte in de Democratische Republiek Congo (hierna, “Congo”), in het kader van een

project gericht op de strijd tegen menselijke Afrikaanse trypanosomiasis (slaapziekte) (hierna,

“het Project”).

Het Project verliep in vier opeenvolgende “fasen”. Er werden telkens nieuwe

arbeidsovereenkomsten gesloten tussen de BTC en VDVW:

- Op 7 augustus 2000 ondertekenden de partijen “een arbeidsovereenkomst voor een

welbepaald werk”, voor de tweede fase van het Project. Met een brief van 24 september 2002

bevestigde BTC een eerste maal dat de ”prestatie” en de arbeidsrelatie afliep op 31 december

2002.

- VDVW werd verder tewerkgesteld en met een brief van 5 augustus 2003 bevestigde BTC dat

de ”prestatie” en de arbeidsrelatie afliep op 30 september 2003.

- Op 30 september 2003 ondertekenden de partijen een arbeidsovereenkomst voor

onbepaalde tijd die aanving 1 oktober 2003, in het kader van de derde fase van het Project.

- Op 18 augustus 2008 ondertekenden de partijen een overeenkomst waarin zij bevestigden

dat de fase 3 van het Project op 30 september 2008 was afgelopen en dat een nieuwe

arbeidsovereenkomst zou worden gesloten voor de uitvoering van de fase 4 en dat zij daarom

in onderling akkoord op 30 september 2008 een einde stelden aan de arbeidsovereenkomst

van 1 oktober 2003.

- Op 18 augustus 2008 ondertekenden de partijen een nieuwe arbeidsovereenkomst voor

onbepaalde tijd die aanving op 1 oktober 2008, in het kader van de vierde fase van het Project.

Wet van 21 december 1998 tot oprichting van de "Belgische Technische Coöperatie" in de vorm van een

vennootschap van publiek recht, BS 30 december 1998 . De benaming van BTC is vanaf 1 januari 2018 gewijzigd

( artikel 3 van de Wet van 23 november 2017 tot wijziging van de naam van de Belgische Technische Coöperatie

en tot vaststelling van de opdrachten en de werking van Enabel, Belgisch Ontwikkelingsagentschap, BS 11

december 2017).

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 4

2. Artikel 2.2 van deze laatste arbeidsovereenkomst bepaalde:“ De werknemer wordt

aangeworven in het kader van de uitvoeringsovereenkomst RDC0811411 tussen de Belgische

Staat en BTC voor de uitvoering van dit project in Congo.

De Partijen komen bijgevolg overeen dat deze arbeidsovereenkomst in ieder geval van

rechtswege op 30 september 2012 een einde neemt zonder opzeggingstermijn noch

vergoeding.

De partijen kunnen deze datum evenwel in onderlinge overeenstemming schriftelijk wijzigen.”.

Op 26 juni 2012 ondertekenden de partijen een aanhangsel bij de arbeidsovereenkomst met

de volgende inhoud:

“Hierbij en overeenkomstig artikel 2.2 van de arbeidsovereenkomst komen beide partijen in

onderlinge overeenstemming overeen de datum te wijzigen waarop een einde wordt gesteld

aan de arbeidsovereenkomst van onbepaalde duur met ingangsdatum 01 oktober 2008.

De partijen komen bijgevolg overeen dat deze arbeidsovereenkomst op 30 juni 2013 een einde

neemt zonder opzeggingstermijn noch vergoeding.

Op basis van de PV van de SMCL van 14 maart 2012 wordt er beslist om het contract van de

AT te verlengen tot en met 30 juni 2013.”.

3. Op 1 mei 2013 schreef CM ( “verantwoordelijke experten overzee” van BTC) aan VDVW of hij

al wist of zijn arbeidsovereenkomst werd verlengd.

VDVW antwoordde diezelfde dag: “Normaal gezien wel want de COMPAR2 heeft gisteren de

verlenging goedgekeurd voor 865.000 €, het bedrag dat de SMCL 3 had gevraagd als

supplementair budget om de activiteiten en de technische assistentie tot 31 december 2013 te

kunnen verderzetten. Nadien zou het Instituut voor Tropische Geneeskunde overnemen...

Moeilijk te begrijpen deze evolutie want ITG Antwerpen is een wetenschappelijk

onderzoeksinstituut. Bij zijn vorige passage hier in Kinshasa was CM nog altijd overtuigd dat

DGD op een of andere manier op zijn beslissing ging terugkomen maar ondertussen zie ik maar

weinig beweging.”.

4. BTC licht in conclusies toe: het Comité van de partners (“COMPAR”) is het orgaan dat vertegenwoordigers van

Congo en van België groepeert en dat belast is met de uitvoering van het Indicatief Samenwerkingsprogramma,

d.i. het programma voor de ontwikkelingssamenwerking tussen Congo en België. Het Comité van de partners

heeft daarbij beslissingsbevoegdheid namens Congo en België.

BTC licht in conclusies toe: “SMCL” staat voor “Structure Mixte de Concertation Locale” (vrij vertaald:

“Gemengde Lokaal Overleg-Structuur”. Overeenkomstig artikel 6 van de Bijzondere Overeenkomst met

betrekking tot de vierde fase van het Project, wordt het SMCL door Congo en België belast met de strategische

opvolging van het Project. Deze overlegstructuur wordt 6-maandelijks samengeroepen (of bij buitengewone

gelegenheden). BTC en de Congolese partners zijn hierin vertegenwoordigd. De technische assistent van een

project (in dit geval dr. VDVW) is secretaris van de vergadering (zonder stemrecht) en per definitie aanwezig in

deze vergadering

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 5

Op 29 mei 2013 zond CM een nieuw addendum bij de arbeidsovereenkomst ter ondertekening

aan VDVW , met de volgende inhoud:

“Hierbij en overeenkomstig artikel. 2.2 van de arbeidsovereenkomst komen beide partijen in

onderlinge overeenstemming overeen de datum te wijzigen waarop een einde wordt gesteld

aan de arbeidsovereenkomst van onbepaalde duur met ingangsdatum 01 oktober 2008.

De partijen komen bijgevolg overeen dat deze arbeidsovereenkomst op 31 december 2013 een

einde neemt zonder opzeggingstermijn noch vergoeding.

Op basis van het PV van de Compar van 30 april 2013 en van het PV van de SMCL van 12 maart

2013 wordt er beslist om het contract van de AT te verlengen tot en met 31 december 2013.”.

5. VDVW antwoordde dat hij het bericht goed had ontvangen maar hij heeft het addendum niet

ondertekend en teruggestuurd zoals gevraagd. VDVW bleef verder werken na 30 juni 2013.

6. In een e-mail van 22 november 2013 schreef de personeelsdienst van BTC aan VDVW dat zij

zopas hadden gemerkt dat hij nog steeds niet het ondertekende addendum had teruggestuurd

en zij drongen aan om dit zo snel mogelijk te doen.

7. VDVW reageerde met een e-mail van 25 november 2013: “…In augustus 2000 werd ik als

allereerste nieuwe coöperant van BTC geëngageerd voor het slaapziektebestrijdingsproject in

Congo. Op 31 december 2013 zal de “convention de mise en oeuvre” van fase 4 van dit project

verstrijken. (de convention spécifique loopt tot eind oktober 2014). Voor mezelf en mijn familie

valt dit erg slecht namelijk middenin het schooljaar. In de loop van 2013 is er nog fel gestreden

door BTC om de beslissing van DGD van BTC door ITG te vervangen voor de verdere uitvoering

van dit project, te herroepen. Ik heb actief deelgenomen aan die strijd.

Zolang er hoop was, ben ik niet actief op zoek gegaan naar een andere werkgever. Graag had

ik me nog nuttig gemaakt voor BTC Congo tot eind juni 2014 zodat mijn kinderen toch hun

schooljaar kunnen uitdoen. Volgens de MAF Gezondheid zou dit financieel wel mogelijk zijn

geweest op enkele gezondheidsprojecten maar de representatie heeft me laten weten van niet.

Vandaar dat ik me tot jullie richt met de vraag of jullie kunnen rekening houden met mijn

situatie en met mijn anciënniteit voor BTC om een correcte oplossing te vinden. Zelf ben ik

ervan overtuigd dat ik me tijdens de komende maanden op velerlei manieren nog echt nuttig

kan maken voor BTC hier in Congo. Bovendien ben ik de mening toegedaan dat het

geraadzamer en strategischer is voor BTC van hier nog wat stand te houden ipv de matten op

te rollen. Ik kan me vergissen maar het zou best kunnen dat het Ministerie van de Coöperatie

achter een verlenging van mijn contract tot eind juni 2014 kan staan om bij te dragen tot het

correct afsluiten van de lopende projecten, me in te zetten tijdens de “brugperiode” die ze op

5 december in de COMPAR gaan bepleiten, en eventueel mijn medewerking te solliciteren voor

de voorbereiding van de volgende PIC. (...).”.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 6

BTC antwoordde met een e-mail van 26 november 2013: “(…)

- Je arbeidscontract met BTC komt na 13 jaar en 4 maanden ten einde op 31/12/2013 en er is

geen verlenging voorzien of gepland.

- De agendapunten voor de Compar waarnaar je verwijst zijn definitief vastgelegd

ondertussen, zonder vermelding van het punt dat je suggereert.

- De analyse van je mogelijke inzet voor andere gezondheidsprojecten is gebeurd en het

resultaat is negatief: het volstaat niet om beschikbare budgetlijnen te vinden, de matching met

de competenties /expertise, nodig voor nog uit te voeren taken binnen de andere santé-

projecten (vb: opvolging infrastructuurwerken etc) is uiteraard essentieel.

- We zijn ons bewust van de lange discussies sinds geruime tijd ivm dit project, maar je kan ook

niet stellen dat dit een onverwacht einde zou zijn.

Hierbij verwijs ik ook naar eerdere discussies ivm veranderen van land, van project en naar de

algemene regel (max. 8 jaar zonder onderbreking in 1 land) die BTC zo veel mogelijk wenst te

hanteren.

- Ik ga er daarom van uit dat je ook aan de mogelijke gevolgen voor jezelf en voor je familie

toch al hebt gedacht. Het einde van je arbeidscontract valt wel niet samen met een einde

schooljaar, maar met een einde semester, zodat er mogelijkheden moeten zijn om van school

te veranderen, indien jullie zouden beslissen RDC te verlaten.

(payrol expats en dienst reizen behandelen rechtstreeks alle vragen ivm definitief vertrek, zoals

gebruikelijk)…”.

8. De partijen raakten het niet eens en met een brief van 18 december 2013 schreef BTC aan

VDVW :

“…Zoals u weet hebben de bevoegde autoriteiten beslist om geen nieuwe fase, vanaf 1 januari

2014, van het project in RDC waarvoor u door BTC was ingezet, te lanceren. De Technische

Assistentie op dit project wordt dus op 31 december 2013 definitief beëindigd.

Dit brengt met zich mee dat ook uw arbeidsovereenkomst met BTC een einde zal nemen op

31 december 2013, zijnde de einddatum die reeds geruime tijd was vastgesteld.

Wij rekenen er op dat u uw werkzaamheden op een correcte wijze zal afsluiten per 31

december 2013.”

Met een brief van 1 januari 2014 bevestigde BTC dat VDVW vanaf 1 januari 2014 niet langer

in dienst was. Daarna volgde briefwisseling tussen de partijen en vervolgens tussen hun

respectievelijke raadslieden.

9. Op 11 december 2014 legde VDVW een verzoekschrift neer voor de arbeidsrechtbank.

Met een vonnis van 16 juni 2016 verklaarde de Nederlandstalige arbeidsrechtbank Brussel de

vordering gedeeltelijk gegrond en veroordeelde BTC tot betaling van een

opzeggingsvergoeding gelijk aan 9 maanden loon, bepaald op 87.729,48 € bruto, de intresten

en tot afgifte van de fiscale en sociale documenten, onder verbeurte van een dwangsom.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 7

B. Het hoger beroep

10. BTC stelde op 18 januari 2017 hoger beroep in. Sinds 1 januari 2018 werd de naam van BTC

gewijzigd in Enabel.

In haar syntheseconclusies vordert zij :

“In hoofdorde

Enabel vraagt uw hof om volgend beschikkend gedeelte op te nemen in het arrest:

Het hoger beroep van Enabel tegen het vonnis van 10 juni 2016 van de Nederlandstalige

arbeidsrechtbank in de zaak met rolnummer 14/4198/A wordt ontvankelijk en gegrond

verklaard.

Bijgevolg oordeelt het arbeidshof als volgt:

Partijen sloten een geldige arbeidsovereenkomst met einddatum. Deze einddatum werd

conform artikel 2.2. van de Arbeidsovereenkomst in onderlinge overeenstemming en

schriftelijk gewijzigd, zodat de Arbeidsovereenkomst op 31 december 2013 een einde nam en

geïntimeerde bijgevolg geen recht heeft op een opzeggingsvergoeding.

De vordering van geïntimeerde tot het bekomen van een opzeggingsvergoeding is bijgevolg

ontvankelijk doch ongegrond.

Geïntimeerde wordt veroordeeld tot de kosten van het geding met inbegrip van de

rechtspregingsvergoeding zowel in eerste aanleg, ten bedrage van 11.000 EUR als in graad

van beroep ten bedrage van 12.000 EUR

In ondergeschikte orde

Voor zover uw hof van oordeel zou zijn dat de Arbeidsovereenkomst een gewone

arbeidsovereenkomst van onbepaalde duur zou zijn geworden, quod non, vraagt BTC uw hof

om volgend beschikkend gedeelte op te nemen in het arrest:

Het hoger beroep van Enabel tegen het vonnis van 10 juni 2016 van de Nederlandstalige

arbeidsrechtbank in de zaak met rolnummer 14/4198/A wordt ontvankelijk en gegrond

verklaard

Bijgevolg oordeelt het Arbeidshof als volgt:

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 8

Partijen kwamen in artikel 14 van hun Arbeidsovereenkomst een geldige ontbindende

voorwaarde overeen die vervuld is, zodat geïntimeerde bijgevolg geen recht heeft op een

opzeggingsvergoeding.

De vordering van geïntimeerde tot het bekomen van een opzeggingsvergoeding is bijgevolg

ontvankelijk doch ongegrond.

Geïntimeerde wordt veroordeeld tot de kosten van het geding met inbegrip van de

rechtsplegingsvergoeding zowel in eerste aanleg, ten bedrage van 11.000 EUR als in graad van

beroep, ten bedrage van 12.000 EUR.

In meer ondergeschikte orde

Voor zover uw hof van oordeel zou zijn dat de ontbindende voorwaarde in artikel 14 van de

Arbeidsovereenkomst niet is vervuld, quod non, vraagt Enabel uw hof om volgend beschikkend

gedeelte op te nemen in het arrest:

Het hoger beroep van Enabel tegen het vonnis van 10 juni 2016 van de Nederlandstalige

arbeidsrechtbank Brussel in de zaak met rolnummer 14/4198/A wordt ontvankelijk en gegrond

verklaard

Bijgevolg oordeelt het Arbeidshof als volgt:

Appellante was bij gebrek aan project en financiering in de onmogelijkheid om de

Arbeidsovereenkomst verder te zetten zodat de Arbeidsovereenkomst wegens overmacht een

einde nam. Bijgevolg heeft geïntimeerde geen recht op een opzeggingsvergoeding.

De vordering van geïntimeerde tot het bekomen van een opzeggingsvergoeding is bijgevolg

ontvankelijk doch ongegrond.

Geïntimeerde wordt veroordeeld tot de kosten van het geding met inbegrip van de

rechtspregingsvergoeding zowel in eerste aanleg, ten bedrage van 11.000 EUR als in graad

van beroep, ten bedrage van 12.000 EUR

In meest ondergeschikte orde

Voor zover uw hof van oordeel zou zijn dat Enabel geïntimeerde een opzeggingsvergoeding

verschuldigd zou zijn, quod non, vraagt Enabel uw hof om volgend beschikkend gedeelte op te

nemen in het arrest:

Het hoger beroep van Enabel tegen het vonnis van 10 juni 2016 van de Nederlandstalige

arbeidsrechtbank Brussel in de zaak met rolnummer 14/4198/A wordt ontvankelijk en

gedeeltelijk gegrond verklaard.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 9

Bijgevolg oordeelt het Arbeidshof als volgt:

Appellante wordt veroordeeld tot betaling aan geïntimeerde van een bedrag van 49.486,33

EUR bruto ten titel van opzeggingsvergoeding gelijk aan 6 maanden loon.

Geïntimeerde wordt veroordeeld tot de kosten van het geding met inbegrip van de

rechtspregingsvergoeding zowel in eerste aanleg, ten bedrage van 11.000 EUR als in graad

van beroep, ten bedrage van 12.000 EUR.

In ieder geval , het vonnis van 10 juni 2016 van de Nederlandstalige arbeidsrechtbank Brussel

in de zaak met rolnummer 14/4198/A wordt m.b.t. de schadevergoeding wegens overgang

van onderneming en wegens modaliteiten van het ontslag, bevestigd.”

11. Met conclusies stelde VDVW incidenteel beroep in en vordert hij:

“appellante te veroordelen tot :

- 333.298,15 EUR bruto ten titel van verbrekingsvergoeding, rekening houdend met de

opmerkingen met betrekking tot de DOSZ-vergoeding (zijnde 322.752,20 EUR);

- 117.634,63 EUR ten titel van beschermingsvergoeding wegens miskenning van de bepalingen

met betrekking tot overdracht van ondernemingen en de schade aldus ontstaan aan concluant,

rekening houdend met de opmerkingen met betrekking tot de DOSZ-vergoeding (zijnde

113.912,52 EUR);

- 100.000,00 EUR ten titel van schadevergoeding wegens de modaliteiten van het ontslag;

- 15.000,00 EUR ex aequo et bono begroot ten titel van terugbetaling van gemaakte kosten

en/of kosten die gedragen dienen te worden door appellante;

Daarnaast appellante te gebieden hierop de noodzakelijke en wettelijke sociale en fiscale

inhoudingen te verrichten en door te storten naar de daartoe bevoegde administraties evenals

de aflevering te gebieden van de bijhorende sociale documenten, nl. een gecorrigeerd

werkloosheidsformulier C4, loonafrekeningen, individuele rekening, fiscale fiche 281.10, attest

van tewerkstelling (voor zover als nodig) en vakantie-attest en een verklaring n.a.v.

buitenlandse tewerkstelling in toepassing van artikel 20bis van de wet van 3 juli 1978

betreffende de arbeidsovereenkomsten en dit onder verbeurte van een dwangsom van 35,00

EUR per ontbrekend document per dag vertraging en dit vanaf datum van betekening;

De voormelde bedragen te vermeerderen met de wettelijke en de gerechtelijke intresten te

rekenen vanaf datum van ontslag en opvorderbaarheid, i.e. 31 december 2013.

Appellante tevens te veroordelen tot de kosten van het geding, daarin begrepen de

rechtsplegingsvergoeding volgens het KB van 26 oktober 2007 voorlopig begroot op 12.000,00

EUR per aanleg.”.

12. Het blijkt niet dat het vonnis werd betekend. Het hoger beroep en het incidenteel beroep zijn

ontvankelijk.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 10

C. Bespreking

a. er was geen akkoord dat de arbeidsovereenkomst van 18 augustus 2008 een einde zou

nemen op 31 december 2013

13. De partijen ondertekenden weliswaar op 26 juni 2012 een aanhangsel bij de

arbeidsovereenkomst waarin zij overeenkwamen dat de arbeidsovereenkomst op 30 juni

2013 zou eindigen.

Nergens blijkt echter uit dat VDVW daarna nog heeft ingestemd met de beëindiging van de

arbeidsovereenkomst op 31 december 2013, zonder dat een opzeggingstermijn zou moeten

in aanmerking genomen worden. Integendeel blijkt dat hij geen gevolg heeft gegeven aan het

verzoek van de werkgever om een nieuw aanhangsel in die zin te ondertekenen.

14. Enabel verwijst naar een aantal stukken waaruit zij meent te kunnen afleiden dat VDVW 31

december 2013 onmiskenbaar als einddatum bevestigde en daarmee schriftelijk akkoord ging:

“- het door geïntimeerde zelf ondertekende PV van de SMCL van 12 maart 2013 waarin

duidelijk wordt bepaald dat het Project tot 31 december 2013 loopt :“(…) Om de lacune te

overbruggen tussen eind juni en december 2013, stelt [de GLOS] voor aan het Partnercomité

om het verzoek van een budgetverlenging van (…) goed te keuren. Dit is het bedrag dat vereist

is om de balans (…) aan te vullen en zo de periode tussen juni en december 2013 te kunnen

overbruggen” (stuk 6);

- de e-mail van geïntimeerde van 1 mei 2013 aan de payroll office van BTC (thans Enabel)

waarin hij het volgende antwoordde op de vraag of zijn contract zou worden verlengd:

“Normaal gezien wel want de COMPAR heeft gisteren de verlenging goedgekeurd voor

865.000 €, het bedrag dat de SMCL had gevraagd als supplementair budget op de activiteiten

en de technische assistentie tot 31 december 2013” (stuk 19);

- de e-mail van geïntimeerde van 25 mei 2013 aan KV, directeur human resources en CM,

voorzitter van het directiecomité van BTC (thans Enabel) waarin hij eveneens 31 december

2013 als einddatum aanhaalt: “Op 31 december 2013 zal de “convention de mise en oeuvre”

van fase 4 van dit project verstrijken” (stuk 23);

- de brief van geïntimeerde van 6 december 2013 aan KV waarin hij het volgende schrijft: “Als

ik me niet vergis is het een contract van onbepaalde duur maar voor de (mogelijks variabele)

duur van het project. Het project eindigt op 31 december 2013 en daar stopt het dan, niet?”

(stuk 26) “(eigen onderlijning door Enabel).

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 11

15. VDVW wist weliswaar goed dat hij was aangeworven met het oog op de uitvoering van het

Project, zoals uitdrukkelijk werd vermeld in zijn arbeidsovereenkomst. Maar het betrof een

arbeidsovereenkomst voor onbepaalde duur zoals eveneens uitdrukkelijk was

overeengekomen.

Uit de voormelde stukken blijkt hoogstens dat de VDVW er goed van op de hoogte was dat

het Project uiteindelijk definitief eindigde op 31 december 2013 en dat hij verwachtte dat zijn

arbeidsovereenkomst dan ook beëindigd zou worden. Het blijkt echter helemaal niet dat hij

er mee zou ingestemd hebben dat zijn arbeidsovereenkomst vanzelf eindigde op 31 december

2013 zonder opzeggingstermijn of vergoeding.

Integendeel blijkt uit het feit dat VDVW in de voormelde brief van 6 december 2013 zelfs

uitdrukkelijk vroeg of het daar dan stopte, dat hij niet zeker was en daarom precies de vraag

stelde aan zijn werkgever of zijn arbeidsovereenkomst ook zou eindigen op de einddatum van

het project.

b. er was geen beëindiging van de arbeidsovereenkomst wegens overmacht

16. Enabel stelt dat de arbeidsovereenkomst een einde heeft genomen wegens overmacht

doordat, buiten haar wil, de financiering van het Project een einde nam op 31 december 2013

en het daardoor voor haar definitief onmogelijk was de arbeidsovereenkomst verder uit te

voeren.

17. Artikel 32, 5°, van de Arbeidsovereenkomstenwet bepaalt inderdaad dat de verbintenissen uit

een arbeidsovereenkomst een einde nemen door overmacht. Daarbij geldt dat overmacht

slechts tot beëindiging van de arbeidsovereenkomst kan leiden wanneer het de verdere

uitvoering van de overeenkomst definitief onmogelijk maakt.

Artikel 26 van de arbeidsovereenkomstenwet bepaalt immers dat de door overmacht

ontstane gebeurtenissen niet de beëindiging van de overeenkomst tot gevolg hebben

wanneer zij slechts tijdelijk de uitvoering van de overeenkomst schorsen (vgl. Cass. 10 januari

1994, RW, 1994 - 95,51).

De Arbeidsovereenkomstenwet bevat geen definitie van het begrip overmacht en wijkt dus

ook niet af van het gemeen recht.

Artikel 1148 van het Burgerlijk wetboek bepaalt: “Geen schadevergoeding is verschuldigd,

wanneer de schuldenaar door overmacht of toeval verhinderd is geworden datgene te geven

of te doen waartoe hij verbonden was, of datgene gedaan heeft wat hem verboden was.”.

Enkel een onvoorzienbare en onvermijdbare gebeurtenis die onafhankelijk is van de wil van

de betrokkene kan overmacht uitmaken (vgl. Cass. 9 oktober 1986,R.W., 1987- 88, 778).

18. Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 12

De beëindiging van het Project na het aflopen van de vierde fase – zoals hier het geval was-

was geen onvoorzienbare gebeurtenis. Integendeel blijkt uit het feit dat telkens nieuwe

arbeidsovereenkomsten werden gesloten voor de opeenvolgende fasen van het Project en

dat ook de arbeidsovereenkomst van 18 augustus 2008 uitdrukkelijk bepaalde dat de

aanwerving bedoeld was voor de uitvoering van de fase 4 van het Project, dat de voltooiing

van deze fase van het project voorzienbaar was.

Er was bijgevolg geen sprake van overmacht waardoor de arbeidsovereenkomst vanzelf een

einde nam.

c. de ontbindende voorwaarde in artikel 14 van de arbeidsovereenkomst

19. Artikel 14 van de arbeidsovereenkomst van 18 augustus 2008 bepaalde:

“Deze overeenkomst neemt van rechtswege een einde zonder opzegtermijn noch

vergoeding in geval van:

- Beslissing van de plaatselijke overheid die rechtstreeks of onrechtstreeks tot gevolg

heeft dat de verdere uitvoering van deze overeenkomst onmogelijk wordt;

- Beslissing van de Belgische staat of van de autoriteiten van het land bedoeld in artikel

1.2. van deze overeenkomst om een einde te maken aan de samenwerking tussen de

twee landen of aan de samenwerkingsprestatie waarvoor de werknemer is ingezet.” .

In haar conclusies voor de eerste rechter en in hoger beroep stelt Enabel dat voldaan is aan

de voorwaarde dat de bevoegde autoriteiten een einde hebben gemaakt aan de

samenwerkingsplannen waarvoor de werknemer was ingezet. Zij verwijst naar het feit dat de

bevoegde autoriteiten een derde zijn ten aanzien van de arbeidsovereenkomst en hadden

beslist om het project ( de samenwerkingsprestatie) te beëindigen op 31 december 2013,

waardoor de arbeidsovereenkomst op die datum van rechtswege een einde had genomen en

er geen opzeggingsvergoeding verschuldigd was.

20. Zoals het Hof van Cassatie bevestigde in zijn arrest van 18 januari 1993, geldt daarbij het

volgende:

“Overwegende dat, krachtens artikel 32 van de Arbeidsovereenkomstenwet, de algemene

wijzen waarop de verbintenissen te niet gaan, ook toepassing vinden op de beëindiging van de

arbeidsovereenkomst; dat uit de enkele omstandigheid dat een in de arbeidsovereenkomst

bedongen ontbindende voorwaarde een potestatieve voorwaarde is, niet kan worden afgeleid

dat het beding nietig is;

Overwegende dat een ontbindende voorwaarde in een arbeidsovereenkomst nietig is,

wanneer ze ertoe leidt dat de overeenkomst uitsluitend door de wil van één van de partijen

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 13

kan worden beëindigd zonder inachtneming van de door het arbeidsovereenkomstenrecht

voorgeschreven dwingende ontslagregelen;”.

(Arr. Cass., 1993,54).4

De tweede overweging is belangrijk. Artikel 6 van de Arbeidsovereenkomstenwet bepaalt

immers: “Alle met de bepalingen van deze wet en van haar uitvoeringsbesluiten strijdige

bedingen zijn nietig voor zover zij ertoe strekken de rechten van de werknemer in te korten of

zijn verplichtingen te verzwaren.”.5

21. Artikel 1168 van het Burgerlijk Wetboek bepaalt: “Een verbintenis is voorwaardelijk, wanneer

men deze doet afhangen van een toekomstige en onzekere gebeurtenis, hetzij door de

verbintenis op te schorten totdat de gebeurtenis zal plaatshebben, hetzij door ze teniet te

doen, naargelang de gebeurtenis plaatsheeft of niet plaatsheeft.”. De toekomstige

gebeurtenis moet dus onzeker zijn .6

Indien de verbintenis afhangt van een toekomstige maar zekere gebeurtenis, betreft het een

verbintenis met tijdsbepaling en geen verbintenis onder voorwaarde. 7

Artikel 7 van de Arbeidsovereenkomstenwet bepaalt: “De arbeidsovereenkomst wordt

gesloten hetzij voor een bepaalde tijd of voor een duidelijk omschreven werk, hetzij voor

onbepaalde tijd. Zij kan nooit voor het leven worden gesloten.”.8

22. In de preambule van de arbeidsovereenkomst van 18 augustus 2008 stond vermeld : “De

aanwerving die met dit contract verwezenlijkt wordt, is bedoeld voor de uitvoering van het

project “Appui à la lutte contre la Trypanosomiase Humaine Africaine - phase

4”9(RDC0811411) hierna genoemd de samenwerkingsprestatie” in RD Congo”.

Vgl. in zijn arresten van 14 juni 1963 en 19 september 1969 verbrak het Hof van Cassatie achtereenvolgens de

arresten in eenzelfde zaak waar het arbeidshof telkens had geoordeeld dat het ontbindend beding in een

arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd waarin bepaald was dat het huwelijk van de werkneemster een

einde aan de overeenkomst zou stellen, nietig was. ( resp. Pas. I, 1963, 1083 en RW, 1969-70, 893). De

arbeidsovereenkomstenwet van 3 juli 1978 bepaalt in artikel 36 nu uitdrukkelijk dat dergelijk beding nietig is.

Vgl. de bespreking van dit arrest door Julie De Coninck, De voorwaarde in het contractenrecht , Brussel, Die

Keure, 2007, nr.331.

Vgl. De Coninck, J., o.c. , nr. 30 e.v..

vgl. STIJNS, S. Verbintenissenrecht,2, Die Keure, Brugge, 2009, p.4.

Vgl. MORMONT, H. , « Le contenu du contrat de travail- la clause de terme », in « Guide social permanent,

Droit du travail- commentaires », Partie I - Livre I Titre II, Chapitre V., 10 e.v. ( aanvulling 2006),

vrij vertaald: “Ondersteuning van de strijd tegen de menselijke Afrikaanse Trypanosomiasis –fase 4 “.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 14

De samenwerkingsprestatie waarnaar verwezen werd in artikel 14 van de

arbeidsovereenkomst betrof dus de fase 4 van het Project.

23. Het stond van bij de aanvang van de arbeidsovereenkomst vast dat deze vierde fase, net zoals

de voorgaande fases, op een bepaalde dag voltooid zou zijn en van meet af aan een tijdelijk

karakter had zoals BTC uitgebreid toelicht in haar conclusies (o.m. p 24-25).

De overeenkomst tussen de Belgische Staat en RD Congo betreffende de fase 4 (“het

programma”) bepaalde ook uitdrukkelijk dat het totale budget voor het programma beperkt

was tot 10.000.000 € (artikel 3) en dat de duur van het programma 48 maanden bedroeg

(artikel 12.1) (“Convention spécifique” – in het Nederlands: bijzondere overeenkomst -

ondertekend op 29 april 200910). Klaarblijkelijk werd om die reden in artikel 2.2 van de

arbeidsovereenkomst, die aanving op 1 oktober 2008, bepaald dat de arbeidsovereenkomst

in ieder geval zou eindigen op 30 september 2012 hetzij vier jaar of 48 maanden later.11

Weliswaar werd de duur van de fase 4 van het project nog twee maal met zes maanden

verlengd, een eerste maal tot 30 juni 2013, en vervolgens tot 31 december 2013, om dan

definitief beëindigd te zijn. Deze korte verlengingen nemen niet weg dat het van in het begin

zeker was dat de fase 4 van het project op een bepaalde dag voltooid zou zijn en niet meer

verlengd zou worden.

De beëindiging van het samenwerkingsproject, door afloop van de overeengekomen termijn

en de uitputting van het toegekende budget, was dus geen onzekere gebeurtenis in de zin van

artikel 1168 van het Burgerlijk Wetboek.

Dit blijkt ook nog eens duidelijk uit de in randnr. 4 aangehaalde brief van VDVW van 25

november 2013 en uit het door de beide partijen goedgekeurde verslag van hun vergadering

op 5 december 2013:

“EM schetst kort de achtergrond en redenen voor het gesprek :

VDVW zal per ultimo 2013 ruim 13 jaar voor BTC hebben gewerkt;

Artikel 2.1 van de arbeidsovereenkomst bepaalde in dat verband ook nog de volgende ontbindende

voorwaarde: ”In afwijking van artikels 13 en 14 van deze arbeidsovereenkomst komen de partijen uitdrukkelijk

overeen dat indien de bijzondere overeenkomst voor het project (fase 4) op 30 juni 2009 niet getekend is, de

arbeidsovereenkomst op deze datum van rechtswege afloopt zonder vooropzeg of vergoeding.”.

Dergelijk beding in een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd wordt door het Hof van Cassatie als

geldig aanvaard : Cass. 6 april 1998 (www.juridat.be): “. Overwegende dat geen enkele wetsbepaling,

inzonderheid geen enkele bepaling van de wet van 3 juli 1978 betreffende de arbeidsovereenkomsten verbiedt

dat de contracterende partijen overeenkomen dat in de overeenkomst die zij voor onbepaalde tijd sluiten een

vaste termijn is bepaald waarna de overeenkomst eindigt wanneer zij tot dan is blijven bestaan; dat een

dergelijk akkoord wettig is, aangezien uit de feitelijke omstandigheden niet blijkt dat de werknemer aldus bij

voorbaat afstand heeft gedaan van de opzeggingstermijn of -vergoeding bepaald voor het geval van eenzijdige

beëindiging van de overeenkomst zonder billijke reden door de werkgever;”. (vgl. Cass. 8 december 2003, JTT,

2004,185).

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 15

Bij de aanvang van fase 4 is indertijd al geschetst dat, mede in het licht van het BTC

beleid om medewerkers in principe niet langer dan 8 jaar in een partnerland te werk te

stellen, het om een laatste contractperiode in de Democratische Republiek Congo zou

gaan;

De einddatum van de 4de fase van het Trypano project was vanaf het begin duidelijk

gesteld op 4 jaar;

Begin 2013 is besloten tot een korte verlenging van 6 maanden. Deze verlenging was

bedoeld om de periode tot de overname van de strijd tegen de slaapziekte aan het

Instituut voor Tropische Geneeskunde (ITG) in Antwerpen te overbruggen. De

einddatum van het project is dus al geruime tijd bekend;

Aan VDVW is in juni 2013 gevraagd een contractwijziging te ondertekenen om de

verlenging met 6 maanden te formaliseren. Wim heeft geen gehoor gegeven aan dit

verzoek.

Doel van onderhavig gesprek is :

Het regulariseren van de administratieve zaken, ergo de ondertekening van de

contractwijziging door VDVW

Afspraken te maken over de afsluiting van de 4e fase van het Trypano project.

(...)”.

De fase 4 was dus afgelopen en werd niet meer verlengd na 31 december 2013; er was geen

sprake van een beëindiging in de loop van de fase 4 van het project. Enabel beweert dit ook

niet.

24. Waar artikel 14 van de arbeidsovereenkomst inhield dat de werkgever de beëindiging van de

arbeidsovereenkomst kon vaststellen, zonder opzeggingstermijn, enkel omdat het

Samenwerkingsproject, nadat het volledig werd uitgevoerd, werd beëindigd, was dit beding

nietig overeenkomstig artikel 6 van de Arbeidsovereenkomstenwet.

Het beding hield immers een inkorting in van de rechten van de werknemer op basis van

artikel 37 van de arbeidsovereenkomstenwet. Overeenkomstig dit artikel dient de werkgever

een opzeggingstermijn te betekenen indien hij de arbeidsovereenkomst wenst te beëindigen.

De partijen hebben er uitdrukkelijk voor gekozen om op 18 augustus 2008 een

arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd te sluiten. Zij kozen dus niet voor een

arbeidsovereenkomst voor een welbepaald werk en ook niet voor een arbeidsovereenkomst

voor bepaalde tijd, zoals bepaald in artikel 9 van de Arbeidsovereenkomstenwet.

Waar de arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd werd gesloten, konden de partijen deze

op elk ogenblik beëindigen met een opzeggingstermijn (artikel 37

Arbeidsovereenkomstenwet).

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 16

Indien zij een arbeidsovereenkomst hadden gesloten voor een duidelijk omschreven werk of

voor bepaalde tijd, konden zij niet op geldige wijze bedingen dat de partijen de overeenkomst

konden beëindigen voor het verstrijken van de termijn met een opzeggingstermijn. Dergelijk

beding zou immers in strijd zijn met de dwingende bepalingen van artikel 40 § 1 van de

Arbeidsovereenkomstenwet , in de versie zoals van toepassing op het ogenblik van de feiten.

12(vgl. Cass., 6 december 1962, Pas., 1963, p. 424).

Waar de werkgever VDVW voor onbepaalde tijd had aangeworven om het project te leiden,

hield dit in dat de werkgever de arbeidsovereenkomst met een opzeggingstermijn diende te

beëindigen indien hij na de voltooiing van het project de werknemer niet meer wenste of kon

tewerkstellen en er geen sprake was van overmacht.

25. Ten overvloede merkt het hof op dat het ontbind beding evenzeer nietig was overeenkomstig

artikel 6 jo artikel 37 van de Arbeidsovereenkomstenwet, waar de beslissing om het project

niet te verlengen louter uitging van de Belgische Staat, die immers de enige aandeelhouder

was van BTC, wat het geval lijkt te zijn.13 In dat geval hield het ontbindend beding immers

niets anders in dan dat BTC (haar enige aandeelhouder) naar eigen goeddunken, zonder

opzeggingstermijn een einde aan de arbeidsovereenkomst kon stellen.

d. het ontslag door de werkgever

voor de wijziging ervan bij artikel 15 van de wet van 26 december 2013, in werking getreden op 1 januari

2014 , bepaalde dit artikel namelijk : § 1. Is de overeenkomst voor bepaalde tijd of voor een duidelijk

omschreven werk aangegaan, dan is de partij die de overeenkomst beëindigd zonder dringende reden vóór het

verstrijken van de termijn, gehouden de andere partij een vergoeding te betalen, die gelijk is aan het bedrag van

het loon dat verschuldigd is tot het bereiken van die termijn, zonder echter het dubbel te mogen overtreffen van

het loon dat overeenstemt met de duur van de opzeggingstermijn, die in acht had moeten worden genomen,

indien de overeenkomst zonder tijdsbepaling was gesloten.”.

Zo verklaart BTC in haar conclusies (p. 4): “De eerste drie fasen van het Project waren gericht op het indijken

van het gevaar op een grootschalige uitbraak van de ziekte in de meest gevoelige zones. De vierde fase van het

Project legde de nadruk op de bestendiging van de resultaten van de eerste drie fasen en de integratie van de

verschillende bestrijdingsactiviteiten, met het oog op het uitbouwen van een nationaal systeem dat

zelfonderhoudend zou zijn, onafhankelijk van buitenlandse hulp.

De ruimere context is dat Congo en België in het Indicatief Samenwerkingsprogramma 2010-2013 op 21

december 2009 vastlegden om hun samenwerking in de sector van de gezondheidszorg op progressieve wijze

stop te zetten tijdens de periode 2010-2013. In die context werd ook beslist dat de vierde fase van het Project de

laatste fase moest worden, die idealiter in de loop van 2013 zou aflopen ((stuk 2), pagina 16 en 33). Uiteindelijk

werd, in onderling overleg tussen België en Congo, de vierde fase van het Project maximaal verlengd tot einde

2013, wat BTC consequent uitvoerde. België kondigde de beëindiging van het Project dus lang op voorhand aan.

Ondanks de aankondiging door België dat de bilaterale ontwikkelingssamenwerking in de gezondheidssector

zou beëindigd worden in Congo, en daarmee ook de ondersteuning van het slaapziekteprogramma, verzocht

Congo België niettemin om de strijd tegen de slaapziekte te blijven ondersteunen. Op voorstel van België

besliste het Comité van de partners13 dan ook, op 15 januari 2013, om vanuit het Instituut voor Tropische

Geneeskunde (“ITG”) de strijd tegen slaapziekte in Congo verder te ondersteunen (weliswaar op veel kleinere

schaal) (stuk 3).”.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 17

26. BTC heeft dus zelf de arbeidsovereenkomst verbroken met haar brief van 18 december 2013.

Zij heeft geen opzeggingstermijn betekend en is bijgevolg een opzeggingsvergoeding

verschuldigd (artikel 39 Arbeidsovereenkomstenwet).

27. Artikel 13.2 van de Arbeidsovereenkomst van 18 augustus 2008 bepaalde:

“Voor zover het jaarloon meer dan 56.187 € (op 01.01.2007) bedraagt en bij toepassing van

artikel 82, § 5 van de voornoemde wet, komen de partijen overeen de door de werkgever na te

leven opzeggingstermijn in geval van ontslag vast te leggen op drie maanden bij de aanvang

van iedere periode van vijf jaar dienst bij de werkgever”.

Artikel 82 van de Arbeidsovereenkomstenwet14, zoals van toepassing op de

arbeidsovereenkomst tussen de partijen bepaalde :

Ҥ 1. De bij artikel 37 bepaalde opzeggingstermijn begint te lopen op de eerste dag van de

maand volgend op die waarin kennis van de opzegging is gegeven.

§ 2. Wanneer het jaarlijks loon niet hoger is dan ((16 100) EUR), bedraagt de

opzeggingstermijn welke door de werkgever moet worden in acht genomen, ten minste drie

maanden voor de bedienden die minder dan vijf jaar in dienst zijn.

Deze termijn wordt vermeerderd met drie maanden bij de aanvang van elke nieuwe periode

van vijf jaar dienst bij dezelfde werkgever.

Indien de opzegging wordt gegeven door de bediende, worden de in het eerste en tweede lid

bedoelde termijnen van opzegging tot de helft teruggebracht zonder dat ze drie maanden

mogen te boven gaan.

§ 3. Wanneer het jaarlijks loon ((16 100) EUR) overschrijdt, worden de door de werkgever en

de bediende in acht te nemen opzeggingstermijnen vastgesteld hetzij bij overeenkomst,

gesloten ten vroegste op het ogenblik waarop de opzegging wordt gegeven, hetzij door de

rechter.(…)

§ 4. De opzeggingstermijnen moeten berekend worden volgens de verworven anciënniteit op

het ogenblik dat de opzegging ingaat.

§ 5. Wanneer het jaarlijks loon ((32 200 EUR)) overschrijdt op het ogenblik van de

indiensttreding, mogen de door de werkgever in acht te nemen opzeggingstermijnen, in

afwijking van § 3, ook vastgesteld worden bij overeenkomst, gesloten ten laatste op dat

ogenblik.

De opzeggingstermijnen mogen in elk geval niet korter zijn dan de in § 2, eerste en tweede lid,

vastgestelde termijnen.

Bij ontstentenis van een overeenkomst blijven de bepalingen van § 3 van toepassing.(…)”.

Inmiddels werd dit artikel opgeheven door de wet van 26 december 2013 op het Eenheidsstatuut.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 18

De bedragen van 16.100 EUR en 32.200 EUR worden bij indexering vanaf 1 januari 2008

gebracht op 28.580 EUR en 57.162 EUR.

Het loon van VDVW bedroeg alleszins meer dan 57.162 €.

28. Volgens VDVW was het beding niet geldig omdat het niet was overeengekomen ten laatste op

het ogenblik van de indiensttreding, zoals bepaald in artikel 82§5. Daardoor was het volgens

hem ook in strijd met artikel 82§3.

29. In zijn arrest van 7 december 1992 overwoog het Hof van Cassatie het volgende met

betrekking tot de gelijkaardige voorwaarde in artikel 9 van de Arbeidsovereenkomstenwet:

“Overwegende dat ingevolge artikel 9 van de Arbeidsovereenkomstenwet van 3 juli 1978, de

arbeidsovereenkomst voor een bepaalde tijd of voor een duidelijk omschreven werk voor

iedere werknemer afzonderlijk schriftelijk moet worden vastgesteld, uiterlijk op het tijdstip

waarop de werknemer in dienst treedt; dat die wetsbepaling alleen betekent dat de

schriftelijke vaststelling moet worden gedaan voordat de uitvoering van de

arbeidsovereenkomst voor een bepaalde tijd een aanvang neemt; dat die vaststelling dus kan

worden gedaan tijdens de uitvoering van een vorige tussen de partijen gesloten

arbeidsovereenkomst, maar niet na de door de partijen overeengekomen datum voor de

aanvang van de uitoefening van de arbeidsovereenkomst voor een bepaalde tijd;”

(www.juridat.be).

Op 18 augustus 2008 stelden de partijen eerst in onderling akkoord een einde aan de

arbeidsovereenkomst die zij op 30 september 2003 hadden gesloten (vgl. randnr. 1). Op dat

ogenblik was VDVW dus vrij om een nieuwe arbeidsovereenkomst te sluiten met daarin een

beding als bepaald in artikel 82§5 van de Arbeidsovereenkomstenwet.

Het beding over de duur van de opzeggingstermijn was opgenomen in de nieuwe

arbeidsovereenkomst die de partijen op 18 augustus 2008 ondertekenden en waarin stond

dat VDVW op 1 oktober 2008 in dienst trad. Het beding was dus geldig.

30. Dit beding was nog van toepassing toen VDVW na de datum van 30 juni 2013 15 verder in

dienst bleef. Door de arbeidsovereenkomst na die datum verder te zetten, hebben de partijen

stilzwijgend maar zeker verzaakt aan de toepassing van artikel 2.2. van de

arbeidsovereenkomst. Zij hebben geen einde gesteld aan de schriftelijke

arbeidsovereenkomst van 18 augustus 2008 en hebben geen nieuwe arbeidsovereenkomst

Overeenkomstig artikel 2.2 van de arbeidsovereenkomst zou de arbeidsovereenkomst in ieder geval van

rechtswege op 30 september 2012 een einde nemen zonder opzeggingstermijn noch vergoeding.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 19

gesloten. Zij bleven dus ook verder gebonden door het beding over de duur van de

opzeggingstermijn. VDVW lijkt aan te voeren dat het beding enkel was bedoeld voor het geval

de arbeidsovereenkomst werd beëindigd voor de datum waarop de arbeidsovereenkomst van

rechtswege een einde zou nemen in toepassing van artikel 2.2.

Waar de arbeidsovereenkomst bepaalde dat deze voor onbepaalde tijd werd gesloten en in

artikel 13.2 bepaalden welke opzeggingstermijn diende te worden nageleefd in geval van

ontslag door de werkgever, volgde daar logisch uit dat het beding gold voor elk ontslag zolang

de arbeidsovereenkomst bleef bestaan.

31. De partijen zijn het oneens over de anciënniteit die in aanmerking diende genomen te worden

voor de berekening van de opzeggingstermijn.

Artikel 82§5 van de Arbeidsovereenkomstenwet bepaalt dat de opzeggingstermijnen niet

korter mogen zijn dan de in § 2, eerste en tweede lid, vastgestelde termijnen.

Zoals het Hof van Cassatie bevestigde geldt daarbij het volgende: Wanneer de partijen

achtereenvolgens en zonder onderbreking verschillende arbeidsovereenkomsten hebben

gesloten, waarvan de laatste voor onbepaalde tijd, dan wordt voor het bepalen van de

minimum opzeggingstermijn die de werkgever moet in aanmerking nemen overeenkomstig

artikel 82,,§ 2, alinéa 2, § 3, alinéa 2, et § 4, van de Arbeidsovereenkomstenwet, rekening

gehouden met de totale duur van de ononderbroken dienst van de werknemer bij dezelfde

werkgever op het tijdstip dat de opzegging ingaat (Cass., 23 september 2002,www.juridat.be).

32. Enabel verwijst naar artikel 3.3 van de beëindigingsovereenkomst van 18 augustus 2008

waarin werd overeengekomen: “verzaken partijen wederkerig aan (…) alle aanspraken

omtrent beëindigingsmodaliteiten van hun arbeidsrelatie, met inbegrip van, (…), elke

vordering inzake (…) opzeggings- of beëindigingsvergoeding (…)”. Bijgevolg kan volgens Enabel

slechts rekening worden gehouden met de anciënniteit opgebouwd vanaf 1 oktober 2008.

33. Toen de werkgever de arbeidsovereenkomst van 18 augustus 2008 (die aanving op 1 oktober

2008) beëindigde, volgde uit de bepalingen van artikel 82§5 van de

Arbeidsovereenkomstenwet dat voor de berekening van de opzeggingstermijn de totale duur

van de ononderbroken dienst van de werknemer bij dezelfde werkgever diende in aanmerking

genomen te worden.

VDVW kon niet verzaken aan zijn rechten in dat verband voordat de werkgever deze

arbeidsovereenkomst had beëindigd.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 20

34. VDVW was sinds 1 september 2000 op ononderbroken wijze in dienst van BTC. Op het

ogenblik van het ontslag had hij dus 13 jaar en 3 maanden dienst.

De opzeggingstermijn bedroeg bijgevolg 3 maanden x 3, hetzij 9 maanden.

e. de berekening van de opzeggingsvergoeding

35. De opzeggingsvergoeding omvat het lopende loon en de voordelen verworven krachtens de

overeenkomst (artikel 39 arbeidsovereenkomstenwet).

De eerste rechter berekende het basisloon als volgt:

- Brutomaandloon: 5.842,13 EUR x 13,92 = 81.322,45 EUR

- Hardshipvergoeding 1.376,56 EUR x 12 = 16.518,72 EUR

- Huisvestingsvergoeding 1.500,00 EUR x 12 = 18.000,00 EUR

- Ethias (ongevallen, ziekte, assistance) 94,29 EUR x 12= 1.131,48 EUR

Totaal bruto jaarloon: 116.972,64 EUR

Enabel betwist het loonkarakter van de huisvestingsvergoeding. VDVW van zijn kant wenst

dat ook nog de verwijderingsvergoeding en het schoolgeld in het basisloon worden

opgenomen.

Elk van de voormelde vergoedingen werden in detail besproken in een aanhangsel bij de

arbeidsovereenkomst( “vergoedingen uitgekeerd bij tewerkstelling in een partnerland”).

36. In dat verband gelden de regels zoals verwoord door het Hof van Cassatie betreffende een

maandelijkse postvergoeding: “dat het arbeidshof, teneinde uit te maken of de door de

werkgever verschuldigde forfaitaire postvergoeding(…), van compensatoire aard is, in

concreto diende na te gaan of en in hoeverre die vergoeding betrekking had op bijkomende

kosten die de werknemer werkelijk heeft betaald en die verband houden met zijn

tewerkstelling in het ontvangende land;”. (Cass. 15 januari 2001,www.juridat.be).

37. - de huisvestingsvergoeding:

BTC betaalde de hoge maandelijkse huurprijs van 5200 € voor de woning met

bewakingsagenten waarin VDVW met zijn gezin verbleef.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 21

Toen VDVW in 2000 werd aangeworven verbleef hij in België. Na zijn ontslag is hij met zijn

gezin ook teruggekeerd naar België. Het feit dat zijn echtgenote afkomstig is uit Congo zoals

hij benadrukt is dus niet relevant.

Hij genoot een voordeel doordat hij al die jaren geen huurprijs diende te betalen. VDVW

verklaart daarover in zijn conclusies: “de huurprijzen zijn verrassend hoog in Kinshasa voor

internationale huurders, hetgeen te maken heeft met veiligheidsmaatregelen, niet met

ongepaste luxe voor de duidelijkheid” (p. 33, vgl. ook de eigen brief van VDVW van 6 december

2013 waarin hij bevestigde dat de levenskost in Kinshasa veel hoger was dan in België). De

eerste rechter bepaalde terecht de prijs die VDVW in België redelijkerwijze zou hebben

moeten betalen voor een comfortabele woning op 1500 €. Enkel dit bedrag kan als een

loonvoordeel beschouwd worden. Het verschil (3500 €) heeft betrekking op de bijkomende

kosten voor het huren van een veilige woning in Congo.

- de schoolvergoeding:

Zoals BTC terecht opmerkt, had de tewerkstelling van VDVW in Congo tot gevolg dat hij zich

geconfronteerd zag met hoge schoolkosten voor zijn kinderen die hij in België niet zou hebben

moeten betalen indien hij voor zijn werk niet naar het buitenland was gezonden. De

terugbetaling van de schoolkosten ( 861,33 € per maand ) was bijgevolg niets anders dan een

vergoeding voor bijkomende kosten die VDVW heeft betaald en die verband hielden met zijn

tewerkstelling in Congo.

- de verwijderingsvergoeding:

Overeenkomstig het aanhangsel bij de arbeidsovereenkomst had VDVW recht op een

forfaitaire vergoeding als compensatie voor de bijkomende kosten verbonden aan het werk in

het buitenland. Als werknemer met kinderen had hij recht op een vergoeding gelijk aan 35%

van zijn basissalaris verhoogd met een coëfficiënt die overeenstemde met de meerkosten

verbonden aan de levenstandaard van Congo vergeleken met België (“retail index price”, zoals

vastgesteld door het Ministerie van buitenlandse zaken, die klaarblijkelijk hoog was gezien

VDVW meer dan 35% ontving). Het aanhangsel bij de arbeidsovereenkomst vermeldde een

opsomming van bijkomende kosten waarvoor de vergoeding bestemd was16.

het betrof: “Zonder volledig te zijn beoogt deze vergoeding de bijkomende kosten forfaitair te dekken met

betrekking tot:

- hogere kosten voor elektrische apparaten (huishoudelijke apparatuur, video en audio, pc, enz.) omwille van

technische, specificiteiten op het gebied van elektrische stroom, stopcontacten, veiligheidsvoorschriften, lokale

normen, slijtage in verband met klimatologische omstandigheden;

- opslagkosten voor meubelen en huishoudelijke apparatuur; ...

- hogere kosten in verband met de eigen wagen: frequentere verplaatsing, aanpassing aan de lokale

omstandigheden, verzekeringen, quasi permanente behoefte van koppels aan een tweede wagen;

- een snellere slijtage en frequentere verplaatsing van de meubelen, huishoudelijke apparatuur, kleding,

decoratieve voorwerpen, vanwege frequente verhuizingen en klimatologische omstandigheden;

- bijkomende kosten op het gebied van bevoorrading op bepaalde plaatsen, omdat bepaalde goederen op de

Iokale markt ontbreken en geïmporteerd dienen te worden;

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 22

Het hof stelt vast dat het voor de hand liggende kosten zijn waarmee de werknemer

geconfronteerd wordt wanneer hij in het buitenland werkt en verblijft met zijn gezin. VDVW

weerlegt dit ook niet concreet wat betreft zijn verblijf in Congo.

In zijn voormelde brief van 6 december 2013 bevestigde VDVW integendeel zelf dat het leven

in Kinshasa erg duur was en dat zijn loon hoe hoog ook hem niet toeliet veel te sparen.

38. De eerste rechter heeft het basisloon en de opzeggingsvergoeding correct berekend:

116.972,64 € :12 × 9 = 87.729,48 € bruto.

f. de gevorderde schadevergoeding van 100.000,00 EUR “wegens de modaliteiten van het

ontslag” en 15.000,00 EUR “ex aequo et bono ten titel van terugbetaling van gemaakte

kosten en/of kosten die gedragen dienen te worden door appellante”

39. VDVW zet in zijn conclusies uiteen:

- Tot in december 2013 werd er nog gezocht naar een voortzetting van het project. Vanaf 1

januari 2014 verzuimde appellante zich ook maar iets aan te trekken van haar ex-werknemer

of hem zelfs maar te laten voortwerken op het project dat nog verder bleef bestaan (zoals hij

zelf ooit had gesuggereerd!). De eerste mail die volgde kwam pas op 22 mei en die beperkte

zich tot de mededeling dat hij afstand van zijn rechten MOEST doen.

- Appellante heeft in die omstandigheden concluant inderdaad aan zijn lot overgelaten en

expliciet misbruik gemaakt van de zwakke positie m.b.t. het (dure) onderwijs van zijn kinderen

en het gebrek aan een door appellante bekostigde (en zeer dure woonplaats) om een dading

af te dwingen.

- Concluant begroot de schade aldus veroorzaakt door appellante ex aequo et ex bono op

100.000,00 EUR rekening houdend met alle (erg dure kosten) voor een verlengd verblijf in het

buitenland (een termijn van 6 à 7 maanden is niet onredelijk om een buitenlandse verhuis te

- aanvullende inkomens- en pensioenverzekeringen voor echtgenoten/echtgenotes die geen eigen inkomen

hebben;

- verblijf- en verplaatsingskosten tijdens verlofdagen in het land van herkomst;

- duurdere levensverzekeringen;

- contacten met het land van herkomst, met famiiie en verwanten: telefoon, briefwisseling, vervoerkosten;

- abonnementen op kranten en tijdschriften van het land van herkomst;

- kosten met betrekking tot de reïntegratie in het land van herkomst;

- bijkomende kosten met betrekking tot het beheer van zijn bezit in het land van herkomst;

- nadelige wisselkoersen van de munten.”.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 23

organiseren), alsook morele schade, veroorzaakt door de kwade trouw en het schuldig verzuim

van appellante.

- De wijze van ontslag heeft schade teweeggebracht aan concluant (en zijn gezin) en vormt

aldus een inbreuk op de wet van 3 juli 1978 betreffende de arbeidsovereenkomsten, in het

bijzonder artikel 20 en 20bis.

- Deze schade kan voorlopig begroot worden op 1,00 EUR provisioneel. Teneinde de procedure

niet in voortzetting te moeten zetten en Uw Arbeidshof te moeten belasten met een verlengde

procedure begroot concluant deze kost indicatief ex aequo et bono op 15.000,00 EUR, hetgeen

gezien alle omstandigheden redelijk is.

40. Het aanhangsel bij de arbeidsovereenkomst( “vergoedingen uitgekeerd bij tewerkstelling in

een partnerland”) bepaalde dat BTC de huur van een woning in het partnerland ten laste nam

en regelde ook de terugbetaling van de verhuiskosten bij de terugkeer naar België en de

andere tegemoetkomingen; de reiskosten werden geregeld in de “Travel Policy” waarnaar

werd verwezen in artikel 15 van de arbeidsovereenkomst. De arbeidsovereenkomsten

vermeldden ook telkens de duur van het werk in het buitenland. Bijgevolg was wel degelijk

voldaan aan de bepalingen van de artikelen 20 en 20bis van de Arbeidsovereenkomstenwet.17.

Het blijkt niet dat BTC ongeoorloofde dwang heeft uitgeoefend. Zij heeft zich in het kader van

een minnelijke regeling bereid getoond om in te gaan op het voorstel van VDVW (mits

voorlegging van de facturen had hij recht op een budget van ongeveer 9.000 € voor de verhuis

naar België; hij vroeg om in de plaats het schoolgeld tot juni 2014 te betalen samen met de

kosten van een goedkopere verhuis naar België). BTC vroeg daarbij dat het geschil definitief

zou beëindigd worden. Dit was geen ongeoorloofd voorstel. Hoe dan ook heeft VDVW

geweigerd om een overeenkomst tot beëindiging van zijn arbeidsovereenkomst en de

voorgestelde dading te ondertekenen.

Hij heeft ook geen facturen voor de verhuis ingediend.

Het hof kan slechts vaststellen dat VDVW niet concreet aantoont dat BTC een fout zou hebben

begaan of misbruik van (ontslag)recht zou hebben gepleegd en dat hij ook niet concreet

VDVW verwijst naar de volgende bepalingen: artikel 20 “De werkgever is verplicht (…)

4° de werknemer behoorlijk te huisvesten en gezond en voldoende voedsel te verstrekken, ingeval hij de

verbintenis heeft aangegaan om hem kost en inwoning te verschaffen” en artikel 20 bis:” Wanneer de

werknemer in een ander land langer dan één maand moet werken, moet de werkgever aan de werknemer voor

diens vertrek een schriftelijk document overhandigen (, hetzij in papieren vorm, hetzij in elektronische vorm,)

dat volgende gegevens bevat :

- de duur van het werk in het buitenland;

- de muntsoort waarin het loon wordt uitbetaald;

- de eventuele voordelen die aan de opdracht in het buitenland zijn verbonden;

- in voorkomend geval de voorwaarden van de terugkeer van de werknemer naar zijn land.”.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 24

aantoont dat hij andere schade heeft geleden dan de materiële en de morele schade die

gedekt wordt door de opzeggingsvergoeding. Deze vorderingen zijn bijgevolg ongegrond.

g. de schadevergoeding wegens overgang van onderneming

41. VDVW zet in zijn conclusies uiteen:

- Er dient vastgesteld te worden dat het project met betrekking tot de slaapziekte waarin

concluant als projecthoofd werkzaam was, evenwel nooit stopgezet is. Het werd overgedragen

aan het Instituut voor Tropische Geneeskunde.

- Dit is aldus een overdracht van onderneming in de zin van CAO nr. 32bis en de Europese

Richtlijn nr. 2001/23. De eerste rechter beperkt zich tot de analyse van CAO 32bis en gaat

volledig voorbij aan de analyse van de Europese richtlijn. Deze is duidelijk wél toepasselijk op

appellante.

- Uit stuk 18 – farde I blijkt overigens dat het project nog steeds niet stilgezet is en de

investeerders zich zelfs beroepen op de bestaande (dus door concluant opgebouwde) expertise

terzake.

- Ingevolge deze regelgeving gaan de rechten en verplichtingen van de overlater op de

overnemer over en bestaat er een bescherming tot ontslag ingevolge de overdracht, zowel in

hoofde van de overnemer als in hoofde van de overlater.

42. De CAO nr. 32 bis van 7 juni 1985 betreffende het behoud van de rechten van de werknemers

bij wijziging van werkgever ingevolge de overgang van ondernemingen krachtens

overeenkomst en tot regeling van de rechten van de werknemers die overgenomen worden

bij overname van activa na faillissement, is niet van toepassing op BTC.

BTC (thans Enabel) is immers een naamloze vennootschap van publiek recht met sociaal

oogmerk, met als maatschappelijk doel taken van openbare dienst inzake

ontwikkelingssamenwerking; de Federale Staat is de enige aandeelhouder (wet van 21

december 1998 tot oprichting van de "Belgische Technische Coöperatie" in de vorm van een

vennootschap van publiek recht). Dergelijke vennootschap is uitgesloten van het

toepassingsgebied van de cao-wet.18

Artikel 3§3,1 ° van de wet van 5 december 1968 betreffende de collectieve arbeidsovereenkomsten en de

paritaire comités bepaalt namelijk: “§ 3. Deze wet is niet van toepassing op :

1. degenen die in dienst zijn van de Staat, de Gemeenschappen, de Gewesten, de Gemeenschapscommissies, de

provincies, de gemeenten, de daaronder ressorterende openbare instellingen en de instellingen van openbaar nut

met uitzondering van de Federale Participatie- en Investeringsmaatschappij, van de Autoriteit voor Financiële

Diensten en Markten, van het Participatiefonds, van de Nationale Delcrederedienst, van de Nationale Bank van

België, van de NV CREDIBE , van de NV Nationale Loterij ,van de Vlaamse Instelling voor Technologisch Onderzoek

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 25

43. De Europese richtlijn 2001/23/EG van de Raad van 12 maart 2001 bepaalt in

- artikel 1: “ a) Deze richtlijn is van toepassing op de overgang van ondernemingen, vestigingen

of onderdelen van ondernemingen of vestigingen op een andere ondernemer ten gevolge van

een overdracht krachtens overeenkomst of een fusie.

b) Onder voorbehoud van het bepaalde onder a) en van de hiernavolgende bepalingen van dit

artikel wordt in deze richtlijn als overgang beschouwd, de overgang, met het oog op

voortzetting van een al dan niet hoofdzakelijk economische activiteit, van een economische

eenheid die haar identiteit behoudt, waaronder een geheel van georganiseerde middelen

wordt verstaan.

c) Deze richtlijn is van toepassing op openbare en particuliere ondernemingen die een

economische activiteit uitoefenen, al dan niet met winstoogmerk. Een administratieve

reorganisatie van overheidsdiensten of de overgang van administratieve functies tussen

overheidsdiensten is geen overgang in de zin van deze richtlijn.”

- artikel 2 :”Deze richtlijn is van toepassing indien en voor zover de ondernemingen, vestigingen

of onderdelen van ondernemingen of vestigingen welke overgaan, zich binnen de territoriale

werkingssfeer van het Verdrag bevinden.”

44. Onafgezien van de vraag of de Europese richtlijn van toepassing is wanneer de activiteit

behoort tot een openbare dienst inzake ontwikkelingssamenwerking, en dan nog in de RD

Congo en verder de vraag of VDVW zich tegenover BTC kan steunen op de rechtstreekse

verticale werking van de bepalingen van de Europese richtlijn, kan het hof slechts vaststellen

dat VDVW helemaal niet aantoont dat er sprake zou zijn van een overgang van onderneming

door het Instituut voor Tropische Geneeskunde.

In het hogervermelde verslag van de vergadering op 5 december 2013 staat weliswaar:

“Eric de Milliano schetst kort de achtergrond en redenen voor het gesprek : (…)

, van de maatschappijen voor sociale huisvesting erkend overeenkomstig de huisvestingscodes van de Gewesten

en van de naamloze vennootschappen van publiek recht "Brussels South Charleroi Airport-Security" en "Liège-

Airport-Security".

De Koning kan evenwel, bij gemotiveerd en in Ministerraad overlegd besluit, de toepassing van deze wet geheel

of gedeeltelijk uitbreiden tot die personen of bepaalde categorieën ervan;

De in het tweede lid bedoelde bevoegdheden van de Koning verstrijken de dag waarop de regeling, ingevoerd

bij de wet van 19 december 1974 tot regeling van de betrekkingen tussen de overheid en de vakbonden van haar

personeel toepasselijk wordt verklaard op de betrokken personen, die in dienst zijn van de Staat, de provincies,

de gemeenten, de openbare instellingen en de instellingen van openbaar nut.”.

Artikel 34 van de wet van 21 december 1998 tot oprichting van de "Belgische Technische Coöperatie" in de vorm

van een vennootschap van publiek recht bepaalt: “De representativiteit van de vakorganisaties van het bevoegde

overlegcomité en de onderhandelingsprocedure worden vastgesteld in de bepalingen van de wet van 19

december 1974 tot regeling van de betrekkingen tussen de overheid en de vakbonden van haar personeel, en van

de bijhorende koninklijke uitvoeringsbesluiten.”.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 26

Begin 2013 is besloten tot een korte verlenging van 6 maanden. Deze verlenging was bedoeld

om de periode tot de overname van de strijd tegen de slaapziekte aan het Instituut voor

Tropische Geneeskunde (ITG) in Antwerpen te overbruggen.” .

Verder legt VDVW enkel als stuk 18 een krantenartikel van 19 april 2017 neer waaruit blijkt

dat het Instituut voor Tropische Geneeskunde, ondermeer met steun van de “Bill en Melinda

Gates foundation” de slaapziekte tegen 2025 tracht uit te roeien in Congo.

Nergens blijkt echter dat er in de periode van het ontslag van VDVW sprake zou zijn geweest

van de overgang van een economische eenheid die haar identiteit behoudt, waaronder een

geheel van georganiseerde middelen, zoals bepaald in artikel 1 b van de Richtlijn. Zo blijkt zelfs

niet dat het Instituut voor Tropische Geneeskunde op het terrein dezelfde activiteiten zou

hebben voortgezet en daarbij werknemers, materiële en immateriële activa van BTC zou

hebben overgenomen. Integendeel is er in de brief van 5 juni 2013 van BTC aan het Directoraat

generaal ontwikkelingssamenwerking sprake van een “nieuw project” dat het Instituut voor

Tropische Geneeskunde zou opstarten.

Het mag aangenomen worden dat VDVW na 13 jaar actief te zijn in Kinshasa, in staat moet

geweest zijn om informatie te bekomen over het verdere verloop van de strijd tegen de

slaapziekte in de periode na zijn ontslag. Het feit dat hij geen concrete elementen aanbrengt

in dat verband, lijkt er daarom integendeel op te wijzen dat er geen sprake was van een

dergelijke overgang van een onderneming.

Bovendien blijkt niet eens of VDVW ooit heeft gevraagd dat het Instituut voor Tropische

Geneeskunde hem zou overnemen. Hij toont dus ook niet aan dat dergelijke overgang hem

geweigerd werd.

Deze vordering is bijgevolg ongegrond.

h. de sociale en fiscale documenten

45. De sociale en fiscale documenten betreffend de opzeggingsvergoeding zijn verschuldigd. Het

vakantieattest en het tewerkstellingsattest worden door VDVW zelf als stuk neergelegd. De

verklaring n.a.v. de buitenlandse tewerkstelling in toepassing van artikel 20bis van de wet van

3 juli 1978 betreffende de arbeidsovereenkomsten werd reeds besproken hierboven.

i. de rechtsplegingsvergoeding

46. Een aanzienlijk deel van de vordering wordt afgewezen. Het past daarom een deel van de

rechtsplegingsvergoeding om te slaan overeenkomstig artikel 1017, lid 3 van het Gerechtelijk

Wetboek.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 27

OM DEZE REDENEN

HET ARBEIDSHOF

Gelet op de Wet van 15 juni 1935 op het taalgebruik in gerechtszaken, in het bijzonder op het

artikel 24,

Rechtsprekend op tegenspraak,

Verklaart het hoger beroep en het incidenteel beroep ontvankelijk en gedeeltelijk gegrond.

Hervormt het bestreden vonnis enkel wat betreft de beslissing over de sociale en fiscale

documenten.

Verklaart de vordering van VDVW in de volgende mate gegrond: veroordeelt ENABEL tot

afgifte van een gecorrigeerd werkloosheidsformulier C4 in overeenstemming met dit arrest

en de loonafrekening, individuele rekening, fiscale fiche 281.10 met betrekking tot de

opzeggingsvergoeding, onder verbeurte van een dwangsom van 25 € per dag vertraging van

aflevering.

Zegt dat de dwangsom zal worden verbeurd met ingang van één maand na de betekening van

het arrest.

Zegt dat de dwangsom niet zal verschuldigd zijn boven het bedrag van 1.000 €.

Bevestigt het vonnis voor het overige wat betreft de toegekende opzeggingsvergoeding gelijk

aan 9 maanden loon, bepaald op 87.729,48 € bruto , de intresten en de kosten van het geding.

Verklaart de overige vorderingen van VDVW ongegrond.

Zegt dat VDVW de helft van zijn eigen rechtsplegingsvergoeding in hoger beroep zal dragen.

Legt de overige kosten van het hoger beroep ten laste van Enabel, begroot voor VDVW op de

helft van de rechtsplegingsvergoeding, hetzij 6.000 €.

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 28

Aldus gewezen en ondertekend door de derde kamer van het Arbeidshof te Brussel,

samengesteld uit:

C. CORBISIER, raadsheer,

M. VAN AKEN raadsheer in sociale zaken, werkgever,

P. VAN DEN BERGH raadsheer in sociale zaken, werknemer-bediende,

bijgestaan door :

D. VAN DEN BROECKE, griffier.

C. CORBISIER D. VAN DEN BROECKE

M. VAN AKEN P. VAN DEN BERGH

De heer M. VAN AKEN, raadsheer in sociale zaken, als werkgever, die bij de debatten aanwezig

was en aan de beraadslaging heeft deelgenomen, verkeert in de onmogelijkheid om het arrest

te ondertekenen.

Overeenkomstig artikel 785 Gerechtelijk Wetboek wordt het arrest ondertekend door D.

RYCKX, raadsheer en P. VAN DEN BERGH, raadsheer in sociale zaken, als werknemer-bediende.

en uitgesproken op de openbare terechtzitting van vrijdag 22 juni 2018 door:

C. CORBISIER, raadsheer,

Arbeidshof te Brussel – 2017/AB/59 – p. 29

bijgestaan door

D. VAN DEN BROECKE, griffier.

C. CORBISIER D. VAN DEN BROECKE.

PDF document ECLI:BE:CTBRL:2018:ARR.20180622.6