Employment court dismisses employer's appeal on discrimination claim regarding failure to accommodate disability.
Belgique (BE)
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Employment Court of Brussels dismissed the employer's appeal against a labor court decision finding discrimination based on disability. The employee presented sufficient evidence of a long-term medical condition and exclusion from suitable work, while the employer failed to prove that reasonable accommodations would impose an undue burden. The court applied EU law principles requiring employers to provide progressive work resumption and training without demanding proof of discriminatory intent.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 2, § 3 of the Act of 25 February 2003; Art. 17 of the Constitution: Discrimination based on disability is established when an employer fails to provide reasonable accommodations, regardless of subjective intent, provided the burden is not excessive.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IAJurisprudence citée
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
Fiche
-De Europese wetgever heeft met het begrip 'handicap' bewust
gekozen voor een term die verschilt van het begrip 'ziekte',
waardoor een eenvoudige gelijkstelling van de twee begrippen uitgesloten
is (HvJ 11 juli 2006, C-13/05, punt 44). Dit neemt niet weg dat
een ziekte een handicap kan uitmaken, wanneer men te maken heeft met een
gezondheidstoestand die voortvloeit uit een door een arts gediagnosticeerde
geneeslijke of ongeneeslijke ziekte en wanneer deze ziekte leidt tot een
beperking die onder meer het gevolg is van lichamelijke, geestelijke of
psychische aandoeningen die in wisselwerking met diverse drempels de betrokkenen
kunnen beletten volledig, daadwerkelijk en op voet van gelijkheid met
andere werknemers aan het beroepsleven deel te nemen, en die beperking
langdurig is (HvJ 13 mei 2013, C-335/11-337/11, punt 40). Het Hof
van Justitie preciseert m.b.t. de langdurige aard: 'Het belang dat
de gemeenschapswetgever hecht aan maatregelen ter aanpassing van de werkplek
aan de handicap, toont aan dat hij gevallen op het oog had waarin de deelneming
aan het beroepsleven gedurende een lange periode wordt belemmerd. Een
beperking kan dus slechts als een ‘handicap' worden opgevat indien
het waarschijnlijk is dat zij van lange duur is.' ( HvJ 11 juli 2006,
C-13/05, punt 45, recent bevestigd door HvJ 1 december 2016, C-395/15
Daoudi, punt 45). Wanneer bij een persoon met medische diagnose
van kanker gevolgd door een langdurige volledige arbeidsongeschiktheid
waarna de werknemer de mogelijkheid krijgt tot progressieve werkhervatting
in functie van herstel terwijl de arbeidsongeschiktheid door de adviserende
arts van het ziekenfonds verder wordt bevestigd en de duur ervan nog op
langer dan één jaar wordt geraamd en een psychologische opvolging noodzakelijk
blijkt, kan daaruit een langdurige lichamelijke en ook psychische aandoening
worden afgeleid (vgl. de criteria vastgesteld in HvJ 1 december 2016,
C-395/15 Daoudi, punt 56-57). -Het Hof van Cassatie heeft op grond
van de rechtspraak van het Hof van Justitie (HvJ 8 november 1990, C-177/88,
Dekker, I-3976, ro 24) uitgelegd dat de aansprakelijkheid van degene die
discrimineert, in geen enkel opzicht afhankelijk is van het bewijs van
schuld of van de afwezigheid van enige rechtvaardigingsgrond. (Cass. 9
oktober 2017, S.12.0062.N ECLI:BE:CASS:2017:ARR.20171009.1 , www.juridat.be met conclusie Openbaar Ministerie)
-Het arbeidshof treedt de stelling bij dat er sprake kan zijn van
een discriminatie zonder dat de werkgever de intentie hiertoe had.
-Ook uit de rechtspraak van het Grondwettelijk Hof en uit de parlementaire
voorbereiding van de antidiscriminatiewet volgt dat men wel voor de strafbaarstelling
uitdrukkelijk de opzettelijkheid voorzien heeft, maar dat deze voor de
burgerlijke sancties niet vereist is (Arbitragehof 6 oktober 2004, 157/04,
B.55; Parl. St., Kamer, 2006-2007, 51-2722/009, 45-47). Men beoogde zo
een daadwerkelijke en doeltreffende rechtsbescherming te verzekeren met
een echt afschrikwekkende werking (HvJ 8 november 1990, C-177/88, Dekker,
I-3976, ro 23 en conclusie advocaat-generaal DARMON van 14 november 1989,
ov. 36-37). -Eens de handicap aanvaard, mocht de werknemer redelijke
aanpassingen verhopen, die geen onredelijke belasting voor de werkgever
vormden; een aangepast arbeidsritme en opleiding om de negatieve gevolgen
van de handicap op te vangen behoren hiertoe. -De werknemer brengt
voldoende elementen aan die een vermoeden scheppen van discriminatie wegens
handicap en het nalaten van redelijke aanpassingen. De werkgever slaagt
er niet in het tegenbewijs te leveren. Er blijken geen wezenlijke en
bepalende beroepsvereisten voor handen zijn om de werknemer anders te
behandelen dan een valide werknemer. Er was geschikt werk voorhanden,
enkel de gehandicapte werknemer werd hiervan uitgesloten. Er wordt niet
aangetoond dat de redelijke aanpassingen in de vorm van de gevraagde progressieve
werkhervatting en een aangepaste praktische opleiding een voor de werkgever
onredelijke belasting zouden vormen.
UTU-thesaurus:
STRAFRECHT - DISCRIMINATIE - RACISME - XENOFOBIE - Antidiscriminatiewet - 25 februari 2003 - Begrippen - Handicap - art. 2, § 3
SOCIAAL RECHT - ARBEID - Arbeidswetgeving - Verboden arbeid - Algemeen
SOCIAAL RECHT - ARBEID - Arbeidsovereenkomst