ECLI:BE:CTBRL:2017:ARR.20170608.3 · Arbeidshof van Brussel
Synthèse Legislator
Généré par l'IAziekte. De omstandigheid dat de sociaal verzekerde niet voldoende initiatieven voldoende grond uit om een einde te stellen aan de erkenning van de arbeidsongeschiktheid.
Regeste Legislator
Généré par l'IAECLI:BE:CTBRL:2017:ARR.20170608.3 · Arbeidshof van Brussel: ziekte. De omstandigheid dat de sociaal verzekerde niet voldoende initiatieven voldoende grond uit om een einde te stellen aan de erkenning van de arbeidsongeschiktheid.
Mots-clés
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
Fiche
1. Indien als principe dient aangenomen te worden dat de persoon
die beroep doet op de tussenkomst van de ziekteverzekering, positief moet
meewerken om zijn arbeidsgeschiktheid te herwinnen en niet langer ten
laste te blijven van de gemeenschap, dan houdt de wetgeving geen enkele
bepaling in die toelaat de erkenning van de arbeidsongeschiktheid te weigeren
om de enkele reden dat de verzekerde mee aansprakelijk is, hetzij voor
het ontstaan van de ziekte, hetzij voor het te lang aanslepen van deze
ziekte. De omstandigheid dat de sociaal verzekerde niet voldoende initiatieven
genomen heeft om aan zijn toestand van obesitas, die zijn reïntegratie
in de arbeidsmarkt bemoeilijkt, te remediëren maakt dan op zich ook geen
voldoende grond uit om een einde te stellen aan de erkenning van de arbeidsongeschiktheid.
2. De erkenning van een arbeidsongeschiktheid van meer dan 66%
in het stelsel van de wetgeving op de personen met een handicap, bindt
de verzekeringsinstellingen of het Rijksinstituut voor Ziekte en Invaliditeitsverzekering
niet. Deze erkenning is echter wel een relevant gegeven bij de beoordeling
van de arbeidsongeschiktheid, waarmee ook door de aangestelde deskundige
moet rekening gehouden worden, omdat het criterium van erkenning in beide
wetgevingen in zeer grote mate gelijklopend is.
UTU-thesaurus:
SOCIAAL RECHT - SOCIALE ZEKERHEID - Ziektewetgeving - Toekenningsvoorwaarden - Uitkeringsverzekering