Belgian court dismisses appeal for violating Article 6 of Civil Procedure Code by citing precedent without personal reasoning.

Nr. S.15.0058.F

1. G. T.,

2. COTONNIERE DE DOTTIGNIES nv,

Mr. François T'Kint, advocaat bij het Hof van Cassatie,

tegen

RIJKSINSTITUUT VOOR DE SOCIALE VERZEKERINGEN DER ZELFSTANDIGEN, openbare instelling,

Mr. Bruno Maes, advocaat bij het Hof van Cassatie.

I. RECHTSPLEGING VOOR HET HOF

Het cassatieberoep is gericht tegen het arrest van het arbeidshof te Bergen, onder het nummer 2012/98 van de algemene rol, van 9 mei 2014.

Advocaat-generaal Jean-Marie Genicot heeft op 28 oktober 2015 een schriftelijke conclusie neergelegd.

Afdelingsvoorzitter Christian Storck heeft verslag uitgebracht.

Advocaat-generaal Jean Marie Genicot heeft geconcludeerd.

II. CASSATIEMIDDELEN

De eisers voeren twee middelen aan waarvan het eerste luidt als volgt:

Geschonden wettelijke bepalingen

- De artikelen 6, 23, 1110 en 1120 van het Gerechtelijk Wetboek

Aangevochten beslissingen

Het bestreden arrest, dat het beroepen vonnis vernietigt, verklaart de vordering van de verweerder ontvankelijk en gegrond, veroordeelt bijgevolg de eisers hoofdelijk om definitief 15.279,54 euro aan de verweerder aan sociale bijdragen als zelfstandige te betalen en één euro provisioneel voor vermeerdering wegens laattijdige betaling van de bijdragen, nadat het de exceptie van verjaring van de gerechtelijke band heeft verworpen die door de eisers werd opgeworpen, om de volgende redenen:

"Het Hof van Cassatie heeft bij arrest van 18 maart 2013 een arrest vernietigd van het arbeidshof te Luik van 28 februari 2012 volgens hetwelk het ontbreken van een proceshandeling gedurende een termijn van tien jaar tot de verjaring van de vordering kon leiden;

Het Hof van Cassatie heeft geoordeeld dat 'de verjaring een wijze van verval van vordering is wegens het verstrijken van de door de wet vastgestelde termijn om ze in te stellen; dat luidens artikel 2244, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek, een dagvaarding voor het gerecht, een bevel tot betaling, of een beslag, betekend aan hem die men wil beletten de verjaring te verkrijgen, burgerlijke stuiting vormen; dat, wanneer een dagvaarding voor het gerecht de verjaring stuit, krachtens die bepaling, behoudens een afwijkende wettelijke bepaling die in onderhavig geval niet bestaat, de stuiting verlengd wordt, zoals thans voorgeschreven in het tweede lid van voornoemd artikel 2244, tot het tijdstip waarop een definitieve beslissing wordt uitgesproken; dat het arrest dat oordeelt dat de gerechtelijke band tussen partijen bij ontstentenis van een proceshandeling van de eiser binnen de verjaringstermijn van de rechtsvordering die door de dagvaarding voor het gerecht wordt gestuit, verjaard is en daarom zegt dat "wegens de verjaring van de gerechtelijke band ook de rechtsvordering verjaard is", artikel 2244 van het Burgerlijk Wetboek schendt; dat het middel gegrond is' (Cass., 18 maart 2013, A.R. S.12.0084.F ECLI:BE:CASS:2013:ARR.20130318.8 );

Zelfs als de door de eisers aangewezen termijnen vervallen zijn, is dit middel niet gegrond".

Grieven

Krachtens artikel 6 van het Gerechtelijk Wetboek, mogen de rechters, in de zaken die aan hun oordeel onderworpen zijn, geen uitspraak doen bij wege van algemene en als regel geldende beschikking.

Behalve het bij artikel 1120 van dat wetboek bepaalde geval, dat hier niet toepasselijk is, is de rechter volgens artikel 1111 van dat wetboek, geenszins verplicht zich te voegen naar een beslissing van het Hof van Cassatie.

De rechter die zijn beslissing steunt op de rechtspraak van het Hof van Cassatie zonder aan te geven waarom hij zich, rekening houdend met de omstandigheden van het geval dat hem is voorgelegd, daarbij persoonlijk aansluit, verleent aan die rechtspraak een algemene en als regel geldende draagwijdte.

In dit geval beslist het bestreden arrest, om de door de eisers opgeworpen exceptie van verjaring van de gerechtelijke band te verwerpen, dat het niet uitmaakt dat de door hen aangewezen termijnen verstreken zijn, aangezien het middel van verdediging niet gegrond is daar het Hof van Cassatie in zijn arrest van 18 maart 2013 beslist heeft dat de verjaring van de gerechtelijke band niet kon worden tegengesteld aan de vordering bij ontstentenis van een proceshandeling van de eiser binnen de verjaringstermijn van die rechtsvordering na de inleidende dagvaarding.

Het bestreden arrest dat de verwerping van de exceptie van verjaring van de gerechtelijke band aldus steunt op de lering van het arrest van het Hof van Cassatie van 18 maart 2013, dat het tekstueel overneemt, verleent aan die beslissing een algemene en als regel geldende draagwijdte, en schendt bijgevolg de in het middel aangevoerde wetsbepalingen en inzonderheid artikel 6 van het Gerechtelijk Wetboek.

III. BESLISSING VAN HET HOF

Eerste middel

De grond van niet-ontvankelijkheid die de verweerder tegen dat middel opwerpt: het middel ontbeert belang:

De reden van het bestreden arrest dat "het middel van de verjaring van de gerech-telijke band, zelfs als de door de eisers aangewezen termijnen vervallen zijn, niet gegrond is," vormt dezelfde grond van zijn beslissing als die van de andere rede-nen van het door het middel bekritiseerde arrest.

De grond van niet-ontvankelijkheid kan niet worden aangenomen.

Gegrondheid

Het bestreden arrest, dat om de door de eisers opgeworpen exceptie van verjaring van de gerechtelijke band te weren enkel de motivering van een arrest van het Hof van 18 maart 2013 in een andere zaak weergeeft, zonder aan te geven dat het zich daarbij aansluit, verleent aan dat arrest van het Hof een algemene en als regel gel-dende draagwijdte, en schendt derhalve artikel 6 van het Gerechtelijk Wetboek .

Het middel is gegrond.

Het tweede middel dat niet tot ruimere cassatie kan leiden, hoeft niet te worden onderzocht.

Dictum

Het Hof,

Vernietigt het bestreden arrest, behalve in zoverre dat het beroep ontvankelijk verklaart.

Beveelt dat van dit arrest melding wordt gemaakt op de kant van het gedeeltelijke vernietigde arrest.

Houdt de kosten aan en laat de beoordeling daaromtrent aan de feitenrechter over.

Verwijst de aldus beperkte zaak naar het arbeidshof te Luik.

Aldus geoordeeld door het Hof van Cassatie, derde kamer, te Brussel, door afde-lingsvoorzitter Christian Storck, de raadsheren Didier Batselé, Mireille Delange, Michel Lemal en Sabine Geubel, en in openbare terechtzitting van 30 november 2015 uitgesproken door afdelingsvoorzitter Christian Storck, in aanwezigheid van advocaat-generaal Jean Marie Genicot, met bijstand van griffier Lutgarde Body.

Vertaling opgemaakt onder toezicht van afdelingsvoorzitter Eric Dirix en overgeschreven met assistentie van griffier Vanessa Van de Sijpe.

De griffier, De afdelingsvoorzitter,

Document PDF ECLI:BE:CASS:2015:ARR.20151130.1