Court dismisses appeal where new unemployment rules applied retroactively to past non-registration acts.

Nr. S.03.0040.F.-

RIJKSDIENST VOOR ARBEIDSVOORZIENING,

Mr. Lucien Simont, advocaat bij het Hof van Cassatie,

tegen

O.E.

I. Bestreden beslissing

Het cassatieberoep is gericht tegen het arrest, dat op 19 februari 2003 is gewezen door het Arbeidshof te Bergen.

II. Rechtspleging voor het Hof

Raadsheer Daniel Plas heeft verslag uitgebracht.

Eerste advocaat generaal Jean-François Leclercq heeft geconcludeerd.

III. Middelen

Eiser voert in zijn verzoekschrift een middel aan.

Geschonden wettelijke bepalingen

- artikel 2 van het Burgerlijk Wetboek ;

- artikelen 51, ,§ 1, eerste en tweede lid, 4°, en 52bis, ,§ 1, eerste lid, 3°, van het koninklijk besluit van 25 november 1991 houdende de werkloosheids-reglementering, zoals zij van kracht waren vóór hun wijziging bij het koninklijk besluit van 29 juni 2000 ;

- artikel 13 van het koninklijk besluit van 29 juni 2000 tot wijziging van het koninklijk besluit van 25 november 1991 houdende de werkloosheidsreglementering in het kader van de hervorming van de administratieve sancties ;

- het algemeen rechtsbeginsel van de onmiddellijke uitwerking van de nieuwe wet.

Aangevochten beslissingen

Met bevestiging van het beroepen vonnis vernietigt het arrest de beslissing waarvan verweerder op 25 augustus 2000 in kennis is gesteld en waarmee eiser, nu hij oordeelde dat verweerder zich niet had aangemeld bij de plaatsingsdienst van de FOREM terwijl hij regelmatig was opgeroepen, hem uitgesloten heeft van het genot van de werkloosheidsuitkeringen met ingang van 14 juli 2000, en vernietigt het tevens de beslissing waarvan verweerder op 6 september 2000 in kennis is gesteld en op grond waarvan eiser hem had meegedeeld dat de hem opgelegde sanctie verminderd was tot zesentwintig weken.

De redenen voor de beslissing van het arrest zijn de volgende :

"Het (arbeids)hof wijst er meteen op dat de arresten van het Hof van Cassatie die (eiser) te dezen wil aanvoeren om zijn standpunt te staven, te dezen niet van toepassing zijn.

Het gaat hier te dezen immers niet om een toestand die 'zich voordoet of voortduurt onder vigeur van de nieuwe wet' (...).

De verweten feiten hebben betrekking op een litigieuze periode vóór de inwerkingtreding van het koninklijk besluit van negenentwintig juni tweeduizend, zijnde één augustus tweeduizend.

De toestand is bijgevolg definitief geworden vóór de inwerkingtreding van dat besluit (...).

Het moet worden herhaald dat het Hof van Cassatie beslist heeft dat de (niet-) terugwerkende kracht van verordeningsbesluiten een algemeen rechtsbeginsel is waarvan niet kan worden afgeweken (...).

Het hoofdberoep is dus niet gegrond".

Grieven

Artikel 51, ,§ 1, tweede lid, 4°, van het koninklijk besluit van 25 november 1991 houdende de werkloosheidsreglementering bepaalt dat onder werkloosheid wegens omstandigheden afhankelijk van de wil van de werknemer wordt verstaan : het zich zonder voldoende rechtvaardiging niet aanmelden bij de bevoegde Dienst voor Arbeidsbemiddeling of beroepsopleiding, indien de werkloze door deze dienst werd opgeroepen om zich aan te melden. Krachtens artikel 51, ,§ 1, eerste lid, van dat koninklijk besluit, kan de werknemer die werkloos is of wordt wegens omstandigheden afhankelijk van zijn wil, uitgesloten worden van het genot van de uitkeringen overeenkomstig de artikelen 52 tot 54 van datzelfde besluit. Welnu, overeenkomstig artikel 52bis, ,§ 1, 3°, kan de werknemer gedurende ten minste 4 weken en ten hoogste 52 weken uitgesloten worden indien hij werkloos wordt (wegens) het zich niet aanmelden bij de bevoegde Dienst voor Arbeidsbemiddeling of beroepsopleiding.

De artikelen 51 en 52bis van het koninklijk besluit van 25 november 1991 zijn vervangen door de artikelen 1 en 3 van het koninklijk besluit van 29 juni 2000 tot wijziging van het koninklijk besluit van 25 november 1991 houdende de werkloosheidsreglementering in het kader van de hervorming van de administratieve sancties.

Krachtens artikel 13 is dat besluit in werking getreden op de eerste dag van de maand na die waarin het is bekendgemaakt in het Belgisch Staatsblad, d.w.z. op 1 augustus 2000, aangezien het koninklijk besluit van 29 juni 2000 is bekendgemaakt op 13 juli 2000.

Volgens artikel 2 van het Burgerlijk Wetboek beschikt de wet alleen voor het toekomende.

Krachtens het beginsel van de onmiddellijke uitwerking van de nieuwe wet moet een nieuwe wet niet alleen worden toegepast op toestanden die ontstaan vanaf de inwerkingtreding ervan, maar ook op de toekomstige gevolgen van de onder de vroegere wet ontstane toestanden die ontstaan of die voortduren onder de gelding van de nieuwe wet.

Welnu, uit de vaststellingen van het arrest blijkt dat hoewel de aan verweerder verweten feiten dagtekenen van vóór 1 augustus 2000, laatstge-noemde op die datum over geen enkel onherroepelijk vastgelegd recht op de doorbetaling van zijn werkloosheidsvergoedingen beschikte.

Die doorbetaling hing af van eisers beslissing.

Deze werd genomen door de beslissingen van 25 augustus 2000 en 6 september 2000, die aldus de gevolgen zijn van de toestand die ontstaan is vóór 1 augustus 2000, namelijk het zich niet aanmelden bij de plaatsingsdienst van de FOREM.

Die toekomstige gevolgen vallen onder de toepassing van de nieuwe reglementering die op 1 augustus 2000 in werking is getreden.

Het arbeidshof, nu het oordeelt dat de aan verweerder verweten feiten betrekking hebben op een litigieuze periode vóór 1 augustus tweeduizend en dat de toestand derhalve definitief is geworden vóór de inwerkingtreding van het koninklijk besluit van 29 juni 2000, verantwoordt zijn beslissing dus niet naar recht dat er te dezen geen sprake is van een toestand die ontstaat of voortduurt onder de gelding van de nieuwe wet.

Het arrest, nu het op die reden steunt om te beslissen dat eisers hoger beroep niet gegrond is, schendt bijgevolg artikel 2 van het Burgerlijk Wetboek en, nu het weigert ze toe te passen, de artikelen 51, ,§ 1, eerste en tweede lid, 4°, en 52bis, ,§ 1, eerste lid, 3°, van het koninklijk besluit van 25 november 1991 houdende de werkloosheidsreglementering, zoals zij gewijzigd zijn (zoals aangegeven in het middel), evenals artikel 13 van het koninklijk besluit van 29 juni 2000 tot wijziging van het koninklijk besluit van 25 november 1991 houdende de werkloosheidsreglementering in het kader van de hervorming van de administratieve sancties, en miskent het algemeen rechtsbeginsel van de onmiddellijke uitwerking van de nieuwe wet.

IV. Beslissing van het Hof

Overwegende dat het arrest vaststelt dat de feiten die kunnen leiden tot de uitsluiting van het genot van de werkloosheidsuitkeringen krachtens de artikelen 51, ,§ 1, eerste en tweede lid, 4°, en 52bis, ,§ 1, eerste lid, 3°, van het koninklijk besluit van 25 november 1991 houdende de werkloosheids-reglementering, zoals ze zijn gewijzigd bij het koninklijk besluit van 29 juni 2000, zijn gepleegd vóór de inwerkingtreding van laatstgenoemd koninklijk besluit op 1 augustus 2000 ;

Overwegende dat de beslissingen van 25 augustus en 6 september 2000 waarmee eiser, op grond van die feiten, verweerder heeft uitgesloten van het genot van de werkloosheidsuitkeringen, geen toekomstige gevolgen zijn van de toestand die vóór 1 augustus 2000 is ontstaan ; dat eiser met die beslissingen alleen de reglementering heeft toegepast op een voldongen toestand ; dat hij daarop geen bepalingen kon toepassen die nog niet in werking waren getreden ;

Dat het middel niet kan worden aangenomen ;

OM DIE REDENEN,

HET HOF

Verwerpt het cassatieberoep ;

Veroordeelt eiser in de kosten.

Aldus geoordeeld door het Hof van Cassatie, derde kamer, te Brussel, door afdelingsvoorzitter Philippe Echement, de raadsheren Christian Storck, Didier Batselé, Daniel Plas en Sylviane Velu, en in openbare terechtzitting van veertien maart tweeduizend en vier uitgesproken door afdelingsvoorzitter Philippe Echement, in aanwezigheid van eerste advocaat-generaal Jean-François Leclercq, met bijstand van eerstaanwezend adjunct-griffier Fabienne Gobert.

Vertaling opgemaakt onder toezicht van raadsheer Eric Dirix en overgeschreven met assistentie van adjunct-griffier Johan Pafenols.

De adjunct-griffier, De raadsheer,

PDF document ECLI:BE:CASS:2005:ARR.20050314.12