Cassation court partially annuls appeal ruling for failure to separately justify license revocation and restoration conditions.

HET HOF,

Gelet op het bestreden vonnis, op 26 juni 1997 in hoger beroep gewezen door de Correctionele Rechtbank te Hasselt;

Over het middel :

Overwegende dat naar luid van artikel 195, tweede lid, Wetboek van Strafvordering, het vonnis nauwkeurig, maar op een wijze die beknopt mag zijn, de redenen vermeldt waarom de rechter, als de wet hem daartoe vrije beoordeling overlaat, een straf of een maatregel uitspreekt, en de strafmaat rechtvaardigt voor elke uitgesproken straf en maatregel;

Dat overeenkomstig artikel 195, derde lid, Wetboek van Strafvordering dezelfde bijzondere motiveringsverplichting rust op de rechtbank die uitspraak doet in graad van hoger beroep, wanneer zij een verval van het recht tot het besturen van een voertuig uitspreekt;

Overwegende dat de appèlrechters, hoofdens de tenlastelegging sub B, zijnde vluchtmisdrijf, eiser, middels de bevestiging van de beslissing van de eerste rechter, onder meer vervallen hebben verklaard van het recht tot het besturen van alle motorvoertuigen, categorieën A3, A2, A1 en B, met inbegrip van B.E, gedurende een termijn van vier maanden, met dien verstande dat het herstel in het recht de voornoemde motorvoertuigen te besturen, afhankelijk wordt gesteld van het slagen in het medische en psychologische onderzoek;

Dat zij hun beslissing eiser te veroordelen tot een rijverbod van vier maanden steunen op de overweging dat "Het opgelegde rijverbod voor het feit B verantwoord (is) door de ernst van de feiten; de duur van vier maanden door de laakbaarheid van de feiten en het sociaal onverantwoord rijgedrag van beklaagde en rekening (houdt) met zijn strafrechtelijk verleden";

Dat de appèlrechters daarentegen noch door een eigen redengeving noch door een verwijzing naar de motieven van de eerste rechter, aangeven op welke gronden zij, middels de bevestiging van de beslissing van de eerste rechter, eiser de maatregel opleggen die er in bestaat dat het herstel in het recht een motorrijtuig te besturen, overeenkomstig artikel 38, § 3, Wegverkeerswet, afhankelijk wordt gesteld van het slagen voor het medisch en het psychologisch onderzoek;

Dat zij aldus hun beslissing het herstel in het recht een motorvoertuig te besturen afhankelijk te stellen van het slagen voor de vermelde onderzoeken, niet regelmatig met redenen omkleden;

Dat het middel gegrond is;

En overwegende dat voor het overige de substantiële of op straffe van nietigheid voorgeschreven rechtsvormen in acht zijn genomen en de beslissing overeenkomstig de wet is gewezen;

Overwegende dat de verplichting de in artikel 38, § 3, Wegverkeerswet voorgeschreven onderzoeken te ondergaan alvorens hersteld te worden in het recht tot sturen, geen straf is, doch een beveiligingsmaatregel, zodat de vernietiging wegens onwettigheid van de toepassing van deze maatregel tot het desbetreffende beschikkend gedeelte moet worden beperkt en zich niet uitstrekt tot de beslissing betreffende de opgelegde straffen met inbegrip van de vervallenverklaring;

OM DIE REDENEN,

Vernietigt het bestreden vonnis in zoverre het het herstel in het recht motorrijtuigen te besturen afhankelijk stelt van het slagen voor het medische en psychologische onderzoek;

Beveelt dat van dit arrest melding zal worden gemaakt op de kant van het gedeeltelijk vernietigde vonnis;

Veroordeelt eiser in twee derde van de kosten;

Laat de overige kosten ten laste van de Staat;

Verwijst de aldus beperkte zaak naar de Correctionele Rechtbank te Tongeren, zitting houdend in hoger beroep.