Belgian court dismisses unemployment benefit suspension appeal citing legal certainty principle application.

HET HOF,

Gelet op het bestreden arrest, op 14 maart 1996 door het Arbeidshof te Brussel gewezen;

Over het tweede middel, gesteld als volgt :

schending van de artikelen 159, van de gecoördineerde Grondwet van 1994, 2, van het Burgerlijk Wetboek, 80, 81, 82 en 83, van het koninklijk besluit van 25 november 1991 houdende de werkloosheidsreglementering, gewijzigd bij koninklijke besluiten van 22 juni 1992, 26 juni 1992, 5 augustus 1992, 14 september 1992, 2 oktober 1992, 21 december 1992, 25 mei 1993, en vóór de wijzigingen bij de koninklijke besluiten van 27 december 1993, 10 mei 1994, 12 augustus 1994, 31 januari 1995, 8 maart 1995 en 22 november 1995, 143, alinéa 2, van het koninklijk besluit van 20 december 1963 betreffende arbeidsvoorziening en werkloosheid, gewijzigd bij het koninklijk besluit van 12 juli 1989, 56 en 57 van het Ministerieel Besluit van 26 november 1991, houdende de toepassingsregelen van de werkloosheidsreglementering, gewijzigd bij de ministeriële besluiten van 23 juni 1992, 30 juni 1992, 16 december 1992 en 27 mei 1993, en vóór de wijziging bij het ministerieel besluit van 30 november 1995,

doordat het bestreden arrest van bevestiging het beroep van eiseres tegen de beslissing van de Directeur van 10 juni 1993 waarbij haar recht op uitkeringen geschorst werd vanaf 1 oktober 1993 en het beroep van eiseres tegen de beslissing van de Nationale Administratieve Commissie van 27 september 1993, waarbij haar administratief beroep tegen de verwittiging van de Directeur van 25 maart 1993 afgewezen werd, beide ongegrond verklaart op de volgende gronden : "(Eiseres) heeft recht gehad op wachtuitkeringen en op uitkeringen mits vrijstelling om sociale en familiale redenen die, indien (eiseres) geen vrijstelling zou hebben genoten, wachtuitkeringen zouden zijn geweest (vanaf 1 oktober 1989 tot 30 september 1993).

Met ingang van 1 juli 1992 is afdeling 8 van het koninklijk besluit van 25 november 1991 van toepassing op (eiseres). Vanaf 1 juli 1992, datum van de inwerkingtreding van het koninklijk besluit van 22 juni 1992, is de werkloze die aanspraak kan maken op één van de boven vermelde uitkeringen zoals (eiseres) op wachtuitkeringen en op uitkeringen mits vrijstellingen om sociale en familiale redenen die, indien (eiseres) geen vrijstelling zou hebben genoten wachtuitkeringen zouden geweest zijn, en die aan de ... andere voorwaarden voldoet, onderworpen aan de bepalingen van de langdurige werkloosheid en kan het recht op uitkeringen geschorst worden wanneer de werkloosheidsduur duur het dubbele van de gemiddelde gewestelijke werkloosheidsduur, rekening houdend met de leeftijdscategorie en het geslacht overschrijdt.

Artikel 56, alinéa 1 van het ministerieel besluit van 26 november 1991 houdende de toepassingsregelen van de werkloosheidsreglementering, vervangen bij art. 1 van het ministerieel besluit van 23 juni 1992, met uitwerking op 1 juli 1992 bepaalt dat de werkloosheidsduur wordt uitgedrukt in maanden en om het aantal maanden te bekomen het aantal uitkeringen bekomen als werkloze gedeeld wordt door 26. In lid 4 van voormeld art. 56 worden de uitkeringen vermeld waarmee geen rekening wordt gehouden, met onder punt 5° de uitkeringen die betrekking hebben op de dagen vergoed aan een daguitkering voor F5 in toepassing van de art. 114, alinéa 5, 122 of 125 van het koninklijk besluit.

Noch de uitkering voorzien door art. 124, lid 1, 3° noch deze voorzien door art. 125 van voormeld koninklijk besluit worden vermeld als uitkeringen waarmee geen rekening dient gehouden voor de berekening van de werkloosheidsduur. (Eiseres) geniet uitkeringen die vallen onder art. 80 van het koninklijk besluit van 25 november 1991 en art. 56 van het ministerieel besluit van 26 november 19

91 en die vanaf de uitwerking van de nieuwe regeling op 1 juli 1992 in rekening moeten worden gebracht om de werkloosheidsduur te berekenen en te bepalen of (eiseres) al dan niet langdurig werkloos is. De toestand waarin (eiseres) zich bevond vóór de inwerkingtreding van het koninklijk besluit van 22 juni 1992 en die tot dan niet in aanmerking kwam om uit te maken of de werkloze langdurig werkloos was, dient vanaf 1 juli 1992 wel in rekening te worden gebracht om uit te maken of het dubbel van de gemiddelde gewestelijke werkloosheidsduur wordt bereikt. Zoals (verweerder) terecht stelt is de nieuwe wet niet alleen onmiddellijk van toepassing op alle situaties die zullen ontstaan onder haar regime, maar zelfs op de toekomstige gevolgen van situaties die ontstaan zijn onder het regime van de oude wet. Vóór 1 juli 1992 kon (eiseres) niet geschorst worden en bleef zij gerechtigd op de uitkeringen; deze uitkeringen zijn echter niet onherroepelijk vastgesteld en verworven en worden vanaf 1 juli 1992 in aanmerking genomen voor de berekening van de werkloosheidsduur",

terwijl, de werklozen met een wachtuitkering of een uitkering mits vrijstelling om sociale en familiale redenen welke zonder die vrijstelling slechts wachtuitkeringen zouden geweest zijn, niet konden geschorst worden wegens langdurige werkloosheid ingevolge art. 143, alinéa 2 van het Werkloosheidsbesluit van 20 december 1963, gewijzigd bij het koninklijk besluit van 12 juli 1989 en in werking getreden op 1 augustus 1989; dat dit artikel gewijzigd en vervangen werd door art. 80 tot en met 83 van het Werkloosheidsbesluit van 25 november 1991, zoals gewijzigd bij het koninklijk besluit van 22 juni 1992, in werking getreden op 1 juli 1992; dat vanaf 1 juli 1992, de werklozen die aanspraak kunnen maken op wachtuitkeringen en op uitkeringen mits vrijstelling om sociale en familiale redenen die zonder vrijstelling wachtuitkeringen zouden geweest zijn, wel kunnen geschorst worden van het recht op uitkeringen wanneer de werkloosheidsduur het dubbele van de gemiddelde gewestelijke werkloosheidsduur, rekening houdend met de leeftijdcategorie en het geslacht, overschrijdt en dit krachtens de art. 80, 81, 82 en 83 van het Werkloosheidsbesluit van 25 november 1991 en art. 56 en 57 van het Ministerieel Besluit van 26 november 1991; dat eiseres volgens het bestreden arrest tot 30 september 1993 recht heeft gehad op wachtuitkeringen en op uitkeringen mits vrijstelling om sociale en familiale redenen die wachtuitkeringen zouden zijn geweest, indien eiseres geen vrijstelling zou hebben genoten; dat het bestreden arrest ten onrechte beslist heeft dat de toestand waarin eiseres zich bevond vóór de inwerkingtreding van het koninklijk besluit van 22 juni 1992 en die tot dan niet in aanmerking kwam om uit te maken of de werkloze langdurig werkloos was, vanaf 1 juli 1992 wel in rekening dient te worden gebracht om uit te maken of het dubbel van de gemiddelde gewestelijke werkloosheidsduur wordt bereikt; dat immers de toestand waarin eiseres zich bevond tot 1 juli 1992 krachtens art. 143, alinéa 2 van het Werkloosheidsbesluit van 20 december 1963 niet in rekening kan worden gebracht om uit te maken of zij het dubbel van de werkloosheidsduur had bereikt; dat die toestand ten onrechte retroactief gewijzigd werd door eiseres op grond van diezelfde periode te schorsen wegens langdurige werkloosheid met toepassing van de nieuwe wet dan wanneer dit tijdens die periode zelf door de oude wet uitgesloten was; dat er voor eiseres dan ook onder het KB van 20 december 1963 geen werkloosheidsduur als dienstig voor de berekening van de langdurige werkloosheid is ontstaan, en er in haar geval dan ook geen toestand bestond onder voornoemd KB die toekomstige gevolgen kon hebben waar bet

reft de (berekening van de duur van de) langdurige werkloosheid, nu het begrip "langdurige werkloosheid" onder voornoemd KB niet op haar van toepassing was; dat het bestreden arrest aldus ten onrechte terugwerkende kracht verleent aan art. 80, 81, 82 en 83 van het Werkloosheidsbesluit van 25 november 1991, zoals gewijzigd bij het Koninklijk Besluit van 22 juni 1992, en ten onrechte terugwerkende kracht verleent aan art. 56 en 57 van het Ministerieel Besluit van 26 november 1991 (schending van art. 159, van de gecoördineerde Grondwet van 1994, 2, van het Burgerlijk Wetboek, 80, 81, 82 en 83 van het Werkloosheidsbesluit van 25 november 1991, 56 en 57, van het Ministerieel Besluit van 26 november 1991 ); dat daardoor bovendien de uitkeringen van eiseres, die zonder vrijstelling slechts wachtuitkeringen zouden geweest zijn, en die eiseres ontving vanaf 1 oktober 1989 tot 1 juli 1992, ten onrechte in rekening werden gebracht om vast te stellen dat eiseres het dubbel van de werkloosheidsduur had bereikt (schending van artikel 143, alinéa 2, KB 20 december 1963) zodat het bestreden arrest de in het middel aangewezen bepalingen geschonden heeft :

Overwegende dat een wet onmiddellijk van toepassing is op alle toekomstige gevolgen van de onder de vroegere wet ontstane toestanden; dat in de regel een nieuwe reglementering niet enkel van toepassing is op de toestanden die na haar inwerkingtreding ontstaan, maar ook op de gevolgen van de onder de vroegere reglementering ontstane toestanden die zich voordoen of die voortduren onder vigeur van de nieuwe reglementering, voor zover die toepassing geen afbreuk doet aan reeds onherroepelijk vastgestelde rechten;

Overwegende dat uit het arrest blijkt dat de vaststelling dat eiseres langdurig werkloze was gedaan werd na 1 juli 1992, dit is de datum van de inwerkingtreding van de nieuwe wettelijke bepaling, en dat bij de berekening rekening werd gehouden met uitkeringen ook al werden zij gedaan in de periode die 1 juli 1992 voorafgaat;

Dat het arrest dat oordeelt dat de toestand waarin eiseres zich bevond voor de inwerkingtreding van het koninklijk besluit van 22 juni 1992 wel in rekening dient gebracht om uit te maken of het dubbele van de gewestelijke werkloosheidsduur wordt bereikt, de in het middel aangewezen wettelijke bepalingen niet schendt;

Dat het middel niet kan worden aangenomen;

Over het derde middel, gesteld als volgt :

schending van de artikelen 6, lid 1, van het Europees Verdrag tot bescherming van de rechten van de mens en de fundamentele vrijheden, gesloten te Rome op 4 november 1950 en goedgekeurd bij wet van 13 mei 1955, 80, 81, 82 en 83, van het Koninklijk Besluit van 25 november 1991 houdende de werkloosheidsreglementering, gewijzigd bij de koninklijke besluiten van 22 juni 1992, 26 juni 1992, 5 augustus 1992, 14 september 1992, 2 oktober 1992, 21 december 1992, 25 mei 1993, en vóór de wijzigingen bij de koninklijke besluiten van 27 december 1993, 10 mei 1994, 12 augustus 1994, 31 januari 1995, 8 maart 1995 en 22 november 1995, 143, alinéa 2, van het koninklijk besluit van 20 december 1963 betreffende arbeidsvoorziening en werkloosheid, gewijzigd bij het koninklijk besluit van 12 juli 1989, 56 en 57 van het Ministerieel Besluit van 26 november 1991, houdende de toepassingsregelen van de werkloosheidsreglementering, gewijzigd bij de ministeriële besluiten van 23 juni 1992, 30 juni 1992, 16 december 1992 en 27 mei 1993 en vóór de wijziging bij het ministerieel besluit van 30 november 1945, en miskenning van het algemeen rechtsbeginsel van de eerbied voor de rechten van de verdediging en van het algemeen rechtsbeginsel van het recht op rechtszekerheid,

doordat het bestreden arrest van bevestiging het beroep van eiseres tegen de beslissing van de Directeur van 10 juni 1993 waarbij haar recht op uitkeringen geschorst werd vanaf 1 oktober 1993 en het beroep van eiseres tegen de beslissing van de Nationale Administratieve Commissie van 27 september 1993, waarbij haar administratief beroep tegen de verwittiging van de Directeur van 25 maart 1993 afgewezen werd, beide ongegrond verklaart op de volgende gronden : "(Eiseres) heeft recht gehad op wachtuitkeringen en op uitkeringen mits vrijstelling om sociale en familiale redenen die, indien (eiseres) geen vrijstelling zou hebben genoten, wachtuitkeringen zouden zijn geweest (vanaf 1 oktober 1989 tot 30 september 1993). Met ingang van 1 juli 1992 is afdeling 8 van het koninklijk besluit van 25 november 1991 van toepassing op (eiseres). Vanaf 1 juli 1992, datum van de inwerkingtreding van het koninklijk besluit van 22 juni 1992, is de werkloze die aanspraak kan maken op één van de boven vermelde uitkeringen zoals (eiseres) op wachtuitkeringen en op uitkeringen mits vrijstellingen om sociale en familiale redenen die, indien (eiseres) geen vrijstelling zou hebben genoten wachtuitkeringen zouden geweest zijn, en die aan de ... andere voorwaarden voldoet, onderworpen aan de bepalingen van de langdurige werkloosheid en kan het recht op uitkeringen geschorst worden wanneer de werkloosheidsduur het dubbele van de gemiddelde gewestelijke werkloosheidsduur, rekening houdend met de leeftijdscategorie en het geslacht overschrijdt. Artikel 56, alinéa 1 van het ministerieel besluit van 26 november 1991 houdende de toepassingsregelen van de werkloosheidsreglementering, vervangen bij art. 1 van het ministerieel besluit van 23 juni 1992, met uitwerking op 1 juli 1992 bepaalt dat de werkloosheidsduur wordt uitgedrukt in maanden en om het aantal maanden te bekomen het aantal uitkeringen bekomen als werkloze gedeeld wordt door 26. In lid 4 van voormeld art. 56 worden de uitkeringen vermeld waarmee geen rekening wordt gehouden, met onder punt 5° de uitkeringen die betrekking he

bben op de dagen vergoed aan een daguitkering voor F5 in toepassing van de art. 114, alinéa 5, 122 of 125 van het koninklijk besluit. Noch de uitkering voorzien door art. 124, lid 1, 3° noch deze voorzien door art. 125 van voormeld koninklijk besluit worden vermeld als uitkeringen waarmee geen rekening dient gehouden voor de berekening van de werkloosheidsduur. (Eiseres) geniet uitkeringen die vallen onder art. 80 van het koninklijk besluit van 25 november 1991 en art. 56 van het ministerieel besluit van 26 november 1991 en die vanaf de uitwerking van de nieuwe regeling op 1 juli 1992 in rekening moeten worden gebracht om de werkloosheidsduur te berekenen en te bepalen of (eiseres) al dan niet langdurig werkloos is. De toestand waarin (eiseres) zich bevond vóór de inwerkingtreding van het koninklijk besluit van 22 juni 1992 en die tot dan niet in aanmerking kwam om uit te maken of de werkloze langdurig werkloos was, dient vanaf 1 juli 1992 wel in rekening te worden gebracht om uit te maken of het dubbel van de gemiddelde gewestelijke werkloosheidsduur wordt bereikt. Zoals (verweerder) terecht stelt is de nieuwe wet niet alleen onmiddellijk van toepassing op alle situaties die zullen ontstaan onder haar regime, maar zelfs op de toekomstige gevolgen van situaties die ontstaan zijn onder het regime van de oude wet. Vóór 1 juli 1992 kon (eiseres) niet geschorst worden en bleef zij gerechtigd op de uitkeringen; deze uitkeringen zijn echter niet onherroepelijk vastgesteld en verworven en worden vanaf 1 juli 1992 in aanmerking genomen voor de berekening van de werkloosheidsduur. ... Voor wat de verschillende criteria en de schending van de rechtszekerheid en recht op verdediging betreft verwijst het (Arbeidshof) naar wat hierboven is gezegd over de retroactiviteit en herhaalt dat vanaf 1 juli 1992 (eiseres) aan de voorwaarden gesteld door art. 80 van het koninklijk besluit van 25 november 1991 en art. 56 van het ministerieel besluit van 26 november 1991 voldoet, zodat de toestand onder een andere reglementering vanaf de uitwerking van de nieuwe reglementering rechtsgevolgen heeft, m.a.w. (eiseres) dient indien zij zich beroept op de uitzonderlijke en ononderbroken inspanningen die zij verricht zou hebben om werk te vinden gedurende de hele periode van de werkloosheid, ook aan te tonen dat zij gedurende de hele periode van de werkloosheid deze inspanningen heeft gedaan en niet voor een bepaalde periode,

terwijl, de werklozen met een wachtuitkering of een uitkering mits vrijstelling om sociale en familiale redenen welke zonder die vrijstelling slechts wachtuitkeringen zouden geweest zijn, niet konden geschorst worden wegens langdurige werkloosheid ingevolge art. 143, alinéa 2 van het Werkloosheidsbesluit van 20 december 1963, gewijzigd bij het koninklijk besluit van 12 juli 1989 en in werking getreden op 1 augustus 1989; dat dit artikel gewijzigd en vervangen werd door art. 80 tot en met 83 van het Werkloosheidsbesluit van 25 november 1991, zoals gewijzigd bij het koninklijk besluit van 22 juni 1992, in werking getreden op 1 juli 1992; dat vanaf 1 juli 1992, de werklozen die aanspraak kunnen maken op wachtuitkeringen en op uitkeringen mits vrijstelling om sociale en familiale redenen die zonder vrijstelling wachtuitkeringen zouden geweest zijn, wel kunnen geschorst worden van het recht op uitkeringen wanneer de werkloosheidsduur het dubbele van de gemiddelde gewestelijke werkloosheidsduur, rekening houdend met de leeftijdscategorie en het geslacht, overschrijdt en dit krachtens de art. 80, 81, 82 en 83 van het Werkloosheidsbesluit van 25 november 1991 en art. 56 en 57 van het Ministerieel Besluit van 26 november 1991; dat eiseres volgens het bestreden arrest tot 30 september 1993 recht heeft gehad op wachtuitkeringen en op uitkeringen mits vrijstelling om sociale en familiale redenen die wachtuitkeringen zouden zijn geweest, indien eiseres geen vrijstelling zou hebben genoten; dat het bestreden arrest ten onrechte beslist heeft dat de toestand waarin eiseres zich bevond vóór de inwerkingtreding van het koninklijk besluit van 22 juni 1992 en die tot dan niet in aanmerking kwam om uit te maken of de werkloze langdurig werkloos was, vanaf 1 juli 1992 wel in rekening dient te worden gebracht om uit te maken of het dubbel van de gemiddelde gewestelijke werkloosheidsduur wordt bereikt; dat immers de toestand waarin eiseres zich bevond tot 1 juli 1992 krachtens art. 143, alinéa 2, van het Werkloosheidsbesluit van 20 december 1963 niet in rekening kan worden gebracht om uit te maken of zij het dubbel van de werkloosheidsduur had bereikt; dat het recht op rechtszekerheid van eiseres geschonden werd door haar te schorsen wegens langdurige werkloosheid omdat zij in die periode niet steeds uitzonderlijke en ononderbroken inspanningen zou geleverd hebben om werk te vinden; dat zij aldus immers geschorst werd wegens het niet naleven van een voorwaarde die niet bestond op het ogenblik waarop ze volgens het bestreden arrest diende vervuld en die op dat ogenblik evenmin voorzienbaar was (schending van het algemeen rechtsbeginsel van het recht op rechtszekerheid); dat het bestreden arrest zijn beslissing aldus niet wettig gerechtvaardigd heeft (schending van art. 80, 81, 82 en 83 van het Werkloosheidsbesluit van 25 november 1991, 56 en 57, M.B. 26 november 1991) en ten onrechte geen toepassing gemaakt heeft van de voorwaarden zoals die bestonden in de periode tot 1 juli 1992 (schending van art. 143, alinéa 2, KB 20 december 1963); dat het bestreden arrest, in ieder geval, door te beslissen dat eiseres moet aantonen dat zij gedurende de hele periode van werkloosheid uitzonderlijke en ononderbroken inspanningen heeft geleverd om werk te vinden, de rechten van verdediging van eiseres geschonden heeft; dat eiseres immers tot 1 juli 1992 niet kon geschorst worden wegens langdurige werkloosheid en derhalve niet kon voorzien dat zij na 1 juli 1992 zou moeten bewijzen vóór die datum uitzonderlijke en ononderbroken inspanningen geleverd te hebben om werk te vinden ten einde niet geschorst te worden (schending van art. 6, lid 1, EVRM en van het algemeen rechtsbeginsel van de eerbied voor de rechten van de verdediging), zodat het bestreden arres

t de in het middel aangewezen bepalingen geschonden heeft en de in het middel aangewezen algemene rechtsbeginselen miskend heeft :

Overwegende dat uit het antwoord op het tweede middel blijkt dat het niet onterecht is dat het bestreden arrest de toestand waarin eiseres zich bevond vóór de inwerkingtreding van het koninklijk besluit van 22 juni 1992, in de beoordeling betrekt;

Dat de nood aan rechtszekerheid niet belet dat krachtens een algemeen rechtsbeginsel dat onder meer is neergelegd in artikel 2 van het Burgerlijk Wetboek, de wet onmiddellijk van toepassing is op alle gevolgen van onder de vroegere wet ontstane toestanden;

Overwegende dat de aangevoerde schendingen van de wettelijke bepalingen die verband houden met de werkloosheid afgeleid zijn uit de aangevoerde miskenning van het beginsel van de rechtszekerheid;

Overwegende, voor het overige, dat het recht van verdediging en artikel 6 EVRM niet geschonden kunnen zijn door het enkele feit dat de wet, buiten elk processueel aspect, aan een vroegere toestand bepaalde rechtsgevolgen hecht;

Dat het middel niet kan worden aangenomen;

OM DIE REDENEN,

Verwerpt de voorziening;

Gelet op artikel 1017, tweede lid, van het Gerechtelijk Wetboek, veroordeelt verweerder in de kosten.