Legislator Jurisprudence & Législation
ECLI:BE:CASS:1996:ARR.19961128.7 ECLI:BE:CASS:1996:ARR.19961128.7 Généré par l'IA

Court quashes labor court ruling for retroactively applying new law to deny benefits based on past self-employment.

Numéro de cause ECLI:BE:CASS:1996:ARR.19961128.7
Autorité / Tribunal
Juridiction Belgique (BE)
Date de la décision
Issue du litige Rejeté (Dismissed)

Synthèse Legislator

Généré par l'IA

The Court of Cassation quashed the labor court's decision which retroactively denied a worker's severance benefits by applying a new regulation effective in 1991. The applicant argued this violated the principle that laws cannot have retroactive effect, as the new rule barred benefits after two years of self-employment. The court held that while the new regulation applied to future consequences, the applicant had no established right to extend benefits, thus the retroactive denial was legally justified.

Regeste Legislator

Généré par l'IA

Articles 3, 4, 15 of the Royal Decree of 2 January 1991; A new regulation applies to future consequences of situations arising under the old regime unless it infringes on already established rights, allowing retroactive denial where no vested interest existed.

Mots-clés

Généré par l'IA
retroactive application of law severance benefits self-employment duration established rights royal decree 1991 labor court cassation principle of non-retroactivity

Dispositions légales citées

Généré par l'IA
Article 159 of the Constitution of 17 February 1994
Article 2 of the Civil Code
Articles 3 and 4 of the Royal Decree of 4 August 1986
Articles 3, 15, 29 and 30 of the Royal Decree of 2 January 1991
Article 1017, second paragraph of the Judicial Code

Jurisprudence citée

Généré par l'IA
Arbitration Court of Bergen, 7 December 1995
Court of Cassation, 18 May 1995

Vous souhaitez savoir comment cet arrêt s'applique à votre dossier ?

Analysez cette décision avec la législation fédérale, le droit cantonal, la doctrine et la jurisprudence subséquente dans Legislator AI.

Ouvrir dans Legislator →

Texte complet

HET HOF,

Gelet op het bestreden arrest, op 7 december 1995 gewezen door het Arbeidshof te Bergen;

Gelet op de door de eerste voorzitter op 10 oktober 1996 gewezen beschikking waarbij de zaak naar de eerste kamer wordt verwezen;

Over het middel : schending van artikel 159 van de op 17 februari 1994 gecoördineerde Grondwet, miskenning van het in artikel 2 van het Burgerlijk Wetboek neergelegde rechtsbeginsel dat de wet geen terugwerkende kracht heeft, schending van de artikelen 3 (inzonderheid 2°), 4 van het koninklijk besluit van 4 augustus 1986 betreffende de toekenning van onderbrekingsuitkeringen, 3 (inzonderheid 2°), 15 (inzonderheid eerste lid), 29 en 30 van het koninklijk besluit van 2 januari 1991 betreffende de toekenning van onderbrekingsuitkeringen,

doordat eiser in zijn beslissing van 3 april 1991 niet is ingegaan op de aanvraag van verweerder tot toekenning van onderbrekingsuitkeringen voor een periode van één jaar met ingang van 1 februari 1991, op grond dat hij meer dan twee jaar zelfstandige activiteit telde en dus niet voldeed aan de voorwaarde, bepaald in artikel 15 van het koninklijk besluit van 2 januari 1991 betreffende de toekenning van onderbrekingsuitkeringen; dat het arrest, met wijziging van het vonnis van de eerste rechter, de administratieve beslissing van 3 april 1991 tenietdoet en voor recht zegt dat verweerder onderbrekingsuitkeringen kon genieten voor de periode van 1 februari 1991 tot 31 januari 1992; dat het arbeidshof, om aldus te beslissen, erop wijst dat het koninklijk besluit van 2 januari 1991 ontegensprekelijk van kracht was op het ogenblik dat verweerder zijn aanvraag indiende, en als gronden opgeeft dat, "nu luidens artikel 15 van dat koninklijk besluit het recht op onderbrekingsuitkeringen verloren gaat vanaf de dag dat de werknemer meer dan twee jaar zelfstandige activiteit telt, bij het stilzwijgen van de tekst, (moet) worden nagegaan welke invloed de voor 1 januari 1991 toegekende uitkering of uitkeringen hebben op de eventuele beperking van dezelfde rechten met ingang van 1 januari 1991; dat, als voor de erkenning van het recht op onderbrekingsuitkeringen rekening wordt gehouden met vroegere uitkeringen, die op het ogenblik van toekenning, geen beletsel konden vormen voor de latere toekenning van uitkeringen, die vroegere uitkeringen een nieuw karakter krijgen, dat ze niet hadden op het ogenblik van de toekenning, waardoor met terugwerkende kracht een nieuw gevolg wordt verbonden aan een in het verleden gebeurd feit; dat hetzelfde probleem rijst, wanneer de wetgever in een nieuwe wet de verjaringstermijn verkort; dat (...) in dat geval de nieuwe verjaringstermijn van toepassing (is) en ingaat vanaf de inwerkingtreding van de nieuwe wet, zonder evenwel de dag waarop de oude verjaringstermijn verstrijkt te mogen overschrijden (...); dat de toestand te dezen weliswaar niet helemaal dezelfde is, aangezien de verjaring een toestand is die zich doorlopend ontwikkelt, terwijl het in het aan het (arbeids)hof voorgelegde geval gelijkaardige, zich herhalende rechten betreft; dat het niettemin verantwoord lijkt te dezen gelijkaardige beginselen toe te passen en aldus vast te stellen dat (eiser) ten onrechte geen uitkering wegens loopbaanonderbreking heeft toegekend voor de periode van 1991 tot 1992, daar (verweerder) op het tijdstip van zijn aanvraag nog geen twee jaar uitkeringen had genoten zoals vereist wordt in het besluit van 1991 en evenmin vijf jaar uitkeringen had genoten zoals wordt vereist in het besluit van 1986",

terwijl, krachtens het in artikel 2 van het Burgerlijk Wetboek vervatte beginsel dat de nieuwe wet onmiddellijk in werking treedt, nieuwe wettelijke of verordenende bepalingen niet alleen van toepassing zijn op de toestanden die na hun inwerkingtreding ontstaan, maar ook op de toekomstige gevolgen van de onder de vroegere wet ontstane toestanden die zich voordoen of die voortduren onder vigeur van de nieuwe wet, voor zover die toepassing geen afbreuk doet aan reeds onherroepelijk vastgestelde rechten; artikel 4 van het koninklijk besluit van 4 augustus 1986 betreffende de toekenning van onderbrekingsuitkeringen bepaalde dat het recht op onderbrekingsuitkeringen voor de werknemers "wordt beperkt tot maximum 60 maanden gedurende hun volledige beroepsloopbaan"; noch voornoemd artikel 4 noch enige andere bepaling van het koninklijk besluit van 4 augustus 1986 evenwel aan de werknemer een recht op onderbrekingsuitkeringen toekende voor een periode van vijf jaar; artikel 3, 2°, van genoemd koninklijk besluit daarentegen bepaalde dat de duur van de door de werknemer met zijn werkgever overeengekomen schorsing van de arbeidsovereenkomst maximum één jaar bedroeg; dat koninklijk besluit dus op geen enkele wijze aan verweerder een onherroepelijk vastgesteld recht had verleend op de onderbrekingsuitkeringen, die hij had aangevraagd na de inwerkingtreding van het koninklijk besluit van 2 januari 1991; het arrest bijgevolg, nu het daarentegen beslist dat de administratieve beslissing van 3 april 1991 het koninklijk besluit van 2 januari 1991 niet kon toepassen op die aanvraag, het algemeen rechtsbeginsel dat de wet niet terugwerkt miskent en de in de aanhef van het middel vermelde wettelijke bepalingen alsook die van de koninklijke besluiten van 4 augustus 1986 en 2 januari 1991 schendt :

Overwegende dat uit het bestreden arrest en uit het arrest alvorens recht te doen van 18 mei 1995,waarnaar het bestreden arrest verwijst, blijkt dat verweerder op grond van het koninklijk besluit van 4 augustus 1986 viermaal uitkeringen wegens loopbaanonderbreking heeft gekregen, namelijk voor de periodes van 1 februari 1987 tot 31 januari 1988, van 1 februari 1988 tot 31 januari 1989, van 1 februari 1989 tot 31 januari 1990 en van 1 februari 1990 tot 31 januari 1991, en dat hij in januari 1991 een vijfde aanvraag om uitkeringen heeft ingediend, die evenwel door de diensten van eiser op basis van artikel 15 van het koninklijk besluit van 2 januari 1991 werd verworpen, op grond dat verweerder op 1 februari 1991 twee jaar zelfstandige activiteit telde;

Overwegende dat het koninklijk besluit van 4 augustus 1986 betreffende de toekenning van onderbrekingsuitkeringen bepaalde dat de werknemers, die in toepassing van artikel 100 van de herstelwet van 22 januari 1985, de uitvoering van hun arbeidsovereenkomst volledig schorsen, gerechtigd zijn op onderbrekingsuitkeringen op voorwaarde, onder meer, dat de duur van de overeengekomen schorsing minimum zes maanden en maximum één jaar bedraagt, waarbij, krachtens artikel 4, het recht van de werknemers op onderbrekingsuitkeringen werd beperkt tot maximum 60 maanden gedurende hun volledige beroepsloopbaan;

Overwegende dat het koninklijk besluit van 2 januari 1991 het koninklijk besluit van 4 augustus 1986 opheft met ingang van 1 januari 1991; dat genoemd besluit van 2 januari 1991, dat, blijkens de niet bekritiseerde vaststellingen van het arrest, te dezen van toepassing is, met name de twee bovengenoemde voorwaarden van het opgeheven besluit overneemt; dat bovendien artikel 15 van het koninklijk besluit van 2 januari 1991, zoals het op de feiten van toepassing is, bepaalt dat het recht op onderbrekingsuitkeringen verloren gaat vanaf de dag dat de werknemer meer dan twee jaar zelfstandige activiteit telt;

Overwegende dat in de regel een nieuwe reglementering niet enkel van toepassing is op de toestanden die na haar inwerkingtreding ontstaan, maar ook op de toekomstige gevolgen van de onder de vroegere reglementering ontstane toestanden die zich voordoen of die voortduren onder vigeur van de nieuwe reglementering, voor zover die toepassing geen afbreuk doet aan reeds onherroepelijk vastgestelde rechten;

Overwegende dat verweerder eind januari 1991 geen enkel onherroepelijk vastgesteld recht had op het verlengen van het genot van de loopbaanonderbrekingsuitkeringen;

Dat het bestreden arrest, nu het er anders over beslist, niet naar recht verantwoord is;

Dat het middel gegrond is;

OM DIE REDENEN,

Vernietigt het bestreden arrest;

Beveelt dat van dit arrest melding zal worden gemaakt op de kant van het vernietigde arrest;

Gelet op artikel 1017, tweede lid, van het Gerechtelijk Wetboek, veroordeelt eiser in de kosten;

Verwijst de zaak naar het Arbeidshof te Brussel.