Court dismisses appeal regarding civil procedure notification dates, rejecting administrative law analogies for court decisions.

HET HOF,

Gelet op het bestreden arrest, op 2 november 1994 door het Arbeidshof te Luik, afdeling Namen, gewezen;

Over het middel : schending van de artikelen 149 van de Grondwet, 2, 32, 2°, 46, alinéa 2, 792, tweede en derde lid, en 1051, eerste lid, van het Gerechtelijk Wetboek uitgevaardigd bij de wet van 10 oktober 1967, als gewijzigd inzonderheid bij de wet van 12 januari 1993, artikelen 20 en 22, 1°,

doordat het Arbeidshof te Luik, afdeling Namen, vaststelt dat het verzoekschrift van hoger beroep op 11 oktober 1993 ter griffie van het Arbeidshof te Luik, afdeling Namen, is neergelegd (en regelmatig ter kennis gebracht), en dat het beroepen vonnis, met toepassing van artikel 792, nieuwe tweede en derde lid, van het Gerechtelijk Wetboek, bij gerechtsbrief ter kennis is gebracht, dat die brief op 9 september 1993 bij de woonplaats van appellante is aangeboden en dat in haar afwezigheid in de brievenbus een bericht is gedeponeerd dat vermeldt dat zij de gerechtsbrief op het postkantoor te Faulx-les-Tombes kan afhalen, wat pas op 19 september 1993 (lees 17 september 1993) is gebeurd, en vervolgens beslist dat het op 11 oktober 1993 ingestelde hoger beroep tegen het vonnis waarvan de kennisgeving, volgens het arbeidshof, op 9 september 1993 is gedaan, de datum waarop de gerechtsbrief bij de woonplaats van appellante is aangeboden, ratione temporis ontvankelijk is op grond dat, voor de kennisgeving van de gerechtsbrief door de griffier, in het kader van artikel 792 van het Gerechtelijk Wetboek, dezelfde redenering moet worden gevolgd als bij beroep tegen administratieve beslissingen in welk geval werd beslist dat de kennisgeving van die beslissingen geschiedt op het ogenblik dat de aangetekende brief aan de woonplaats van de geadresseerde wordt aangeboden en, als hij afwezig is, op het ogenblik dat het bericht van aanbieding in zijn brievenbus is gedeponeerd (Cass. 29 juni 1984, Pas. 1984, I, 1325; Cass. 24 januari 1986, Pas. 1986, I, 619; Cass. 16 september 1991, Pas. 1992, I, 45 en J.T.T. 1992, p. 243) en dat de vervaldag, nu de bij artikel 792 van het Gerechtelijk Wetboek bepaalde termijn op zaterdag 9 oktober 1993 verstrijkt, op de eerstvolgende werkdag wordt verplaatst (artikel 53 van het Gerechtelijk Wetboek), te weten op maandag 11 oktober 1993,

terwijl, overeenkomstig artikel 2 van het Gerechtelijk Wetboek, de ontvankelijkheid ratione temporis van een verzoekschrift van hoger beroep tegen een gerechtelijke beslissing en inzonderheid het vertrekpunt van de appeltermijn na kennisgeving van de voormelde beslissing, moet worden beoordeeld met inachtneming van de desbetreffende bepalingen van het Gerechtelijk Wetboek, inzonderheid die betreffende de kennisgeving van de akten van rechtspleging en niet, zoals te dezen is gebeurd, door de datum van kennisgeving te bepalen overeenkomstig de regels van het administratief recht alsof het de kennisgeving van een administratieve beslissing betrof; "het Gerechtelijk Wetboek voortaan" immers "het gemeen recht van de procedure uitmaakt" (Van Reepinghen, Verslag, Gerechtelijk Wetboek en zijn bijlage, Bruylant, 1967, p. 317) en "het woord kennisgeving van toepassing is op de mededelingen die op verzoek van de griffier over de post gebeuren" (Van Reepinghen, op. cit., p. 326); artikel 1051, in zijn nieuw eerste lid, dat op 1 maart 1993 van kracht is geworden, bepaalt dat de termijn om hoger beroep aan te tekenen één maand is, te rekenen vanaf de betekening van het vonnis of de kennisgeving ervan overeenkomstig artikel 792, tweede en derde lid, van het Gerechtelijk Wetboek en dat artikel bepaalt dat voor de zaken opgesomd in artikel 704, eerste lid, van het Gerechtelijk Wetboek - waartoe dit bodemgeschil behoort - de griffier binnen de acht dagen bij gerechtsbrief het vonnis ter kennis van de partijen brengt; artikel 32 van het Gerechtelijk Wetboek preciseert dat "in dit wetboek wordt verstaan : 1° ...; 2° onder kennisgeving : de toezending van een akte van rechtspleging in origineel of in afschrift; zij geschiedt langs de post of, in de gevallen die de wet bepaalt, in de vormen die deze voorschrijft" en artikel 46, alinéa 2, van het Gerechtelijk Wetboek de vormen bepaalt waarin "in de gevallen die de wet bepaalt, de griffier ervoor zorgt dat de kennisgeving bij gerechtsbrief geschiedt"; de gerechtsbrief een bijzonder soort ter post aangetekende zending met bericht van ontvangst uitmaakt (A.

Fettweis, Manuel de procédure civile, F.U.L., Luik, 1985, nr. 247, p. 206) en is geoordeeld dat de kennisgeving bij ter post aangetekende brief van een beslissing van de tuchtraad van beroep van de Orde van advocaten door de secretaris van die raad, overeenkomstig artikel 477 van het Gerechtelijk Wetboek, op de datum van de verzending van die beslissing is voltrokken (Cass. 1ste kamer, 24 januari 1974, Pas. 1974, I, 556); de gezaghebbendste rechtsleer met betrekking tot de gerechtelijke kennisgeving eensgezind zegt dat de datum van de kennisgeving de datum is waarop de brief naar de geadresseerde is verstuurd (Fettweis op. cit., p. 207.

Gutt en Linsmeau, R.C.J.B. 1980, nr. 18, p. 441); voornoemd vonnis van 2 september 1993 te dezen bij gerechtsbrief op woensdag 8 september 1993 ter kennis is gebracht (poststempel op het bericht van afgifte); gelet op het voorgaande, de overeenkomstig de artikelen 52, 53 en 54 van het Gerechtelijk Wetboek berekende appeltermijn van één maand, vanaf de verzending van de gerechtsbrief, te weten vanaf de genoemde woensdag 8 september 1993, is beginnen lopen en op vrijdag 8 oktober 1993 afliep, zodat het op maandag 11 oktober 1993 neergelegde verzoekschrift van hoger beroep laattijdig was; het arbeidshof aldus de bovenvermelde wetsbepalingen schendt :

Overwegende dat het openbaar ministerie, ingevolge artikel 138, tweede lid, van het Gerechtelijk Wetboek, in burgerlijke zaken alleen ambtshalve mag optreden, buiten de in de wet bepaalde gevallen, als de openbare orde in gevaar wordt gebracht door een toestand die verholpen moet worden;

Overwegende dat de openbare orde niet in gevaar is door het feit dat het hoger beroep van Benoite Van Acker ten onrechte ontvankelijk zou zijn verklaard;

Dat het cassatieberoep niet ontvankelijk is;

OM DIE REDENEN,

Verwerpt de voorziening;

Laat de kosten ten laste van de Staat.