Labor court dismisses termination claim and severance payment as inadmissible due to procedural defects and lack of merit.

ARBEIDSRECHTBANK ANTWERPEN, afdeling Tongeren

1ste kamer

Vonnis van 20 april 2018

16/1553/A

H.V., bediende, geboren te X op X ,wonende te X.

Eisende partij op hoofdeis, verwerende partij op tegeneis,

tegen

E.F. NV, met ondernemingsnummer X en met maatschappelijke zetel te X

Verwerende partij op hoofdeis, eisende partij op tegeneis, vertegenwoordigd door X

Gezien het verzoekschrift op tegenspraak krachtens artikel 704 §1 Gerechtelijk Wetboek, neergelegd ter griffie op 28 september 2016.

Gelet op de inschrijving van het dossier op de algemene rol onder nummer AR 16/1553/A op 28 september 2016.

Gelet op de inleidende zitting van 8 november 2016.

Gelet op het gezamenlijk verzoek van de partijen tot vastlegging van een conclusiekalender en een pleitdag conform artikel 747 §1 Gerechtelijk Wetboek.

Gelet op de beschikking van 10 november 2016 tot vastlegging van een conclusiekalender en tot vastlegging van een pleitdag op 7 juni 2017.

Gelet op de eerste conclusie namens E.F., per fax ontvangen ter griffie op 9 januari 2017.

Gelet op de conclusie namens mevrouw V., aangetekend verzonden naar de griffie op 7 maart 2017 en ontvangen ter griffie op 8 maart 2017.

Gelet op de syntheseconclusies namens E.F., ontvangen ter griffie op 9 mei 2017.

Gelet op het verzoekschrift in toepassing van artikel 748 §2 Gerechtelijk Wetboek namens mevrouw V., ontvangen ter griffie op 26 mei 2017.

Gelet op het feit dat de zaak ter zitting van 7 juni 2017 naar de algemene rol werd verzonden.

Gelet op de beschikking krachtens artikel 748 §2 Gerechtelijk Wetboek van 15 juni 2017 waarin het verzoek tot toepassing van artikel 748 §2 Gerechtelijk Wetboek zonder voorwerp werd verklaard.

Gelet op het verzoek tot instaatstelling van de zaak overeenkomstig artikel 747 §2 Gerechtelijk Wetboek vanwege mevrouw V., ontvangen ter griffie op 31 juli 2017.

Gelet op de beschikking van 11 september 2017 tot vastlegging van een aanvullende conclusiekalender en tot vastlegging van een pleitdag op 7 maart 2018.

Gelet op de aanvullende en syntheseconclusies namens mevrouw V., aangetekend verzonden naar de griffie op 3 november 2017 en ontvangen ter griffie op 6 november 2017.

Gelet op de vervangende syntheseconclusies namens E.F., per fax ontvangen ter griffie op 4 januari 2018.

Gezien de 7 overtuigingsstukken van mevrouw V., ontvangen ter griffie op respectievelijk 8 maart 2017 en 29 maart 2017.

Gezien de 14 overtuigingsstukken van E.F., ontvangen ter griffie op 5 januari 2018.

Gehoord de behoorlijk opgeroepen partijen in hun middelen ter zitting van 7 maart 2018.

Partijen konden niet worden verzoend.

Men sprak de Nederlandse taal.

I. VOORWERP

a. Hoofdvordering

In het verzoekschrift op tegenspraak vraagt mevrouw V. de veroordeling van E.F. in betaling van:

Verwerende partij te veroordelen om aan verzoekende partij te betalen een bedrag van:

IN HOOFDORDE:

- 33.904,22 EUR bruto, te vermeerderen met de wettelijke intrest op het bruto

opeisbaar bedrag vanaf 18 oktober 2015, als opzeggingsvergoeding;

ONDERGESCHIKT:

- 33.904,22 EUR bruto, te vermeerderen met de wettelijke intrest vanaf 18 oktober 2015 op het bruto opeisbaar bedrag, als opzeggingsvergoeding, zoals vermeld in de dadingsovereenkomst;

UITERST ONDERGESCHIKT:

- 25.425,41 EUR bruto, te vemeerderen met de wettelijke intrest op de samenstellende delen en dit vanaf de eisbaarheid van ieder deel, als achterstallig loon voor de periode gedekt door opzeg van 8 maanden +11 weken vanaf 18 oktober 2015;

- 3.900,26 EUR bruto, te vermeerderen met de wettelijke intrest op het netto-opeisbaar bedrag vanaf datum neerleggen gedinginleidend verzoekschrift, als vakantiegeld op het loon voor de periode gedekt door opzeg;

- 2.118,76 EUR bruto

als eindejaarspremie voor de periode gedekt door opzeg, te

venneerderen met de wettelijke intrest op het bmto opeisbaar bedrag vanaf

opeisbaarheid;

- Verwerende partij tevens te veroordelen tot het afleveren aan verzoekende partij van volgende sociale documenten:

- de afrekening voor van de opzeggingsvergoeding zoals bedoeld in artikel 15 van de Wet van 12 april 1965 betreffende de bescherming van het loon der werknemers en het Koninklijk besluit van 27 september 1966 tot vaststelling van de gegevens die deze afrekening moet bevatten;

en dit binnen twee maanden na de betekening van het tussen te komen vonnis, en bij gebreke hieraan te voldoen binnen de gestelde termijn, verwerende partij te veroordelen tot het betalen van een dwangsom van 10 EUR per ontbrekend document en per dag vertraging, te verbeuren vanaf de eerste dag van de derde maand na de betekening van het vonnis.

- Verwerende partij bijkomend te veroordelen tot de gerechtelijke intrest op de aldus toegekende bedragen en in de kosten van het geding.

- Het te vellen vonnis uitvoerbaar te verklaren bij voorraad.

- Verzoekende partij zich voorbehoud te horen verlenen de gevorderde bedragen te verhogen of te verlagen in de loop van het geding, alsook om alle andere bedragen te vorderen die verwerende partij om het even welke reden dan ook zou verschuldigd zijn.

In aanvullende en syntheseconclusies, ontvangen ter griffie op 6 november 2017, voegt zij in hoofdorde een nieuwe vordering toe, nl zij vordert de gerechtelijke ontbinding van de dading van 26 november 2015.

b. Tegenvordering

E.F. vraagt in syntheseconclusies, ontvangen ter griffie op 4 januari 2018 de vordering van mevrouw V. onontvankelijk te verklaren, minstens ongegrond, akte te nemen van haar tegenvordering wegens tergend en roekeloos geding, deze ontvankelijk en gegrond te verklaren en dienvolgens mevrouw V. te veroordelen tot een schadevergoeding van euro 2.500,00.

Mevrouw V. tevens te veroordelen tot de kosten van het geding, in haren hoofde begroot op euro 2400 rechtsplegingsvergoeding.

II. RELEVANTE FEITEN

De feiten kunnen als volgt worden samengevat:

1. Op 2 augustus trad mevrouw V. in dienst van E.F. met een voltijdse arbeidsovereenkomst voor onbepaalde duur (stuk 1 mevrouw V.).

Volgens de functieomschrijving werd mevrouw V. tewerkgesteld als "arbeider".

Blijkens het formulier C4 (stuk 2 mevrouw V.) werd zij met ingang van 1 april 2011 tewerkgesteld als bediende.

2. E.F. werd - en wordt nog steeds - geleid door de heer W.H..

Mevrouw V. en de heer W. huwden op 23 april 1982 te Bocholt.

Niet alleen waren mevrouw V. en de heer W. echtelieden, bovendien is het niet betwist dat mevrouw V., naast haar statuut als werknemer, ook aandelen bezat in de NV E.F..

3. Bij vonnis van de Rechtbank van Eerste Aanleg Limburg, afdeling Tongeren van 6 januari 2015 werd het huwelijk ontbonden ingevolge echtscheiding.

De echtscheiding werd overgeschreven in de registers van de burgerlijk stand op 26 februari 2015.

4. Het einde van het huwelijk bracht uiteraard de vereffening-verdeling van het huwelijksvermogen met zich mee. Ook de arbeidsrelatie tussen mevrouw V. en E.F. kon moeilijk blijven bestaan.

Op 17 oktober 2015 werd door E.F. dan ook eenzijdig een einde gesteld aan de tussen partijen bestaande arbeidsovereenkomst.

Hoewel het ontslagschrijven zelf geen deel uitmaakt van het stukkenbundel van beide partijen, is over dit feit geen discussie.

Blijkens het formulier C4, afgeleverd op 26 april 2016, werd er aan de arbeidsovereenkomst op 17 oktober 2015 een einde gesteld middels onmiddellijke verbreking (stuk 2 mevrouw V.).

5. Tussen mevrouw V. en de heer W. enerzijds en tussen mevrouw V. en E.F. anderzijds starten er vervolgens onderhandelingen met als doel om in beide aangelegenheden (de beëindiging van de arbeidsovereenkomst en de vereffening-verdeling van het huwelijksvermogen) tot sluitende overeenkomsten te komen.

Een en ander resulteert in de ondertekening op 26 november 2015 van twee dadingen conform artikel 2044 BW:

-één betreffende de beëindiging van de arbeidsovereenkomst (stuk 1 E.F.)

-de ander aangaande de vereffening-verdeling van het huwelijksvermogen (stuk 12 E.F.)

De interpretatie van de inhoud van de eerste dading betreffende de beëindiging van de arbeidsrelatie zal het voorwerp van huidig geschil uitmaken.

6. Immers, bij officieel schrijven van 18 mei 2016 (stuk 7 mevrouw V.) zal de toenmalige raadsman van mevrouw V. gewag maken van het feit dat de tussen partijen afgesloten dading van 26 november 2015 niet geheel werd uitgevoerd zoals afgesproken.

Zij vordert voor mevrouw V. nog het loon gelijk aan de opzeggingstermijn van 8 maanden en 11 weken.

De raadsman van E.F. reageert hierop per officieel schrijven van 31 mei 2016, stellende dat alle gemaakte afspraken (zowel die in de dading betreffende de arbeidsovereenkomst als die in de dading betreffende de vereffening-verdeling van het huwelijksvemogen) keurig werden uitgevoerd (stuk 14 E.F.).

E.F. weigert dan ook een opzeggingsvergoeding te betalen.

6. Mevrouw V. raadpleegt daarop haar vakorganisatie.

Partijen wisselen dan nog enige correspondentie uit maar de standpunten kunnen niet worden verzoend (stuk 5 en 6 mevrouw V.).

Mevrouw V. blijft van mening dat haar nog een opzeggingsvergoeding toekomt.

Op 28 september 2016 gaat mevrouw V. over tot inleiding van de procedure.

III. ONTVANKELIJKHEID

1. De hoofdvordering

E.F. werpt met betrekking tot de initieel ingestelde vordering in limine litis de exceptie van dading op en verzoekt de rechtbank om de vordering van mevrouw V. onontvankelijk te verklaren.

Zij is van mening uitgevoerd te hebben hetgeen in de dading werd overeengekomen. Daarmee zijn volgens E.F. haar verbintenissen ten einde.

Mevrouw V. betwist ook niet dat de in de dading opgenomen bedragen ook daadwerkelijk aan haar werden uitbetaald.

Zij is enkel van mening dat de dading ook in de betaling van een opzeggingsvergoeding voorzag en dat E.F. nagelaten heeft de dading op dat vlak uit te voeren.

Onderhavig geschil betreft derhalve vooreerst een discussie omtrent de uitlegging van de inhoud van de dading.

Interpretatie van dadingen - principes

De dading wordt door art. 2044,1 B.W. als volgt gedefinieerd:

"Dading is een contract, waarbij partijen een gerezen geschil beëindigen, of een toekomstig geschil voorkomen.

Dit contract moet schriftelijk opgemaakt worden."

De moderne rechtsleer en rechtspraak definiëren de dading over het algemeen

als zijnde "het contract waardoor partijen een gerezen of toekomstig geschil

beëindigen door middel van wederzijdse toegevingen".

Hieruit kan worden afgeleid dat de dading in vier constitutieve elementen ontleed kan worden. Het is een contract (1) dat een reeds ontstane of toekomstige betwisting veronderstelt (2), waaraan partijen een einde willen stellen (3), door middel van wederzijdse toegevingen(4).

Overeenkomstig artikel 2052, eerste lid B.W. heeft de dading tussen partijen

kracht van gewijsde in hoogste aanleg. Het betreft hier een bijzondere toepassing van artikel 1134 B.W.

Eens een geschil beëindigd via een dading, kunnen partijen er niet meer op terugkomen.

Het is dus van het hoogste belang om te bepalen welke de draagwijdte van een dading is tussen de partijen.

De draagwijdte van de dading wordt besproken in de artikelen 2048 en 2049 van

het Burgerlijk Wetboek.

Artikel 2048 lijkt het idee van een strikte interpretatie van de dading te ondersteunen:

"Dadingen blijven beperkt tot hun voorwerp : wordt daarbij afstand gedaan van alle rechten, vorderingen en eisen, dan geldt zulks alleen voor hetgeen betrekking heeft op het geschil dat tot de dading aanleiding heeft gegeven."

Artikel 2049 daarentegen laat toe bij de interpretatie van de dading

verder te gaan dan de letterlijke bewoordingen. Het bepaalt immers:

"Dadingen regelen slechts de geschillen die daarin zijn begrepen, hetzij partijen hun bedoeling in bijzondere of in algemene bewoordingen hebben uitgedrukt, hetzij die bedoeling als een noodzakelijk gevolg wordt afgeleid van hetgeen is uitgedrukt."

Deze wetsartikelen herhalen in feite slechts wat het gemeen recht bepaalt met

betrekking tot de interpretatie van de overeenkomst in het algemeen.

Enerzijds is artikel 2049 B.W. de bevestiging van het principe dat de wil van

de partijen voorrang heeft op de uitgedrukte wil. Anderzijds bepaalt artikel

2048 B.W. dat in geval van twijfel de dading strikt geïnterpreteerd dient te

worden. Het verwijst hiermee naar artikel 1163 B.W. en herhaalt het principe

dat overeenkomsten - zeker die welke een afstand van recht tot voorwerp

hebben - tussen partijen restrictief dienen te worden uitgelegd.

Artikel 2049 B.W. lijkt bovendien te prevaleren boven artikel 2048 B.W.: bij de

interpretatie van een dading moet immers eerst worden getracht te achterhalen

wat de werkelijke wil van de partijen was. Wanneer deze echter niet met

zekerheid kan vastgesteld worden, moet de dading restrictief uitgelegd worden,

gelet op de afstand van rechten die partijen erin doen.

De afstand van een recht wordt immers niet vermoed en kan alleen afgeleid worden uit feiten die niet voor een andere interpretatie vatbaar zijn.

De interpretatie van de zin en de draagwijdte van de dadingsovereenkomst valt onder de vrije en soevereine beoordelingsbevoegdheid van de feitenrechter.

De essentiële leidraad bij de interpretatie van de dadingsovereenkomsten is althans toch in eerste instantie de tekst van de betreffende overeenkomst zelf.

Toepassing in casu

In casu is de rechtbank van oordeel dat de tekst van de dading van 26 november 2015 weinig ruimte laat voor interpretatie en/of discussie en de wil van de partijen bovendien zeer duidelijk uit de tekst van de dading kan worden afgeleid.

Mevrouw V. en de heer W. waren verwikkeld in een echtscheiding. Als gevolg hiervan diende mevrouw V. afstand te doen van haar rechten in E.F. (en werd zij daarvoor ook vergoed) en diende er begrijpelijkerwijze ook een einde te worden gesteld aan de arbeidsovereenkomst, hetgeen ook gebeurde op 17 oktober 2015.

Dat een en ander via een onmiddellijke verbreking van de arbeidsovereenkomst gebeurde mag ook niet verbazen, aangezien het niet evident was voor beide partijen om nog langer samen te werken.

Partijen stareten vervolgens onderhandelingen dewelke resulteren in twee dadingen op dezelfde dag, nl. 26 november 2015.

De rechtbank is uiteraard enkel geïnteresseerd in de dading omtrent de arbeidsrelatie (stuk 1 E.F.).

De rechtbank moet tot de volgende conclusies komen:

In casu werd een dading afgesloten conform artikel 2044 BW. Aan alle constitutieve elementen ervan werd voldaan.

In artikel 1 treffen partijen een uitdrukkelijk akkoord omtrent de posten die door E.F. nog zullen worden betaald, zijnde:

*Pro rata eindejaarspremie 2015

*Vakantiegeld uit dienst

Voorts maken partijen duidelijk de afspraak dat mevrouw V. gedurende de theoretische opzeggingstermijn van 8 maanden en 11 weken vrijgesteld wordt van prestaties (voor zover hierover al een akkoord diende te worden gesloten, gelet op het feit dat er geen opzeggingstermijn dient te worden gepresteerd bij een verbreking van de arbeidsovereenkomst...).

Er wordt echter met geen woord gerept over het uitbetalen van een opzeggingsvergoeding, noch maakt mevrouw V. daarover enig voorbehoud.

Afstand van recht wordt niet vermoed en dus moet een dading restrictief worden geïnterpreteerd. Dat is uiteraard correct, maar waar mevrouw V. aan voorbijgaat is dat zij in de dading wel degelijk expliciet afstand doet van haar ontslagvergoeding, op voorwaarde dat de posten in artikel 1 worden betaald.

De rechtbank verwijst naar artikel 2 van de dading alwaar in het tweede lid onder andere uitdrukkelijk afstand wordt gedaan van een "ontslagvergoeding".

Welnu, mevrouw V. betwist niet dat de eindejaarspremie pro rata 2015 en het vakantiegeld uit dienst inderdaad werden uitbetaald, zoals voorzien in artikel 1 van de dading.

In de rechtspraak is men het er unaniem over eens dat een met een dading strijdige vordering als onontvankelijk moet worden afgewezen.

Toepassing op de door mevrouw V. gestelde vorderingen

a.

De rechtbank moet vaststellen dat mevrouw V. initieel in hoofdorde en in ondergeschikte orde (?) wel degelijk de veroordeling tot betaling van een opzeggingsvergoeding ten belope van euro 33.904,22 bruto nastreefde, in meest ondergeschikte de betaling van het loon gelijk aan het loon voor de theoretisch te lopen opzeggingstermijn ten belope van euro 25.425,41 bruto, aangevuld met eindejaarspremie ( euro 2.118,76 bruto) en vakantiegeld ( euro 3.900,26 bruto) hierop.

In het inleidend verzoekschrift op tegenspraak werd de gerechtelijke ontbinding van de dading van 26 november 2015 niet nagestreefd.

Deze vorderingen zijn, gelet op het voorgaande, voor zover ze uiteindelijk respectievelijk in ondergeschikte orde en in meeste ondergeschikte orde worden gesteld alleszins onontvankelijk, gelet op de tussen partijen afgesloten dading.

b.

In haar conclusies van 8 maart 2017 streeft zij plots wél in hoofdorde de gerechtelijke ontbinding van de dading van 26 november 2015 na wegens niet-uitvoering ervan.

Dit is uiteraard een nieuwe vordering in toepassing van artikel 807 Gerechtelijk Wetboek.

Krachtens artikel 13 van het Gerechtelijk Wetboek is een tussenvordering iedere vordering die in de loop van het geding wordt ingesteld en ertoe strekt hetzij de oorspronkelijke vordering te wijzigen of nieuwe vorderingen tussen de partijen in te stellen, hetzij personen die nog niet in het geding zijn geroepen, erin te betrekken.

Men spreekt van een bijgevoegde of additionele vordering wanneer de tussenvordering het verlengstuk vormt van de gedinginleidende vordering en van een nieuwe vordering wanneer het voorwerp van de vordering wordt uitgebreid, gewijzigd of anders gekwalificeerd.

De rechtbank dient inderdaad de ontvankelijkheid van deze nieuwe vordering te onderzoeken.

Mevrouw V. steunt in feite haar vordering op artikel 1184 Burgerlijk Wetboek.

Een dading is namelijk een wederkerig contract waarbij de ontbindende voorwaarde altijd stilzwijgend begrepen is voor het geval dat een van de partijen haar verbintenissen niet nakomt. In dit geval is het contract niet van rechtswege ontbonden.

De ontbinding moet in rechte gevorderd worden en aan de verweerder kan naargelang van de omstandigheden uitstel worden verleend (zie artikel 1184 Burgerlijk Wetboek).

Het spreekt voor zich dat de Arbeidsrechtbank in casu de materieel bevoegde rechter is aangezien het een dading betreft omtrent een geschil die tot haar bevoegdheid behoort.

Tevens speelt in casu de gemeenrechtelijke verjaringstermijn van 10 jaar zodat de vordering ook tijdig werd ingesteld.

De nieuwe vordering in ontbinding van de dading van 26 november 2015 is derhalve ontvankelijk.

2. De tegenvordering

Er kan geen betwisting zijn omtrent het feit dat de tegenvordering van E.F. eveneens ontvankelijk is.

Ze werd tijdig ingesteld met een naar de vorm geldige akte, nl een conclusie (zie artikel 809 Gerechtelijk Wetboek).

Ook de tegenvordering is ontvankelijk.

IV. DE GROND VAN DE ZAAK

De rechtbank zal zich in dit bestek enkel uitspreken over de grond van de zaak aangaande de ‘nieuwe' vordering in ontbinding van de dading van 26 november 2015 en de tegenvordering.

a. De vordering in gerechtelijke ontbinding

De rechtbank wenst vooreerst te benadrukken dat mevrouw V. niet de nietigheid van de dading opwerpt krachtens de artikelen 2053-2057 Burgerlijk Wetboek.

Zij streeft enkel de ontbinding na wegens niet- of onvolledige uitvoering ervan door E.F..

Een dading is inderdaad een wederkerige overeenkomst waarbij de ontbindende voorwaarde altijd stilzwijgend begrepen is voor het geval dat een van de partijen haar verbintenissen niet nakomt. In dat geval is het contract niet van rechtswege ontbonden.

De ontbinding moet in rechte gevorderd worden en aan de verweerder kan naargelang van de omstandigheden uitstel worden verleend (zie artikel 1184 burgerlijk wetboek.

Er gelden drie algemene vereisten voor de toepassing van een gerechtelijke ontbinding:

*een wederkerig contract

*een toerekenbare niet-nakoming

*een voorafgaande ingebrekestelling

De bodemrechter oordeelt trouwens soeverein.

In casu kan niet worden betwist dat aan de eerste en derde voorwaarde is voldaan.

De raadsman van mevrouw V. heeft bij officieel schrijven van 18 mei 2016 duidelijk de onvolledige uitvoering van de dading aan de kaak gesteld (stuk 13 E.F.).

De rechtbank blijft echter op haar honger zitten voor wat betreft de tweede voorwaarde, nl. welke toerekenbare niet-nakoming kan E.F. in casu worden verweten?

Mevrouw V. beperkt zich enkel tot de stelling dat de dading van 26 november 2015 niet geheel werd uitgevoerd.

Letterlijk stelt zij in besluiten:

"Er wordt met geen woord gerept over het feit dat die vergoeding naar aanleiding van het einde van de arbeidsovereenkomst niet zal worden uitbetaald."

Mevrouw V. beroept zich op het rechtsbeginsel volgens hetwelk afstand van rechten niet worden vermoed en een dading aldus restrictief moet worden geïnterpreteerd.

Juridisch-technisch is dat uiteraard correct maar waar mevrouw V. echter aan voorbijgaat is dat zij in de dading wel degelijk expliciet afstand doet van haar ontslagvergoeding of loon voor de opzeggingstermijn, op voorwaarde dat de posten in artikel 1 worden betaald.

In die zin moet de zinssnede uit artikel 2 van de dading "Mits uitvoering en betaling van hetgeen hiervoor werd overeengekomen,..." worden gelezen.

Artikel 2, 2de lid van de dading wordt voor de goede orde geciteerd:

"Voormelde afspraken worden uitgevoerd en aanvaard, ten definitieve titel en voor slot van alle rekeningen, niets uitgezonderd. De werkneemster erkent dan ook dat buiten deze bedragen aan haar uit hoofde van de arbeidsovereenkomst niets meer verschuldigd is of zal zijn, en dat zij uit dien hoofde geen enkele vordering meer heeft of zal instellen, noch uit hoofde van loon, noch uit hoofde van premies, kosten, ontslagvergoeding, of enige andere vergoeding die zou kunnen verschuldigd zijn krachtens de voorheen bestaande arbeidsovereenkomst, toepasselijke Cao's of wetten, noch uit hoofde van interesten of gerechtskosten. Deze opsomming is niet limitatief".

In deze paragraaf doet mevrouw V. wel degelijk expliciet afstand van een "ontslagvergoeding" en van enig "loon".

Welnu, mevrouw V. betwist niet dat de eindejaarspremie pro rata 2015 en het vakantiegeld uit dienst inderdaad werden uitbetaald, zoals voorzien in artikel 1 van de dading.

De rechtbank ziet dan ook niet in in welke mate de dading door toedoen van E.F. niet uitgevoerd zou zijn.

Er kan in hoofde van E.F. geen toerekenbare tekortkoming worden aangetoond.

De vordering tot gerechtelijke ontbinding dient dan ook ongegrond te worden verklaard.

b. De tegenvordering

E.F. steunt haar tegenvordering wegens tergend en roekeloos geding op het feit dat mevrouw V. bij de ondertekening van de twee dadingen op 26 november 2015 akkoord zou zijn gegaan om de vordering in betaling van een opzeggingsvergoeding te laten vallen indien zij in de dading omtrent de vereffening-verdeling van het huwelijksvermogen een extra netto bedrag van euro 20.000,00 zou ontvangen.

Een en ander zou ook zo gerealiseerd zijn geweest en mevrouw V. zou in plaats van de voorziene opleg van euro 210.000,00 een opleg hebben ontvangen van euro 230.000,00.

Door thans de vordering in betaling van een opzeggingsvergoeding alsnog te stellen, althans de vordering in gerechtelijke ontbinding met uiteindelijke bedoeling om de opzeggingsvergoeding te kunnen opvorderen, verwijt zij mevrouw V. ‘een tweede maal langs de kassa te passeren'.

E.F. ervaart dit als tergend.

De raadsman van verwerende partij baseert zich hierbij op vertrouwelijke briefwisseling tussen hemzelf en de toenmalige raadslieden van mevrouw V. waaruit dit akkoord zou blijken (stukken 8 tot en met 11 E.F.).

Mevrouw V. vraagt om deze stukken te weren uit de debatten aangezien de raadsman van E.F. niet de toestemming heeft bekomen van de stafhouder om deze briefwisseling bij te brengen.

Artikel 113 van de Codex van 25 juni 2014 betreffende de deontologie voor advocaten bepaalt inderdaad dat vertrouwelijke briefwisseling enkel mits toestemming van de stafhouder in recht mag worden bijgebracht.

De raadsman van E.F. erkent dat ook met zoveel woorden in zijn officieel schrijven van 31.05.2016 aan de raadsman van mevrouw V., waar hij dreigt om de toestemming van de stafhouder te zullen vragen om deze briefwisseling bij te brengen (stuk 14 E.F.).

Het feit dat mevrouw V. zich intussen laat bijstaan door haar vakorganisatie ontneemt aan die briefwisseling volgens de rechtbank niet haar vertrouwelijk karakter.

De stukken 8 tot en met 11 dienen uit de debatten te worden geweerd.

De vordering in betaling van een schadevergoeding wegens tergend en roekeloos geding wordt dan ook afgewezen.

Een vordering is tergend of roekeloos wanneer zij werd ingesteld met lichtzinnige ondoordachtheid, met de bedoeling om te schaden of om het proces nodeloos te rekken.

Het is niet omdat een vordering onontvankelijk of ongegrond is, dat zij tergend en roekeloos is. Indien E.F. van oordeel is dat de vordering tergend en roekeloos is, dient zij dit aan te tonen en moet zij de bijzondere intentie die de tergende en roekeloze vordering kenmerkt, bewijzen.

E.F. slaagt niet in de op haar rustende bewijslast.

OM DEZE REDENEN

DE RECHTBANK:

Na naleving van de voorschriften van de wet van 15 juni 1935 op het gebruik van de talen in gerechtszaken.

Beslist de eerste kamer van de Arbeidsrechtbank, na beraad, OP TEGENSPRAAK:

Verklaart de vordering in gerechtelijke ontbinding van de dading van 26 november 2015 ontvankelijk, doch ongegrond.

Verklaart de in ondergeschikte orde gestelde vordering tot betaling van een opzeggingsvergoeding ten belope van euro 33.904,22 bruto onontvankelijk.

Verklaart de in uiterst ondergeschikte orde gestelde vordering tot betaling van een loon gelijk aan de opzeggingstermijn van 8 maanden en 11 weken, begroot op euro 25.425,41 bruto, het vakantiegeld hierop ten belope van euro 3.900,26 bruto en de eindejaarspremie hierop ten belope van euro 2.118,76 bruto eveneens onontvankelijk.

Verleent E.F. akte van haar tegenvordering.

Verklaart de tegenvordering van E.F. ontvankelijk doch ongegrond.

Veroordeelt mevrouw V. tot de kosten van het geding, in hoofde van E.F. begroot op euro 2400 rechtsplegingsvergoeding en in hoofde van mevrouw V. onbegroot gelaten, en aldus vereffend.

PDF document ECLI:BE:ARANT:2018:JUG.20180420.9