Court allows disability agency claim against municipality for bathroom renovation as necessary prosthesis for 80% disabled worker.

arbeidsrechtbank Antwerpen

afdeling Hasselt

Vonnis

1ste kamer

9 januari 2018

16/1215/A

In de zaak:

Het VLAAMS AGENTSCHAP VOOR PERSONEN MET EEN HANDICAP, met maatschappelijke zetel te 1030 Brussel, Koning Albert II-laan 37, ingeschreven in de

Kruispuntbank der Ondernemingen onder het nummer 0887.164.275,

eisende partij, vertegenwoordigd door Mr. VANDERVEKEN loco Mr. Rudi LECOUTRE, advocaat met

kantoor te 2018 Antwerp, De Damhouderestraat, 13.

Tegen:

1. ETHIAS NV, met maatschappelijke zetel te 4000 Luik, Rue des Croisiers 24 en met kantoren te 3500 Hasselt, Prins Bisschopssingel 73, ingeschreven in de Kruispuntbank der Ondernemingen onder het nummer 0404.484.654,

verwerende partij,

2. STAD TURNHOUT, vertegenwoordigd door haar College van Burgemeester en Schepenen, met kantoren te 2300 TURNHOUT, Campus Blairon 200, ingeschreven in de Kruispuntbank der Ondernemingen onder het nummer 0207.533.082,

vrijwillig tussenkomende partij,

vertegenwoordigd door Mr. Erik BOFFIN loco Mr. Marijke ZIMMERMAN en Mr. Vincent GILOT, advocaten met kantoor te 3500 Hasselt, P. Bellefroidlaan 12.

1. Procedure

De rechtbank heeft de volgende documenten ingezien:

* de inleidende dagvaarding, op 13 mei 2016 betekend door gerechtsdeurwaarder B.V., in vervanging van gerechtsdeurwaarder A.S., met kantoor gevestigd te NEERPELT;

het verzoekschrift tot vrijwillige tussenkomst door stad TURNHOUT, neergelegd ter griffie op 29 juni 2016;

* de besluiten voor eisende partij neergelegd ter griffie op 23 augustus 2016;

de besluiten voor de verwerende en de vrijwillig tussenkomende partij neergelegd ter griffie op

5 oktober 2016;

* de beschikking in toepassing van artikel 747§2 Ger.W. dd. 24 april 2017;

* de synthesebesluiten voor eisende partij naar de griffie gefaxt 16 juni 2017 en in origineel

neergelegd ter griffie op 19 juni 2017;

de synthesebesluiten voor de verwerende en de vrijwillig tussenkomende partij neergelegd

ter griffie op 5 juli 2017;

de stukken van de partijen;

het proces verbaal van terechtzitting van 20 september 2017;

De partijen werden alsdan in hun middelen en besluiten gehoord en het werd hen toegestaan ongepubliceerde rechtspraak waarnaar zij verwezen neer te leggen ter griffie uiterlijk op 4 oktober 2017, waarna de debatten ambtshalve werden gesloten en de zaak voor schriftelijk advies werd medegedeeld aan het Openbaar Ministerie; het advies van het openbaar ministerie neergelegd ter griffie op 18 oktober 2017; de repliek op het advies door de raadsman van eisende partij neergelegd ter griffie op 6 november 2017 en vergezeld van 1 stuk meer bepaald het arrest van het Hof van Cassatie van 9 oktober 2017 waarbij het cassatieberoep tegen het arrest van het Arbeidshof Gent, afdeling Brugge van 9 oktober 2014, werd verworpen;

de uitspraak van het vonnis werd op 6 december 2017 uitgesteld naar 8 januari 2018.

De ontvankelijkheid van de vordering wordt niet betwist en door de rechtbank worden geen middelen van niet ontvankelijkheid, die ambtshalve dienen te worden opgeworpen, vastgesteld ,zodat de vordering ontvankelijk is.

2. Feiten

2.1.

De heer P.W. werd op 4 april 1987 het slachtoffer van een arbeidsongeval toen hij als politieagent van de stad TURNHOUT een schotwonde in het hoofd opliep met zeer ernstig hersentrauma tot gevolg.

Dit ongeval werd door de stad TURNHOUT erkend als arbeidsongeval in de zin van de wet van 3 juli 1967 op de Arbeidsongevallen in de publieke sector. De letsels werden geconsolideerd op 9 september 1988 met uitwerking vanaf 1 maart 1989 ( tijdstip van halftijdse wedertewerkstelling). Ingevolge een belangrijke parapese en psychische klachten werden een blijvende arbeidsongeschiktheid van 80% en 10% hulp van derden vanaf 1 februari 1989 vastgesteld en met akkoord van het slachtoffer opgenomen in een Besluit van de Gemeenteraad. Binnen de herzieningstermijn trad geen evolutie op in de toestand van het slachtoffer die een aanvraag tot herziening zou rechtvaardigen. Een aanvraag tot uitkering van 1/3 van de waarde van de rente in kapitaal werd goedgekeurd door de stad TURNHOUT op 9 november 1992.

2.2.

Ten gevolge van het voormelde arbeidsongeval had de heer P. tussenkomst gevraagd van

Het Vlaams Fonds voor personen met een handicap in de kosten van badkanneraanpassingen.

Het Vlaams Fonds verleende navolgende tussenkomsten:

handgrepen badkamer: 798,75 EUR

douchestoel : 434,95 EUR

renovatie badkamer :4.143,22 EUR

Zij vorderde terugbetaling van deze kosten van de stad TURNHOUT.

De douchestoel en de handgrepen werden terugbetaald.

De kosten renovatie badkamer zijn volgens de vrijwillig tussenkomende partij niet verschuldigd zodat eisende partij een procedure bij deze rechtbank inleidde.

3. Vordering

Eisende partij vordert de stad TURNHOUT te veroordelen

tot de terugbetaling van een bedrag van 4.143,22 EUR meer de vergoedende intresten vanaf 24 november 2014 en de gerechtelijke intresten, zijnde de tussenkomsten van het VAPH ten voordele van de heer W.P. in de aanpassingen van de badkamer, nl. vervangen bad/douche door een inloopdouche, wijzigen draairichting deur, plaatsen onderrijdbaar lavabo, toiletstoel op hoogte;

- tot betaling van de gerechtskosten, in hoofde van eisende partij begroot op de dagvaardingskosten (151,35 EUR) en 780,00 EUR rechtsplegingsvergoeding.

Eisende partij vorderde met dagvaarding de veroordeling van ETHIAS NV.

De stad TURNHOUT kwam vrijwillig tussen zodat eisende partij vordert ETHIAS NV buiten zake te stellen en haar akte te verlenen dat ze haar oorspronkelijke vordering herneemt lastens de vrijwillig tussenkomende partij, de stad TURNHOUT.

4. Middelen van de partijen, advies Openbaar Ministerie, repliek op het advies door eisende partij en beoordeling

4.1. Buiten zake stellen van ETHIAS

Eisende partij verwijst naar artikel 16 van de wet van 3 juli 1967 op arbeidsongevallen in de publieke sector, stelt haar vordering ten aanzien van de stad TURNHOUT en vraagt ETHIAS NV buiten zaken te stellen zonder kosten .

ETHIAS NV is van oordeel dat de oorspronkelijke vordering opzichtens haar niet ontvankelijk is.

Zij verzoekt minstens buiten zake gesteld te worden nu eisende partij de vordering niet langer handhaaft opzichtens haar.

Het Openbaar Ministerie adviseert ETHIAS NV buiten zaken te stellen en verwijst naar artikel 16 van de wet van 3 juli 1967 op de arbeidsongevallen in de publieke sector op grond waarvan de vordering dient gesteld te worden tegen de stad TURNHOUT.

De rechtbank willigt het verzoek van de partijen tot het buiten zaken stellen van ETHIAS NV in.

Zij verwijst evenwel - enkel ten informatieve titel - naar het arrest dd. 13 juni 2005 'van het Arbeidshof Antwerpen afdeling Antwerpen waarin het Hof een ander standpunt inneemt:

"De tewerkstellende overheid is de rechtstreekse schuldenaar van de vergoedingen waarop de (Arbeidshof Antwerpen afdeling Antwerpen 13 juni 2005, juridat) gesubsidieerde contractuele werknemer die slachtoffer is van een arbeidsongeval, aanspraak kan maken.

Een en ander sluit niet uit dat het slachtoffer toch een rechtstreekse vordering heeft tegen de verzekeraar, gezien zijn belang in de zin van artike117 en 18 van het Gerechtelijk Wetboek. Dit is des te meer het geval vermits er in casu een verzekeringsovereenkomst werd afgesloten tussen de tewerkstellende overheid en de verzekeringsmaatschappij en vermits laatstgenoemde overging tot het betalen van vergoedingen aan het slachtoffer."

4.2. De grond van de zaak

Eisende partij besluit als volgt:

"Onder de toepassing van het oude artikel 35 van het KB van 21 december 1971 bestaat er geen discussie over het feit dat de tussenkomsten van concluante ten voordele van het slachtoffer van het arbeidsongeval dienen te worden terugbetaald.

Bij KB van 5 juni 2007, in werking getreden op de dag van bekendmaking in het Belgisch Staatsblad, zijnde 22 juni 2007, werd artikel 35 van het KB van 21 december 1971 tot uitvoering van artikel 28 van de arbeidsongevallenwet van 10 apri11971, aangepast als volgt:

"worden als prothesen of orthopedisch toestel aanzien:

1. de eigenlijke prothesen of het eigenlijke orthopedisch toestel;

2. alle functionele bijhorigheden;

3. het reservetoestel, naar gelang van de aard van de letsels;

4. de volgende aanpassingen aan de woning:

- de traplift,

- de monolift.

Het slachtoffer heeft recht op prothesen of orthopedische toestellen waarvan de noodzakelijkheid erkend wordt op het ogenblik van de bekrachtiging van de overeenkomst tussen partijen of de beslissing bedoeld in artikel 24 van de wet of op elk ander ogenblik."

Wat betreft de toepassing in de tijd van het KB van 5 juni 2007, moet deze worden onderzocht op aanwijzingen over haar temporele werking. Wanneer het onduidelijk is welk aanknopingspunt ter zake dienend is, moet men teruggrijpen naar het rechtsfeit dat gewoonlijk als het juridisch zwaartepunt van de rechtsverhouding wordt beschouwd.

Uit het tweede lid van het vernieuwde artikel 35 van het KB van 21 december 1971 kan afgeleid worden dat het meest relevante aanknopingspunt ter zake het ogenblik is waarop het recht op prothesen en orthopedische toestellen definitief wordt vastgelegd. Dit ogenblik is manifest de homologatie van het tussen partijen tot stand gekomen akkoord of de definitieve beslissing van de bevoegde rechtbank over de vergoedingen waarop aanspraak kan gemaakt worden door het slachtoffer naar aanleiding van het ongeval.

De rechter past daarbij een reeds bestaand recht van het slachtoffer toe. Hij oordeelt enkel over de noodzakelijkheid ervan, doch hij creëert daarbij geen nieuw recht. Dat potentieel recht (in functie van de navolgende erkenning van de noodzakelijkheid ervan door de feitenrechter) ontstaat voor het slachtoffer van een arbeidsongeval op basis van artikel 28 AOW. Het is afhankelijk van het ogenblik van het ongeval en de consolidatiedatum van de letsels; niet van de navolgende beoordeling door de rechter van het noodzakelijk karakter ervan.

Zo maakte het Arbeidshof te Gent een correcte toepassing van dit principe in zijn arrest dd. 8 november 2012 (juridat) door te stellen dat het KB van 5 juni 2007 tot wijziging van artikel 35 van het KB van 21 december 1971"(...) niet onmiddellijk van toepassing [is] op lopende gedingen. Zij is bijgevolg niet van toepassing wanneer het ongeval en de consolidatiedatum dateren van voor de inwerkingtreding van het KB van 5 juni 2007 tot wijziging van artikel 35 van het KB van 21 december 1971 houdende uitvoering van sommige bepalingen van de AOW.". De rechtsleer sluit zich hierbij aan."

Eisende partij verwijst in dit verband ook naar een arrest van het Arbeidshof Gent afdeling Brugge van 9 oktober 2014 dat zij ons inmiddels overmaakte en naar een bijdrage in Arbeidsongevallen Kluwer van ANKAERT, VERDEYEN en J. PUT "geneeskundige verzorging, 2.4/17,143.

Vervolgens houdt eisende partij - geargumenteerd - voor dat ook na 5 juni 2007 de opsomming een niet limitatief karakter heeft, maar louter als een precisering moet worden geïnterpreteerd.

Zij verwijst ondermeer naar de interpretatie in het arrest van het Arbeidshof t e Gent afdeling Brugge dd. 9 oktober 2014 :

"Er staat daarentegen niet vermeld dat 'enkel' de traplift en de monolift onder de noemer aanpassingen van de woning dienen te worden aanzien als een prothese of orthopedisch toestel.".

Tenslotte houdt zij voor dat — zo de rechtbank alsnog van oordeel is dat artikel 35 van het KB van 21 december 1971 limitatief moet worden geïnterpreteerd - de Koning zijn bevoegdheid

overschreed met het uitvaardigen van het KB van 5 juni 2007 door te bepalen welke soort van prothesen terugbetaald kunnen worden.

"De tussenkomst van de Koning is niet beperkt tot het louter bepalen van de voorwaarden voor de uitoefening van zijn recht op vergoeding van de prothesen, maar hij beperkte daarenboven het recht zelf van het slachtoffer van een arbeidsongeval, dat het op basis van artikel 28 AOW

had/heeft, tot enkel de kosten van de traplift en de monolift. Deze bevoegdheid tot het inperken van het basisrecht zelf had hij op basis van de bekomen machtiging niet."

"Dat de werken in de badkamer van de heer P. noodzakelijk waren en nodig waren ten gevolge van het arbeidsongeval waar hij slachtoffer van werd staat buiten kijf. Deze werden dus niet enkel verricht om 'comfortredenen'. Het tegenovergestelde beweren houdt geen steek. De door concluante bijgebrachte stukken geven blijk van de noodzakelijkheid van de uitgevoerde werken alsook van het oorzakelijk verband met het arbeidsongeval.

Indien de Rechtbank zou menen dat dit desalniettemin niet bewezen is, verzoekt concluante om de aanstelling van geneesheer-deskundige opdat deze zou kunnen vaststellen dat de uitgevoerde werken waarvoor vergoeding gevorderd wordt wel degelijk noodzakelijk waren alsook een gevolg zijn van het arbeidsongeval", zo motiveert eisende partij de noodzaak van de aanpassingswerken.

De vrijwillig tussenkomende partij

De stad TURNHOUT is de mening toegedaan dat ingevolge de zeer duidelijke bepaling van artikel 35 KB 21 december 1971 enkel een aantal zeer beperkte woningaanpassingen als prothese in de zin van artikel 28 van de Wet van 10 april 1971 kunnen worden aanzien meer bepaald de traplift en de monolift.

Het ongeval dateert van 4 april 1987 en de beperking betreffende de vergoedbare woningaanpassingen ingevoerd middels artikel 3 KB 5 juni 2007 trad in werking op 22 juni 2007.

Dit belet evenwel niet — steeds volgens de vrijwillig tussenkomende partij — dat deze bepaling niet toepasselijk is. Zij verwijst in dit verband naar de rechtspraak van het Arbeidshof Antwerpen en de Arbeidsrechtbank Hasselt. Zij onderstreept en motiveert uitgebreid het onbetwistbaar feit dat artikel 35 zoals aangevuld door artikel 3 KB 5 juni 2007 een limitatief karakter heeft zodat andere aanpassingen van de woning niet in aanmerking komen voor vergoeding op basis van de arbeidsongevallenwetgeving. Het slachtoffer kan zich hiervoor wenden tot andere overheidsinstellingen zoals bij het VAPH.

De stad TURNHOUT betwist eveneens dat art. 35 KB 21.12.1971 "strijdig" zou zijn met art. 28 Wet 10.04.1971 hetzij de wet zou wijzigen en daardoor in toepassing van art. 159 Grondwet niet zou dienen toegepast te worden door de rechter.

"Alwaar art. 28 Wet Arbeidsongevallen immers een recht schept in hoofde van het slachtoffer op de vergoeding lastens de arbeidsongevallenverzekeraar van de geneeskundige, heelkundige, farmaceutische en verplegingskosten die nodig zijn ingevolge het ongeval, is dit anders voor wat betreft de prothesen en orthesen.

Op dit laatste punt voorziet art. 28 Arbeidsongevallenwet immers niet in een onbeperkte terugbetaling door de arbeidsongevailenverzekeraar, doch wordt uitdrukkelijk voorzien dat de Koning de voorwaarden kan voorzien en opleggen en waaraan deze prothesen en orthopedische toestellen dienen te voldoen.

Welnu, in het (gewijzigde) art. 35 KB 21.12.1971 worden vervolgens de voorwaarden waaraan dergelijke prothese of orthese dienen te voldoen, aangegeven en waarbij dus wordt voorzien dat het dient te handelen om de "eigenlijke" prothese of orthopedisch toestel en voor wat betreft de aanpassingen aan de woning, dat het dient te handelen om een traplift of monolift.

Onder deze voorwaarde, nl. dat het handelt om een traplift of monolift, kan het slachtoffer de terugbetaling bekomen vanwege de arbeidsongevallenverzekeraar.

Gezien art. 28 Wet Arbeidsongevallen dus voor wat betreft de protheses en orthopedische toestellen geen onbeperkt recht in hoofde van het slachtoffer instelt - dit dus in tegenstelling met de vergoeding van geneeskundige, heelkundige, farmaceutische en verplegingskosten en dewelke enkel dienen "nodig" te zijn ingevolge het ongeval - doch voor wat betreft de prothesen en orthopedische toestellen verwijst naar de voorwaarden dewelke dienaangaande door de Koning werden bepaald, kan art. 35 KB 21.12.1971 dus ook geen wijziging of beperking van het aan het slachtoffer toegekende recht inhouden op dit punt.

De vergoedbare woningaanpassingen dienen dus beperkt te blijven tot de in art. 35 KB 21.12.1971 voorziene traplift en monolift en de vordering uit hoofde van de badkameraanpassin gen is dan ook zonder meer ongegrond."

Hoogst ondergeschikt verzoekt de vrijwillig tussenkomende partij, minstens en dit vooraleer verder ten gronde recht te doen, een geneesheer deskundige aan te stellen met de opdracht advies te verlenen betreffende de vraag "Is er sedert consolidatie een onvoorziene wijziging in de toestand van de getroffene opgetreden waardoor een aanpassing van de badkamer nodig en noodzakelijk is in het kader van het aangehaald arbeidsongeval of is deze aanpassing louter een gevolg van het ouder worden van de getroffene om diens comfort uit te breiden."

Het advies van het Openbaar Ministerie

Het Openbaar Ministerie is de mening toegedaan dat artikel 35 KB 21 december 1971 zoals gewijzigd middels artikel 3 KB 5 juni 2007 toepasselijk is op huidig geschil omdat de aanvraag tot aanpassing van de badkamer na de inwerkingtreding werd gedaan en er in dat verband nog een uitspraak is gedaan.

Artikel 35 KB 21 december 1971 in gewijzigde vorm is limitatief zodat de vergoedbare woningaanpassingen beperkt dienen te blijven tot de in het artikel voorziene traplift en monolift.

Het advies strekt ertoe de vordering als ongegrond af te wijzen.

De repliek op het advies van het Openbaar Ministerie

De eisende partij verwijst naar het arrest van het Hof van Cassatie van 9 oktober 2017 waarbij het cassatieberoep tegen het arrest Arbeidshof Gent afdeling Brugge dd. oktober 2014 werd

verworpen.

Beoordeling

Prothesen en orthopedische toestellen, zoals deze in de wet op de arbeidsongevallen zijn voorzien, beogen het slachtoffer in zijn restfuncties zo optimaal mogelijk te laten functioneren.

Voor de toepassing van die bepalingen hebben prothesen en orthopedische toestellen de betekenis van kunst- en hulpmiddelen die een valide persoon niet behoeft en die als gevolg van het ongeval nodig zijn om aangetaste en verzwakte lichaamsdelen te steunen of te vervangen dan wel het gebruik of de functies ervan te bevorderen.'

De begrippen prothesen en orthopedische toestellen dienen zodoende extensief te worden geïnterpreteerd teneinde te voldoen aan het opzet van de wetgever om het slachtoffer zo ver mogelijk te begeleiden en te vergoeden opdat hij zo weinig mogelijk welzijnsverlies of

gezondheidsschade zou ondervinden en zijn sociaal functioneren zou kunnen optimaliseren...Het zijn apparaten die van aard kunnen zijn een fysieke toestand te herstellen die zoveel mogelijk de vroegere toestand benadert. Het is niet vereist dat de werking van de apparaten uiteindelijk de arbeidsongeschiktheid verminderd heeft. Het volstaat dat ze nuttig zijn...3

2 Cass. 15 oktober 1990, Arr.Cass., 1990-91,180, met conclusie van advocaat-generaal Lenaerts. Arbeidshof Antwerpen, Afdeling Limburg, arrest dd.13 maart 2002 AR 2000/395, www.juridat.be

De functie van een orgaan moet niet alleen in de strikt fysiologische zin begrepen worden, maar ook in zijn sociale waarde: de toestellen en hulpmiddelen hebben tot doel de herinschakeling van het slachtoffer in een zo normaal mogelijk leven te bevorderen.

De vragen die gelet op de betwisting in deze zaak dienen beantwoord te worden zijn de volgende:

Kunnen de kosten voor de renovatie van de badkamer - dit zijn de aanpassingen uitgevoerd in functie van de handicap van de heer P. - als prothese worden aanzien en zo ja voldoet de heer P. aan de voorwaarden voor toekenning ervan?

De vraag of de aanpassingen/renovatie badkamer als een prothese dient beschouwd in het licht van artikel 28 van de wet van 10 april 1971 en de (wijzigende) uitvoeringsbesluiten dient volgens de rechtbank positief te worden beantwoord op grond van navolgende motieven:

Het Hof van Cassatie heeft in zijn arrest van 22 juni 2009 aanvaard dat een aanpassing van de woning in bepaalde omstandigheden een prothese kan zijn:

"Krachtens artikel 28 van de Arbeidsongevallenwet, heeft de getroffene van een arbeidsongeval recht op de geneeskundige, heelkundige, farmaceutische en verplegingszorgen en, onder de voorwaarden bepaald door de Koning, op de prothesen en orthopedische toestellen die ingevolge het ongeval nodig zijn. Krachtens artikel 35 van het koninklijk besluit van 21 december 1971 houdende uitvoering van sommige bepalingen van de arbeidsongevallenwet van 10 april 1971, zoals te dezen van toepassing, worden als prothese of orthopedisch toestel aangezien:

- de eigenlijke prothese of het eigenlijke orthopedisch toestel;

- alle functionele bijhorigheden;

- het reservetoestel, naargelang van de aard van de letsels.

4. Voor de toepassing van de voormelde bepalingen hebben prothesen en orthopedische toestellen de betekenis van kunst- en hulpmiddelen die een valide persoon niet behoeft en die als gevolg van het arbeidsongeval nodig zijn om aangetaste of verzwakte lichaamsdelen te steunen of te vervangen dan wel het gebruik of de functies ervan te bevorderen.

De bouw van een aangepaste badkamer kan in bepaalde omstandigheden een hulpmiddel zijn dat nodig is om het gebruik of de functies van de aangetaste of verzwakte lichaamsdelen van het slachtoffer van een arbeidsongeval te bevorderen.

In zoverre het middel ervan uitgaat dat de aanpassing van de inrichting van een badkamer aan de invaliditeit van de getroffene in geen geval kan worden beschouwd als een prothese, faalt het naar recht."5 (Arbeidsrechtbank Antwerpen, 1 februari 1996, Soc.Kron. 1997,84 juridat)

Inmiddels werd bij KB van 5 juni 2007, in werking getreden op de dag van bekendmaking in het Belgisch Staatsblad, zijnde 22 juni 2007, artikel 35 van het KB van 21 december 1971 tot uitvoering van artikel 28 van de arbeidsongevallenwet van 10 april 1971, gewijzigd als volgt:

"Worden als prothesen of orthopedisch toestel aanzien:

1. de eigenlijke prothesen of het eigenlijke orthopedisch toestel;

2. alle functionele bijhorigheden;

3. het reservetoestel, naar gelang van de aard van de letsels;

4. de volgende aanpassingen aan de woning:

- de traplift,

- de monolift.

Het slachtoffer heeft recht op prothesen of orthopedische toestellen waarvan de noodzakelijkheid erkend wordt op het ogenblik van de bekrachtiging van de overeenkomst tussen partijen of de beslissing bedoeld in artikel 24 van de wet of op elk ander ogenblik."

Voor wat de toepassing van de wet in de tijd betreft, sluit de rechtbank zich aan bij de arresten van het Arbeidshof Antwerpen dd.13 december 2010 6 en Arbeidshof Antwerpen afdeling Hasselt dd. 17 maart 2014

De aanpassing werd door de heer P. slechts op 31 oktober 2013 gevraagd. Er is tot op heden nog geen definitieve beslissing omtrent de toekenning in het kader van de arbeidsongevallenwet. Aldus is de nieuwe regeling van toepassing op dit geschil.

Voor wat betreft het limitatief karakter van artikel 35 van het KB van 21 december 1971 in de huidige versie, sluit de rechtbank zich aan bij het standpunt verwoord in het arrest van het Arbeidshof té Gent, afdeling Brugge dd. 9 oktober 2014,2013/AR/254, waarnaar eisende partij verwijst en dat zij uiteindelijk bijbracht.

"Het hof volgt de redenering van geïntimeerde en van de eerste rechters niet dat de opgegeven lijst als limitatief dient beschouwd te worden. In artikel 35, eerste lid, 4 a van het betreffende Koninklijk besluit wordt louter gesteld dat de traplift en monolift te beschouwen zijn als een prothese of orthopedisch toestel. Er staat daarentegen niet vermeld dat 'enkel' de traplift en da monolift onder de noemer aanpassingen van de woning dienen aanzien te worden als een prothese of orthopedisch toestel.

Het mandaat aan de Koning, verleend Ingevolge artikel 28 van de Arbeidsongevallenwet, laat niet toe te besluiten dat de Koning toegelaten werd een limitatieve lijst op te stellen van de aanpassingen aan de woning (zie ook arbh. Luik, afd. Namen, 8 januari 2009, A.R. 7.553/2004, wwwjuridat.be )"

Het cassatieberoep tegen dit arrest werd verworpen in het arrest van 9 oktober 2017 (bijgebracht door eisende partij samen met haar repliek op het advies van het Openbaar Ministerie) op grond van volgende motieven:

(juridat 7 RW 2016-2017,867 e.v.)

"1. Krachtens artikel 28 Arbeidsongevallenwet heeft de getroffene recht op de geneeskundige, heelkundige, farmaceutische en verplegingszorgen en, onder de

voorwaarden bepaald door de Koning, op de prothesen en orthopedische toestellen die ingevolge het ongeval nodig zijn.

Krachtens artikel 35, eerste lid, van het Koninklijk Besluit van 21 december 1971 houdende uitvoering van sommige bepalingen van de arbeidsongevallenwet van

10 april 1971 worden als prothese of orthopedisch toestel aangezien:

10 de eigenlijke prothese of het eigenlijk orthopedisch toestel;

20 alle functionele bijhorigheden;

3° het reservetoestel, naargelang de aard van de letsels;

40 de volgende aanpassingswerken aan de woning:

- de traplift;

- de monolift.

Krachtens het tweede lid van dit artikel heeft het slachtoffer recht op prothesen of orthopedische toestellen waarvan de noodzakelijkheid erkend wordt op het ogenblik

van de bekrachtiging van de overeenkomst tussen de partijen of van de beslissing bedoeld in artikel 24 van de wet of op elk ander ogenblik.

2. Voor de toepassing van de voormelde bepalingen hebben prothesen en orthopedische toestellen de betekenis van kunst- en hulpmiddelen die een valide persoon niet behoeft en die als gevolg van het arbeidsongeval nodig zijn om aangetaste of verzwakte lichaamsdelen te steunen of te vervangen dan wel het gebruik of de functies ervan te bevorderen.

Aanpassingswerken aan de woning kunnen in bepaalde omstandigheden een hulpmiddel zijn dat nodig is om het gebruik of de functies van de aangetaste of

verzwakte lichaamsdelen van het slachtoffer van een arbeidsongeval te bevorderen.

3. Uit de wetsgeschiedenis blijkt niet dat de wetgever aan de Koning de macht heeft verleend het recht van het slachtoffer op noodzakelijke prothesen of orthopedische

toestellen in te perken, doch hem wel heeft opgedragen de toekenningsvoorwaarden ervan te preciseren.

Artikel 35, eerste lid, 4°, van het Koninklijk Besluit van 21 december 1971 kan dan ook niet worden aangezien als een limitatieve lijst van de aanpassingswerken

aan een woning die als een prothese of een orthopedisch toestel kunnen warden aangezien.

Het middel dat geheel van een andere rechtsopvatting uitgaat en op die grond aanvoert dat een automatische garagepoortopener niet als een prothese of orthopedisch

toestel kan worden aangezien, faalt naar recht."(repliek advies OM met bijgevoegd het arrest)

De rechtbank sluit zich aan bij dit arrest van het Hof van Cassatie.

De gevraagde en uitgevoerde aanpassingen/renovatie badkamer kunnen aldus als prothese worden beschouwd.

Voldoet de heer P. aan de voorwaarden voor de toekenning ervan?

De heer P. hield aan het arbeidsongeval een belangrijke parapese over en psychische klachten waarvoor hem een blijvende arbeidsongeschiktheid van 80% werd toegekend en 10% hulp van derden. Het is duidelijk dat de heer P. aldus zelf moet instaan voor een groot deel van zijn dagelijkse behoeften waaronder toilet en hygiëne.

De vraag of deze "prothese" zijnde de aanpassingen aan de badkamer in functie van zijn handicap, overeenkomstig artikel 28 van de wet van 10 april 1971 "nodig" is dient gelet op de blijvende arbeidsongeschiktheid van 80% die hem werd toegekend en de hulp van derden die slechts 10 % bedraagt bevestigend te worden beantwoord.

De vordering is aldus gegrond.

De rechtbank heeft de voorschriften van de wet van 15 juni 1935 op het taalgebruik in gerechtszaken nageleefd.

OM DEZE REDENEN

BESLIST DE ARBEIDSRECHTBANK

Op tegenspraak en na beraadslaging.

ETHIAS NV buiten zake te stellen.

De stad TURNHOUT, vertegenwoordigd door haar College van Burgemeester en

Schepenen, met kantoren te 2300 TURNHOUT, Campus Blairon 200, akte te verlenen van de vrijwillige tussenkomst.

De vrijwillige tussenkomst ontvankelijk te verklaren.

Eisende partij akte te verlenen dat ze haar oorspronkelijke vordering herneemt lastens de vrijwillig tussenkomende partij de stad TURNHOUT en deze vordering ontvankelijk en gegrond te verklaren.

Diensvolgens de vrijwillig tussenkomende partij te veroordelen tot betaling aan eisende partij van het bedrag van 4.143,22 EUR meer de vergoedende interesten vanaf 24 november 2014 en de gerechtelijke interesten.

De vrijwillig tussenkomende partij te verwijzen in de gerechtskosten.

De kosten in hoofde van eisende partij, begroot op 151,35 EUR dagvaardingskosten en 780 EUR rechtsplegingsvergoeding dienovereenkomstig krachtens artikel 1017, eerste lid Ger.W. te vereffenen en in hoofde van de stad TURNHOUT onvereffend te laten IA gebrek aan het neerleggen van een kostenstaat.

...

en uitgesproken op NEGEN JANUARI TWEEDUIZEND ACHTTIEN in de openbare terechtzitting van de Arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Hasselt, door voormelde voorzitter van de kamer met bijstand van de heer B.V.

PDF document ECLI:BE:ARANT:2018:JUG.20180109.11