Appeal dismissed; social service denied installation premium due to lack of homelessness status and late request.
Synthèse Legislator
Généré par l'IAThe Court of Appeal declared the appeal admissible but upheld the first-instance judgment against the applicant. The applicant argued she had verbally requested an installation premium during an intake interview, while the social service denied it citing her lack of homelessness status and the late timing of the formal request. The court ruled that the applicant's continued residence in a furnished apartment meant she did not meet the legal definition of a homeless person, and the verbal claim did not create a right to a decision.
Regeste Legislator
Généré par l'IAArt. 14, §3 RMI-wet; Art. 580, 8°, c) Ger.W.: The right to an installation premium is contingent upon the applicant meeting specific criteria, such as homelessness status, at the time of the request, and a verbal claim does not establish a legal right to a subsequent decision.
Mots-clés
Généré par l'IADispositions légales citées
Généré par l'IADécisions connexes
Généré par l'IATexte complet
Arbeidshof Antwerpen
Afdeling Hasselt
AR 2017/AH/236
15 juni 2018
10de kamer
J I D L, wonend te
met als raadsman mr. H E, advocaat te T,
tegen:
O T, gevestigd te
met als raadsman mr. D L, advocaat te T,
voor wie pleit mr. B N, advocaat te H.
Het hoger beroep is gericht tegen het vonnis van 12 oktober 2017 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Tongeren.
Het arbeidshof past de wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken toe.
Advocaat-generaal J D gaf namens het openbaar ministerie mondeling advies op de zitting van 18 mei 2018, waarover partijen werden gehoord in hun opmerkingen.
1. Ontvankelijkheid
Met een verzoekschrift, neergelegd ter griffie van dit hof op 15 november 2017, tekende mevrouw J hoger beroep aan tegen een vonnis van 12 oktober 2017 (AR 17/764/A) van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Tongeren.
Het vonnis werd aan mevrouw J ter kennis gebracht overeenkomstig artikel 792, tweede lid, Ger.W., bij gerechtsbrief op 17 oktober 2017.
Het hoger beroep werd tijdig ingesteld, is regelmatig naar vorm en ontvankelijk.
2. Feiten en voorafgaande procedure
Mevrouw J, geboren op 6 oktober 1997, bezit de Belgische nationaliteit. Zij volgt de studierichting verpleegkunde aan de PXL te Hasselt.
Wegens een problematische thuissituatie werd zij op 12 augustus 2014 via het Comité Bij-zondere Jeugdzorg geplaatst binnen VZW H S-A te Z. Zij volgde er kamertraining tot 8 juli 2016.
Naar aanleiding van een intakegesprek van 20 mei 2016 op het O van T besliste het bijzonder comité sociale dienst op 21 juni 2016 om mevrouw J een aanvullend leefloon toe te kennen, alsook een terugvorderbare financiële steun in betaling van de huurwaarborg en eerste maand huur. Mevrouw J stelt dat zij tijdens voornoemd intakegesprek tevens een installatiepremie vroeg.
Sinds 1 juli 2016 betrekt mevrouw J, onder het stelsel van begeleid zelfstandig wonen, een appartement op huidig adres te T. Bij beslissing van 26 juli 2016 werd haar een aanvullende financiële steun als tussenkomst in de woonstkosten toegekend en werd het bedrag van het aanvullend leefloon berekend op basis van wisselende inkomsten, gezien het gedane vakantiewerk en de combinatie van studies met weekendwerk.
Met een schrijven van 27 februari 2017 werd via Begeleid Zelfstandig Wonen voor mevrouw J een installatiepremie aangevraagd, aanvraag die nadien ook door mevrouw J zelf werd geformuleerd op 17 maart 2017.
Het bijzonder comité sociale dienst besliste op 21 maart 2017 geen installatiepremie toe te kennen aan mevrouw J, met als reden:
"- gelet op de inhoud van het sociaal verslag;
-betrokkene op het moment van de aanvraag niet voldoet aan de voorwaarden namelijk het verliezen van het
statuut van een dakloze;
-deze aanvraag niet gebeurde binnen een redelijke termijn na verhuis waardoor de premie niet meer kan wor-
den aangewend voor het beoogde doel."
Deze beslissing werd per aangetekende post aan mevrouw J verstuurd op 24 maart 2017.
Mevrouw J -bij wie op 15 mei 2017 een huisbezoek door het O werd afgelegd met als conclusie dat zij over het nodige meubilair en inboedel beschikte- tekende tegen de weigeringsbeslissing van de installatiepremie verhaal aan bij de arbeidsrechtbank Antwer-pen, afdeling Tongeren, met een verzoekschrift, neergelegd ter griffie op 20 juni 2017.
In hun vonnis van 12 oktober 2017 verklaarden de eerste rechters de vordering ontvankelijk, doch ongegrond en ze bevestigden de bestreden administratieve beslissing van het bijzon-der comité sociale dienst van 21 maart 2017.
Het O van T werd, overeenkomstig artikel 1017, tweede lid, Ger.W., veroordeeld tot de kosten van het geding, aan de zijde van mevrouw J, die zelf haar zaak pleitte, door de rechtbank vereffend op nul euro rechtsplegingsvergoeding.
Mevrouw J stelde tegen dit vonnis hoger beroep in met een verzoekschrift, neergelegd ter griffie van dit hof op 15 november 2017.
3. Eisen in hoger beroep
Mevrouw J vordert het hoger beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren, het vonnis a quo te vernietigen en, opnieuw recht doende, de beslissing van het bijzonder comité sociale dienst van 21 maart 2017 te vernietigen en te zeggen voor recht dat het O van T gehouden is haar een installatiepremie uit te betalen.
Het O van T, overeenkomstig artikel 1017, tweede lid, Ger.W., te veroordelen tot de kosten van beide instanties, begroot op 131,18 euro rechtsplegingsvergoeding eerste aanleg en 174,94 euro rechtsplegingsvergoeding hoger beroep.
Het O van T vraagt het hoger beroep ontvankelijk, doch ongegrond te verklaren en het vonnis a quo integraal te bevestigen. Mevrouw J te veroordelen tot de kosten van beide instanties, begroot op 131,18 euro rechtsplegingsvergoeding eerste aanleg en 174,94 euro rechtsplegingsvergoeding hoger beroep.
4. Ten gronde
Mevrouw J, die een (aanvullend) leefloon ontvangt, vordert een installatiepremie.
Het is niet in betwisting dat zij, door haar Belgische nationaliteit, rechten kan laten gelden op een installatiepremie op voorwaarde dat zij aan alle wettelijke voorwaarden daartoe vol-doet.
Het O is van mening dat mevrouw J de installatiepremie moet geweigerd worden omdat zij niet voldoet aan de voorwaarde van het verliezen van het statuut van dakloze.
Algemene principes
Artikel 14, §3 van de wet van 26 mei 2002 betreffende het recht op maatschappelijke inte-gratie (hierna RMI-wet), bepaalt:
"De rechthebbende op een leefloon die zijn hoedanigheid van dakloze verliest door een woonst te betrekken die hem als hoofdverblijfplaats dient, heeft eenmaal in zijn leven recht op een verhoging gelijk aan één twaalfde van het jaarlijks bedrag van het leefloon, vastgesteld in § 1, eerste lid, 3°.
In afwijking van het voorgaande lid, kan de Koning in de mogelijkheid voorzien de verhoging gelijk aan één twaalfde van het jaarlijkse bedrag van het leefloon, bepaald bij de § 1, eerste lid, 3°, in behartigenswaardige ge-vallen, een tweede keer toe te kennen.
De Koning kan andere categorieën van personen gelijkstellen met daklozen."
Partijen voeren enkel betwisting omtrent de voorwaarde: "hoedanigheid van dakloze verliezen door een woning te betrekken die hem als hoofdverblijfplaats dient."
Het begrip "dakloze" wordt in voormeld artikel niet gedefinieerd, maar in andere besluiten wordt er wel een omschrijving gegeven.
Zo bepaalt artikel 1 van het koninklijk besluit van 21 september 2004 tot toekenning van een installatiepremie door het openbaar centrum voor maatschappelijk welzijn aan bepaalde personen die hun hoedanigheid van dakloze verliezen:
"Voor de toepassing van dit besluit wordt verstaan onder dakloze: de persoon die niet over een eigen woongele-genheid beschikt, die niet de middelen heeft om daar op eigen krachten voor te zorgen en daardoor geen ver-blijfplaats heeft, of die tijdelijk in een tehuis verblijft in afwachting dat hem een eigen woongelegenheid ter be-schikking wordt gesteld." (eigen onderlijning door het hof)
Weliswaar bepaalt artikel 5 van voormeld KB dat dit besluit niet van toepassing is op per-sonen die reeds kunnen genieten van een installatiepremie zoals bedoeld in artikel 14, §3 RMI-wet, maar de omschrijving van wie dakloos is, kan ook gebruikt worden bij de toepas-sing van de RMI-wet.
Ten slotte is er de Rondzendbrief van 26 oktober 2007 betreffende de wet tot wijziging van de wet van 26 mei 2002 betreffende het recht op maatschappelijke integratie, tot aanmoe-diging van de inspanning die een openbaar centrum voor maatschappelijk welzijn levert voor de integratie van daklozen (BS 11 juni 2007), waarin wordt gesteld:
"In dit verband herinner ik er u aan dat onder « dakloze » wordt verstaan de persoon die niet over een eigen woongelegenheid beschikt, die niet de middelen heeft om daar op eigen krachten voor te zorgen en daardoor geen verblijfplaats heeft of die tijdelijk in een tehuis verblijft in afwachting dat hem een eigen woongelegenheid ter beschikking wordt gesteld. Zijn hier ook inbegrepen, de personen die voorlopig opgevangen worden door particulieren om hen tijdelijk en kortstondig uit de nood te helpen, in afwachting dat betrokkenen een eigen woongelegenheid ter beschikking hebben. Een dakloze persoon die daarentegen op een duurzame wijze gaat samenwonen met iemand verliest zijn hoedanigheid van dakloze en kan geen aanspraak maken op de categorie alleenstaande, omdat hij alsdan beantwoordt aan de categorie van de samenwonende (onder samenwoning wordt verstaan het onder hetzelfde dak wonen van personen die hun huishoudelijke aangelegenheden hoofdzakelijk gemeenschappelijk regelen)."
Er moet derhalve nagegaan worden of mevrouw J aan deze term van "dakloze" voldoet.
Toetsing in concreto
Mevrouw J woont sedert 1 juli 2016 op een gemeubeld appartement in Tongeren.
Zij beschikte bijgevolg op het moment dat zij een installatiepremie vroeg op 17 maart 2017 reeds meer dan 7 maanden over een eigen woongelegenheid, zodat zij niet voldeed aan de hoedanigheid van "dakloze", die nochtans vereist is om aanspraak te kunnen maken op een installatiepremie.
De bewering dat zij reeds tijdens een intakegesprek in mei 2016 uitdrukkelijk een installatie-premie zou aangevraagd hebben, wordt niet alleen ontkend door het O maar ook niet op afdoende wijze bewezen door mevrouw J.
De door haar op dat vlak eenzijdig geuite bewering volstaat immers niet als afdoende bewijs van haar bewering. Evenmin overtuigt de thans bijgebrachte schriftelijke verklaring van een begeleidster, die maar werd opgesteld nadat het bestreden vonnis werd geveld en hoger be-roep werd aangetekend, te meer geen enkele weerslag van die beweerde aanvraag terug te vinden is in het O-dossier (met inbegrip van sociaal verslag).
Bovendien creëert een gesprek met de begeleidster geen rechten in hoofde van mevrouw J en had zij, voor zover zij de installatiepremie wel mondeling zou gevraagd hebben tijdens het intakegesprek van mei 2016, het uitblijven van een beslissing daaromtrent moeten aanvechten, te meer in juni 2016 het door haar gevraagde aanvullend leefloon en de terug-vorderbare financiële steun in betaling van de huurwaarborg en de eerste maand huur, wel werden toegekend. Mevrouw J heeft op dat vlak evenwel destijds geen enkel initiatief genomen en werd daartoe blijkbaar ook niet aangezet door haar begeleidster, hetgeen toch enigszins opmerkelijk is indien er wel een installatiepremie zou zijn gevraagd.
Tenslotte doet het verweer dat artikel 14, §3 RMI-wet geen termijn vooropstelt waarbinnen een installatiepremie moet gevraagd worden, geen afbreuk aan het feit dat het onderzoek naar het al dan niet recht hebben op een installatiepremie maar kan gedaan worden op het ogenblik dat deze premie gevraagd wordt, zijnde in casu 17 maart 2017. Op dat ogenblik be-schikte mevrouw J reeds 7 maanden over een eigen voldoende gestoffeerde woonge-legenheid, waardoor ze niet als een dakloze in de zin van hoger vermelde bepalingen kon aanzien worden en het O haar bijgevolg op die grond een installatiepremie mocht weigeren.
Het loutere feit dat ze in juli 2016 nog financiële steun kreeg om van het O woonkosten te dekken, doet geen recht op een installatiepremie ontstaan. Bovendien blijkt uit een huisbezoek van mei 2017 dat mevrouw J nog steeds een gemeubileerd en met huisraad gestoffeerd appartement bewoont. Zij toont niet aan dat dit onvoldoende zou zijn om een menswaardig bestaan te kunnen leiden.
5. De kosten
Het O van T vordert mevrouw J te veroordelen tot de kosten van beide instanties.
Artikel 1017, tweede lid, Ger.W., bepaalt dat, behalve wanneer het geding roekeloos of ter-gend is, de overheid of de instelling, belast met het toepassen van de wetten en verorde-ningen bedoeld in de artikelen 579, 6°, 580, 581 en 582, 1° en 2° Ger.W., ter zake van vor-deringen ingesteld door of tegen de sociaal verzekerden persoonlijk, steeds in de kosten wordt verwezen.
Daar er in casu geen sprake is van een roekeloos of tergend geding in hoofde van mevrouw J en huidig geschil valt onder artikel 580, 8°, c) Ger.W., dient het O te worden veroordeeld tot de kosten. De kosten van mevrouw J in eerste aanleg werden terecht door de eerste rechters vereffend op nul euro rechtsplegingsvergoeding daar zij niet door een advocaat werd bijgestaan.
BESLISSING
Het arbeidshof,
Recht doende op tegenspraak.
Verklaart het hoger beroep ontvankelijk
Bevestigt het vonnis van 12 oktober 2017 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Ton-geren.
Veroordeelt in toepassing van artikel 1017, tweede lid, van het Gerechtelijk Wetboek, het O van T tot de kosten van het hoger beroep.
Vereffent deze kosten aan de zijde van mevrouw J op 174,94 euro rechtsplegingsver-goeding.
PDF document ECLI:BE:AHANT:2018:ARR.20180615.6