Belgian court limits unemployment benefit recovery to last 150 days, partially allowing appeal against broader claim.

Arbeidshof Antwerpen, afdeling Hasselt

4de kamer - 2 november 2017

2017/AH/29

R.L., wonende te,

met als raadsman mr. R.S.,

tegen:

RIJKSDIENST VOOR ARBEIDSVOORZIENING, met maatschappelijke zetel te 1000 BRUSSEL, Keizerslaan 7,

met als raadsman mr. K.B.,

Het hoger beroep is gericht tegen het vonnis van 10 januari 2017 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Hasselt.

Het arbeidshof past de wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken toe.

Advocaat-generaal J.D. gaf namens het openbaar ministerie mondeling advies op 5 oktober 2017.

I. ONTVANKELIJKHEID VAN HET HOGER BEROEP

Met een verzoekschrift, op 10 februari 2017 neergelegd ter griffie van dit hof, tekende L.R. hoger beroep aan tegen een vonnis (AR 16/1177/A van 10 januari 2017 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Hasselt.

Bedoeld vonnis werd in toepassing van artikel 792, lid 2 Gerechtelijk Wetboek bij gerechtsbrief van 13 januari 2017 ter kennis gebracht aan partijen.

Het hoger beroep werd tijdig ingesteld en is regelmatig naar de vorm.

Het hoger beroep is ontvankelijk.

II. FEITEN EN VOORGAANDE RECHTSPLEGING

1. L. R. was/is als werknemer tewerkgesteld in de handelszaak die door zijn vader, F.R., wordt uitgebaat.

De handelszaak betreft een ijssalon dat zich te H. bevindt. Klaarblijkelijk worden er ook ijsjes verkocht met rondrijdende ijswagens.

Ook de broer van L. R., F.R., is in dezelfde handelszaak tewerkgesteld.

Werkgever F.R. gaf gedurende meerdere jaren bij de RVA aan dat de uitvoering van de arbeidsovereenkomst van L. R. (evenals van diens broer, F.R.) geschorst was bij gebrek aan werk wegens economische oorzaken, zulks telkens in de periode van begin/midden oktober tot ca. begin/midden maart van het daaropvolgende jaar.

Gedurende deze periodes genoot L. R. vanwege de RIJKSDIENST VOOR ARBEIDSVOORZIENING (hierna verder RVA genoemd) werkloosheidsuitkeringen.

2. Met een brief van 20 januari 2016 bracht de RVA de navolgende beslissing ter kennis aan werkgever F.R. :

"(

/

)

Uit onderzoek is gebleken dat u oneigenlijk gebruik maakt van tijdelijke werkloosheid, aangezien u niet aantoont dat de werkloosheid veroorzaakt is door werkgebrek ingevolge economische oorzaken in de zin van artikel 51 van de wet van 3 juli 1978 betreffende de arbeidsovereenkomsten.

ZAAK IS GESLOTEN VANAF MIDDEN OKTOBER TOT MIDDEN MAART.

Ik deel u dan ook mee dat uw kennisgeving van 11/12/2015 vanaf 11/01/2016 niet meer aanvaard wordt en de tijdelijke werkloosheid vanaf die dag dus geweigerd wordt.

(

/

)".

F.R. heeft geen beroep aangetekend tegen deze RVA

beslissing.

3. Daaropvolgend heeft de RVA, na voorafgaand verhoor, op 23 maart 2016 t.a.v. L. R. de navolgende beslissing ('C29') ter kennis gebracht:

"(

/

)

Met deze brief deel ik u mee dat ik heb besloten :

- om u uit te sluiten van het recht op uitkeringen vanaf 08.10.2012 tot en met 13.04.2013, vanaf 01.10.2013 tot en met 07.04.2014, vanaf 06.10.2014 tot en met 07.04.2015 en vanaf 01.10.2015 tot en met 10.01.2016 (artikel 55 van het koninklijk besluit van 25 november 1991 houdende de werkloosheidsreglementering);

- om de uitkeringen die u onrechtmatig ontving vanaf 08.10.2012 tot en met 13.04.2013, vanaf 01.10.2013 tot en met 07.04.2014, vanaf 06.10.2014 tot en met 07.04.2015 en vanaf 01.10.2015 tot en met 10.01.2016 terug te vorderen (artikel 169 van het voormeld koninklijk besluit) ...

Op welke redenen steunt deze beslissing?

• Wat de uitsluiting betreft op grond van de artikel 55 van het voormeld koninklijk besluit en artikel 51 van de wet van 3 juli 1978 betreffende de arbeidsovereenkomsten:

U kan geen uitkeringen genieten voor de werkdagen waarop u gewoonlijk niet werkt ingevolge de gebruiken in de sector, de streek, de plaats of de onderneming, zolang u door een arbeidsovereenkomst verbonden blijft (artikel 55, 1°).

U bent tewerkgesteld bij werkgever R.F. U vroeg uitkeringen aan voor de periode vanaf 08.10.2012 tot en met 13.04.2013, vanaf 01.10.2013 tot en met 07.04.2014, vanaf 06.10.2014 tot en met 07.04.2015 en vanaf 01.10.2015 tot en met 10.01.2016. Gedurende deze periode kon u niet werken wegens "gebrek aan werk".

Uw arbeidsovereenkomst met uw werkgever werd niet beëindigd door deze werkonderbreking.

U verricht arbeidsprestaties voor werkgever R.F.. Het betreft hier een ijsbar, met ijsbereiding. Er rijden ook ijswagens. Deze ijswagens worden gebruikt voor het verkopen van ijs door uw broer, L., en uzelf.

Vanaf midden oktober ligt de ijsverkoop stil. De wagens rijden dan niet en de zaak is gesloten. Dit duurt tot ongeveer midden maart.

Uw werkgever maakt dan gebruik van economische werkloosheid, hetgeen een oneigenlijk gebruik van tijdelijke werkloosheid is. De verplichte werkweek betaalt hij zo aan uw broer en u, aangezien de zaak gesloten is.

U kan bijgevolg geen uitkeringen genieten vanaf 08.10.2012 tot en met 13.04.2013, vanaf 01.10.2013 tot en met 07.04.2014, vanaf 06.10.2014 tot en met 07.04.2015 en vanaf 01.10.2015 tot en met 10.01.2016 aangezien de werkgever oneigenlijk gebruik maakte van tijdelijke werkloosheid. Er kan niet worden aangetoond dat de werkloosheid werd veroorzaakt door werkgebrek ingevolge economische oorzaken in de zin van artikel 51 van de wet van 3 juli 1978 betreffende de arbeidsovereenkomsten.

• Wat de terugvordering betreft:

Elke onrechtmatig ontvangen som dient te worden terugbetaald (artikel 169, eerste lid van voormeld koninklijk besluit)..

Bijgevolg moeten de uitkeringen die u vanaf 08.10.2012 tot en met 13.04.2013, vanaf 01.10.2013 tot en met 07.04.2014, vanaf 06.10.2014 tot en met 07.04.2015 en vanaf 01.10.2015 tot en met 10.01.2016 heeft genoten, worden teruggevorderd.

...

Het totale bedrag dat u moet terugbetalen, de berekening en de wijze waarop u kan terugbetalen, worden u hierbij betekend.

(

/

)".

Op dezelfde datum werd in een terugvorderingsbeslissing 'C31' van L. R. voor 415 (dag)uitkeringen (periode van 1/12/2012

28/10/2015) een totaal bedrag van 21.587,68 EUR teruggevorderd door de RVA.

L. R. heeft op 1 juni 2016 tegen de hiervoren vermelde RVA

beslissing ('C29') beroep aangetekend bij de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Hasselt.

L. R. vorderde in hoofdorde om de bestreden RVA

beslissing te vernietigen; in ondergeschikte (en in meer ondergeschikte) orde vorderde hij om de terugvordering te zien beperken.

Bij vonnis van 10 januari 2017 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Hasselt (hierna vonnis a quo genoemd) werd :

de vordering van L. R. ontvankelijk maar ongegrond verklaard;

de bestreden RVA

beslissing van 23 maart 2016 bevestigd;

de RVA tot de gerechtskosten veroordeeld.

4. Tegen dit vonnis tekende L. R. hoger beroep aan bij dit arbeidshof.

III. EISEN IN HOGER BEROEP

1. L. R. vordert om:

- het hoger beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren;

- in hoofdorde: de bestreden beslissing van de RVA te vernietigen;

- in ondergeschikte orde: de vordering van de RVA te beperken tot de laatste 150 dagen van onverschuldigde toekenning;

- in meer ondergeschikte orde: de vordering van de RVA te beperkten tot de periodes gedurende dewelke er beroep werd gedaan op economische werkloosheid en het ijssalon gesloten was:

o van 19 oktober 2014 tot en met 6 maart 2015

o van 1 november 2015 tot en met 6 maart 2016;

- de RVA te veroordelen tot alle kosten van het geding.

2. De RVA verzoekt om:

- het hoger beroep ontvankelijk doch ongegrond te verklaren;

- de beslissing van 23 maart 2016 en het bestreden vonnis integraal te bevestigen;

- "kosten als naar rechte".

IV. BEOORDELING:

IV.a. Inzake de uitsluiting van het recht op uitkeringen

1. Het staat als zodanig niet ter betwisting dat de werkgever voor de in de RVA

beslissing van 23 maart 2016 vermelde periodes (zie hoger bij de feitenweergave, sub II.) t.a.v. de RVA gemeld had dat de arbeidsovereenkomst van L. R. geschorst was "om economische redenen".

Tijdens deze periodes van schorsing van de uitvoering van de arbeidsovereenkomst vroeg L. R. werkloosheidsuitkeringen aan.

Het staat als zodanig niet ter discussie dat de door de werkgever aangegeven schorsing van de uitvoering van de arbeidsovereenkomst om (beweerde) economische redenen als zodanig steunt op artikel 51 van de Arbeidsovereenkomstenwet van 3 juli 1978.

Overeenkomstig deze wettelijke bepaling kan de werkgever, kaderend in de tussen hemzelf en de werknemer geldende rechtsverhouding (arbeidsovereenkomst), de uitvoering van de arbeidsovereenkomst schorsen bij gebrek aan werk wegens economische oorzaken, mits naleving van de daartoe voorziene modaliteiten, waaronder een mededeling ervan aan de RVA.

L. R. heeft zijn argumentatie in hoofdzaak toegespitst op het in deze wetsbepaling (artikel 51 Arbeidsovereenkomstenwet) vervat liggende begrip van de schorsing wegens economische redenen, stellende dat zulks (m.b.t. de in de RVA

beslissing vermelde periodes) steunde op een correcte toepassing in verband daarmee.

De door de RVA toegepaste uitsluiting van L. R. van het recht op uitkeringen (voor de in de bestreden beslissing vermelde periodes) is echter vooral gesteund op een in de werkloosheidsreglementering toepasselijke geëigende wettelijke bepaling, met name artikel 55 van het Koninklijk Besluit van 25 november 1991 houdende de werkloosheidsreglementering (hierna Werkloosheidsbesluit genoemd), hetgeen luidt als volgt:

"Geen uitkering wordt toegekend:

1? voor de werkdagen waarop gewoonlijk niet gewerkt wordt ingevolge de gebruiken in de sector, de streek, de plaats of de onderneming, zolang de werknemer door een arbeidsovereenkomst verbonden blijft (

/

)".

Het in artikel 55 Werkloosheidsbesluit vervat liggende begrip van "gebruiken in de sector, de streek, de plaats of de onderneming" (als uitsluitingsgrond van het recht op uitkeringen) is niet zonder meer vereenzelvigbaar met het in artikel 51 Arbeidsovereenkomstenwet voorziene criterium van de schorsing van de uitvoering van de arbeidsovereenkomst (door de werkgever) bij gebrek aan werk wegens economische oorzaken.

2. Gesteld dat hier door de werkgever in het kader van de tussen hemzelf als werkgever en L. R. als werknemer bestaande arbeidsovereenkomst hier inderdaad terecht zou zijn overgegaan tot een schorsing van het werk wegens economische omstandigheden overeenkomstig het begrippenkader van artikel 51 Arbeidsovereenkomstenwet, dan nog impliceert zulks nog niet dat de RVA

beslissing van 23 maart 2016 onterecht zou zijn genomen.

De toepassing van artikel 55 Werkloosheidsbesluit, zoals voorgestaan door de RVA, draagt en rechtvaardigt hier hoe dan ook bedoelde RVA

beslissing van 23 maart 2016 (zie verder hierna, sub IV.a.3.).

In die optiek is de door L. R. i.v.m. artikel 51 Arbeidsovereenkomstenwet ontwikkelde argumentatie minder relevant of dienend.

Zonder daaraan afbreuk te doen, voor zoveel als nodig en ten overvloede, verwijst het hof in verband met de eventuele toepassing van artikel 51 Arbeidsovereenkomstenwet op dienende wijze naar hetgeen de arbeidsrechtbank in het vonnis a quo (blz. 4

5 vonnis) overwogen heeft.

3. Er is hier onmiskenbaar sprake van de in artikel 55 Werkloosheidsbesluit beoogde toepassing van het niet

werken "ingevolge de gebruiken in de sector (

/

) of de onderneming", ten gevolge waarvan geen uitkering toekenbaar is (voor de werkdagen waarop door L. R. in de kwestieuze periodes niet werd gewerkt).

De kernactiviteit door de werkgever van L. R. betreft de uitbating van een ijssalon en het verkopen van ijsjes.

Volgens de eigen omschrijving van L. R. bij de feitenweergave in beroepsbesluiten bestaat zijn bijdrage (als werknemer) daarbij in:

"het bereiden van ijs, het bedienen van cliënteel in het ijssalon als het rondrijden met een ijskar. Het overgrote deel van zijn tijd brengt hij door in het ijssalon, slechts bij speciale aangelegenheden (bv. feestdagen) rijdt hij rond met de ijskar" (beroepsbesluiten L. R., bladzijde 2, alinea 2).

Voorts stelt L. R. in beroepsbesluiten:

"Aangezien de hoofdactiviteit van de heer L.R bestaat in de bediening van de cliënteel en het bereiden van ijs, ressorteert hij onder het paritair comité 302.00 (horeca)" (beroepsbesluiten L. R., bladzijde 2, alinea 3);

"Ter staving van zijn bewering dat hij nog andere taken had dan het uitrijden met de ijskar

en dat deze andere taken zijn hoofdactiviteit uitmaakten

brengt de heer L.R. een 8

tal schriftelijke getuigenverklaringen bij van klanten van het ijssalon die bevestigen dat zij, wanneer zij een bezoek brachten aan het ijssalon, werden bediend door de heer L.R." (beroepsbesluiten L. R., bladzijde 2, alinea 4);

het ijssalon "is elk jaar geopend van maart tot oktober. De exacte periode van de jaarlijkse sluiting is afhankelijk van het aantal bestellingen, hetgeen in grote mate wordt beïnvloed door de weersomstandigheden" (beroepsbesluiten L. R., bladzijde 2, 3de laatste alinea).

Het hof acht het aan de hand van deze eigen verklaringen L. R. voldoende vaststaand en bewezen:

dat de hoofdactiviteit van L. R. bestond uit het werken in het kwestieuze ijssalon, met daarnaast het (al dan niet occasioneel) rondrijden met de ijskar;

dat dit ijssalon enkel geopend was van (ca.) begin/midden maart tot begin/midden oktober;

dat dit omgekeerd gesteld inhield/inhoudt dat dit ijssalon stelselmatig gedurende een relatief lange periode gesloten was, vanaf (ca.) begin/midden oktober tot begin/midden maart.

Rekening houdend met de hoofdactiviteit die door L. R. werd ontplooid in bedoeld ijssalon, en met het gegeven dat dit ijssalon ononderbroken gesloten was gedurende een periode van ca. 5 maanden in het herfst

en winterseizoen (oktober

maart), is er hier onmiskenbaar sprake van een (structureel en telkens weerkerend) "gebruik in de onderneming" in de zin van artikel 55, 1? Werkloosheidsbesluit.

Het gebrek aan werk voor L. R. (tijdens de in de RVA

beslissing vermelde periodes) is eigen aan de specifieke aard van de onderneming en aan de binnen deze onderneming toepasselijke seizoensgebonden organisatie van haar kernactiviteit.

Het gaat om een zich jaarlijks herhalend gegeven dat structureel van aard is en dat niet afhankelijk is van externe conjuncturele factoren.

De bewering van L. R. dat er toch nog ijsbereidingen op bestelling werden gemaakt tijdens de vernoemde structurele sluitingsperiodes tijdens het herfst/winterseizoen, doet (nog afgezien dat daarvan geen concrete bewijzen werden voorgelegd door L. R.) daaraan geen enkele afbreuk.

Het vermelde en toepasselijke "gebruik in de onderneming" impliceert dat L. R. in toepassing van artikel 55 Werkloosheidsbesluit niet gerechtigd was op uitkeringen tijdens de in de RVA

beslissing van 23 maart 2016 vermelde periodes.

De andersluidende argumentatie van L. R. faalt en wordt verworpen.

IV.b. Inzake de terugvordering

1. Artikel 169, lid 1 Werkloosheidsbesluit bepaalt:

"elke onrechtmatig ontvangen som dient te worden terugbetaald".

In toepassing daarvan vordert de RVA van L. R. terugbetaling van de ten onrechte vanaf 2012 tot in januari 2016 genoten uitkeringen (volgens de C31

beslissing: 415 daguitkeringen, ten bedrage van in totaal 21.587,68 EUR).

2. L. R. vordert in ondergeschikte orde om het bedrag van de terugvordering te beperken tot de laatste 150 dagen van onverschuldigde toekenning, in toepassing van artikel 169, lid 2 Werkloosheidsbesluit.

Artikel 169, lid 2 Werkloosheidsbesluit luidt als volgt:

"Wanneer de werkloze evenwel bewijst dat hij te goeder trouw uitkeringen ontvangen heeft waarop hij geen recht had, wordt de terugvordering beperkt tot de laatste honderd vijftig dagen van onverschuldigde toekenning (

/

)".

Het bewijs van het bestaan van de goede trouw rust op de werkloze (vgl. Cass. 10 september 1984, JTT 1985, 57 ; Cass. 12 januari 1987, JTT 1987, 183).

De term 'goede trouw' in de zin van de werkloosheidsreglementering heeft een geëigende betekenis, namelijk de afwezigheid van enige tekortkoming van de verzekerde in de concrete relatie met de werkloosheidsregelgeving (vgl. Arbh. Antwerpen 22 september 2005, Soc. Kron. 2006, 543; Arbh. Antwerpen 12 december 2006, Soc. Kron. 2009, 154; Arbh. Antwerpen 10 mei 2007, Soc. Kron. 2009, 160).

De werkloze dient te bewijzen dat hij vreemd is aan de omstandigheden die aanleiding gaven tot de onverschuldigde uitkeringen.

Bij de beoordeling van de goede trouw in de zin van artikel 169 Werkloosheidsbesluit vermag de rechter rekening te houden met de bedoeling en het inzicht van de werkloze (vgl. Cass. 16 februari 1988, JTT 1998, 203).

Van goede trouw kan er sprake zijn indien het gaat om een rechtmatige onwetendheid van degene die de uitkeringen geniet dat hij daarop geen recht had (vgl. Arbh. Luik 8 september 2015, JTT 2016, 10).

3. Er kan hier worden vastgesteld dat het ingevolge de door de werkgever van L. R. op basis van artikel 51 Arbeidsovereenkomstenwet toegepaste schorsing van de uitvoering van de arbeidsovereenkomst is dat L. R. zich daaropvolgend tot de RVA heeft gewend en werkloosheidsuitkeringen heeft aangevraagd en ontvangen.

Deze initiële van de werkgever uitgaande handelwijze kan niet aan de werkloze worden verweten.

Het was ook de werkgever die aan L. R. de vereiste controleformulieren 'tijdelijke werkloosheid C3.2A' heeft afgeleverd, en het is begrijpelijk dat L. R. er alsdan vanuit ging dat de voorwaarden inzake economische werkloosheid ook effectief vervuld waren, temeer nu de werkgever, toen hij beroep deed op het stelsel van economische werkloosheid, zich kennelijk gesteund heeft op een hem daaromtrent in die zin door zijn sociaal secretariaat gegeven advies (cf. stuk 7 stukkenbundel L. R.).

In die context kunnen de verklaringen van L. R. tijdens het aan de bestreden RVA

beslissing voorafgaande verhoor op 3 maart 2016 worden gekaderd.

L. R. verklaarde alsdan:

"Mijn vader heeft de tijdelijke werkloosheid aangevraagd op advies van het sociaal secretariaat. Ik heb de formulieren ontvangen en ingediend en uitkeringen genoten zonder bewust te zijn dat dit niet kon (

/

)".

L. R. heeft er terecht op gewezen dat artikel 51 Arbeidsovereenkomstenwet geen definitie bevat van het begrip "economische werkloosheid" en dat, gelet op de onduidelijkheid daaromtrent, hem bezwaarlijk kan worden verweten dat hij niet op de hoogte was van het eventueel niet

vervuld zijn van de toepassingsvoorwaarden van artikel 51 Arbeidsovereenkomstenwet.

Er kan ook worden opgemerkt dat de RVA pas na 3 jaren is overgegaan tot een nader onderzoek opzichtens de werkgever en pas op 20 januari 2016 aan de werkgever ter kennis heeft gebracht dat er oneigenlijk gebruik werd gemaakt van het stelsel van werkgebrek wegens economische oorzaken (en dat de melding in die zin van de werkgever vanaf 11 januari 2016 niet meer aanvaard werd).

Gedurende de voorgaande jaren werd er kennelijk geen dergelijk onderzoek gevoerd en werden er t.a.v. de werkgever geen dergelijke weigeringsbeslissingen getroffen.

Het is aannemelijk dat L. R., bij gebrek aan eerdere reacties in die zin van de RVA gedurende de voorbije jaren, ervan uitging en erop betrouwde dat hij met alles in orde was.

Er kan aan L. R. als zodanig ook geen verwijt worden gemaakt inzake het verstrekken van eventuele onjuiste informatie bij het invullen van zijn respectieve aanvragen tot werkloosheidsuitkeringen en de daarbij horende formulieren.

L. R. heeft terzake geen valse verklaringen afgelegd en hij heeft opzichtens de RVA bij het invullen van de vereiste formulieren geen informatie achtergehouden.

De RVA heeft trouwens geen sanctie opgelegd aan L. R. voor bijvoorbeeld het afleggen van onjuiste of onvolledige verklaringen (cf. artikel 153 en 155 Werkloosheidsbesluit).

Het hof merkt eveneens op dat er geen elementen zijn die er op wijzen dat er tussen L. R. en zijn werkgever een akkoord zou hebben bestaan om de voorwaarden te omzeilen of te manipuleren met het oog op het onrechtmatig bekomen van uitkeringen.

Verwijzend naar het voorgaande komt het hof tot het besluit dat de in hoofde van L. R. bestaande goede trouw als afdoende bewezen kan worden aanvaard.

4. In toepassing van artikel 169, lid 2 Werkloosheidsbesluit kan de terugvordering hier worden beperkt tot de laatste honderd vijftig dagen van onverschuldigde toekenning.

Het gedeelte van de bestreden RVA

beslissing van 23 maart 2016 waarbij in een ruimere terugvordering wordt voorzien, wordt (enkel) m.b.t. dat aspect vernietigd.

Het vonnis a quo wordt dienovereenkomstig hervormd door het hof, en het hoger beroep is in die mate gegrond.

De RVA dient een herberekening op te stellen en een nieuwe 'C31' ter kennis te brengen aan L. R. met vermelding van het aangepaste bedrag van de terugvordering.

IV.c. Meer ondergeschikt

Het 'in meer ondergeschikte orde' door L. R. gevorderde behoeft geen verdere beoordeling meer, nu het door hem 'in ondergeschikte orde' gevorderde reeds gehonoreerd werd (zie vorig punt, sub IV.b.).

IV.d. Gerechtskosten en mogelijk resterende argumentatie

1. De RVA wordt in toepassing van artikel 1017, lid 2 Ger.W. tot de gerechtskosten veroordeeld.

2. In zoverre ze hoger niet zouden zijn beantwoord, zijn de eventuele overige argumenten van partijen (ontwikkeld in conclusies of ter zitting) niet terzake dienend en/of niet van aard om afbreuk te doen aan onderhavige beoordeling door dit hof, en ze behoeven geen verdere bespreking.

BESLISSING

Het arbeidshof,

Verklaart het hoger beroep ontvankelijk en gedeeltelijk gegrond als volgt.

Zegt voor recht dat in toepassing van artikel 169, lid 2 Werkloosheidsbesluit de terugvordering door de RVA van onrechtmatig genoten uitkeringen beperkt blijft tot de laatste honderd vijftig dagen van onverschuldigde toekenning.

Vernietigt m.b.t. dat aspect het gedeelte van de bestreden RVA

beslissing van 23 maart 2016 waarbij in een ruimere terugvordering wordt voorzien.

Wijzigt en hervormt het vonnis van 10 januari 2017 in de mate dat erdoor anders over geoordeeld werd.

Bevestigt, met een licht aangepaste redengeving, voor het overige het bestreden vonnis.

Wijst het meer of anders gevorderde af.

Veroordeelt de RVA tot de gerechtskosten.

Vereffent deze gerechtskosten aan de zijde van L. R. op 131,18 EUR rechtsplegingsvergoeding arbeidsrechtbank en op 174,94 EUR rechtsplegingsvergoeding arbeidshof.

Laat deze gerechtskosten aan de zijde van de RVA onvereffend wegens het niet indienen van een omstandige kostenopgave.

PDF document ECLI:BE:AHANT:2017:ARR.20171102.5