Court dismisses appeal on disability rating, ruling private sector worker differs from public sector civil servant regarding equal treatment.

Arbeidshof Antwerpen

Afdeling Hasselt

16 oktober 2017

2012/AH/203

V R,

wonende te,

eiser in hoger beroep, incidenteel verweerder, met als vertegenwoordiger mevrouw B N, afgevaardigde van een representatieve werknemers-organisatie, met volmacht,

tegen:

A B NV,

voorheen de nv A B genaamd, met maatschappelijke zetel gevestigd te ingeschreven met KBO-nummer ,

verweerster in hoger beroep, incidenteel eiseres, met als raadsman mr. R A, advocaat te S,

voor wie pleit: mr. S E, advocaat te S.

Het hoger beroep is gericht tegen het vonnis van 18 april 2012 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Hasselt.

Het arbeidshof past de wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken toe.

De zaak werd op de openbare terechtzitting van 18 september 2017 ten gronde hernomen en gepleit.

Met arrest van 18 november 2013 werd, alvorens verder recht te spreken ten gronde, prof. dr. E B als gerechtsdeskundige aangesteld met de opdracht:

- "(...) na partijen, eventueel door hun behandelende en/of raadgevende geneesheren respectievelijk bijgestaan of vertegenwoordigd, behoorlijk te hebben opgeroepen;

- in een beredeneerd en onder eed bevestigd verslag;

- aan de hand van medische attesten, geneeskundige dossiers en alle andere bescheiden betreffende deze zaak;

- R V aan een volledig onderzoek te onderwerpen met betrekking tot het arbeidsongeval d.d. 6 december 2007

en, na zich omringd te hebben van alle nuttige inlichtingen of gegevens en zich zo nodig in verbinding te hebben gesteld met wie het behoort en/of gespecialiseerde onderzoeken te hebben laten uitvoeren en na kennis te hebben genomen van de overwegingen vermeld in onderhavig arrest

- een gemotiveerd advies uit te brengen over de vraag:

Werd de vooraf bestaande toestand ter hoogte van het staartbeen mee beïnvloed door het ongeval d.d. 6 december 2007 en oefent het letsel van het arbeidsongeval (zij het in geringe mate) blijvend enige invloed uit op de vooraf bestaande toestand? In bevestigend geval de gevolgen te beschrijven die de weerhouden blijvende fysieke minderwaarde in haar geheel heeft op de functionele werking van het organisme en, meer bepaald, van het (de) getroffen lichaamsdeel (delen) en advies te geven nopens de graad van de blijvende arbeidsongeschikt-heid, hierbij rekening houdend met de fysieke minderwaarde, de leeftijd, de vakkundigheid, de mogelijkheid van aanpassing en omscholing en het concurrentievermogen op de algemene arbeidsmarkt

of

is er slechts sprake van een tijdelijke beïnvloeding van de vooraf bestaande toestand door het arbeidsongeval met een terugkeer naar de vooraf bestaande toestand (in welk geval de graad van blijvende arbeidsongeschiktheid 0% bedraagt)? (...)"

Met arrest van 18 juni 2014 werd de termijn voor neerlegging van het deskundig verslag verlengd tot 19 september 2014.

Het definitieve verslag van prof. dr. E B werd op 10 juli 2014 ontvangen ter griffie van dit hof. De deskundige bespreekt de zaak hierin als volgt:

"Bij de anamnese gaat het over de aangifte van een chronisch staartbeenpijn of chronische coccygodynie, welke volgens de klachten aannemelijk is. Wij hebben patiënt uitvoerig zijn verhaal laten doen van het ongeval. Het ongeval gebeurde op 06-12-2007. In het attest van de huisarts, voor de verzekering, wordt alleen pijn t.h.v. het ribbenrooster vermeld. Verder niets.

Het verhaal van het ongeval mechanisme is hier belangrijk. Het wordt onwaarschijnlijk dat hij op zijn zitvlak zou gevallen zijn, maar hoofdzakelijk op de rug, mogelijks vlak op de rug en op de thorax gezien er ook een ribfractuur zou zijn geweest.

Een coccygodynie ontstaat vaak traumatisch, maar indien ze traumatisch is ontstaat dit acuut met acute pijn, als gevolg van een val in zittende positie of bv. ook bij uitglijden waarbij men op zijn zitvlak terecht komt. Dit was niet het geval bij Dhr.V. Het ongeval mechanisme en het verloop klopt niet met hetgeen men verwacht van een acute traumatische coccyx beschadiging. Er wordt 2 maanden later een RX genomen van het sacrum dat een sacrum coccygeale subluxatie aantoont niet duidelijk recent. Bij het bekijken van deze opnamen is er een luxatie naar achter, niet naar voor, zoals men zou kunnen verwachten bij een traumatische coccygeaal letsel door een val op het zitvlak. Volgens de heer V zou er ook pijn geweest zijn laag lumbaal en t.h.v. de bilspleet. Echter attesten tonen alleen aan dat er ribproblemen waren en pijn t.h.v. het ribbenrooster. Er werd op 07.12.07 een RX vervaardigd van het ribbenrooster en pas op 01.02.08 een RX opname van het staartbeen.

Hij is in elk geval gevallen vanuit een rechtstaande positie en met de voet naar voor, de andere naar achter, dus gekromd naar achterover is hij zo op de grond terecht gekomen en kan men zich niet anders fysisch voorstellen dat hij met de brede rug lumbaal en thoracaal op de grond is gevallen. Volgens het mechanisme dat hij beschrijft van de manier van vallen kan hij onmogelijk op het zitvlak gevallen zijn meer specifiek op de coccyx.

Ik geef hierbij ter ondersteuning van de bevindingen een referentie naar de literatuur over een artikel van Dr. Patijn en medewerkers uit 2010 i.v.m. een artikel voor het evidence based medicine aspect (het op "evidentie gebaseerde geneeskundige aspect") van een coccygodynia.

• Patijn J (1), Janssen M, Hayek S, Mekhail N, Van Zundert J, van Kleef M. Coccygodynia (Evidence Based Medicine). Pain Praet. 2010 Nov-Dec; 10 (6): 554-9.

Een coccygodynie kan voorkomen wanneer iemand vanuit een zittende houding valt of bv. ook bij het onder zich laten uittrekken van een stoel en op de grond terecht komen op het zitvlak. Of bij sporten zoals bij schaatsen wanneer men uitglijdt. In deze gevallen kan men in zittende posities terecht komen op het zitvlak.

Volgens de anamnese is hij niet op de regio van de coccyx gevallen. De coccygodynie is niet bij dit ongeval ontstaan. Er zijn ook gewone niet traumatische oorzaken van ontstaan van een coccygodynie zoals fietsen- of motorsport of inadequate zitpositie.

Er is een behandeling voor coccygodynie 1 jaar voordien bij Dr. L, orthopeed, bekend met RX, uitvoerig beschreven en met infiltraties behandeld. De coccygodynie op dat ogenblik zou niet ontstaan zijn door een bekende oorzaak hetgeen ook vaak het geval kan zijn. De huisarts geeft aan dat hij het jaar voordien i.v.m. de coccygodynie nooit ziekteverlof heeft genomen.

Dat kan omdat een infiltratie soms zeer heilzaam kan zijn. Infiltraties lukken echter niet altijd. Daarna is er een eerst volgend consult bij Dr. L op 22 februari 2008 voor coccygodynie.

Verder nog is er het feit van de luxatie naar achter waarbij men een luxatie van de coccyx naar voor verwacht bij het vallen op het zitvlak!

Men kan hier besluiten dat de coccygodynie welke in de latere nasleep, minstens 2 maanden na het arbeidsongeval te voorschijn is gekomen m.n. op het ogenblik dat de huisarts een RX van het sacrum liet maken op 01-02-2008. Het is duidelijk dat het ongeval zelf geen beschadiging heeft veroorzaakt noch bijkomend van de

coccyx noch van de lumbosacrale wervelzuil, wel waarschijnlijk van het ribbenrooster.

Een coccyx beschadiging veroorzaakt een acute pijn op het ogenblik van de val op het zitvlak. Dit was niet het geval. De klachten van 1 jaar voordien van coccygodynie, die dezelfde zijn als nadien nu in de nasleep van het ongeval, zijn niet als een herval als gevolg van een arbeidsongeval te aanzien.

Algemeen kan men besluiten dat Dhr. V bij het arbeidsongeval van 06-12-2007, geen coccyx letsel noch een verergering van het vooraf bestaande coccyx letsel heeft opgelopen en ook dat dit ongeval geen oorzaak was van een heropflakkering van het coccyx pijnen. Dit zou dat (lees: dan) onmiddellijk hebben plaatsgevonden. Hij heeft bij dit ongeval alleen een ribbenletsel opgelopen dat gedurende enkele weken een algehele functionele beperking van de werkongeschiktheid met zich heeft gebracht.

Er is een vooraf bestaande toestand maar de herval 1 à 2 maanden later na het ongeval heeft niets te maken met het ongeval."

De gerechtsdeskundige besluit:

"(...) De vooraf bestaande toestand ter hoogte van het staartbeen, te weten een coccygodynie van ongekende oorsprong, werd niet mee beïnvloed door het ongeval van 06-12-2007.

Het letsel van het arbeidsongeval oefent geen blijvende of geen enkele invloed uit op de vooraf bestaande toestand van coccygodynie, ook niet in geringe mate.

Er is ook geen tijdelijke beïnvloeding van de vooraf bestaande toestand door het arbeidsongeval.

Er is geen blijvende fysieke invaliditeit. Geen blijvende arbeidsongeschiktheid."

Er werden door het slachtoffer en zijn raadsgeneesheer (dr. A V) nog volgende opmerkingen geformuleerd op het voorverslag van de gerechtsdeskundige, die door prof. dr. E B als volgt werden beantwoord:

"Brief ontvangen van Dr. A. V met bijlagen dd. 14-05-2014:

Waarde deskundige,

Betreft: V R, geboren 25/04/1958.

In bijlage vindt U nog de opmerkingen die ik mocht ontvangen vanwege de heer V R zelf met opnieuw een beschrijving van het ongevalgebeuren en bijkomend foto's van het gebeuren zelf.

Kan U hiermee rekening houden bij het opstellen van uw definitief verslag.

Bijlagen:

1. Rapport op 30/05/2008, Diagnosecentrum C.V.B.A. Dienst: Orthopedie

Dr. L, G, Rapport op: 30/05/2008 (K)

Aan Dr. V, l

Verzekeringsgeneesheer

Geachte Collega,

Wij zagen op de raadpleging

Ziektegeschiedenis:

Zoals u weet werd deze patiënt al een tijdje in onze dienst gevolgd owv. een coccygodynie. Een infiltratie werd hiervoor gegeven in februari met goed resultaat.

Patiënt had deze klachten vroeger reeds gehad doch sinds een arbeidsongeval waarbij hij opnieuw is gevallen op het zitvlak had hij terug pijn gekregen.

Met de infiltraties is patiënt een tijdje beter geweest.

Nu komt hij opnieuw op de raadpleging omdat sinds 3 weken de klachten terug veel erger zijn. Wanneer hij lang moet zitten heeft hij last. Tot hiertoe heeft hij ook niet het werk hervat.

Klinisch onderzoek:

Terug duidelijke drukpijn over het onderste gedeelte van het sacrum, overgang

naar het staartbeen.

Bespreking:

Zoals ik reeds in het verleden gemeld heb zijn hier weinig behandelingsmogelijkheden voor.

Wij stellen voor om de rechtstreekse belasting van deze zone zoveel mogelijk te vermijden, eventueel door het gebruik van een ringkussen.

Owv. de acute pijn werd er vandaag wel een nieuwe infiltraties gegeven.

Met collegiale groeten, Dr. L G

In deze brief is onderlijnd: "patient had deze klachten reeds vroeger gehad doch sinds het arbeidsongeval waarbij hij opnieuw gevallen is op het zitvlak had hij terug pijn gekregen,"

Antwoord: deze brief is eveneens besproken bij de documenten ontvangen van Dr. V in het preliminaria. Ik zie ook niet wat hierin bij zou dragen tot het eventueel heroverwegen van het advies geformuleerd in het preliminaria.

2. Rapport op 12/01/2007 Diagnosecentrum C.V.B.A. Dienst: Orthopedie

Dr. L G, Rapport op:12/01/2007 (K)

Aan Dr. V T

Geachte Collega,

Wij zagen op uw verzoek op de raadpleging van 12/01/2007 uw patiënte.

Ziektegeschiedenis:

Deze vrachtwagenchauffeur heeft meer dan een jaar last van coccygodynie. De klachten zouden spontaan begonnen zijn ongeveer 1 jaar geleden zonder trauma.

Geleidelijk aan zijn de klachten erger geworden. Patiënt klaagt van pijn die tussen de bilspleet aanwezig is. Uiteraard is de pijn vooral aanwezig bij zitten.

Klinisch onderzoek:

Wij treffen een duidelijke drukpijn aan op het staartbeen.

Radiologische opname toont een luxatie van het onderste gedeelte van de coccyx.

Bespreking:

Coccygodynie mogelijks op basis van een luxatie die reeds vooraf bestaand was.

Er is geen duidelijk trauma te herinneren.

Wij zijn overgegaan tot het geven van een infiltratie met Corticoïden. We zien patiënt terug over een 2-tal weken. Met collegiale groeten.

Dr. V heeft bij haar schrijven een verslag bijgevoegd van Dr. L (rapport opgemaakt op 12-01-2007 aan Dr. V gericht). Deze werd reeds besproken in het preliminaria. Onderlijnd is: "wij zijn overgegaan tot het geven van een infiltratie met corticoïde)".

Antwoord: dit is ook vermeld in de preliminaria en brengt ook geen nieuwe gegevens bij.

3. Handgeschreven brief van Dhr. V dd. 09 mei 2014, gestuurd door Dr. V zonder bijkomend commentaar:

Dhr. V schrijft het volgende doch in de handgeschreven brief is niet alles goed te lezen. Het betreft zijn opmerkingen.

Pag. 2 ongeval anamnese: zijn blauwe lege kunststofvaten (4e ... niette lezen). Niet gemakkelijk te verplaatsen (kracht zetten) (van laatste rafel).

Pag 3, 7e regel: gevallen op de borstkast. Hoe kan dat als je achterover valt?

Antwoord: de borstkast is niet alleen van voor maar rondom, het is het geheel van het ribbenrooster en zijn inhoud. Dit is de thorax of borstkast.

Blz. 4: 3 infiltraties. Volgens de verslagen (volgens Dr. B) er zijn ook verschillende infiltraties door Dr. V gegeven.

Antwoord: dat kan, maar de bemerking heeft verder geen consequensies.

Blz . 5 : 1ste regel klopt niet. Zie brief van Dr. L aan Dr. D G (30/05/2008).

Heb dit ook persoonlijk aan Dr. D G bij een van zijn controle bezoeken medegedeeld.

Antwoord: er wordt inderdaad bij Dr. L in een brief van 30-05-2008 aan Dr. D G geschreven dat hij van voor het ongeval dezelfde klachten had.

Alleen lijkt Dr. B niet op de hoogte geweest te zijn. In mijn adviesvorming speelt dit geen rol.

Blz.5: 3e regel, zie brief 15-01-2007 van Dr.L

Antwoord: de bemerking van Dhr. V is correct.

Blz.5: 6e regel: als je in 2005 overgaat tot een aankoop van een woning en verplichtingen aangaat bij de bank dan hoop je niet dat je nu 2,5 jaar het slachtoffer wordt van een arbeidsongeval. Financieel is dit een groot verlies, overuren.

Verblijven, vergoedingen Niet leesbaar. (Verlofgeld-eindejaarspremie, deze worden door de verzekering niet betaaldI)

Antwoord: deze sociale en financiële bemerkingen kan ik niet meenemen in mijn adviesvorming.

Blz.8: tijdspanne i.v.m. foto 01-02-2008. 14/12-28/12, raadpleging Dr. V 09-01 verwijzing Dr. L (3 weken wachten op afspraak). 22/01-31-01 raadpleging i.v.m. de Pijn!! Geneeskundige attesten zijn in bezit van de verzekering.

Antwoord: ik ben niet in het bezit gesteld van deze attesten doch in het kader van de adviesvorming brengt dit geen argumenten aan om tot een heroverweging over te gaan.

Blz.9: dit is een totale foute beschrijving van de feiten! Het feit is dat de pallet ongeveer 2,5 meter naar achter moet getrokken worden. Dit gaat uiteraard niet in staande positie. Men zet de haak achter het middenste voetje van de pallet. Dit omwille dat je de pallet naar de buitenkant beweegt anders haken ze in de midden van elkaar. Als de haak bevestigd is moet je kracht zetten om de pallet in beweging te krijgen, (houten pallet-houten vloer).

Op het moment dat er beweging komt moet je naar achter stappen (links weg naar de buitenkant) om zo de pallet naar achter te krijgen. Op een gegeven moment ben ik gestruikeld en zo op mijn achterwerk gevallen en verder op mijn rug. Aan de zijkant van de losplaat bevindt zich een borduur (zie foto's). Men glijd(t) dan uit. Zie beschrijving Prof. B. Graag ben ik bereid voor nadere informatie. Voor een afspraak ben ik ook bereid daar ik dit dan duidelijk kan uitleggen en eventueel te kenning van maken en met nog andere foto's.

Antwoord: bij optreden van een traumatische coccygodynie en het aannemelijk zijn daarvan, speelt de beschrijving van het mechanisme van de val een cruciale rol. Ik was daar zeer goed op voorbereid, en heb uitvoerig Dhr. V aan het woord gelaten tijdens de expertisezitting. Hij heeft niet verklaard dat hij duidelijk in zitpositie is terecht gekomen zoals bij iemand van wie de stoel onderuit wordt gehaald. Hij wijzigt nu zijn eerste verklaringen die ik nochtans zeer duidelijk heb genoteerd, mij zeer bewust zijnde van het feit dat dit het belangrijk punt is in het aannemen van de gevolgen van dit arbeidsongeval. Daarenboven zoals beschreven in de eerste attesten welke werden afgegeven, is er geen sprake van een pijn th.v. de coccyx.

Hij is op de thorax gevallen en heeft (hij) ribletsels opgelopen en hiervan ook de attesten van na het ongeval. Beide letsels of impactplaatsen gelijktijdig oplopen met name precies op de coccyx én de thorax en rug is mechanisch niet voor te stellen.

Daarenboven wat zijn klachten betreft welke hij aangegeven heeft tijdens de expertisezitting doen deze niet denken aan pijnen afkomstig van een coccyx letsel. Hij geeft een zeer brede zone aan van pijn. En ook bij klinisch onderzoek is er niet de vereiste bevinding van een electieve drukpijn op de coccyx doch is erbij de heer V een drukpijn vooral uitgesproken hoog in de verticale bilplooi.

Er is ook nog de omgekeerde luxatie van de coccyx naar achter, hetgeen niet verklaarbaar is door noch een val op het zitvlak noch een val op de rug.

Besluit:

Alles tezamen vind ik de nieuwe door de heer V gewijzigde versie van de feiten op het ogenblik van het ongeval vooral aangaande het mechanisme van de val, moeilijk aanvaardbaar gezien hij bij de expertisezitting alle mogelijkheden had om dit exact te komen uitleggen. Vooral omwille van het feit dat ikzelf de anamnese zeer toegespitst heb op het mechanisme van de val omdat dit altijd het grote discussiepunt is bij het oplopen van een traumatische coccygodynie.

Maar zelfs ook in het nieuwe verhaal, geeft hij nog niet het mechanisme weer dat vereist is om een traumatische coccygodynie aan te nemen.

Ik verwacht geen meerwaarde van een nieuwe expertisezitting om nogmaals te komen uitleggen hoe hij gevallen is in 2008, vooral omdat zijn 2e verhaal ook niet voldoende overtuigend is om een coccyxletsel aan te nemen.

Ik zie in dit nieuwe verhaal van Dhr. V geen argumenten om het advies geformuleerd in de preliminaria, na heroverweging, anders te moeten formuleren."

De gerechtsdeskundige bleef bij zijn initieel besluit.

2. Eisen in hoger beroep na deskundig verslag.

- R V, het slachtoffer, vraagt in hoofdorde zijn hoger beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren en het incidenteel beroep van de nv A B, de wetsverzekeraar, onontvankelijk, minstens ongegrond te verklaren. Hij vordert de wetsverzekeraar te veroordelen om aan hem het met intresten en kosten vermeerderde bedrag te betalen van:

­ de wettelijke vergoedingen voor de periode van volledige tijdelijke arbeidsonge-schiktheid van 6 december 2007 tot en met 14 juni 2009, te berekenen op een basisloon van 28.278,35 EUR, te vermeerderen met de wettelijke intresten;

­ de wettelijke jaarlijkse vergoedingen voor een blijvende arbeidsongeschiktheid van minstens 3%, vanaf de consolidatiedatum dd. 15 juni 2009, te berekenen op een basisloon van 32.3975,38 EUR, te vermeerderen met de wettelijke intresten;

­ 1 EUR provisioneel als betaling van zijn eigen aandeel in de medische kosten, meer de wettelijke intresten vanaf de eisbaarheid;

­ De wetsverzekeraar te veroordelen tot de vestiging van het kapitaal voor het onderhoud en de vervanging van een stuitkussen en tempurkussen als prothese;

­ De wetsverzekeraar tevens te veroordelen in de kosten van het hoger beroep.

In ondergeschikte orde vordert het slachtoffer het hof over te gaan tot de aanstelling van een nieuwe geneesheer-deskundige.

In uiterst ondergeschikte orde verzoekt het slachtoffer het hof over te gaan tot het stellen van volgende prejudiciële vraag aan het Grondwettelijk Hof:

"Schendt artikel 24, in combinatie met artikel 63, § 4, van de Arbeidsongevallenwet 10 april 1971, artikelen 10 en 11 van de Grondwet, doordat aan het slachtoffer van het arbeidsongeval geen rechtszekerheid wordt geboden over de vraag of de in het kader van artikel 24 toegekende vergoeding minstens even hoog zal zijn als de in toepassing van artikel 63 § 4 toegekende voorschotten, terwijl:

­ deze rechtszekerheid wel geboden wordt aan slachtoffers onder de Arbeidsongevallenwet 1967 (publieke sector), doordat de graad van arbeids-ongeschiktheid bepaald wordt door een beslissing van de administratieve gezondheidsdienst die het bestuur en de rechter bindt en enkel in het voordeel van het slachtoffer kan betwist worden, en doordat uit artikel 20quater volgt dat het slachtoffer geen nadeel kan ervaren door de vaststelling met terugwerkende kracht van de consolidatiedatum;

­ sociaal verzekerden in het algemeen minstens beschermd worden, in toepassing van artikel 17, lid 2, Handvest sociaal verzekerde, tegen de herziening met terugwerkende kracht van beslissingen in hun voordeel."

- De nv A B, de wetsverzekeraar, vordert, het tussenarrest verder uitwerkend, akte te verlenen van haar incidenteel beroep met toepassing van artikel 1054 Gerechtelijk Wetboek. Dit incidenteel beroep ontvankelijk te verklaren en ook gegrond. Dienvolgens te zeggen voor recht dat, gezien de bevindingen van de door hen aangestelde deskundige prof. dr. E B, er geen blijvende arbeidsongeschiktheid kan worden toegekend ingevolge het arbeidsongeval van 6 december 2007.

De wetsverzekeraar vordert het slachtoffer te veroordelen in terugbetaling van de door hem ontvangen vergoeding voor een blijvende arbeidsongeschiktheid van 3% voor een totaal bedrag van 539,99 EUR.

Verder vraagt de wetsverzekeraar te zeggen voor recht dat de gevolgen van het arbeidsongeval van 6 december 2007 als volgt worden vastgelegd:

­ tijdelijke arbeidsongeschiktheid: 100% van 7 december 2007 tot en met 14 juni 2009;

­ consolidatie op 15 juni 2009;

­ blijvende arbeidsongeschiktheid: 0%;

­ er zijn geen prothesen te voorzien.

De wetsverzekeraar stelt verder dat het basisloon moet worden vastgelegd op:

­ 28.278,35 EUR voor de tijdelijke arbeidsongeschiktheid;

­ 32.975,38 EUR voor de blijvende arbeidsongeschiktheid.

Bovendien vordert de wetsverzekeraar te zeggen voor recht dat er geen reden is om over te gaan tot aanstelling van een nieuwe deskundige.

Tenslotte vraagt de wetsverzekeraar het verzoek van het slachtoffer aan het hof tot het stellen van een prejudiciële vraag aan het Grondwettelijk Hof af te wijzen.

"Kosten als naar rechte".

3. Beoordeling.

3.1. De gevolgen van het arbeidsongeval van 6 december 2007.

Het hof dient vooreerst te oordelen welke de graad van blijvende arbeidsongeschiktheid is van R V ingevolge hogervermeld arbeidsongeval.

Over de periode van tijdelijke arbeidsongeschiktheid van 6 december 2007 tot en met 14 juni 2009, met consolidatiedatum 15 juni 2009, bestaat er tussen partijen geen discussie meer.

Met arrest van 18 november 2013 heeft dit hof daartoe een nieuwe geneesheer-deskundige aangesteld, met name prof. dr. E B, gelet op de staartbeenproblematiek die een vooraf bestaande toestand uitmaakte en gelet op de onduidelijkheid hieromtrent in het deskundig verslag van dr. Hören (gerechtsdeskundige aangesteld in eerste aanleg).

Het hof stelt vast dat het deskundig verslag van prof. dr. E B zeer volledig en uitvoerig gemotiveerd werd, zodat het zich aansluit bij de bevindingen van deze gerechtsdeskundige.

Uit het voorliggend deskundige verslag, dat dit hof bijtreedt, blijkt dat deze deskundige zeer veel aandacht heeft besteed aan het ongevalsmechanisme.

In zijn antwoord op de bemerkingen van het slachtoffer schrijft prof. dr. E B het volgende:

"bij optreden van een traumatische coccygodynie en het aannemelijk zijn daarvan, speelt de beschrijving van het mechanisme van de val een cruciale rol. Ik was daar zeer goed op voorbereid, en heb uitvoerig Dhr. V aan het woord gelaten tijdens de expertisezitting. Hij heeft niet verklaard dat hij duidelijk in zitpositie is terecht gekomen zoals bij iemand van wie de stoel onderuit wordt gehaald. Hij wijzigt nu zijn eerste verklaringen die ik nochtans zeer duidelijk heb genoteerd, mij zeer bewust zijnde van het feit dat dit het belangrijk punt is in het aannemen van de gevolgen van dit arbeidsongeval. Daarenboven zoals beschreven in de eerste attesten welke werden afgegeven, is er geen sprake van een pijn th.v. de coccyx.

Hij is op de thorax gevallen en heeft (hij) ribletsels opgelopen en hiervan ook de attesten van na het ongeval. Beide letsels of impactplaatsen gelijktijdig oplopen met name precies op de coccyx én de thorax en rug is mechanisch niet voor te stellen.

Daarenboven wat zijn klachten betreft welke hij aangegeven heeft tijdens de expertisezitting doen deze niet denken aan pijnen afkomstig van een coccyx letsel. Hij geeft een zeer brede zone aan van pijn. En ook bij klinisch

onderzoek is er niet de vereiste bevinding van een electieve drukpijn op de coccyx doch is er bij de heer V een drukpijn vooral uitgesproken hoog in de verticale bilplooi.

Er is ook nog de omgekeerde luxatie van de coccyx naar achter, hetgeen niet verklaarbaar is door noch een val op het zitvlak noch een val op de rug."

Verder legt deze gerechtsdeskundige uit welke medische problematiek hier wel aan de orde is, zijnde een ribbenletsel, ingevolge waarvan het slachtoffer tijdelijk volledige arbeidsonge-schikt was.

De verklaring van de heer W F (bundel R V, stuk 12) kan het medisch goed onderbouwd deskundig verslag van prof. dr. E B met betrekking tot het ongevals-mechanisme niet weerleggen.

Er zijn geen redenen voorhanden om het ongevalsgebeuren, zoals weerhouden door prof. dr. E B, in vraag te stellen.

Deze deskundige komt tot een duidelijk besluit:

"Alles tezamen vind ik de nieuwe door de heer V gewijzigde versie van de feiten op het ogenblik van het ongeval vooral aangaande het mechanisme van de val, moeilijk aanvaardbaar gezien hij bij de expertisezitting alle mogelijkheden had om dit exact te komen uitleggen. Vooral omwille van het feit dat ikzelf de anamnese zeer toegespitst heb op het mechanisme van de val omdat dit altijd het grote discussiepunt is bij het oplopen van een traumatische coccygodynie.

Maar zelfs ook in het nieuwe verhaal, geeft hij nog niet het mechanisme weer dat vereist is om een traumatische coccygodynie aan te nemen."

Het hof wijst de vraag van het slachtoffer tot aanstelling van een nieuwe geneesheer-deskundige bijgevolg af.

Uit dit deskundig verslag blijkt tevens dat R V bij het arbeidsongeval van 6 december 2007 geen coccyxletsel heeft opgelopen, noch een verergering van de vooraf bestaande coccyx problematiek. De heropflakkering van de coccyxpijnen zijn vreemd aan het kwestieus arbeidsongeval, zodat met de staartbeenproblematiek geen rekening kan gehouden worden bij het bepalen van de graad van blijvende arbeidsongeschiktheid in het kader van dit arbeidsongeval.

Gelet op wat vooraf gaat bepaalt het hof de graad van blijvende arbeidsongeschiktheid op 0% vanaf 15 juni 2009 (de consolidatiedatum).

Het hoger beroep komt ongegrond voor.

3.2. Het incidenteel beroep ingesteld door de wetsverzekeraar: de terugvorderbaarheid van de betaalde voorschotten blijvende arbeidsongeschiktheid (3%) voor een totaalbedrag van 539,99 EUR.

Het incidenteel beroep werd regelmatig ingesteld naar vorm en termijn, zodat het ontvankelijk is.

Het hof heeft bij dit arrest de gevolgen van het arbeidsongeval van 6 december 2007 definitief als volgt bepaald (cf. punt 3.1):

­ een tijdelijke arbeidsongeschiktheid van 100% van 6 december 2007 tot en met 14 juni 2009;

­ consolidatiedatum: 15 juni 2009;

­ blijvende arbeidsongeschiktheid: 0%.

Het basisloon voor de tijdelijke arbeidsongeschiktheid (28.278,35 EUR) en voor de blijvende arbeidsongeschiktheid (32.975,38 EUR), zoals weerhouden in het bestreden vonnis van 18 april 2012, staat niet ter discussie naar aanleiding van de procedure in hoger beroep, en dient bijgevolg bevestigd te worden.

Nu het hof aanneemt dat de letsels ingevolge het arbeidsongeval van 6 december 2007 als geconsolideerd worden beschouwd vanaf 15 juni 2009, zonder blijvende arbeidsongeschikt-heid, stelt zich de vraag over de terugvorderbaarheid van de door de wetsverzekeraar betaalde voorschotten blijvende arbeidsongeschiktheid (3%) waarvan het bedrag van 539,99 EUR als dusdanig niet wordt betwist.

Dit bedrag betreft de vergoedingen blijvende arbeidsongeschiktheid (3%) die werden betaald door de wetsverzekeraar aan het slachtoffer over de periode van 15 juni 2009 tot 31 december 2010, ingevolge de overeenkomst-vergoeding voorgesteld door de wetsverzeke-raar.

Het standpunt van het slachtoffer, dat het incidenteel beroep verjaard is, kan niet gevolgd worden.

Artikel 69, § 1 van de Arbeidsongevallenwet van 10 april 1971 bepaalt dat "de rechtsvorde-ring tot terugvordering van onverschuldigde vergoedingen verjaart na 3 jaar".

Van verjaring van de terugvordering is hier geen sprake: wanneer een teveel ontvangen bedrag voortvloeit uit de gerechtelijke beslissing die definitief oordeelt over de gevolgen van het arbeidsongeval, loopt de verjaring van 3 jaar slechts vanaf het ogenblik dat die beslissing definitief wordt.

Artikel 63, § 4, van de Arbeidsongevallenwet bepaalt dat in geval van betwisting omtrent de aard of de graad van arbeidsongeschiktheid van de getroffene, de verzekeringsonderneming verplicht is de in de artikelen 22, 23, 23 bis of 24 bedoelde dagelijkse of jaarlijkse vergoeding bij voorschot te betalen op grond van de door haar voorgestelde graad van blijvende ongeschiktheid.

De in artikel 63, § 4, Arbeidsongevallenwet bedoelde verplichte betalingen bij voorschot gebeuren in afwachting van de definitieve vaststelling van de wegens het arbeidsongeval te betalen bedragen en dienen daarmee verrekend te worden en, in zoverre zij de definitieve bedragen overtreffen, terugbetaald te worden.

Het slachtoffer weigerde de overeenkomst-vergoeding voorgesteld door de wetsverzekeraar te ondertekenen omdat hij niet akkoord was met de toegekende graad van blijvende arbeidsongeschiktheid van 3%: hij meende aanspraak te kunnen maken op een hogere graad van blijvende arbeidsongeschiktheid vanaf 15 juni 2009 (de consolidatiedatum) en startte een gerechtelijke procedure.

Het oorspronkelijke artikel 63, § 4 van de Arbeidsongevallenwet streefde ernaar het slachtoffer in elk geval een vergoeding toe te kennen ingeval van betwisting over de aard en/of de omvang van de arbeidsongeschiktheid. Uit de voorbereidende werkzaamheden (Gedr. St. Senaat, 1970 - 71, Verslag, nr. 215, 174) blijkt duidelijk dat het de bedoeling van de wetgever was om het slachtoffer niet maandenlang zonder uitkering te laten en het te vrijwaren tegen de door de wetsverzekeraar eventueel uit te oefenen tijdsdruk.

Het lag kennelijk niet in de bedoeling van de wetgever om meteen ook een verbintenis uit te voeren waarop niet meer zou kunnen teruggekomen worden.

De vergoedingen voor de blijvende arbeidsongeschiktheid worden in dit geval pas definitief vastgelegd door een in kracht van gewijsde getreden rechterlijke uitspraak.

Daarbij mag niet uit het oog worden verloren dat de vergoedingsregeling in het kader van de Arbeidsongevallenwetgeving de openbare orde raakt: de rechter is gehouden er op toe te zien dat aan het slachtoffer van een arbeidsongeval de vergoedingen worden toegekend waarop deze recht heeft, niet minder maar ook niet meer.

Het hof is bijgevolg van oordeel dat in geval van betwisting het regelingsvoorstel (de overeenkomst-vergoeding) van de wetsverzekeraar met betrekking tot de blijvende arbeidsongeschiktheid (3%) vanaf de consolidatiedatum noodzakelijk slechts een voorlopige regeling betreft in afwachting van de definitieve rechterlijke uitspraak omtrent de gevolgen van het arbeidsongeval.

Het Hof van Cassatie overwoog in zijn arrest d.d. 22 februari 1999 (R.W. 1999 - 2000, nr. 16, p. 538) het volgende:

"Overwegende dat, in zoverre schending van artikel 1235, eerste lid, van het Burgerlijk Wetboek, wordt aangevoerd, een betaling alleen onverschuldigd is als zij zonder oorzaak is; dat er geen onverschuldigde betaling is als die betaling haar oorzaak vindt, hetzij in de erkenning van de duur van een volledige arbeidsongeschiktheid die in beginsel het verschuldigd zijn van de betalingen tot gevolg heeft, hetzij in de bepaling van artikel 63, § 4, eerste lid, van de Arbeidsongevallenwet, krachtens hetwelk in geval van betwisting omtrent de aard en de graad van arbeidsongeschiktheid van de getroffene, de verzekeraar verplicht is de dagelijkse vergoedingen of jaarlijkse vergoeding, bedoeld in de artikelen 22, 23, 23 bis of 24 bij voorschot te betalen op grond van de door hem voorgestelde graad van arbeidsongeschiktheid;"

De betaalde vergoedingen blijvende arbeidsongeschiktheid (3%) zijn een voorschot, dat verschuldigd is overeenkomstig artikel 63, § 4 van de Arbeidsongevallenwet.

In die zin zijn ze volgens het Hof van Cassatie geen onverschuldigde betaling, zelfs al lagen ze hoger dan de (nadien gebleken) werkelijke schuld.

Rekening houdend met wat vooraf gaat besluit het hof dat de door de wetsverzekeraar uitbetaalde voorschotten blijvende arbeidsongeschiktheid ten bedrage van 539,99 EUR wel terugvorderbaar zijn.

Het slachtoffer verwijst eveneens naar artikel 17, lid 2 van de wet van 11 april 1995 (het Handvest van de Sociaal Verzekerde) en argumenteert dat deze regels in essentie bepalen dat wanneer een instelling van sociale zekerheid zich heeft vergist omtrent de rechten van de verzekerde, deze beslissing vanzelfsprekend kan worden herzien, maar wanneer de herziening nadelig is voor de verzekerde, dit enkel kan voor de toekomst, of, m.a.w., een nadelige herziening kan geen terugwerkende kracht hebben.

Artikel 17 van de wet van 11 april 1995 luidt als volgt:

"Wanneer vastgesteld wordt dat de beslissing aangetast is door een juridische of materiële vergissing, neemt de instelling van sociale zekerheid op eigen initiatief een nieuwe beslissing die uitwerking heeft op de datum waarop de verbeterde beslissing had moeten ingaan, onverminderd de wettelijke en reglementaire bepalingen inzake verjaring.

Onverminderd de toepassing van artikel 18, heeft de nieuwe beslissing, indien de vergissing aan de instelling van sociale zekerheid te wijten is, uitwerking op de eerste dag van de maand na de kennisgeving ervan, als het recht op de prestatie kleiner is dan het aanvankelijk toegekende recht.

Het vorige lid is niet van toepassing indien de sociaal verzekerde weet of moest weten, in de zin van het koninklijk besluit van 31 mei 1933 betreffende de verklaringen af te leggen in verband met subsidies, vergoedingen en toelagen, dat hij geen recht heeft of meer heeft op het gehele bedrag van een prestatie."

Er dient vastgesteld te worden dat de wetsverzekeraar zich op geen enkele wijze "vergist" heeft.

De voorschotten werden uitbetaald op basis van artikel 63, § 4 van de Arbeidsongevallen-wet; de wetsverzekeraar heeft een voorstel tot regeling gedaan en was verplicht op die basis vergoedingen te betalen bij wijze van voorschot.

Het voorstel werd niet aanvaard en er werd een procedure gevoerd voor de arbeidsrechtbank te Hasselt en daarna voor dit hof waarbij de blijvende arbeidsongeschikt-heid nu wordt vastgelegd op 0% vanaf 15 juni 2009. Het feit dat het betaalde voorschot het verschuldigde overstijgt, betekent geenszins dat de wetsverzekeraar zich "vergist" heeft.

De wetsverzekeraar heeft bij het formuleren van zijn regelingsvoorstel geen "beslissing" genomen: een voorstel tot regeling is immers niet gelijk te stellen met een "beslissing" van een sociale zekerheidsinstelling.

In dit verband kan tevens verwezen worden naar het arrest van het Hof van Cassatie van 11 juni 2007 ( S.06.0090.N ECLI:BE:CASS:2007:ARR.20070611.3 /1) waarbij dit Hof oordeelde als volgt:

"1. Krachtens artikel 63, § 4, van de Arbeidsongevallenwet, is de verzekeringsonderneming in geval van betwisting omtrent de aard of de graad van arbeidsongeschiktheid van de getroffene verplicht de dagelijkse of jaarlijkse vergoeding, bedoeld in de artikelen 22, 23, 23 bis of 24, bij voorschot te betalen op grond van de door haar voorgestelde graad van arbeidsongeschiktheid.

2. Artikel 17, eerste lid, van de wet van 11 april 1995 tot invoering van het "handvest" van de sociaal verzekerde, bepaalt dat wanneer vastgesteld wordt dat de beslissing aangetast is door een juridische of materiële vergissing, de instelling van sociale zekerheid op eigen initiatief een nieuwe beslissing neemt, die uitwerking heeft op de datum waarop de verbeterde beslissing had moeten ingaan, onverminderd de wettelijke en reglementaire bepalingen inzake verjaring.

Het tweede lid van dit artikel bepaalt dat, onverminderd de toepassing van artikel 18, de nieuwe beslissing, indien de vergissing aan de instelling van sociale zekerheid te wijten is, uitwerking heeft op de eerste dag van de maand na de kennisgeving ervan, als het recht op de prestatie kleiner is dan het aanvankelijk toegekende recht.

3. De in artikel 63, § 4, van de Arbeidsongevallenwet bedoelde verplichte betalingen van voorschotten gebeuren in afwachting van de definitieve vaststelling van de wegens het arbeidsongeval te betalen bedragen en dienen

daarmee verrekend te worden en, in zoverre zij de definitieve bedragen overtreffen, terugbetaald te worden.

Door die verrekening of terugbetaling wordt niet opnieuw beslist over de betaling van de voorschotten en het bedrag ervan maar wordt slechts het ongewijzigd bedrag van de voorschotten verrekend.

De beslissing die de omvang van de rechten vaststelt na een provisionele beslissing over dezelfde rechten is geen nieuwe beslissing in de zin van de voormelde artikelen 17 en 18. Er is dan immers geen sprake van een rechtzetting van een juridische of materiële vergissing.

4. Het middel dat ervan uitgaat dat door de vraag tot terugbetaling van de voorschotten die de definitief vastgestelde bedragen overtreffen, wegens een materiële of juridische vergissing wordt teruggekomen op de beslissing over die voorschotten en aldus een nieuwe beslissing is genomen in de zin van voormeld artikel 17, faalt naar recht."

Dit hof sluit zich aan bij deze cassatierechtspraak en besluit dat R V gehouden is de teveel betaalde voorschotten blijvende arbeidsongeschiktheid terug te betalen aan de wetsverzekeraar, zijnde, 539,99 EUR, bedrag dat als dusdanig niet wordt betwist door het slachtoffer.

De wetsverzekeraar vordert gerechtelijke intresten vanaf de datum van betaling, minstens en alleszins vanaf het ogenblik van de terugvordering.

De gerechtelijke intresten kunnen in casu toegekend worden vanaf 15 februari 2017, zijnde de datum waarop de wetsverzekeraar zijn tegenvordering heeft ingesteld bij besluiten, neergelegd ter griffie van dit hof.

Het betreft hier niet de terugvordering van een onverschuldigde betaling: de betaalde vergoedingen blijvende arbeidsongeschiktheid (3%) zijn een voorschot dat verschuldigd is door de wetsverzekeraar overeenkomstig artikel 63, § 4 van de Arbeidsongevallenwet. In die zin zijn het geen onverschuldigde betalingen (cf. Cass. 22 februari 1999, R.W. 1999-2000, nr. 16, p. 538) maar heeft het slachtoffer teveel betaalde voorschotten blijvende arbeidsonge-schiktheid ontvangen (3% i.p.v. 0%).

Het incidenteel beroep komt gegrond voor.

3.3. Schending van het gelijkheidsbeginsel.

3.3.1. De wetsverzekeraar stelt dat het argument van het slachtoffer "schending van het gelijkheidsbeginsel" niet voor het eerst in graad van beroep kan worden opgeworpen.

Het hof merkt op dat, bij tussenarrest van 18 november 2013, reeds werd geoordeeld dat dit argument ten allen tijde tijdens de gerechtelijke procedure voor de feitenrechter kan worden ingeroepen, voor zover het tegensprekelijk karakter van de debatten gerespecteerd wordt, wat hier het geval is.

3.3.2. Het slachtoffer verwijst naar artikel 24 en artikel 63, § 4 van de Arbeidsongevallenwet van 10 april 1971 en stelt vast dat deze regeling aan het slachtoffer geen waarborg geeft dat de graad van blijvende arbeidsongeschiktheid die de rechtbank zou toekennen, doorgaans na advies van een deskundige, per se hoger is of minstens even hoog zal zijn dan de door de verzekeraars vooropgestelde graad. Wanneer de graad van blijvende arbeidsongeschiktheid lager is, zal het slachtoffer zelfs de voorschotten moeten terugbetalen.

In het kader van de Arbeidsongevallenwet 3 juli 1967 (publieke sector) wordt de vergoeding

wegens blijvende arbeidsongeschiktheid vooropgesteld door de debiteur van de vergoeding,

de tewerkstellende overheid, maar deze, wat de graad van arbeidsongeschiktheid betreft, moet de beslissing van de bevoegde administratieve gezondheidsdienst naleven.

Artikel 20quater beschermt het slachtoffer met betrekking tot de vastlegging van de consolidatiedatum.

Het slachtoffer wenst in deze zaak de volgende vraag te stellen:

"Bevat de Arbeidsongevallenwet 1971 geen discriminatie, door het feit dat, in tegenstelling tot de situatie in de publieke sector, het slachtoffer geen rechtszekerheid heeft over de graad van arbeidsongeschiktheid die vooropgesteld wordt.

Als er nochtans één begrip is waarvoor rechtszekerheid aan de orde zou moeten zijn, is het wel de arbeidsongeschiktheid. De kenmerken van dit begrip maken dat zelfs voor een specialist, laat staan voor het slachtoffer, het onmogelijk is zich te vergewissen of een welbepaalde graad correct de schade weerspiegelt."

In ondergeschikte orde meent het slachtoffer dat er ook een discriminatie is in vergelijking met gewone sociaal verzekerden.

"Een sociale-zekerheidsbestuur kan altijd een foute beslissing voor de toekomst herzien, ook in het nadeel van de sociaal verzekerde.

Maar het kan dit niet doen met terugwerkende kracht, wanneer minstens de sociaal verzekerde ter goede trouw was, zowel in het ontstaan van de foute beslissing (de fout komt van het bestuur, niet van de sociaal verzekerde) als in het ontvangen van de betaling (de sociaal verzekerde wist niet en kon niet weten dat de betaling onrechtmatig was)

(artikel 17, lid 2 Handvest Sociaal Verzekerde).

De vastlegging van de graad van ongeschiktheid in toepassing van artikel 24 kan evenwel niet zomaar beschouwd worden als de herziening, in de zin van het Handvest, van de in toepassing van artikel 63 § 4 uitbetaalde voorschotten.

(Cass. 11.6.2007, S 06.0090.N).

Het slachtoffer kan in die context de bescherming van artikel 17, lid 2, Handvest, niet inroepen."

Mocht dit arbeidshof hierop willen ingaan, verzoekt het slachtoffer volgende prejudiciële vraag te stellen aan het Grondwettelijk Hof:

"Schendt artikel 24, in combinatie met artikel 63 § 4, van de Arbeidsongevallenwet 10 april 1971, artikelen 10 en 11 van de Grondwet, doordat aan het slachtoffer van het arbeidsongeval geen rechtszekerheid wordt geboden over de vraag of de in het kader van artikel 24 toegekende vergoeding minstens even hoog zal zijn als de in toepassing van artikel 63 § 4 toegekende voorschotten, terwijl:

­ deze rechtszekerheid wel geboden wordt aan slachtoffers onder de Arbeidsongevallenwet 1967 (publieke sector), doordat de graad van arbeidsongeschiktheid bepaald wordt door een beslissing van de administratieve gezondheidsdienst die het bestuur en de rechter bindt en enkel in het voordeel van het slachtoffer kan betwist worden, en doordat uit artikel 20quater volgt dat het slachtoffer geen nadeel kan ervaren door de vaststelling met terugwerkende kracht van de consolidatiedatum;

­ sociaal verzekerden in het algemeen minstens beschermd worden, in toepassing van artikel 17, lid 2, Handvest sociaal verzekerde, tegen de herziening met terugwerkende kracht van beslissingen in hun voordeel."

3.3.3. De wetsverzekeraar daarentegen is van mening dat er hier geen inbreuk is op de gelijke behandeling van de Belgen, en argumenteert ondermeer het volgende:

"De arbeidsongevallenwetgeving inzake privésector en publieke sector verschilt fundamenteel. Het ganse kader van de privésector en de publieke sector verschilt bvb. in de privésector is er steeds terugval mogelijk op de ZlV-wetgeving en de werkloosheidswetgeving terwijl dit absoluut ontbreekt inzake de publieke sector. Het is dan ook niet meer dan logisch en evident dat gelet op deze talrijke verschillen in talrijke takken van het recht tussen publieke- en privésector dat er ook verschilpunten kunnen en mogen voorkomen inzake de arbeidsongeval wetgeving in beide sectoren.

In talrijke overzichten worden deze verschilpunten trouwens expliciet aangegeven waarbij inderdaad benadrukt wordt dat bij de beoordeling van de graad van de blijvende arbeidsongeschiktheid de rechtbank, nadat partijen het geschil hebben voorgelegd, dit percentage kunnen verhogen of verlagen terwijl in het kader van de publieke sector enkel kan worden verhoogd.

Anders is het ook zo dat in de publieke sector er een garantie is op reaffectatie én een ganse uitwerking van de toekomst van deze personen in dienst van de publieke sector terwijl het systeem inzake privésector totaal anders is.

Dit verschil is niet van aard om te beslissen tot een ongelijke behandeling van de Belgen in toepassing van de grondwet, wel integendeel."

"(...)"

"Het verschil tussen de wetgeving in de privé- en de publieke sector wordt immers gefundeerd op talrijke andere verschillen die er bestaan en zo onder meer het belangrijke verschil qua vergoeding en regeling de tewerkgestelde in de publieke sector kunnen immers ook niet terugvallen op de ZlV-wetgeving of de wetgeving van de RVA. Dit is geen ongelijke behandeling gelet op het verschil in hun statuut en derhalve is de duidelijke bepaling van art. 63 §4 van de arbeidsongevallenwetgeving niet van aard om te stellen dat er hier een ongelijke behandeling zou zijn.(...)"

Met betrekking tot artikel 17, lid 2 van het Handvest argumenteert de wetsverzekeraar het volgende:

"(...) Er worden enkel voorschotten betaald hetgeen anders is dan wanneer bijvoorbeeld de ZIV-wetgeving een erkenning doet van +66% en naderhand tot de vaststelling komt dat betrokkene daar eigenlijk geen recht op had omwille van een vooraf bestaande toestand waardoor zij nooit een verdienvermogen heeft gehad van meer dan l/3de. Het is daar de sociale instelling die zich heeft vergist en wat betaald is, is goed betaald. In casu gaat het over een afhandeling van de gevolgen van een arbeidsongeval met onzekerheid over het percentage. De wetgever heeft teneinde bescherming van de rechten van het slachtoffer gesteld dat de verzekeraar in elk geval moet betalen op basis van hetgeen zijzelf vooropstelt maar onderlijnt dat definitief percentage achteraf kan worden vastgesteld op diverse manieren en zelfs middels gerechtelijke procedure en dat alsdan er rekening moet worden gehouden met de betaalde voorschotten in min of in meer terug te vorderen. Dit is de logica zelf vermits het gaat over voorschotten en er een andere werking is dan in het kader van de voorzieningen van het Handvest van de Sociaal Verzekerde."

De wetsverzekeraar vraagt het hof om het verzoek van R V tot het stellen van een prejudiciële vraag aan het Grondwettelijk Hof af te wijzen.

3.3.4. Het hof dient te onderzoeken of de in het geding zijnde bepalingen de artikelen 10 en 11 van de Grondwet schenden doordat ze bij de vaststelling van de graad van blijvende arbeidsongeschiktheid een verschil in behandeling instelt tussen personen werkzaam in de overheidssector en personen werkzaam in de privésector, die vallen onder de wet van 10 april 1971.

Uit de parlementaire voorbereiding blijkt dat de wetgever een eenvoudige uitbreiding van het stelsel van de privésector tot de openbare sector heeft afgewezen, gelet op de eigen kenmerken van elke sector, in het bijzonder het feit dat de rechtspositie van ambtenaren over het algemeen reglementair van aard is, terwijl de tewerkstelling in de privésector contractueel van aard is:

"(...) Het statuut der ambtenaren bevat particulariteiten waarmee rekening dient gehouden en die in zekere gevallen, het aanvaarden van eigen regelen rechtvaardigen. Het doel blijkt evenwel hetzelfde: aan het slachtoffer een vergoeding verzekeren welke aangepast is aan het nadeel opgelopen tengevolge van een ongeval"

(Parl. St., Kamer, 1964-1965, nr. 1023/1, pp. 3 en 4; Parl. St., Senaat, 1966-1967, nr. 242, pp. 2 en 3).

Aangezien de objectieve verschillen tussen beide categorieën van werknemers verantwoorden dat zij aan verschillende systemen onderworpen zijn, kan worden aanvaard dat bij een nadere vergelijking van beide systemen verschillen in behandeling aan het licht komen, nu eens in de ene zin, dan weer in de andere, onder voorbehoud dat elke regel dient overeen te stemmen met de logica van het systeem waarvan die regel deel uitmaakt.

(cf. Grondwettelijk Hof 7 juli 2004, arrest nr. 125/2004, www.arbitrage.be; Grondwettelijk Hof, 18 juni 2009, arrest nr. 102/2009, rolnr. 4530).

Verder overwoog het Grondwettelijk Hof in zijn arrest nr. 102/2009 van 18 juni 2009 het volgende:

"B.4.2. Door de eigen logica van elk systeem zijn verschillen verantwoord, meer bepaald wat de procedureregels, het bedrag en de uitvoeringsbepalingen van de vergoeding betreft.

Het behoort tot de bevoegdheid van de wetgever te beoordelen of een grotere gelijkschakeling wenselijk is en te bepalen op welk tijdstip en op welke wijze via concrete maatregelen vorm moet worden gegeven aan een grotere eenvormigheid tussen beide regelgevingen."

De regel dat de beslissing van de bevoegde administratieve gezondheidsdienst bindend is wat betreft het toegekende percentage van blijvende invaliditeit volgt uit de rechtspositie van het personeelslid en deze van de tewerkstellende overheid en stemt aldus overeen met de logica van het systeem.

Aangezien de tewerkstellende overheid de eigen verzekeraar is heeft de Koning ervoor gekozen een onafhankelijke dienst te belasten met het medisch onderzoek wiens beslissing over de blijvende arbeidsongeschiktheid bindend is om de verzekeringswaarborg niet uit te hollen.

(vgl. Arbh. Luik (afd. Neufchateau) 15 december 1999, Soc. Kron. 2000, 218, noot J. Jacqmain).

De regeling werd bovendien uitgewerkt vanuit de doelstelling om het personeelslid dat het slachtoffer wordt van een arbeidsongeval een zo ruim mogelijke bescherming te bieden ten einde hem een vergoeding te verzekeren welke aangepast is aan het nadeel opgelopen tengevolge van het ongeval.

(Parl. St., Kamer, 1964-65, nr. 1023/1, pp. 3 en 4).

De eerbiediging van de privacy van het personeelslid in de overheidssector vereist dat de tewerkstellende overheid, net zoals de werkgever in de privésector, zich niet in te laten heeft met de medische aandoeningen van het personeelslid.

Van een schending van het gelijkheidsbeginsel is slechts sprake wanneer vergelijkbare categorieën op een verschillende wijze worden behandeld.

(Cass., 19 april 2012, AR C.11.0199.N ECLI:BE:CASS:2012:ARR.20120419.5 , www.cass.be).

Het hof is van oordeel dat de situatie van de bevoegde administratieve gezondheidsdienst van de tewerkstellende overheid niet te vergelijken is met de situatie van de arbeidsongevallenverzekeraar in de privésector.

In de overheidssector is de tewerkstellende overheid de eigen verzekeraar van het arbeidsongeval (met in bepaalde gevallen de mogelijkheid zich te laten herverzekeren, doch er bestaat tussen het slachtoffer en de herverzekeraar geen rechtsrelatie).

In de privésector is de werkgever verplicht een verzekering arbeidsongevallen aan te gaan en bestaat er in het kader van de arbeidsongevallenverzekering een rechtsrelatie tussen de werknemer en de arbeidsongevallenverzekeraar en kan hij in principe niet de werkgever aanspreken.

In deze zaak stelt het hof vast dat de situatie van een werknemer uit de privésector die het slachtoffer wordt van een arbeidsongeval niet te vergelijken valt met deze van een ambtenaar (openbare sector) in dezelfde situatie, aangezien ten aanzien van de eerste geen beslissing wordt genomen door de wetsverzekeraar, die slechts gehouden is voorschotten te betalen, terwijl dat wel het geval is ten aanzien van de ambtenaar ingevolge waarvan een administratieve beslissing wordt genomen door de bevoegde administratieve gezondheids-dienst van de tewerkstellende overheid.

De vergelijking met het Handvest gaat evenmin op nu artikel 17, lid 2 een beslissing veronderstelt, terwijl de verplichting in hoofde van de wetsverzekeraar om voorschotten blijvende arbeidsongeschiktheid te betalen (arbeidsongeval privésector) geen beslissing uitmaakt maar een voorstel tot vergoeding.

(cf. supra Cass. 11 juni 2007, AR S.06.0090.N ECLI:BE:CASS:2007:ARR.20070611.3 , www.cass.be).

Zoals hoger reeds vermeld kan van een schending van het gelijkheidsbeginsel slechts sprake zijn wanneer vergelijkbare categorieën op een verschillende wijze worden behandeld.

Nu de situatie van een werknemer (privésector) niet te vergelijken is met deze van een ambtenaar (openbare sector) kan het gelijkheidsbeginsel klaarblijkelijk niet geschonden zijn.

Het hof besluit dan ook dat er geen aanleiding toe bestaat om een prejudiciële vraag te stellen, zoals gevraagd door het slachtoffer.

BESLISSING

Het arbeidshof,

De arresten van 18 november 2013 en 18 juni 2014 verder uitwerkend:

Verklaart het hoger beroep ongegrond.

Verklaart het incidenteel beroep van de nv A B ontvankelijk en gegrond.

Bevestigt het vonnis van 18 april 2012 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Hasselt, behalve in zover de graad van blijvende arbeidsongeschiktheid werd bepaald op 2%.

Opnieuw rechtsprekend:

Zegt voor recht dat de graad van blijvende arbeidsongeschiktheid 0% bedraagt vanaf de consolidatiedatum (15 juni 2009).

Veroordeelt R V tot terugbetaling aan de nv A B van de ontvangen voorschotten blijvende arbeidsongeschiktheid van 3% voor een totaalbedrag van 539,99 EUR, te vermeerderen met de gerechtelijke intresten vanaf 15 februari 2017.

Wijst het verzoek van R V tot het stellen van een prejudiciële vraag aan het Grondwettelijk Hof af.

Veroordeelt de nv A B tot betaling van de kosten van het hoger beroep overeenkomstig artikel 68 van de Arbeidsongevallenwet van 10 april 1971.

Laat deze kosten aan de zijde van beide partijen onvereffend bij gebrek aan neergelegde kostenbegrotingen.

PDF document ECLI:BE:AHANT:2017:ARR.20171016.10