Work injury appeal dismissed; court confirms insurer liability for half of medical and therapy costs.

Arbeidshof Antwerpen

afdeling Antwerpen

2017/AA/44

9 oktober 2017

C P,

wonende te *,

eiser in hoger beroep, incidenteel verweerder, met als raadsman mr. V I , advocaat

voor wie pleit: mr. W R, advocaat

tegen:

B B NV,

met maatschappelijke zetel te *, ingeschreven met KBO-nummer *,

verweerster in hoger beroep, incidenteel eiseres, met als raadsman mr. D N C, advocaat

Het hoger beroep is gericht tegen het vonnis van 17 oktober 2016 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Mechelen.

Het arbeidshof past de wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken toe.

1. Ontvankelijkheid.

Zowel het hoger beroep als het incidenteel beroep zijn naar termijn en vorm regelmatig ingesteld en de ontvankelijkheid ervan wordt niet betwist; beiden dienen dan ook ontvankelijk verklaard te worden.

2. Feiten en voorgaanden.

2.1. Historiek.

P C, verder in dit arrest het "slachtoffer" genoemd, voerde oorspronkelijk aan dat hij op 10 juni 1996 werd getroffen door een arbeidsongeval toen hij in dienst was bij de firma nv A-G te * als arbeider.

Hij diende producten van circa 10 kg elk over te laden in grote ketels met behulp van een schop. Op een bepaald ogenblik zou hij met zijn linkervoet onder de ketel zijn blijven hangen, gevallen zijn en met zijn rug terechtgekomen tegen een bedieningspaneel. Daarbij zou er gevoelsverlies opgetreden zijn aan de onderste ledematen, gevolgd door pijn in de rug en de onderste ledematen (acute lumbago).

De nv M V, thans de nv B B, verder in dit arrest "de wetsverzekeraar" genoemd, was de arbeidsongevallenverzekeraar van de nv A-G. Deze weigerde het ongeval te erkennen als zijnde een arbeidsongeval met als reden dat er geen posttraumatische letsel werd aangetoond.

Het slachtoffer kon hiermee niet akkoord gaan en dagvaardde de wetsverzekeraar op 24 oktober 1996 voor de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Mechelen.

Met vonnis van 10 februari 1997 oordeelden de eerste rechters dat door het slachtoffer, aan de hand van de aangevoerde elementen, het bewijs werd geleverd van een plotselinge gebeurtenis en een letsel en zij stelden, alvorens verder recht te spreken ten gronde, dr. R. M aan als deskundige die ook rekening diende te houden met de medische voorgeschiedenis van P C en met een vorig arbeidsongeval waarvan deze het slachtoffer werd.

De wetsverzekeraar tekende op 26 september 1997 hoger beroep aan tegen voormeld vonnis van 10 februari 1997 omdat deze van oordeel bleef dat geen bewijs werd geleverd van een plotselinge gebeurtenis.

Met arrest van 16 maart 1999 verklaarde dit hof het hoger beroep van de wetsverzekeraar ontvankelijk doch ongegrond. Het bestreden vonnis van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Mechelen van 10 februari 1997 werd bevestigd en de zaak werd overeenkomstig artikel 1068, tweede lid van het Gerechtelijk Wetboek, terug verzonden naar de eerste rechters voor de verdere afhandeling van het geschil. De wetsverzekeraar werd veroordeeld tot betaling van de gedingkosten.

Op 17 maart 2000 ontving de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Mechelen, het deskundig verslag van dr. R. M, waarin deze gerechtsdeskundige tot volgend besluit kwam:

"1. Tijdelijke arbeidsongeschiktheid:

van 10 juni 96 tot 08.09.98: 100%;

2. Datum van consolidatie: 09.09.98;

3. Blijvende arbeidsongeschiktheid: 7% (...)".

Bij vonnis van 4 november 2002 sloten de eerste rechters zich aan bij de medische bevindingen van gerechtsdeskundige dr. R. M en bepaalden de gevolgen van het arbeidsongeval overkomen aan P C als volgt:

­ tijdelijke volledige arbeidsongeschiktheid van 10 juni 1996 tot 8 september 1998;

­ consolidatie op 9 september 1998;

­ blijvende gedeeltelijke arbeidsongeschiktheid van 7%.

De wetsverzekeraar tekende met een verzoekschrift, neergelegd ter griffie van dit hof op 31 januari 2003, hoger beroep aan tegen voormeld vonnis van 4 november 2002. Meer bepaald vorderde de wetsverzekeraar het slachtoffer te bevelen bepaalde EMG's voor te brengen en vorderde de aanstelling van een college van deskundigen.

Met arrest van 17 februari 2004 oordeelde dit hof dat het aangewezen was een college van deskundigen aan te stellen omwille van het feit dat er diametraal tegenovergestelde standpunten werden ingenomen door twee verschillende specialisten en dat het deskundig verslag van de aangestelde deskundige niet volstond om een afdoend gefundeerd oordeel te kunnen vellen over de aard en de omvang van de opgelopen letsels.

Op 3 juni 2005 werd het deskundig verslag van het college van deskundigen ontvangen ter griffie van dit hof waarin dit college tot het volgend besluit kwam:

- "Ingevolge het arbeidsongeval van 10 juni 1996 was er een tijdelijke arbeidsongeschiktheid van 100 % van 10 juni 1996 tot en met 08 september 1998.

- Consolidatie werd bereikt op 09 september 1998.

- De blijvende arbeidsongeschiktheid, rekening houdende met de leeftijd, vakkundigheid, mogelijkheid van aanpassing en omscholing en zijn concurrentievermogen op de algemene arbeidsmarkt, bedraagt 10%.

- Het college van deskundigen kan bevestigen dat het arbeidsongeval van 10 juni 1996 de vooraf bestaande pathologie van de heer C heeft beïnvloed.

- In de bepaling van de graad van blijvende arbeidsongeschiktheid, werd rekening gehouden met het geheel van de aanwezige pathologie, inclusief de vooraf bestaande toestand."

Met arrest van 27 maart 2006 sloot dit hof zich aan bij de medische bevindingen van het college van deskundigen en bepaalde de gevolgen van het arbeidsongeval overkomen aan P C als volgt:

"Hervormt het bestreden vonnis van de arbeidsrechtbank te Mechelen d.d. 2 november 2002 (A.R. 65.058) in zoverre de blijvende arbeidsongeschiktheid werd bepaald op 7%.

Opnieuw rechtsprekend:

Zegt voor recht dat de blijvende arbeidsongeschiktheid wordt bepaald op 10% (tien procent) vanaf de consolidatiedatum, zijnde 9 september 1998.

Bevestigt het bestreden vonnis voor het overige."

De wetsverzekeraar werd veroordeeld tot betaling van de gedingkosten.

2.2. Met een schrijven van 23 mei 2011 deelde de raadsman van P C aan de wetsverzekeraar mee dat zijn cliënt hem een volledig dossier met kosten van medische verzorging had bezorgd dewelke dateren van na 27 maart 2006, en verzocht om diens bevestiging dat hij deze stukken mocht overmaken voor tussenkomst (bundel P. C, stuk 6).

De wetsverzekeraar weigerde per e-mail dd. 27 mei 2011 deze kosten ten laste te nemen (bundel P. C, stuk 7):

"Wij verwijzen naar uw brief van 23 mei 2011.

Volgens het advies van onze raadsgeneesheer dr. D R, kunnen we de medische kosten ten laste nemen tot de datum van de consolidatie, 9/9/98. Wij kunnen dan ook geen tussenkomst meer verlenen voor de medische kosten na 27/03/2006."

De wetsverzekeraar liet per e-mail dd. 15 juli 2011 het volgende weten aan het slachtoffer (bundel P. C, stuk 8):

"Wij verwijzen naar uw brief van 23/05/2011.

Wij komen terug op ons e-mailbericht van 27/05/2011.

Om na te kunnen gaan of de medische kosten nog in verband staan met het arbeidsongeval van 10/06/1996, kan u ons het volledig dossier met kosten toesturen. Gelieve ook aan te tonen dat de medische kosten in causaal verband staan met het arbeidsongeval door ons een verslag van de behandelende artsen te bezorgen."

Met een schrijven van 5 juni 2013 weigerde de wetsverzekeraar tussen te komen in de gevraagde medische kosten en behandelingen (bundel P. C, stuk 3):

"Wij komen terug op deze zaak en meer bepaald na advies van onze raadsgeneesheer dokter D R.

Volgens het advies van onze raadsgeneesheer kunnen de behandelingen en de medische kosten na 27/03/2006, niet meer in verband gebracht worden met het arbeidsongeval van 10/06/1996.

Wij kunnen hiervoor bijgevolg geen tussenkomst meer verlenen.

De betwistingen betreffende onderhavige beslissing moeten, binnen de tijdspanne van drie jaar, voorgelegd worden aan de Arbeidsrechtbank te Mechelen, Voochtstraat, 7 te 2800 Mechelen door middel van een dagvaarding betekend bij deurwaardersexploot.

Behalve wanneer de eis roekeloos en tergend is, valt de rechtspleging niet te uwen laste."

Gelet op het feit dat P C het met voormeld standpunt van de wetsverzekeraar niet eens kon zijn, dagvaardde hij deze op 21 augustus 2013 en vorderde in hoofdorde te zeggen voor recht dat de medische behandelingen en de gemaakte medische kosten door hem na 27 maart 2006 in oorzakelijk verband staan met het arbeidsongeval van 10 juni 1996. In ondergeschikte orde vorderde hij de aanstelling van een geneesheer-deskundige met de opdracht zijn advies te geven of de medische behandelingen en de gemaakte medische kosten na 27 maart 2006 toe te schrijven zijn, ten minste gedeeltelijk, aan het opgelopen arbeidsongeval en hiermee in oorzakelijk verband staan.

Hij vorderde tenslotte de veroordeling van de wetsverzekeraar tot betaling van de gedingkosten en de voorlopige uitvoerbaarheid van het te wijzen vonnis.

Met vonnis van 4 november 2013 werd dr. R. M (opnieuw) aangesteld als gerechtsdeskundige met de opdracht:

* "of de toestand als gevolg van het arbeidsongeval dd. 10 juni 1996 blijvend verergerd is na 27 maart 2006;

In bevestigend geval, te bepalen:

o of de medische behandelingen en de gemaakte medische kosten na 27 maart 2006 toe te schrijven zijn, ten minste gedeeltelijk, aan het opgelopen arbeidsongeval en hiermee in oorzakelijk verband staan;

o vanaf wanneer deze verergeringstoestand blijvend geworden is (met dien verstande dat de verergeringsbijslag in voorkomend geval ten vroegste vanaf 01.06.2011 kan toegekend worden overeenkomstig art. 13 van het KB van 10 december 1987);

o de blijvende zuiver fysieke minderwaarde en hierbij een percentage te bepalen;

o de gevolgen die de weerhouden fysieke minderwaarde heeft op de functionele werking van het organisme en, meer bepaald van het (de) getroffen lichaamsdeel (delen), en dit in een klare en voor niet ingewijden verstaanbare taal;

o de graad van blijvende arbeidsongeschiktheid, hierbij rekening houdend met de fysieke minderwaarde, de leeftijd, de vakkundigheid, de mogelijkheid van aanpassing en omscholing en het concurrentievermogen op de algemene arbeidsmarkt.(...)"

Op 2 maart 2015 ontving de griffie van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Mechelen, het deskundig verslag van dr. R. M waarin deze de zaak als volgt besprak:

"1 Het arbeidsongeval:

De heer P C was op 10.06.1996 betrokken in een arbeidsongeval waarbij hij een acute lumbago had opgelopen.

2. De evolutie:

In voorgaand deskundig verslag werd melding gemaakt van de uitgebreide voorgeschiedenis van de heer C met laag lumbaal lijden waarvoor hij heelkundig werd behandeld.

In voorgaand deskundig verslag werden de elektromyografische afwijkingen aangetoond door Dr. S toegeschreven aan het arbeidsongeval.

Anderzijds werd duidelijk gesteld dat aan de hand van het verslag van Prof. Dr. D S de vooraf bestaande degeneratieve toestand van de lumbale zuil niet was beïnvloed door het arbeidsongeval. Er werd derhalve geen posttraumatische toename van de degeneratieve veranderingen weerhouden.

In het deskundig verslag opgesteld door het college van deskundigen in opdracht van het arbeidsongeval (lees: arbeidshof) Antwerpen met Arrest van 17.02.04 noteert men onder meer: het radiologisch dossier toont op geen enkel ogenblik duidelijke posttraumatische beelden. Er zijn wel progressief toenemende degeneratieve tekens in de streek L4-L5 en S1 wat als fysiologisch en normaal dient beschouwd te worden. Er is geen objectieve verergering van de vooraf bestaande toestand van S1 links.

De reeds aangehaalde elektromyografische afwijkingen worden bevestigd.

Deze gegevens vindt men terug in de meerdere verslagen afkomstig van het algologisch centrum LAC van de Universiteit te Leuven. Namelijk enerzijds een posttraumatische neuropathie met pijn en dropvoet in het linker onderste lidmaat en anderzijds een progressief degeneratief lijden met failed back surgery syndroom zonder causaal verband met het arbeidsongeval.

Zo leest men onder meer in het verslag van Prof. M van 17.12.12: pijndiagnose:

1. posttraumatische neuropathische pijn linker onderste lidmaat gecombineerd met

2. failed back surgery syndroom.

Op 03.05.11 werd bij de heer C opnieuw beeldvorming uitgevoerd van de lumbale zuil met als conclusie: Multisegmentaire degeneratieve veranderingen zoals hoger beschreven met als voornaamste bevindingen:

1. Acute Modic type 1 oedemateuze eindplaatveranderingen op het niveau L3-L4 en L4-L4, in mindere mate ook op L2-L3.

2. Matiggradige spinaalkanaalvernauwing op L2-L3, L3-L4 en L4-L5 door discusbuiging, facetartrose en prominente ligamenta flava.

3. Meerdere disc (osteofytaire) foraminale vernauwingen meest uitgesproken links op L2-L3 en rechts op L3-L4 en L4-L5. Geen tekenen van wortelverdringing.

4. Asymmetrische breedstralige discusuitpuiling rechts op L4-L5 met vernauwde posterolaterale recessus en weerslag op de basis van de rechterwortel L5: conflict?

Deze beeldvorming toont verdere progressie van de degeneratieve letsels zoals reeds vroeger aangehaald waarbij geen traumatische component wordt onderkend.

Commentaar:

De evolutie van het chronisch pijnprobleem van de lage rugstreek met uitstraling naar het linker been varieert in de loop van de tijd. Dit blijkt uit de verschillende medische verslagen waarbij telkens de behandeling wordt aangepast. Bij het huidig klinisch onderzoek noteert men eveneens duidelijke progressie.

Uit deze opsomming mag blijken dat het pijnprobleem bij de heer C enerzijds dient toegeschreven te worden aan de neuropathische pijn en anderzijds aan de degeneratieve letsels met heelkundige interventie lijdend tot een failed back surgery syndroom.

Wij stellen voor de behandeling voor de helft toe te schrijven aan de neuropathische pijn als gevolg van het arbeidsongeval en voor 50% toe te schrijven aan het failed back surgery syndroom."

De gerechtsdeskundige besloot:

1. "De heer P werd onderzocht.

2. De pijnproblemen bij de heer C als gevolg van het arbeidsongeval d.d. 10.06.1996 is blijvende verergerd na 27.03.2006.

De medische behandelingen en de gemaakte medische kosten na 27.03.2006 zijn voor de helft toe te schrijven aan het opgelopen arbeidsongeval en staan hiermee in oorzakelijk verband.

Vanaf 27.03.2006 is deze verergeringstoestand blijvend geworden.

3. Blijvende fysieke minderwaarde: 10%

4. Blijvende arbeidsongeschiktheid: 10 %"

Er werden door partijen geen opmerkingen geformuleerd op het voorverslag van de gerechtsdeskundige.

Met vonnis van 4 januari 2016 heropenden de eerste rechters de debatten om partijen toe te laten standpunt in te nemen of er in onderhavige zaak sprake was van verjaring en of er enige stuitings- of schorsingsdaden waren.

Met vonnis van 17 oktober 2016 stelden de eerste rechters vast dat er hier geen sprake is van een herzieningsprocedure in het kader van artikel 72 van de Arbeidsongevallenwet. De eerste rechters traden de medische bevindingen van gerechtsdeskundige dr. R. M bij en oordeelden dat het duidelijk vaststond dat de medische behandelingen, nl. acupunctuur, behandeling met Valtran, behandeling in de pijnkliniek in Pelleberg, plaatsen van een stimulator en het achteraf verwijderen ervan, behandeling met Lyrica en Oxycontin, kinesitherapie voor de helft nodig waren ingevolge van het arbeidsongeval.

Wat betreft de eventuele verjaring en het feit of er enige stuitings- of schorsingsdaden waren, stelden de eerste rechters vast dat in onderhavige zaak slechts één stuitingsdaad wordt voorgelegd, namelijk de dagvaarding van 22 augustus 2013. Dit betekende dat de vordering tot terugbetaling van medische kosten vóór 22 augustus 2010 verjaard was. P C legde geen stukken voor waaruit bleek dat na 21 augustus 2010 nog medische kosten werden gemaakt, aldus nog de eerste rechters.

Zij verklaarden de vordering van P C als volgt gegrond: "Veroordeelt verwerende partij tot het betalen van de helft van de medische kosten gemaakt voor behandeling van het chronische pijnprobleem van de lage rugstreek vanaf 22 augustus 2010, thans begroot op 1 EUR provisioneel. Wijst het meergevorderde af. Veroordeelt verwerende partij tot de kosten van het geding." Het bedrag van de rechtsplegingsvergoeding werd herleid tot 133,18 EUR "vermits de vordering in casu niet in geld waardeerbaar is".

P C kon zich niet akkoord verklaren met het vonnis van 17 oktober 2016 en tekende hiertegen hoger beroep aan met een verzoekschrift, neergelegd ter griffie van dit hof op 23 januari 2017.

Bij besluiten ontvangen ter griffie van dit hof op 20 april 2017, stelde de wetsverzekeraar incidenteel beroep in.

3. Eisen in hoger beroep.

- P C, het slachtoffer, vordert zijn hoger beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren. Dienvolgens het bestreden vonnis te vernietigen en opnieuw rechtsprekend het bestreden vonnis te bevestigen wat de tenlastelegging van de kosten betreft en de wetsverzekeraar derhalve te veroordelen om tussenkomst te verlenen in voormelde medische behandelingen en medische kosten na 27 maart 2006, minstens vanaf 22 mei 2008 resp. 15 juli 2008. Verder vordert hij de wetsverzekeraar te veroordelen tot betaling van de kosten van het hoger beroep, begroot aan zijn zijde op 192,94 EUR rechtsplegingsvergoeding.

- De nv B B, de wetsverzekeraar, vordert het hoger beroep, "in zoverre ontvankelijk", ontvankelijk maar ongegrond te verklaren en het incidenteel beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren. Dienvolgens het bestreden vonnis als volgt te hervormen:

­ "De oorspronkelijke vordering van appellant af te wijzen als onontvankelijk gelet op het verval van recht;

­ Ondergeschikt, de oorspronkelijke vordering van appellant af te wijzen als ongegrond;

­ Meest ondergeschikt, te zeggen voor recht dat concluante hoogstens gehouden is tot betaling van de helft van de medische kosten na 22/08/2010 en dit enkel met betrekking tot de pijnbehandeling en met uitsluiting van kinesitherapie en acupunctuur;

­ Alleszins de vordering te herleiden tot 1 EUR provisioneel en appellant te veroordelen tot voorlegging van de stukken waaruit de door hem gevorderde kosten blijken, minstens sinds 22/08/2010;

­ Appellant te veroordelen tot alle gedingkosten van beide aanleggen".

4. Beoordeling.

4.1. Voorwerp van de vordering.

In de gedinginleidende dagvaarding van 22 augustus 2013 vorderde P C dat de wetsverzekeraar "dient tussen te komen voor de medische kosten en behandelingen in hoofde van verzoeker na 27 maart 2006, gezien deze in oorzakelijk verband staan met het arbeidsongeval van 10 mei 1996."

Voor het arbeidshof vordert P C het bestreden vonnis te bevestigen, voor zover het oordeelt dat de wetsverzekeraar deze medische kosten en behandelingen moet terugbetalen. Verder vraagt P C de veroordeling tot terugbetaling van de medische kosten uit te spreken, niet slechts vanaf 22 augustus 2010, zoals de eerste rechters oordeelden, maar vanaf 27 maart 2006, minstens vanaf 22 mei 2008.

De vordering van P C steunt op artikel 28 van de Arbeidsongevallenwet. Artikel 28 van de Arbeidsongevallenwet bepaalt uitdrukkelijk dat "de getroffene recht heeft op de geneeskundige, heelkundige, farmaceutische en verplegingszorgen en, onder de voorwaarden bepaald door de Koning, op de prothesen en orthopedische toestellen die ingevolge het ongeval nodig zijn".

De vergoeding van de arbeidsongevallenverzekeraar voor deze geneeskundige, heelkundige, farmaceutische en verplegingskosten is geheel onafhankelijk van de vergoeding voor arbeids-ongeschiktheid. Bijgevolg moet de arbeidsongevallenverzekeraar instaan voor alle medische kosten die nodig zijn en in causaal verband staan met het arbeidsongeval en de daarbij opgelopen letsels.

Dat de medische kosten worden gemaakt vóór dan wel na het moment waarop de arbeidsongeschiktheid wordt geconsolideerd, is derhalve van geen belang.

Het gegeven dat er in het arrest van 27 maart 2006 van dit hof, zoals de wetsverzekeraar stelt, "op generlei wijze enig voorbehoud gemaakt werd naar de toekomst", sluit niet uit dat P C zijn huidige vordering tot terugbetaling van gemaakte medische kosten na dat arrest rechtsgeldig kon instellen.

In dit arrest van 27 maart 2006 werd immers slechts de arbeidsongeschiktheid geconsolideerd, consolidatie die slechts kan worden aangepast middels een vordering tot herziening op grond van artikel 72, eerste lid van de Arbeidsongevallenwet.

Onderhavige procedure tot terugvordering van de kosten voor medische behandelingen is dan ook geen herzieningsprocedure in de zin van artikel 72 van de Arbeidsongevallenwet van 10 april 1971.

In zijn beroepsconclusie gaat de wetsverzekeraar er nog steeds verkeerdelijk van uit dat deze vordering moet worden gekwalificeerd als een vordering die strekt tot herziening van de arbeidsongeschiktheid overeenkomstig artikel 72, eerste lid, van de Arbeidsongevallenwet.

Onderhavige vordering heeft geen uitstaans met de mogelijkheid om op grond van artikel 72, eerste lid, van de Arbeidsongevallenwet een herziening van de arbeidsongeschiktheid te bekomen. De aanvraag tot herziening van de vergoedingen krachtens artikel 72, eerste lid, Arbeidsongevallenwet geldt slechts indien de aanvraag is gesteund op een feit dat zowel nieuw als onvoorzienbaar is en indien de aanvraag is gericht op het bekomen van een bijstelling van de arbeidsongeschiktheid.

In casu gaat het echter om pijnen waarvoor P C tot op heden kinesitherapie, acupunctuur en pijnstillende behandelingen kreeg, die naar het oordeel van de deskundige voor de helft in causaal verband staan met het arbeidsongeval van 10 juni 1996.

Het betreft geenszins een nieuw feit, laat staan een onvoorzienbaar nieuw feit. Bovendien vordert P C slechts de terugbetaling van medische kosten die in verband staan met het arbeidsongeval en verzoekt hij geenszins tot het bijstellen van de arbeidsongeschiktheid die bij het in kracht van gewijsde gegaan arrest van 27 maart 2006 van het arbeidshof Antwerpen definitief is vastgesteld op 10%.

De eerste rechters oordeelden dan ook terecht dat "er in dit dossier geen sprake is van een herzieningsprocedure o.g.v. artikel 72 van de arbeidsongevallenwet. De gevolgen van het arbeidsongeval werden vastgesteld na het arrest van mei (lees maart) 2006. Sindsdien wordt er geen enkele wijziging/verergering aangetoond noch gevraagd. De term 'verergering' die door de deskundige word gehanteerd, heeft slechts betrekking op een (definitieve) verergering door het arbeidsongeval van eerdere vooraf bestaande degeneratieve letsels. Na datum van consolidatie wordt geen bijkomende verergering meer weerhouden".

Zoals hoger reeds vermeld, steunt de vordering van P C op artikel 28 van de Arbeidsongevallenwet.

Bijgevolg moet de arbeidsongevallenverzekeraar instaan voor alle medische kosten die nodig zijn en in causaal verband staan met het arbeidsongeval en de daarbij opgelopen letsels.

4.2. De verjaring.

De herzieningstermijn van artikel 72, eerste lid, van de Arbeidsongevallenwet, die een vervaltermijn uitmaakt die niet vatbaar is voor stuiting of schorsing, is in deze zaak niet van toepassing.

Het standpunt van de wetsverzekeraar m.b.t. "verval van recht", kan dan ook niet worden gevolgd.

De vraag naar de verjaring van de vordering van P C moet worden beoordeeld in het licht van de artikelen 69 en 70 van de Arbeidsongevallenwet.

Artikel 69, eerste lid, van de Arbeidsongevallenwet bepaalt ter zake dat "de rechtsvordering tot het betalen van de vergoedingen verjaart na drie jaar".

De verjaringstermijn van drie jaar bepaald in art. 69, eerste lid, Arbeidsongevallenwet geldt, ongeacht de benaming of de toekenningswijze, voor elke vergoeding verschuldigd krachtens die wet of haar uitvoeringsbesluiten door een verzekeraar of het Fonds voor Arbeidsonge-vallen, thans FEDRIS.

(Cass. (3e k.) 12 december 2005, A.R. S.04.0166.F ECLI:BE:CASS:2005:ARR.20051212.5 , A.C., 2005, 2485)

Zo geldt deze verjaringstermijn ook voor de vordering tot terugbetaling van medische kosten en behandelingen die zijn gemaakt ten gevolge van een arbeidsongeval, in welk geval de verjaringstermijn van drie jaar begint te lopen vanaf het ogenblik waarop de kosten worden gemaakt.

(Cass., 18 juni 2001, A.C., 2001, nr. 373)

Artikel 70 van de Arbeidsongevallenwet schrijft voor dat "de verjaringen bepaald bij artikel 69 op de gewone wijzen worden geschorst of gestuit. Die verjaringen kunnen bovendien gestuit worden door een ter post aangetekende brief (...) of door een rechtsvordering tot betaling wegens het arbeidsongeval, gesteund op een andere rechtsgrond (...)".

Die stuiting moet beperkend uitgelegd worden daar het een bepaling van openbare orde betreft.

Zo oordeelde het Hof van Cassatie reeds "dat, enerzijds, artikel 70 van de Arbeidsongevallenwet van 10 april 1971, door te bepalen dat de verjaring van de rechtsvordering tot betaling van de vergoeding kan worden gestuit door een ter post aangetekende brief met ontvangstbewijs, ten voordele van de getroffenen van arbeidsongevallen een van het gemeen recht afwijkende regel uitvaardigt;

Dat een dergelijke regel eng moet worden uitgelegd;

Overwegende dat, anderzijds, de bepalingen van de artikelen 69 en 70 van de Arbeidsongevallenwet van 10 april 1971 betreffende de verjaring van openbare orde zijn.

Dat, derhalve, het arrest, door te verklaren dat een gewone brief de driejarige verjaring van de rechtsvordering tot betaling van de vergoedingen wegens een arbeidsongeval kan stuiten, de artikelen 69 en 70 van die wet schendt;"

(Cass., 6 september 1982, A.R. 6642, A.C., 1982-83, nr. 7, 12).

In een arrest van 7 maart 1983 bevestigde het Hof van Cassatie dat "de verjaring van de rechtsvordering tot betaling van arbeidsongevallenvergoeding derhalve niet kan worden gestuit door een gewone brief, ook al erkent de verzekeraar die brief te hebben ontvangen." (Cass., 7 maart 1983, A.R. 3784, A.C., 1982-83, nr. 371, 836)

Het arbeidshof sluit zich aan bij deze rechtspraak gelet op de duidelijke wettekst die niet vatbaar is voor interpretatie.

(J. PETIT, Arbeidsongevallen in A.P.R., 2005, Wolters Kluwer België, nr. 692)

De brief van een advocaat met voorstellen tot regeling van het geschil is een gewone brief en stuit de verjaring niet.

(Arbh. Luik, 10 december 1990, J.T.T., 1991, 85)

Het standpunt van P C dat de vereiste van een aangetekende zending slechts een vormvereiste is die in casu niet van belang is, kan dan ook niet worden gevolgd.

Hieruit volgt dat het schrijven van de raadsman van P C, meester B T, aan de wetsverzekeraar van 23 mei 2011 (bundel P C, stuk 6) de verjaring niet kan stuiten nu dit schrijven niet aangetekend werd verstuurd.

Verder voert P C aan dat de erkenning van het recht door de persoon tegen wie de verjaring loopt, de verjaringstermijn stuit (cf. art. 2248 B.W.), ook voor de vergoedingen die op grond van de Arbeidsongevallenwet worden gevorderd, daar de regels van het gemeen recht over de verjaring uitdrukkelijk van overeenkomstige toepassing zijn verklaard door artikel 70 van die wet.

Uit de feitelijke gegevens van de zaak blijkt evenwel dat de wetsverzekeraar op geen enkel ogenblik, noch expliciet, noch impliciet, het recht van P C op terugbetaling van medische kosten zou hebben erkend.

Dergelijke erkenning kan evenmin worden afgeleid uit het schrijven van 15 juli 2011 van de wetsverzekeraar (bundel P C, stuk 8) waarin P C werd gevraagd het volledig dossier van de medische kosten toe te sturen en aan te tonen dat deze kosten in causaal verband staan met het arbeidsongeval door een verslag van de behandelende artsen te bezorgen. In dit schrijven wordt overigens geen medisch onderzoek bevolen door de wetsverzekeraar.

De eerste rechters oordeelden in deze omstandigheden terecht dat enkel de gedinginleidende dagvaarding van 22 augustus 2013 als stuitingsdaad kan worden aanvaard zodat de terugvordering van de medische kosten voor prestaties geleverd in de aan deze stuitingsdaad voorafgaande periode van drie jaar, nl. vanaf 22 augustus 2010, niet is verjaard. Zoals de arbeidsrechtbank oordeelt het hof dat de vordering verjaard is wat betreft de medische kosten die P C heeft moeten dragen ingevolge het arbeidsongeval voor prestaties geleverd vóór de datum van 22 augustus 2010 bij gebrek aan een nuttige stuitingsdaad.

4.3. Ten gronde.

4.3.1. Overeenkomstig artikel 28 van de Arbeidsongevallenwet dient de wetsverzekeraar de medische kosten te vergoeden die ingevolge het ongeval nodig zijn. Het betreffen alle geneeskundige, heelkundige, farmaceutische en verplegingskosten.

De vergoeding voor medische kosten is onafhankelijk van deze voor arbeidsongeschiktheid. Daarom moeten ook kosten die gemaakt werden na consolidatie worden vergoed door de wetsverzekeraar voor zover deze kosten in causaal verband staan met het arbeidsongeval en de daarbij opgelopen letsels. Consolidatie betekent bijgevolg niet dat er geen verder medische verzorging meer nodig zou zijn. Gelet op het feit dat er in casu een blijvende arbeidsonge-schiktheid werd weerhouden van 10%, is het niet onlogisch dat ook na consolidatie medische kosten ontstaan.

De terminologie "geneeskundige, heelkundige, farmaceutische en verplegingszorg" in artikel 28 van de Arbeidsongevallenwet duidt op alle verzorgingskosten die het ongeval kan veroorzaken en die van aard kunnen zijn een fysieke toestand te herstellen die zoveel mogelijk de vorige toestand benadert. Het is niet vereist dat die zorg uiteindelijk de ongeschiktheid vermindert, het is zelfs niet vereist dat de behandeling nuttig is geweest, maar slechts dat de behandeling nuttig zou kunnen zijn. Als criterium kan worden gesteld: het mogelijke nut voor het herstel van de gezondheid in de brede betekenis,

(cf. J. Put en V. Verdeyen "geneeskundige verzorging" in Arbeidsongevallen, Kluwer, Mechelen, losbl., Comm. 2.4/4)

Ook de behandeling van de pijnklachten dient vergoed te worden door de wetsverzekeraar.

Alleen de medische kosten die het gevolg zijn van het ongeval moeten vergoed worden.

4.3.2. De gerechtsdeskundige dr. M kwam in zijn deskundig verslag dd. 27 februari 2015 tot het volgende besluit:

"De pijnproblemen bij de heer C als gevolg van het arbeidsongeval d.d.10.06.1996 is blijvende verergerd na 27.03.2006. De medische behandelingen en de gemaakte medische kosten na 27.03.2006 zijn voor de helft toe te schrijven aan het opgelopen arbeidsongeval en staan hiermee in oorzakelijk verband".

Partijen hebben hierover geen opmerkingen gemaakt.

Het hof stelt vast dat het deskundig verslag nauwgezet, volledig en tegensprekelijk werd opgesteld, en oordeelkundig werd gemotiveerd, zodat het hof zich integraal aansluit bij de bevindingen van de gerechtsdeskundige.

P C levert hierdoor het bewijs dat hij na consolidatie nog medische kosten had die voor de helft nodig waren ingevolge het arbeidsongeval dd. 10 juni 1996, en die voor de andere helft te wijten zijn aan een vooraf bestaande toestand, met name het ‘failed back surgery syndroom'.

Zoals de eerste rechters oordeelt het hof dat de medische behandelingen, inzonderheid acupunctuur, behandeling met Valtran, behandeling in de pijnkliniek in Pelleberg, plaatsen van een stimulator en het achteraf verwijderen ervan, behandeling met Lyrica en Oxycontin, kinesitherapie voor de helft nodig waren ingevolge van het arbeidsongeval dd. 10 juni 1996.

4.3.3. De wetsverzekeraar kan niet worden gevolgd waar aangevoerd wordt dat de kosten inzake kinesitherapie en acupunctuur niet voor terugbetaling in aanmerking kunnen genomen worden.

De gerechtsdeskundige heeft immers terzake geen enkel voorbehoud gemaakt.

De kinesitherapie- en acupunctuurbehandelingen werden immers beiden opgestart met het oogmerk de pijn te verzachten. De omstandigheid dat deze behandelingen op dit vlak geen bevredigend resultaat zouden hebben opgeleverd, is niet relevant.

4.3.4. De wetsverzekeraar werpt verder op dat P C het voorafgaand akkoord van de wetsverzekeraar had moeten vragen overeenkomstig het Koninklijk Besluit van 17 oktober 2000 tot vaststelling van de voorwaarden en het tarief voor geneeskundige verzorging toepasselijk inzake arbeidsongevallen (BS 22 november 2000).

Anders dan de wetsverzekeraar stelt, vloeit hieruit niet voort dat P C voorafgaand de toestemming moest vragen voor de terugbetaling van medische kosten.

Uit artikel 4, eerste lid van dat K.B. vloeit slechts een verplichting tot het vragen van het voorafgaand akkoord voort voor de prestaties die in een bijlage bij dat besluit zijn opgenomen.

Het betreft slechts:

1. kinesitherapiebehandelingen;

2. heelkundige ingrepen onder loco-regionale of algemene anesthesie;

3. de opname in een ziekenhuis met een voorziene duur van meer dan 1 dag.

Voor de overige prestaties geldt hoe dan ook geen vereiste tot het vragen van het voorafgaand akkoord van de verzekeraar.

Anderzijds bepaalt artikel 4, laatste lid, van dat K.B. dat het ontbreken van een voorafgaand akkoord niet kan worden tegengeworpen:

1° in geval van dringende medische verzorging; of

2° indien de getroffene niet wist en redelijkerwijs niet kon weten dat hij de toestemming moest vragen of wie de kosten diende ten laste te nemen; of

3° indien duidelijk vaststaat dat de medische behandeling nodig was ingevolge het arbeidsongeval.

Zoals de eerste rechters oordeelden, moet worden vastgesteld dat uit het deskundig verslag van dr. M, dat dit hof bijtreedt, voortvloeit dat de medische behandelingen waarvoor terugbetaling wordt verzocht voor de helft toe te schrijven zijn aan het kwestieus arbeidsongeval.

Aldus vervalt op grond van artikel 4, laatste lid, 3° van het Koninklijk Besluit van 17 oktober 2000 tot vaststelling van de voorwaarden en het tarief voor geneeskundige verzorging toepasselijk inzake arbeidsongevallen, de verplichting om een voorafgaand akkoord te bekomen.

4.4. Besluit.

Gelet op het voorgaande bestaat er aanleiding toe het bestreden vonnis te bevestigen, met dien verstande dat het hof bijkomend preciseert dat ook de kosten voor de kinesitherapie- en acupunctuurbehandelingen die vanaf 22 augustus 2010 werden gevolgd voor de helft door de wetsverzekeraar dienen te worden gedragen.

Bij gebrek aan stukken m.b.t. de sedert 22 augustus 2010 ondergane behandelingen, worden deze kosten noodzakelijk begroot op 1 EUR provisioneel onder uitdrukkelijk voorbehoud dat de desbetreffende stavingstukken ter controle moeten worden voorgelegd aan de wetsverzekeraar.

Het hoger beroep en het incidenteel beroep zijn ongegrond.

4.5. Kosten van het geding.

Aangezien hier geen sprake is van een tergend en roekeloos hoger beroep, dienen de gedingkosten ten laste gelegd te worden van de wetsverzekeraar overeenkomstig artikel 68 van de Arbeidsongevallenwet.

Vermits de vordering van P C in casu niet kan becijferd worden bij gebrek aan overgelegde stavingstukken en P C bijgevolg niet aantoont dat zijn vordering de 2.500 EUR overschrijdt, wordt de rechtsplegingsvergoeding aan de zijde van het slachtoffer vereffent op 192,94 EUR (maximumbedrag), rekening houdend met het complex karakter van de zaak in hoger beroep. (cf. artikel 4 van het K.B. van 26 oktober 2007).

BESLISSING

Het arbeidshof,

Verklaart het hoger beroep en het incidenteel beroep ontvankelijk maar ongegrond.

Bevestigt het vonnis van 17 oktober 2016 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Mechelen, met de bijkomende precisering:

­ dat ook de kosten voor de kinesitherapie- en acupunctuurbehandelingen die vanaf 22 augustus 2010 werden gevolgd door P C voor de helft door de nv B B dienen te worden gedragen;

­ dat de veroordeling tot 1 EUR provisioneel wordt uitgesproken onder uitdrukkelijk voorbehoud dat de desbetreffende stavingstukken van de vanaf 22 augustus 2010 gemaakte kosten ter controle moeten worden voorgelegd aan de nv B B.

Veroordeelt de nv B B tot betaling van de gerechtskosten in hoger beroep overeenkomstig artikel 68 van de Arbeidsongevallenwet van 10 april 1971.

Vereffent deze kosten aan de zijde van P C op 192,94 EUR rechtsplegingsvergoeding hoger beroep.

Vereffent deze kosten aan de zijde van de nv B B op 174,94 EUR (het gevorderd basisbedrag).

PDF document ECLI:BE:AHANT:2017:ARR.20171009.6