ECLI:BE:AHANT:2017:ARR.20171003.10 · Arbeidshof van Antwerpen

Arbeidshof Antwerpen, afdeling Hasselt - 2016/AH/232 - 3 oktober 2017

P. BVBA, met maatschappelijke zetel te, , ingeschreven met KBO-nummer,

met als raadsman mr. D. I., advocaat te

tegen:

L. K., wonende te, ,

met als raadsman mevrouw C. A. M., afgevaardigde van een representatieve werknemersorganisatie, met volmacht

Het hoger beroep is gericht tegen het vonnis van 23 juni 2016 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Tongeren.

Het arbeidshof past de wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken toe.

I. ONTVANKELIJKHEID VAN HET HOGER BEROEP

Met een verzoekschrift, op 16 september 2016 neergelegd ter griffie van dit hof, tekende P. BVBA, hierna BVBA genoemd, hoger beroep aan tegen het vonnis (AR 15/1067/A) van 23 juni 2016 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Tongeren.

Het hoger beroep werd tijdig ingesteld en is regelmatig naar de vorm.

Het hoger beroep is ontvankelijk.

II. FEITEN EN VOORGAANDE RECHTSPLEGING

1. K. L. was vanaf 16 september 2013 als administratief en commercieel bediende voltijds tewerkgesteld bij een door de BVBA te Diepenbeek uitgebaat reisbureau, in het kader van een schriftelijke arbeidsovereenkomst voor onbepaalde tijd d.d. 7 september 2013 (stuk 1 stukkenbundel K. L.).

K. L. was de enige door de BVBA tewerkgestelde werknemer.

Met een aangetekende brief van 7 mei 2014 bracht de BVBA aan K. L. ter kennis dat zij de arbeidsovereenkomst wenste te beëindigen via opzegging, mits naleving van een opzeggingstermijn van 17 weken, ingaand op 12 mei 2014 (stuk 1 stukkenbundel BVBA ; stuk 2 stukkenbundel K. L.).

Met een aangetekende brief van 11 juli 2014 heeft de BVBA (via zaakvoerder A. V.) t.a.v. K. L. kenbaar gemaakt dat deze diezelfde dag om dringende reden ontslagen werd (stuk 2 stukkenbundel BVBA ; stuk 3 stukkenbundel K. L.).

Met een daaropvolgende aangetekende (motiverings)brief van 15 juli 2014 heeft de BVBA t.a.v. K. L. de redenen ter kennis gebracht waarop het ontslag is gesteund, luidend als volgt (stuk 3 stukkenbundel BVBA ; stuk 4 stukkenbundel K. L.) :

"(

/

)

Op vrijdag 11 juli 2014 hebben wij u onze beslissing meegedeeld om de tussen ons bestaande arbeidsovereenkomst onmiddellijk te beëindigen en dit om dringende redenen.

Hierna volgt een beschrijving van de feiten die aan de basis van het ontslag om dringende redenen, en waarvan we voldoende zekerheid gekregen hebben op datum van 8 juli 2014 en welke tevens bevestigd werden de daaropvolgende dagen door onderzoek op het internet.

Op 8 juli 2014 heeft u tijdens een persoonlijk onderhoud ons (zijnde beide zaakvoerders binnen P. BVBA) in kennis gesteld van het feit dat u sinds 1 juli 2014 een bijberoep bent gestart als zelfstandige reisconsulent voor T. C..

U oefent bijgevolg tijdens de uitvoering van uw arbeidsovereenkomst een concurrerende activiteit uit. Wij hebben in die zin tevens volgende vaststellingen gedaan:

- op woensdag 9 juli 2014 deelt u op uw facebook pagina mee dat u uw eerste boeking een feit is. U bent dus de concurrerende activiteit werkelijk reeds aan het uitvoeren!

- op donderdag 10 juli 2014 publiceert u op uw facebook pagina dat u zelfstandige reisconsulente bent en maakt u expliciete reclame hieromtrent

- op de website profileert u zicht als specialiste in cruises, huwelijksreizen en huwen in het buitenland. U bent destijds door ons aangeworven om deze expertise uit te bouwen en te verkopen. Het is voor ons derhalve zeer duidelijk dat u een concurrerende en gelijkaardige activiteit uitoefent.

Artikel 17 van de Wet op de Arbeidsovereenkomsten stelt uitdrukkelijk dat u zich als werknemer (zowel tijdens als na de uitvoering van uw arbeidsovereenkomst) dient te onthouden van oneerlijke concurrentie. Het feit dat u oneerlijke concurrentie uitoefent tijdens uw opzeggingstermijn doet hieraan geen afbreuk.

Wij zijn van mening dat het uitoefenen van een concurrerende activiteit terwijl u bij ons nog in dienst bent ongeoorloofd is en omschreven kan worden als een ernstige tekortkoming die elke verdere professionele samenwerking tussen ons onmiddellijk en definitief onmogelijk maakt (handtekening werkgever)."

Er volgde briefwisseling over en weer tussen de vertegenwoordigers van partijen, maar een regeling of genoegdoening werd niet bereikt.

2. Op 19 juni 2015 legde K. L. een verzoekschrift neer opzichtens de BVBA bij de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Tongeren.

De vordering van K. L., zoals geformuleerd in een syntheseconclusie van 8 april 2016, was erop gericht om de BVBA te horen veroordelen tot de betaling van:

- een bedrag van 1.352,38 EUR bruto als achterstallig loon;

- een bedrag van 1.008,68 EUR bruto als eindejaarspremie;

- een bedrag van 444,13 EUR bruto als vakantiegeld;

- een bedrag van 5.139,99 EUR bruto als opzeggingsvergoeding;

- een bedrag van 8,69 EUR als intresten op maaltijd- en ecocheques;

- de wettelijke, de moratoire en de gerechtelijke intresten;

- de kosten van het geding.

De tegenvordering van de BVBA, zoals geformuleerd in een syntheseconclusie van 9 mei 2016, was erop gericht om K. L. te horen veroordelen tot betaling van de moratoire, minstens de vergoedende intresten vanaf 23 september 2014 en de gerechtelijke intresten op het reeds voldane bedrag van 150 EUR netto wegens persoonlijke bijdrage studiereis.

Bij vonnis van 23 juni 2016 van het arbeidshof Antwerpen, afdeling Tongeren werd(en):

- de hoofd- en de tegenvordering ontvankelijk verklaard;

- de vordering m.b.t. de opzeggingsvergoeding gegrond verklaard en de BVBA veroordeeld tot de betaling van een bedrag van 5.139,99 EUR bruto als opzeggingsvergoeding meer de wettelijke intresten vanaf 11 juli 2014 en de gerechtelijke intresten;

- de vordering m.b.t. het achterstallig loon gegrond verklaard en de BVBA veroordeeld tot de betaling van een bedrag van 1.352,38 EUR bruto als achterstallig loon, meer de wettelijke intresten vanaf de eisbaarheid van de verschillende bestanddelen en de gerechtelijke intresten;

- de vordering m.b.t. de pro rata eindejaarspremie gegrond verklaard en de BVBA veroordeeld tot betaling van een bedrag van 1.008,68 EUR bruto, meer de wettelijke intresten vanaf 11 juli en de gerechtelijke intresten;

- de vordering m.b.t. het vertrekvakantiegeld gegrond verklaard en de BVBA veroordeeld tot de betaling van een bedrag van 444,13 EUR als vertrekvakantiegeld vakantiedienstjaar2014 op het achterstallig loon en de pro rata eindejaarspremie, meer de moratoire intresten vanaf 6 augustus 2014 en de gerechtelijke intresten;

- de vordering m.b.t. de intresten op de betaalde maaltijd- en ecocheques en de tegenvordering m.b.t. de intresten beiden gegrond verklaard;

- voor recht gezegd dat deze elkaar compenseren;

- de BVBA veroordeeld tot de kosten van het geding.

3. Tegen dit vonnis stelde de BVBA hoger beroep in bij dit hof.

III. EISEN IN HOGER BEROEP

1. P. BVBA vordert om:

- het hoger beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren;

- het vonnis a quo te vernietigen en opnieuw recht te doen;

- voor recht te zeggen dat K. L. terecht ontslagen werd om dringende reden;

- de oorspronkelijke vordering van K. L. tot betaling van een opzeggingsvergoeding, een pro rata eindejaarspremie 2014 en het vertrekvakantiegeld ongegrond te verklaren;

- voor recht te zeggen dat de BVBA geen intresten verschuldigd is op het door de eerste rechter toegekende achterstallig loon en dienvolgens de oorspronkelijke vordering van K. L. m.b.t. dit onderdeel ongegrond te verklaren;

- de vordering van K. L. m.b.t. de kapitalisatie van de intresten onontvankelijk minstens ongegrond te verklaren;

- K. L. te veroordelen tot de kosten van beide aanleggen.

2. K. L. vordert om:

- het hoger beroep ontvankelijk doch ongegrond te verklaren;

- het bestreden vonnis te bevestigen;

- de BVBA te veroordelen tot de betaling van:

- een bedrag van 1.008,68 EUR bruto als eindejaarspremie meer de wettelijke intresten vanaf 11 juli 2014 en de gerechtelijke intresten;

- een bedrag van 154,73 EUR bruto als vakantiegeld meer de moratoire intresten vanaf 6 augustus 2014 en de vergoedende intresten aan de wettelijke rentevoet op het netto opeisbare bedrag en de gerechtelijke intresten;

- een bedrag van 5.139,99 EUR bruto als opzeggingsvergoeding meer de wettelijke intresten vanaf 11 juli 2014 en de gerechtelijke intresten;

- een bedrag van 79,11 EUR als intresten op het op 28 september 2016 betaalde loon en vakantiegeld en de gerechtelijke intresten;

- de uitbreiding van de oorspronkelijke hoofdvordering tot kapitalisatie van de intresten ontvankelijk en gegrond te verklaren en bijgevolg de BVBA te veroordelen tot de kapitalisatie van de intresten die vervallen zijn op 21 december 2016;

- de BVBA te veroordelen tot de kosten van beide aanleggen.

IV. BEOORDELING

IV.a. Evaluatie van het ontslag om dringende reden

1. Ter discussie staat of de BVBA al dan niet regelmatig en/of rechtmatig is overgegaan tot het ontslag om dringende reden van K. L., getoetst in het licht van het daarvoor geldende wettelijke kader, zijnde artikel 35 van de Arbeidsovereenkomstenwet van 3 juli 1978.

Onder dringende reden voor ontslag wordt verstaan de ernstige tekortkoming die elke professionele samenwerking tussen de werkgever en de werknemer onmiddellijk en definitief onmogelijk maakt (artikel 35, lid 2 van de Arbeidsovereenkomstenwet).

Het komt volgens de toepasselijke wettelijke reglementering aan de ontslagverlenende partij

hier de BVBA

toe om het bewijs te leveren dat zij bij het om dringende reden gegeven ontslag de voorgeschreven termijnen en formaliteiten heeft nageleefd (het bewijs van de 'regelmatigheid' van het ontslag), en tevens dient zij de realiteit en het zwaarwichtige karakter van de als dringende reden ingeroepen feiten of tekortkomingen aan te tonen (het bewijs van de 'rechtmatigheid' van het ontslag).

2. Er kan worden vastgesteld dat K. L. tijdens de looptijd van de arbeidsovereenkomst

de arbeidsovereenkomst bestond nog en liep verder tijdens de duur van de opzeggingstermijn (hier aangevangen op 12 mei 2014, met een voorziene looptijd van 17 weken)

een zelfstandige beroepsactiviteit als (online ?) 'reisconsulente' opgestart en ook effectief aangevat heeft.

De realiteit daarvan wordt door K. L. niet wezenlijk ontkend ; in het gedinginleidende verzoekschrift en in syntheseberoepsbesluiten gaf K. L. aan dat zij dit tijdens een gesprek van 8 juli 2014 aan de zaakvoerders van de BVBA heeft meegedeeld.

Of tijdens dit gesprek nu al dan niet werd meegedeeld dat de activiteit reeds was aangevat op/vanaf 1 juli 2014 (hetgeen de BVBA vooropstelt, maar hetgeen K. L. ontkent) is hier als zodanig niet relevant ; hoe dan ook heeft K. L. alsdan aan haar werkgever meegedeeld dat zij bedoelde activiteit uitoefende of ging uitoefenen.

Middels haar eigen facebook pagina maakte K. L. op 9 juli 2014 wereldkundig dat de eerste boeking een feit was (stuk 7 stukkenbundel BVBA) : "Eerste eigen boeking, oh wat een feeling ...", met de toevoeging "Voor een reis groot of klein, moet je bij K. zijn! ".

Het door K. L. vermelde gegeven dat de eerste bestelling/boeking afkomstig was van een vriendin van haar, doet geen afbreuk aan de feitelijke vaststelling dat dit kaderde in de effectieve uitoefening van bedoelde zelfstandige beroepsactiviteit van K. L..

En op 10 juli 2014 verkondigde K. L. via haar facebook pagina dat zij zelfstandig reisconsulent was, en zij voerde daarvoor expliciet reclame (stuk 7 stukkenbundel BVBA) : "Eindelijk is het zover !! Met trots kan ik melden dat ik zelfstandige reisconsulente ben bij T. C.! Wil je nog een last

minute naar de zon boeken of eerder een reis volledig op maat ? Of wat dacht je van een citytrip, weekendje ...".

Het staat aan de hand van deze gegevens vast dat het van de zijde van K. L. niet enkel ging om de aankondiging van een voornemen tot het opstarten van bedoelde activiteit, maar dat deze activiteit ook effectief werd aangevat en uitgevoerd tijdens het bestaan van de arbeidsovereenkomst.

3. Dergelijke door K. L. onder auspiciën van de firma of organisatie 'T. C.' effectief opgestarte en aangevatte activiteit als reisconsulent is een activiteit gericht op het verkopen, boeken, begeleiden en eventueel organiseren van reizen, zijnde een handelsbedrijvigheid die als zodanig samenvalt en vereenzelvigbaar is met de kernactiviteiten die de BVBA als reisbureau uitoefende.

Uit niets blijkt dat het actieterrein van de door K. L. nieuw opgestarte en uitgeoefende zelfstandige activiteit (onder de noemer van 'T. C.') niet in dezelfde regio en bij potentieel cliënteel als die/dat van de BVBA zou worden uitgeoefend.

Handelend via internet

boekingen (zoals door K. L. zelf werd vermeld) was overigens het actieterrein van K. L. m.b.t. de erdoor bestreken regio ongelimiteerd, zodat logischerwijze het actieterrein van de BVBA hier ook onder viel en zodat de beide actieterreinen (van de BVBA, van K. L.) elkaar dus wel degelijk overlapten.

Er is bijgevolg ontegensprekelijk sprake van door K. L. toegepaste activiteiten die qua aard en actie

terrein concurrerend waren met die van de BVBA.

4. Het hof is van oordeel dat dergelijke door K. L. tijdens het bestaan van de arbeidsovereenkomst zonder toestemming van haar werkgever opgestarte en effectief uitgeoefende concurrerende activiteit strijdig is met het in artikel 1134 B.W. (zijnde de rechtsgrond waaraan de BVBA in beroepsbesluiten appelleert) vervat liggende principe volgens hetwelk partijen hun overeenkomst te goeder trouw dienen uit te voeren.

De goede trouw bij de uitvoering van de arbeidsovereenkomst behelst normalerwijze een verbod voor de werknemer om tijdens het bestaan van de arbeidsovereenkomst zijn werkgever concurrentie aan te doen

van welke aard ook, inbegrepen de zogenaamde 'eerlijke' concurrentie

en op die wijze de belangen van de werkgever te schaden.

Dat hier in de schriftelijke arbeidsovereenkomst of ander documenten geen expliciet concurrentieverbod of

beding vervat lag, is als zodanig geen element dat de toepassing van dit principe in de weg staat ; dit beginsel geldt ook bij afwezigheid van dergelijke expliciete clausules in een arbeidsovereenkomst en/of bijhorigheden.

5. De goede trouw die bij de uitvoering van de arbeidsovereenkomst hoort en de loyauteit van de werknemer opzichtens de werkgever die daar deel van uitmaakt, vormt er een beletsel voor dat de werknemer tijdens het bestaan van de arbeidsrelatie zelf concurrerende activiteiten met de eigen werkgever gaat ontplooien indien hij daartoe geen toestemming heeft van de werkgever, zelfs al is er alsdan op zich van 'oneerlijke' handelspraktijken geen sprake (waarbij met 'oneerlijke' handelspraktijken dan wordt bedoeld, de concurrentie waarbij bijvoorbeeld gebruik wordt gemaakt van vertrouwelijke informatie of van klantenlijsten van de werkgever, of die gepaard gaat met afwerving van cliënteel of met aanwending van bedrijfsmateriaal van de eigen werkgever ; het gaat om concurrentie in strijd met de eerlijke gebruiken in handels

, industriële en dienstenzaken).

Miskent de werknemer die voorwaarde, dan begaat hij een handelwijze die op zich voldoende ernstig kan zijn voor een ontslag om dringende reden (vgl. Cass. 26 februari 2007, JTT 2007, 239, concl. C. ENGELS, "Daden van concurrentie", 202 ; A. VAN BEVER, "Confidentialiteit, concurrentie en afwerving : op de grens van civiel recht en arbeidsrecht", in F. HENDRICKX en D. SIMOENS (eds.) : "Arbeids

en sociale zekerheidsrecht (Themis)", Brugge, die Keure, 2010, blz. 23 en de aldaar onder voetnoot 141 vermelde rechtspraak en rechtsleer).

Waar er hier geen wezenlijk milderende elementen kunnen onderkend worden die dit geldende verbod op de uitoefening van concurrerende activiteiten zouden kunnen afzwakken, is er hier naar het oordeel van het hof sprake van een door K. L. aan de dag gelegde foutieve handelwijze en tekortkoming die indruist tegen dit goede trouw

beginsel, en die zodanig ernstig en zwaarwichtig is dat het door de BVBA om dringende reden gegeven ontslag erdoor verantwoord wordt.

6. De door K. L. aangevoerde andersluidende aanvoeringen en argumenten zijn niet van aard om het hof tot een andere beoordeling aan te zetten.

Is onjuist, de aanvoering van K. L. dat het door de BVBA gedogen van de verderzetting van de arbeidsovereenkomst tot aan het ontslag van 11 juli 2014, en zulks nadat K. L. op de BVBA op 8 juli 2014 in kennis had gesteld van haar zelfstandige (neven)activiteit, zou impliceren dat er voor de BVBA geen reden bestond om K. L. daarvoor op 11 juli 2014 nog om dringende reden te ontslaan.

Het is niet enkel de mededeling daarvan door K. L. op 8 juli 2014 die de aanleiding vormde voor het op 11 juli 2014 gegeven ontslag, maar ook de daaropvolgende facebook

berichtgeving van K. L. op 9 en 10 juli 2014, waaruit expliciet de effectieve uitvoering bleek van de kwestieuze zelfstandige (neven)activiteit (zie hoger, sub IV.a.2.).

Het ontslag werd binnen de 3 werkdagen daaropvolgend, en dus binnen de contouren van de wettelijke voorschriften (cf. artikel 35, lid 3 Arbeidsovereenkomstenwet) gegeven, zonder dat terzake lastens de ontslagverlenende werkgever een anomalie kan worden onderkend.

En het is niet omdat K. L. op 8 juli 2014 aan de BVBA gewoonweg (mondeling) heeft meegedeeld dat zij overging tot een zelfstandige (neven)activiteit, dat daaruit kan worden afgeleid dat de BVBA daarmee zou hebben ingestemd.

Van een dergelijke eventuele instemming of toestemming van de BVBA

die ontkend wordt door de BVBA

liggen er geen bewijzen (door K. L. aan te brengen) voor.

De andersluidende beweringen in dat verband van K. L. vormen uiteraard geen bewijs.

De beweegredenen die K. L. zouden hebben aangezet tot het initieel aangaan zelf van de arbeidsovereenkomst met de BVBA en de beweerde inspanningen waarmee dit gepaard zou zijn gegaan, zijn m.b.t. de beoordeling van het latere ontslag en ontslagreden in genendele dienend.

K. L. verwijst voorts naar (beweerde) persoonlijke overwegingen die haar tot bedoelde nevenactiviteit zouden hebben aangezet, zoals de beweerdelijk vruchteloze zoektocht naar ander werk nadat de BVBA haar de opzegging had kenbaar gemaakt.

Een dergelijke persoonlijke beweegreden vormt echter geen element dat relevant of dienend is bij de beoordeling van het bestaan van een dringende reden voor het ontslag (en van de ernst van de tekortkoming).

K. L. beweert eveneens aan dat de BVBA haar handelsactiviteit zou gaan staken, maar dit wordt door de BVBA stellig ontkend.

K. L. bewijst niet hetgeen zij daaromtrent poneert, zodat deze aanvoering evenmin als dienend element in aanmerking kan worden genomen.

De BVBA bestaat overigens tot op heden nog altijd en oefent nog steeds haar handelsactiviteiten uit (hetgeen de vooropstelling van K. L., inzake de beweerde staking van die activiteiten, de facto tegenspreekt).

De verwijzing van K. L. naar het principe van de economische vrijheid (al dan niet van openbare orde) en naar het Decreet D'Allarde ("

/

luidens hetwelk eenieder vrij naar goeddunken, elke handel kan drijven of elk beroep, bedrijf of ambacht kan uitoefenen

/

" ; syntheseberoepsbesluiten K. L., blz. 11), tast de hiervoren door het hof uitgesproken beoordeling inzake de tekortkoming

de voldoende ernstig geachte inbreuk op het te goeder trouw uitvoeren van de arbeidsovereenkomst

niet aan.

K. L. heeft een economische vrijheid en mag/mocht daarvan gebruik maken en heeft dit ook gedaan, maar dit heeft anderzijds wel consequenties op arbeidsrechtelijk vlak in het kader van de tussen haar en de BVBA bestaande arbeidsovereenkomst, op de wijze zoals hiervoren (sub IV.a.5.) werd geoordeeld, zonder dat daardoor dit principe van 'economische vrijheid' zou zijn miskend.

De verwijzing van K. L. naar het al dan niet bestaan van "oneerlijke" concurrentie

en naar artikel 17, 3?, b) Arbeidsovereenkomstenwet

doet geen afbreuk aan de hiervoren vermelde beoordeling.

Op zich is dit overigens niet de rechtsgrond waarop de BVBA zich in essentie steunt ; de BVBA beroept zich in hoofdorde op een inbreuk op artikel 1134 BW, volgens hetwelk zowel niet enkel 'oneerlijke' concurrentie verboden is (uiteraard), maar ook 'eerlijke' concurrentie (zie hoger, sub IV.a.4.

5.).

Hetgeen K. L. in verband daarmee heeft aangevoerd, dat het wettelijk verbieden (artikel 17, 3?, b) Arbeidsovereenkomstenwet) van enkel "oneerlijke" concurrente zou impliceren dat "gewone" concurrentie wel aanvaardbaar zou zijn (met bijkomende vermelding dat er geen gebruik werd gemaakt van vertrouwelijke informatie of van klantenlijsten van de BVBA, dat er geen sprake was van afwerving van bestaand cliënteel, dat er geen gebruik werd gemaakt van bedrijfsmateriaal van de BVBA) kan hier, rekening houdend met de bepalingen van artikel 1134 BW en met hetgeen daaromtrent door het hof overwogen werd, niet worden gevolgd.

Zolang werknemer en werkgever door een arbeidsovereenkomst zijn verbonden, is het, bij gebrek aan een daarvan afwijkende overeenkomst, de werknemer verboden om de werkgever zowel 'oneerlijke' als ("gewone") 'eerlijke' concurrentie aan te doen (vgl. Cass. 26 februari 2007, JTT 2007, 239).

7. Samenvattend.

De door de BVBA aan K. L. verweten tekortkoming staat vast en ze was voldoende zwaarwichtig en van zodanige aard om het vertrouwen van de BVBA blijvend aan te tasten toen deze de realiteit ervan had vastgesteld ; het gaat wel degelijk om een aan K. L. toeschrijfbare ernstige tekortkoming waardoor elke professionele samenwerking onmiddellijk en definitief onmogelijk was geworden.

Het ontslag om dringende reden was/is wel degelijk gerechtvaardigd ; het gaat hier om een rechtmatig gegeven ontslag.

Volledigheidshalve kan nog worden opgemerkt dat niet gebleken is dat de BVBA over een ander mogelijk motief, anders dan de aangehaalde dringende reden, zou beschikken op basis waarvan het door haar aan K. L. gegeven ontslag zou kunnen zijn gesteund.

IV.b. Consequenties van het ontslag om dringende reden

1. Nu er sprake is van een regelmatig/rechtmatig gegeven ontslag om dringende reden, is K. L. opzichtens de BVBA niet gerechtigd op een opzeggingsvergoeding.

Haar desbetreffende vordering is ongegrond.

2. Evenmin kan K. L. aanspraak maken op de door haar gevorderde eindejaarspremie (en vertrekvakantiegeld daarop) voor het jaar 2015 (zoals door haar in syntheseberoepsbesluiten, blz. 18 werd vermeld) aangezien zij in dat jaar niet meer door een arbeidsovereenkomst met de BVBA was verbonden.

Gesteld dat door K. L. een pro rata eindejaarspremie voor 2014 (en vertrekvakantiegeld daarop) zou worden beoogd, dan heeft zij daarop evenmin recht aangezien dergelijke premie overeenkomstig de binnen het PC 218 (thans PC 200) geldende conventionele normering (CAO van 29 mei 1989 ; KB 6 augustus 1990 ; BS 31 augustus 1990) niet kan worden toegekend in geval van een om dringende reden (terecht) gegeven ontslag.

IV.c. Intresten op achterstallig loon

1. Het door de BVBA ingestelde hoger beroep strekt zich als zodanig niet uit tot de uitspraak van de eerste rechters m.b.t. de door K. L. initieel ingestelde eis inzake achterstallig loon, eis die door de arbeidsrechtbank gegrond werd verklaard voor 1.352,38 EUR bruto in hoofdsom (evenmin als inzake het vertrekvakantiegeld daarop).

K. L. gaf aan (cf. haar syntheseberoepsbesluiten, blz. 18) dat de BVBA op 28 september 2016 het daarmee overeenstemmende nettobedrag van 1.035,62 EUR heeft betaald.

2. De BVBA betwist in het kader van onderhavige beroepsprocedure bij dit hof dat zij intresten op dit achterstallig loon (en vertrekvakantiegeld ?) verschuldigd is aangezien haar, wat de initiële betaling van een te laag loon betreft, geen nalatigheid kan worden verweten.

Het hof volgt dit standpunt niet.

Gesteld dat K. L. bij het invullen van het sollicitatieformulier enkel haar eerdere ervaring in de reissector heeft vermeld, dan nog had de BVBA (al dan niet met bijstand van haar sociaal secretariaat) de verplichting om voor de bepaling van het aan K. L. toekomende loon (baremaloon PC 218) zelf de nodige verificatie te doen van de in aanmerking te nemen beroepservaring, hierbij inbegrepen de beroepservaring die zich niet in de reissector situeerde.

Het feit dat de BVBA enkel is voortgegaan op de door K. L. (op het sollicitatieformulier) vermelde informatie ontsloeg haar niet van deze verplichting en doet geen afbreuk aan de overeenkomstig artikel 10 Loonbeschermingswet van rechtswege geldende verschuldigdheid van intresten vanaf het tijdstip van de eisbaarheid van het loon.

Dienvolgens is ook op bedoeld achterstallig loon de door artikel 10 Loonbeschermingswet voorziene intrest verschuldigd door de BVBA.

Op het bijhorende vertrekvakantiegeld zijn moratoire intresten vanaf de eerste ingebrekestelling daartoe verschuldigd.

Het daaromtrent door de BVBA ingestelde hoger beroep is ongegrond.

IV.d. Kapitalisatie van intresten

1. K. L. heeft in onderhavige beroepsprocedure bij dit hof gevorderd om de kapitalisatie van intresten te zien toepassen op de verschuldigde intresten die vervallen zijn/waren op de datum van de neerlegging van haar eerste beroepsconclusie.

Het door de BVBA daaromtrent aangevoerde verweer dat deze vordering onontvankelijk zou zijn omdat het gaat om een tegenvordering die voor het eerst in graad van hoger beroep werd ingesteld zonder dat zij op een feit of handeling in de dagvaarding zou steunen (artikel 807 Ger.W.), faalt.

Het gaat als zodanig om een vordering die als accessorium van het initieel door K. L. in hoofdsom gevorderde toelaatbaar is, zowel in de zin van artikel 807 Ger.W. als met toepassing van artikel 808 Ger.W. (volgens hetwelk in elke stand van het geding intresten kunnen worden gevorderd).

Bedoelde vordering tot kapitalisatie van intresten is bijgevolg wel degelijk ontvankelijk.

2. Overeenkomstig artikel 1154 B.W. kunnen vervallen intresten van kapitalen intresten opbrengen, ofwel ten gevolge van een gerechtelijke aanmaning ofwel ten gevolge van een bijzondere overeenkomst, mits de aanmaning of de overeenkomst betrekking heeft op intresten die ten minste voor een heel jaar verschuldigd zijn.

Deze wetsbepaling kan toepassing krijgen inzake intresten van vergoedingen die worden toegekend wegens onder meer de onregelmatigheid van de beëindiging van een arbeidsovereenkomst (vgl. Cass. 16 december 2002, Rolnr. S020042N ECLI:BE:CASS:2002:ARR.20021216.12 , www.juridat.be).

Het indienen van eerste beroepsbesluiten, via dewelke K. L. bedoelde vordering tot kapitalisatie van intresten instelde, kan gelden als een handeling die gelijkwaardig is aan de door artikel 1154 B.W. vereiste gerechtelijke aanmaning.

Deze datum situeert zich op 22 december 2016.

Nu terzake kennelijk aan de vereiste wettelijke voorwaarden voldaan blijkt te zijn, komt het gepast voor om op de vordering van K. L. in te gaan (deze vordering is gegrond, uiteraard enkel slaand op het gegrond verklaard gedeelte van de vordering van K. L., hetgeen enkel het achterstallig loon en vertrekvakantiegeld daarop betreft), op de wijze zoals hierna verder in het beschikkende gedeelte van dit arrest wordt bepaald.

IV.e. Gerechtskosten

1. Procedure arbeidsrechtbank.

Rekening houdend met het gegrond dan wel ongegrond verklaarde gedeelte van de door partijen opzichtens elkaar ingestelde vorderingen (en het bijhorende onderscheidelijk omtrent enig geschilpunt in het ongelijk stellen van partijen), slaat het hof in toepassing van artikel 1017, lid 4 Ger.W. de gerechtskosten tussen partijen om als volgt :

elk der partijen dient de eigen gerechtskosten te dragen.

2. Procedure arbeidshof.

K. L. is de grotendeels in het ongelijk gestelde partij die in toepassing van artikel 1017, lid 1 Ger. W. tot de gerechtskosten wordt veroordeeld.

oOo

In zoverre ze in de hogervermelde overwegingen niet reeds beantwoord werden, zijn de eventueel resterende andersluidende argumenten van partijen niet van aard om afbreuk te doen aan de door het hof toegepaste beoordeling; het hof laat ze voorts als niet dienend buiten beschouwing.

oOo

BESLISSING

Het arbeidshof,

Verklaart het beperkt hoger beroep ontvankelijk en gegrond als volgt.

Recht doende over de door K. L. opzichtens P. BVBA ingestelde eisen die behoren tot het voorwerp van het beperkt hoger beroep,

Verklaart de door K. L. opzichtens P. BVBA ingestelde eisen tot het bekomen van een opzeggingsvergoeding en van een eindejaarspremie (met vertrekvakantiegeld daarop) ongegrond.

Verklaart de door K. L. ingestelde eis inzake intresten op het achterstallige loon en vertrekvakantiegeld daarop gegrond.

Bevestigt het bestreden vonnis van 23 juni 2016 enkel in zoverre het met de beschikkingen van dit arrest overeenstemt en hervormt het voor het overige.

Verklaart de door K. L. ingestelde eis inzake een kapitalisatie van intresten ontvankelijk en gegrond als volgt.

Zegt voor recht dat de door K. L. verschuldigde intresten, toekenbaar op het achterstallige loon (overeenstemmend met het dienaangaande door de arbeidsrechtbank gegrond verklaarde bedrag van 1.352,38 EUR bruto), en vertrekvakantiegeld daarop, gekapitaliseerd worden op 22 december 2016 en vanaf dan zelf ('gerechtelijke') intresten afwerpen, zulks tot aan de betaling van de hoofdsom.

Wijst het meer of anders gevorderde af.

Veroordeelt voor de procedure bij de arbeidsrechtbank elk der partijen tot het dragen van de eigen gerechtskosten en vereffent deze aan de zijde van P. BVBA op 1.080 EUR rechtsplegingsvergoeding en aan de zijde van K. L. op 'nihil'.

Veroordeelt voor de procedure bij dit arbeidshof K. L. tot de gerechtskosten en vereffent deze aan de zijde van P. BVBA op 1.080 EUR rechtsplegingsvergoeding en aan de zijde van K. L. op 8,50 EUR uitgiftekosten van het vonnis.

PDF document ECLI:BE:AHANT:2017:ARR.20171003.10