Appeal partially allowed: employee loses cumulative benefits under SWT scheme but retains statutory severance pay.

Arbeidshof te Antwerpen, afdeling Antwerpen

7 juni 2017

2016/AA/435

V. I. S. NV ,voorheen V. I. S. NV genaamd, met maatschappelijke zetel te , ingeschreven met KBO-nummer ,

met als raadslieden mr. V. U. D., die pleit en mr. M. E., advocaten te,

tegen:

V. H., wonende te ,

met woonstkeuze bij het , met kantoren te,

vertegenwoordigd door de heer D. B. J., afgevaardigde van een representatieve werknemersorganisatie, met volmacht, die pleit.

Het hoger beroep is gericht tegen het vonnis van 12 april 2016 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Antwerpen.

Het arbeidshof past de wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken toe.

I. PROCEDURE IN EERSTE AANLEG

Met conclusie van 24 december 2015 vorderde de heer V. de NV V. I. S., thans de NV V. I. S., hierna de NV genoemd, te veroordelen tot betaling van de som van 143.751,43 euro als aanvullende opzeggingsvergoeding, bedrag te vermeerderen met de wettelijke intresten, de verwijl- minstens de vergoedende intresten vanaf 20 maart 2015 en met de gerechtelijke intresten.

Verder vorderde de heer V. de NV te veroordelen tot de kosten van het geding en het vonnis uitvoerbaar te verklaren bij voorraad, spijts alle verhaal en zonder borgstelling.

Ondergeschikt bood de heer V. het bewijs aan met alle middelen van recht, getuigen inbegrepen, van het feit dat:

"dhr. V. samen met de heren G. W. en G. en A. D. een infomoment heeft bijgewoond op 18 maart 2014 in de burelen van V. I.. Dat dit het enige infomoment was aangaande de herstructurering van de afdeling Project, Shutdown and Laser. Dat tijdens dit infomoment enkel duidelijk gemaakt werd wat een tewerkstellingcel en outplacement inhoudt. Dat geen verdere uitleg is gegeven over brugpensioen/SWT en andere mogelijkheden."

Met conclusie van 29 januari 2016 vorderde de NV de vordering van de heer V. ontvankelijk, doch ongegrond te verklaren en de heer V. te veroordelen tot de gerechtskosten.

In ondergeschikte orde, in de mate dat de vordering van de heer V. gegrond zou worden verklaard, vorderde de NV te oordelen dat de reeds maandelijks uitbetaalde vergoedingen aan de heer V., hetzij 822,50 euro per maand, tot op de datum van uitspraak in deze zaak in mindering dienen te worden gebracht van de door hem gevorderde opzeggingsvergoeding en dat de betaling van deze vergoedingen onmiddellijk moet worden gestaakt.

Met vonnis van 12 april 2016 verklaarde de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Antwerpen, de vordering van de heer V. ontvankelijk en in de hierna bepaalde mate gegrond.

De NV werd veroordeeld tot betaling aan de heer V. van het bedrag van 143.751,43 euro als aanvullende opzeggingsvergoeding, te verminderen met de wettelijk verplichte sociale en fiscale inhoudingen, voor zover deze verschuldigd zijn, te vermeerderen met de wettelijke intresten vanaf 20 maart 2014 en met de gerechtelijke intresten vanaf 3 maart 2015.

Er werd voor recht gezegd dat de maandelijks door de NV uitbetaalde vergoedingen aan de heer V. ten belope van 822,50 euro per maand in mindering moeten worden gebracht van het toegekende bedrag en dat de betaling van de aanvullende vergoedingen moet worden gestaakt voor de periode gedekt door de toegekende aanvullende opzeggingsvergoeding.

Er werd gezegd voor recht dat er geen reden bestaat om de voorlopige tenuitvoerlegging van het vonnis te bevelen.

De kosten van het geding werden ten laste van de NV gelegd.

Tegen dit vonnis tekende de NV op 1 augustus 2016 hoger beroep aan.

Het vonnis werd niet betekend.

II. EISEN IN HOGER BEROEP

Met conclusie van 14 maart 2017 vordert de NV:

"In hoofdorde:

- Onderhavig ingesteld hoger beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren;

- Het vonnis a quo teniet te doen en recht te spreken zoals de eerste rechter had behoren te doen, met name de oorspronkelijke vorderingen van de heer V. ontvankelijk, doch volledig ongegrond te verklaren.

In ondergeschikte orde:

Indien het Arbeidshof van oordeel zou zijn dat de vordering van de heer V. toch gegrond zou zijn:

- te oordelen dat de reeds maandelijks uitbetaalde vergoedingen aan de heer V., hetzij 822,50 EUR per maand, tot op de datum van uitspraak in deze zaak in mindering dienen te worden gebracht van de door hem gevorderde opzeggingsvergoeding en dat de betaling van deze vergoedingen onmiddellijk moet worden gestaakt;

In ieder geval de heer V. te veroordelen tot de gerechtskosten, met inbegrip van de rechtsplegingsvergoeding in eerste aanleg vastgesteld op 5.500 EUR en in hoger beroep vastgesteld op 6.000 EUR."

Met conclusie van 29 maart 2017 vordert de heer V.:

"het beroep ontvankelijk te verklaren en het vonnis a quo te bevestigen,

dientengevolge appellante te veroordelen tot betaling aan geïntimeerde van:

euro 143.751,43 opzeggingsvergoeding

Bedrag te vermeerderen met de wettelijke intresten zoals bepaald door artikel 10 van de wet op de bescherming van het loon en/of art. 102 van de wet betreffende de arbeidsovereenkomsten, de verwijls- minstens de vergoedende intresten vanaf 20.03.2015.

Ondergeschikt biedt dhr. V. het bewijs aan middels alle middelen van recht, getuigen inbegrepen dat:

dhr. V. samen met de heren G. W. en G. en A. D. een infomoment heeft bijgewoond op 18 maart 2014 in de burelen van V. I.. Dat dit het enige infomoment was aangaande de herstructurering van de afdeling Project, Shutdown and Laser. Dat tijdens dit infomoment enkel duidelijk gemaakt werd wat een tewerkstellingcel en outplacement inhoudt. Dat geen verdere uitleg is gegeven over brugpensioen/SWT en andere mogelijkheden.

hiertoe dag, plaats en uur te bepalen.

Kosten alsdan voor te houden.

Met verwijs van de NV in de gerechtelijke intresten en de kosten van het geding.

Het tussen te komen arrest uitvoerbaar te verklaren bij voorraad, spijts alle verhaal en zonder borgstelling."

III. ONTVANKELIJKHEID

Het hoger beroep werd tijdig en met een naar de vorm regelmatige akte ingesteld, zodat het ontvankelijk is.

IV. TEN GRONDE

1.De feiten

De ter zake relevante feiten werden in het bestreden vonnis (blz. 3-6, sub "II. FEITEN") door de eerste rechters op correcte wijze weergegeven.

Het arbeidshof verwijst daarnaar en aanziet die uiteenzetting hierbij als herhaald.

2.De beoordeling

De eerste vraag die in deze zaak voorligt is inderdaad of er tussen de NV en de heer V. in het kader van de herstructurering en het daaruit voortvloeiende sociaal plan een akkoord werd aangegaan in verband met het inkorten van de opzeggingstermijn waarop de heer V. wettelijk gezien recht heeft naar aanleiding van de beëindiging van de arbeidsovereenkomst door de NV op 19 maart 2014.

Het KB van 3 mei 2007 tot regeling van het stelsel van werkloosheid met bedrijfstoeslag heeft de voorwaarden en modaliteiten van deze inkorting van de opzeggingstermijn, en meer bepaald de procedure die moet worden nageleefd, bepaald.

Voor de werknemers die behoren tot een van de ondernemingen in moeilijkheden of in herstructurering kan in afwijking van artikel 46 van het Werkloosheidsbesluit en dus met behoud van hun recht op werkloosheidsuitkeringen, de minister van werk in een erkenningsbeslissing voorzien met betrekking tot de inkorting van de opzeggingstermijn of van de door de opzeggingsvergoeding gedekte periode:

- door een bij KB algemeen verbindend verklaarde CAO

- bij gebrek daaraan door een CAO gesloten m.o.o. de toepassing van het stelsel van werkloosheid met bedrijfstoeslag en door de minister van werk goedgekeurd.

De erkenning als onderneming in moeilijkheden of herstructurering wordt door de minister van werk verleend voor een periode van maximum 2 jaar. In deze erkenningsbeslissing kan de minister in een verkorting van de opzeggingstermijn of van de periode gedekt door de verbrekingsvergoeding via collectieve arbeidsovereenkomst voorzien.

Met betrekking tot de verkorte opzeggingstermijn bepaalt artikel 18 §4 van het KB van 3 mei 2007 het volgende:

"Overeenkomstig artikel 37/11 van de wet van 3 juli 1978 betreffende de arbeidsovereenkomsten, wanneer de opzeggingstermijn of de door de opzeggingsvergoeding gedekte periode worden ingekort, dienen volgende regels te worden nageleefd:

1° de werkgever stelt de werknemer in kennis van het ontslag waarbij een opzeggingstermijn in acht wordt genomen vastgesteld overeenkomstig de bepalingen van artikel 37/2,§ 1 van de voormelde wet van 3 juli 1978 of van de artikelen 67 tot 69 van de Wet van 26 december 2013 betreffende de invoering van een eenheidsstatuut tussen arbeiders en bedienden inzake de opzeggingstermijnen en de carenzdag en begeleidende maatregelen, of maakt een einde aan de arbeidsovereenkomst bij middel van betaling van een overeenkomstige opzeggingsvergoeding;

2° de opzeggingstermijn of de door de opzeggingsvergoeding gedekte periode wordt ingekort bij schriftelijke overeenkomst die tussen de werkgever en de werknemer na de kennisgeving van het ontslag bedoeld in 1° wordt gesloten;

3° de termijn of deze periode mag niet korter zijn dan 26 weken. Deze termijn en deze periode gaan slechts in vanaf de overeenkomst bedoeld in 2°;

4° de toepassing van de onder 1°, 2° en 3° bepaalde regels moet gebeuren in het kader van de overlegprocedure bepaald bij artikel 10, eerste en tweede lid, van de voormelde collectieve arbeidsovereenkomst nr. 17 van 19 december 1974."

Het staat niet ter betwisting dat de NV door de minister van werk een erkenning als onderneming in moeilijkheden of herstructurering werd verleend voor de periode van 9 december 2013 tot en met 28 februari 2015.

Verder blijkt dat tussen de NV en de vakorganisaties een sociaal plan werd onderhandeld, dat resulteerde in twee CAO's die werden afgesloten op 28 februari 2014:

- de CAO betreffende SWT waarbij een conventioneel stelsel van werkloosheid met bedrijfstoeslag werd ingevoerd ten gunste van de werknemers die onder het toepassingsgebied van deze CAO vielen en die op 9 december 2013 de leeftijd van 56 jaar hadden bereikt, zulks ter aanvulling van de CAO nr. 17 van 19 december 1974 tot regeling van aanvullende vergoeding ten gunste van sommige bejaarde werknemers indien zij worden ontslagen;

-de CAO betreffende het sociaal plan die de ontslagmodaliteiten, inzonderheid de opzeggingsvergoeding, regelt voor werknemers die niet in aanmerking komen voor het conventioneel stelsel van SWT;

Artikel 3 van de CAO inzake SWT bakent het toepassingsgebied van de CAO af en somt daarbij een aantal cumulatieve voorwaarden op.

De CAO is van toepassing op alle werknemers:

- die op datum van ondertekening van deze CAO tewerkgesteld zijn bij de NV door middel van een arbeidsovereenkomst voor onbepaalde duur;

- die ontslagen worden in het kader van de sluiting van de afdeling Project, Shutdown & Laser en het desbetreffende collectief ontslag waarvan het voornemen aangekondigd werd door de directie van de NV op 9 december 2013;

- die op 9 december 2013 de leeftijd van 56 jaar hebben bereikt;

- die voldoen aan de voorwaarden inzake SWT zoals voorzien in het KB van 3 mei 2007 en CAO 17 van 19 december 1974;

- die uiterlijk 21 maart 2014 niet schriftelijk aan de NV hebben meegedeeld niet toe te willen treden tot het SWT.

Hoofdstuk 2 van diezelfde CAO bepaalt de ontslagmodaliteiten, vergoedingen en afrekening einde dienst.

Artikel 5.1.1. geeft daarbij een oplijsting van de gangbare wettelijke en sectorale toepasselijke opzeggingstermijnen.

Artikel 5.1.2. bepaalt:

"De Werknemers die op basis van hetgeen bepaald wordt onder artikel 5.1.1 recht hebben op een opzeggingstermijn die meer bedraagt dan 26 weken, zullen in een schriftelijk akkoord met Voith de opzeggingstermijn waarop zij recht hebben inkorten tot 26 weken overeenkomstig art. 37/11 van de Wet van 3 juli 1978 betreffende de Arbeidsovereenkomsten."

In de CAO wordt derhalve uitdrukkelijk een schriftelijk akkoord over de verkorte opzeggingstermijn voorzien.

Welnu, in onderhavige zaak ligt een dergelijk schriftelijk akkoord in verband met de inkorting van de opzeggingstermijn niet voor.

In tegenstelling tot wat de NV voorhoudt kan het schriftelijk akkoord van de heer V. met de inkorting van zijn opzeggingstermijn tot 26 weken niet worden afgeleid uit het feit dat hij het formulier C4-SWT dat hij van de NV ontving op 17 september 2014 ondertekende en opstuurde naar de RVA.

Overeenkomstig het bepaalde in artikel 18 § 4, 2° van het KB van 3 mei 2007 moet het schriftelijk akkoord immers de vorm aannemen van een individuele schriftelijke overeenkomst tussen de NV en de heer V., gesloten na de kennisgeving van het ontslag.

Het formulier C4-SWT betreft daarentegen een eenzijdig door de werkgever opgesteld en afgeleverd document.

Het feit dat in het formulier C4-SWT door de NV melding werd gemaakt van de betaling van een inschakelingsvergoeding die overeenstemde met een opzeggingstermijn van 26 weken en de heer V. dit formulier vervolgens verder heeft aangevuld en aangewend om werkloosheidsuitkeringen met bedrijfstoeslag te bekomen vanaf 22 september 2014, overigens anders dan de NV beweert zonder zijn handtekening in de daarin voorziene rubriek te laten voorafgaan door de vermelding "op eer dat de aangifte oprecht en volledig is", volstaat niet om te kunnen besluiten dat de heer V. met de NV een schriftelijke overeenkomst heeft gesloten aangaande de inkorting van de opzeggingstermijn van 26 weken.

Hierbij moet worden opgemerkt dat punt 5 in de rubriek "Deel D - gegevens betreffende de vergoeding betaald n.a.v. de beëindiging van de tewerkstelling", dat de mogelijkheid bevat om info te verschaffen met betrekking tot de inkorting van de opzeggingstermijn of de periode gedekt door de opzeggingsvergoeding in onderling akkoord met een uitdrukkelijke verwijzing in de voetnoot naar de wettelijke basis van een dergelijke inkorting in onderling akkoord, niet werd ingevuld door de NV, wat alleen maar bevestigt dat er geen onderling akkoord bestond i.v.m. de inkorting van de opzeggingstermijn.

Het arbeidshof dient derhalve te besluiten dat er tussen partijen geen schriftelijke overeenkomst werd afgesloten aangaande de inkorting van de opzeggingstermijn.

De NV voert verder een aantal elementen aan, waaronder de toetreding van de heer V. tot het stelsel van werkloosheid met bedrijfstoeslag, waaruit volgens haar moet worden afgeleid dat de heer V. minstens impliciet akkoord is gegaan met een opzeggingstermijn van 26 weken.

Deze elementen kunnen evenwel niet in aanmerking worden genomen vermits zowel het KB van 3 mei 2007 als de CAO van 28 februari 2014 een schriftelijke overeenkomst eisen.

De eerste rechters hebben op dit punt terecht geoordeeld dat de toetreding tot het stelsel van werkloosheid met bedrijfstoeslag niet wegneemt dat overeenkomstig de duidelijke bepalingen van de CAO SWT voor een inkorting van de opzeggingstermijn een schriftelijke overeenkomst vereist is.

De NV kan ook niet gevolgd worden daar waar zij stelt dat de heer V. afstand heeft gedaan van zijn recht om een aanvullende opzeggingsvergoeding te vorderen of dit recht heeft verwerkt.

De afstand van recht is de eenzijdige en vrijwillige rechtshandeling, waarbij de houder van een subjectief recht afstand doet van dit recht, zonder dit recht aan een ander over te dragen.

Een dergelijke afstand van recht is niet onderworpen aan bepaalde vormvereisten, maar de vereiste wilsuiting mag slechts worden afgeleid uit feiten en gedragingen die voor geen andere uitlegging vatbaar zijn. (VAN OEVELEN, A., "Afstand van recht en rechtsverwerking", in RIGAUX, M. "Actuele problemen van het arbeidsrecht 4", Antwerpen, MAKLU Uitgevers, 1993, 33 e.v. en de aldaar geciteerde rechtsleer)

In casu heeft de heer V. zich niet gedragen op een wijze die onverzoenbaar is met de uitoefening van het recht op de hem normaal toekomende opzeggingsvergoeding.

Anders dan de NV beweert blijkt uit niets dat de heer V. tijdens het infomoment op 18 maart 2014, dan wel op enig ander ogenblik vóór 21 maart 2014, uitdrukkelijk zou hebben ingestemd om toe te treden tot het stelsel van werkloosheid met bedrijfstoeslag.

Het enkel feit dat de heer V. zich op 18 maart 2014 inschreef in de tewerkstellingscel impliceert niet dat hij op dat ogenblik reeds voor het stelsel van werkloosheid met bedrijfstoeslag koos aangezien deze inschrijving ook is voorzien in de CAO betreffende de modaliteiten van een sociaal plan.

Daags nadien werd de heer V. ontslagen met een aangetekende brief van 19 maart 2014, waarbij hem werd meegedeeld dat de arbeidsovereenkomst met onmiddellijke ingang werd beëindigd gelet op zijn beslissing om zich in te schrijven in de tewerkstellingscel, dat hij bijgevolg automatisch werd ingeschreven in de tewerkstellingscel voor een periode van 6 maanden, als mede dat hij recht had op een inschakelingsvergoeding ten belope van 6 maanden brutoloon verspreid over 6 maanden, indien hij outplacementbegeleiding zou volgen, alsmede op de andere vergoedingen voorzien in het sociaal plan dat gesloten werd tussen de onderneming en de vertegenwoordigers van de werknemers.

Vermits de heer V. niet uiterlijk op 21 maart 2014 schriftelijk aan de NV meedeelde niet te willen toetreden tot het SWT en hij voor het overige voldeed aan de toepassingsvoorwaarden van de CAO betreffende SWT betekent dit dat hij vanaf dat ogenblik automatisch was toegetreden tot het stelsel van werkloosheid met bedrijfstoeslag.

Er is met andere woorden geen sprake van een expliciete keuze van de heer V. voor het statuut van SWT.

Toch zou volgens de NV dit handelen van de heer V., of beter gezegd zijn niet-handelen, als een afstand van recht op de normale opzeggingstermijn moeten worden beschouwd omdat de heer V. volgens de NV heel goed op de hoogte was van de gevolgen die verbonden waren aan zijn impliciete keuze.

Vooreerst moet het arbeidshof vaststellen dat niet bewezen is dat de heer V., als leek, voldoende en tijdig werd geïnformeerd over de gevolgen verbonden aan het stelsel van SWT en die van het sociaal plan.

Het staat immers vast dat de heer V. niet eerder dan op 18 maart 2014 kennis kreeg van de brieven van de NV met als datum 14 maart 2014 en 17 maart 2014. Hierbij moet nog worden opgemerkt dat in die brieven wordt vermeld dat deze geen bron van recht vormen op enige vergoeding en dat alleen de CAO's dit karakter hebben. De CAO's zelf waren evenwel niet gevoegd aan de brieven.

In deze brieven wordt weliswaar uitgelegd op welke vergoedingen de heer V. recht zou hebben in het stelsel van SWT enerzijds en het sociaal plan anderzijds, doch naar het oordeel van het arbeidshof is in deze brieven onvoldoende duidelijk en klaar uiteengezet dat de heer V., opdat hij aanspraak zou kunnen maken op de opzeggingsvergoeding van 143.751,43 euro, expliciet voor het sociaal plan zou moeten kiezen.

Bovendien moet worden vastgesteld dat de termijn voor de heer V. om een weloverwogen en doordachte keuze te kunnen maken bijzonder kort was.

De stukken in het dossier spreken bovendien uitdrukkelijk tegen dat de heer V. afdoende geïnformeerd was. Uit het schrijven van 25 september 2014 van de heer V. aan de NV, waarin hij informeerde naar zijn opzeggingsvergoeding van 143.751,43 euro zoals voorzien in het sociaal plan, blijkt integendeel dat de heer V. zich niet bewust was van het feit dat hij alleen recht had op de normale opzeggingsvergoeding indien hij uitdrukkelijk voor deze keuze had geopteerd voor 21 maart 2014 door te kennen te geven dat hij niet zou toetreden tot het stelsel van SWT.

In haar antwoordschrijven van 29 september 2014 bevestigde de NV overigens dat zij van de heer V. tot op die dag geen keuze voor één of ander stelsel had ontvangen waardoor deze automatisch in het stelsel SWT was ingeschreven . De bewering van de NV in conclusie dat de heer V. reeds tijdens het informatiegesprek had gekozen voor SWT wordt hiermee uitdrukkelijk tegengesproken.

In deze omstandigheden kan er naar het oordeel van het arbeidshof bezwaarlijk sprake zijn van een houding in hoofde van de heer V. die niet anders kan geïnterpreteerd worden als een afstand van recht om de normale opzeggingsvergoeding te eisen.

Ook uit het louter feit dat de heer V. vervolgens werkloosheidsuitkeringen heeft aangevraagd en gekregen en bovendien de aanvullende vergoeding voorbehoudloos heeft ontvangen van de NV kan geen afstand van het recht op een aanvullende opzeggingsvergoeding worden afgeleid.

Het kan de heer V. niet kwalijk worden genomen dat hij van zodra hij wist wat het standpunt van de NV was omtrent zijn recht op een aanvullende opzeggingsvergoeding, zich als werkloze inschreef en de aanvullende uitkeringen in ontvangst nam, teneinde niet zonder inkomsten te vallen.

Overigens heeft de vakorganisatie van de heer V. reeds op 7 oktober 2014 de aanvullende opzeggingsvergoeding opgeëist.

Hierbij moet worden benadrukt dat ook in het geval van een ontslag buiten het kader van een brugpensioenregeling de aanvraag van een werknemer tot het bekomen van werkloosheidsuitkeringen nooit wordt aangezien als een afstand van recht op een eventuele aanvullende opzeggingsvergoeding. (Vgl. Arbh. Antwerpen 25 februari 1998, Soc.Kron. 1999,160 e.v.)

Het arbeidshof merkt nog op dat de NV tevergeefs schermt met het argument dat de CAO 's duidelijk vermelden dat de verschillende regimes (SWT en sociaal plan) niet kunnen worden gecombineerd omdat de verkorte opzeggingstermijn een essentiële voorwaarde is om te kunnen genieten van SWT. (artikel 9 van de CAO SWT)

Aldus zou de heer V. door te kiezen voor SWT bij de NV het rechtmatig vertrouwen hebben gewekt dat hij akkoord ging met de verkorte opzeggingstermijn en zijn recht om de normale opzeggingstermijn op te eisen hebben verwerkt en zelfs rechtsmisbruik hebben gepleegd door dit wel te doen.

Opnieuw moet hier worden herinnerd aan het feit dat niet bewezen is dat de heer V. bewust en met kennis van zaken over de daaraan gekoppelde gevolgen gekozen heeft voor het stelsel SWT.

Bovendien mocht de NV er niet op vertrouwen dat de heer V. impliciet akkoord ging met de verkorte opzeggingstermijn nu zowel de wet als de CAO uitdrukkelijk voorzien dat een schriftelijk akkoord nodig is.

Tenslotte dient te worden verwezen naar artikel 7 van de CAO inzake SWT. Deze bepaling luidt:

"Het recht van de Werknemers op de voordelen voorzien in deze collectieve arbeidsovereenkomst is onderworpen aan de voorwaarde dat zij deze collectieve overeenkomst en al haar elementen aanvaarden, zonder aanspraak te maken op eender welk ander bedrag ten laste van Voith om redenen van de arbeidsovereenkomst of de beëindiging ervan en de sluiting van de afdeling Project, Shutdown & Laser. De voordelen hernomen in deze collectieve arbeidsovereenkomst kunnen niet gecumuleerd worden met de voordelen die de werknemers eventueel zouden kunnen bekomen via gerechtelijke weg op basis van de toepasselijke wettelijke, reglementaire of enige andere bindende bepalingen en die betrekking hebben op de beëindiging van de arbeidsovereenkomst, het collectief ontslag en/of de sluiting,

Bijgevolg kan de Werknemer geen aanspraak maken op de voordelen voorzien in onderhavige collectieve arbeidsovereenkomst en dient de werknemer deze terug te betalen aan Voith indien hij via gerechtelijke weg recht op andere voordelen zou krijgen."

In deze bepaling is met andere woorden uitdrukkelijk voorzien wat de sanctie is wanneer een werknemer die is toegetreden tot het stelsel SWT via gerechtelijke weg voordelen zou opeisen die niet kunnen worden gecumuleerd met de voordelen voorzien in de CAO. Dit is niet het verlies van het recht om een aanvullende opzeggingsvergoeding op te eisen, doch wel het verlies van de voordelen voorzien in deze CAO.

Het arbeidshof besluit dan ook dat de eerste rechters terecht de NV hebben veroordeeld tot betaling van een aanvullende opzeggingsvergoeding aan de heer V., waarvan het bedrag niet ter betwisting staat.

Ingevolge de duidelijke cumulatiebepalingen in de CAO inzake SWT heeft de heer V. dan wel geen recht op de voordelen voorzien in deze CAO en dient hij derhalve de aanvullende vergoedingen die door de NV reeds werden uitgekeerd terug te betalen en mag de NV de betaling van aanvullende vergoedingen staken en dit, anders dan de eerste rechters oordeelden, niet alleen wat betreft de periode gedekt door de aanvullende opzeggingsvergoeding, maar definitief.

Enkel wat dit laatste punt betreft is het hoger beroep gegrond.

BESLISSING

Het arbeidshof,

Verklaart het hoger beroep ontvankelijk en in beperkte mate gegrond.

Bevestigt het vonnis van 12 april 2016 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Antwerpen, behalve in de mate dat werd geoordeeld dat de toegestane staking van betaling van de aanvullende vergoeding SWT door de NV beperkt is tot de periode gedekt door de toegekende aanvullende opzeggingsvergoeding.

Veroordeelt in toepassing van artikel 1017 van het Gerechtelijk Wetboek de NV V. I. S. tot de gerechtskosten van het hoger beroep.

Vereffent deze kosten aan de zijde van de NV V. I. S. op 6.000,00 euro rechtsplegingsvergoeding arbeidshof en aan de zijde van de heer V. H. op nihil.

PDF document ECLI:BE:AHANT:2017:ARR.20170607.8