Appeal dismissed; employer loses back pay and severance case against employee's wage claims.

Arbeidshof te Antwerpen, afdeling Antwerpen

7 juni 2017

2016/AA/418

P. N., wonende te, ingeschreven met KBO-nummer,

met als raadsman mr. M. G., advocaat te die pleit,

tegen:

R. N., wonende te,

met woonstkeuze bij, met kantoren te,

vertegenwoordigd door de heer D. B. J., afgevaardigde van een representatieve werknemersorganisatie, met volmacht, die pleit.

Het hoger beroep is gericht tegen het vonnis van 17 februari 2016 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Antwerpen.

Het arbeidshof past de wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken toe.

I. PROCEDURE IN EERSTE AANLEG

Met dagvaarding van 2 juni 2015 vorderde mevrouw R. de veroordeling van mevrouw P. tot betaling van het bedrag van 338,55 euro ten titel van opzeggingsvergoeding, het bedrag van 66,56 euro ten titel van loon januari 2015, het bedrag van 316,18 euro ten titel van loon februari 2015 alsmede het bedrag van 58,71 euro ten titel van vakantiegeld einde dienst 2015, meer de wettelijke intresten, de verwijlintresten minstens de vergoedende intresten, de gerechtelijke intresten en de kosten van het geding.

Mevrouw R. vorderde tevens om het vonnis uitvoerbaar bij voorraad te verklaren, niettegenstaande alle verhaal en zonder borgstelling.

Met conclusie van 25 november 2015 vorderde mevrouw R.:

"De vordering ontvankelijk en gegrond te verklaren,

dientengevolge verwerende partij te veroordelen tot betaling aan eisende partij van :

euro 338,55 opzeggingsvergoeding

euro 66,56 loon januari 2015

euro 316,18 loon februari 2015

euro 58,71 vakantiegeld einde dienst 2015

Alle bedragen te vermeerderen met de wettelijke intresten zoals bepaald door artikel 10 van de wet op de bescherming van het loon en/of art. 102 van de wet betreffende de arbeidsovereenkomsten, de verwijls- minstens de vergoedende intresten vanaf de resp. data van eisbaarheid.

met verwijs van verwerende partij in de gerechtelijke intresten en de kosten van het geding, tot op heden begroot op 133 euro dagvaardingskost. (stuk 9)

Het tussen te komen vonnis uitvoerbaar te verklaren bij voorraad, spijts alle verhaal en zonder borgstelling;

IN ONDERGESCHIKTE ORDE en voor zover als nodig, mevr. R. toe te laten het bewijs te leveren, getuigen inbegrepen, dat mevr. R.:

- heeft gewerkt op maandag 2/2, donderdag 5/2, vrijdag 6/2, zaterdag 7/2, maandag 9/2, donderdag 12/2 en vrijdag 13/2/2015;

- zich op zaterdag 14/2/2015 heeft aangeboden om te werken bij de slagerij van mevr. P., doch haar door mevr. P. de toegang werd ontzegd;

daartoe datum, plaats en uur te bepalen,

kosten alsdan aan te houden.

IN ONDERGESCHIKTE ORDE M.B.T. DE RPV

- voor zover Uw Zetel van oordeel zou zijn dat de vordering van mevr. R. integraal ongegrond is, kan aan mevr. P. slechts de RPV aan het minimumtarief worden toegekend;

- voor zover Uw Zetel van oordeel zou zijn dat de vordering deels gegrond is, verzoekt mevr. R. de rechtsplegingsvergoeding om te slaan conform de al dan niet toegekende bedragen,

en vervolgens de rpv slechts te berekenen op basis van het minimumtarief gelet op het gegeven dat mevr. R. zich laat bijstaan door haar vakorganisatie, hoogstens het basistarief."

Met conclusie van 15 december 2015 vorderde mevrouw P.:

"IN HOOFDORDE :

de eis van eiseres af te wijzen als zijnde ongegrond, en eiseres te verwijzen in de gerechtskosten, dit met inbegrip der normale rechtsplegingsvergoeding;

IN ONDERGESCHIKTE ORDE:

De eis ontvankelijk te verklaren, doch alvorens verder recht te doen,

Concluante te machtigen om te bewijzen door alle middelen van recht, getuigen en vermoedens inbegrepen, dat:

-aan eiseres het aan deze voor de maand januari 2015 verschuldigde loon volledig werd uitbetaald, op 31/01/2015, en welk bedrag er werd uitbetaald;

-aan eiseres het aan deze voor de maand februari 2015 verschuldigde loon volledig werd uitbetaald, midden februari 2015, en welk bedrag er werd uitbetaald;

-eiseres gedurende de periode 1/02/15 t.e.m. 13/02/15 drie dagen onwettig is weggebleven;

Om daarna verder te beslissen naar recht op conclusies van de procespartijen;

De beslissing m.b.t. de kosten aan te houden."

Met vonnis van 17 februari 2016 beslisten de eerste rechters als volgt:

"Recht doende op tegenspraak en na beraadslaging,

Alle andere en strijdige middelen verwerpende,

Verklaart de vordering ontvankelijk en gegrond in de mate zoals hierna bepaald.

Veroordeelt mevrouw P. om aan mevrouw R. te betalen, het bedrag van 338,55 EUR ten titel van opzeggingsvergoeding, het bedrag van 66,56 EUR ten titel van loon januari 2015, het bedrag van 276,65 EUR ten titel van loon februari 2015 alsmede het bedrag van 52,65 EUR ten titel van vakantiegeld einde dienst 2015, meer de wettelijke intresten vanaf de respectievelijke data van opeisbaarheid op 338,55 EUR, 66,56 EUR en 276,65 EUR, de verwijlintresten vanaf 12 maart 2015 op het netto-equivalent van 52,65 EUR en de gerechtelijke intresten op al deze bedragen.

Bedragen te verminderen met de wettelijk verplichte sociale en fiscale inhoudingen, in zoverre verschuldigd.

Veroordeelt mevrouw P. tot de kosten van het geding, aan de zijde van mevrouw R. begroot op 133 EUR wegens kosten van dagvaarding en aan de zijde van mevrouw P. tot op heden niet begroot.

Zegt dat er geen aanleiding bestaat om het vonnis uitvoerbaar bij voorraad te verklaren."

Tegen dit vonnis tekende mevrouw P. op 22 juli 2016 hoger beroep aan.

Het vonnis werd betekend op 21 juni 2016.

II. EISEN IN HOGER BEROEP

Met conclusie van 16 maart 2017 vordert mevrouw P.:

"IN HOOFDORDE :

het bestreden vonnis te vernietigen, om opnieuw rechtdoende:

de oorspronkelijke eis van geïntimeerde af te wijzen als zijnde ongegrond, en geïntimeerde te verwijzen in de gerechtskosten van beide aanleggen.

IN ONDERGESCHIKTE ORDE:

Het hoger beroep ontvankelijk te verklaren, doch alvorens verder recht te doen,

Concluante te machtigen om te bewijzen door alle middelen van recht, getuigen en vermoedens inbegrepen, dat:

-aan eiseres het aan deze voor de maand januari 2015 verschuldigde loon volledig werd uitbetaald, op 31/01/2015, en welk bedrag er werd uitbetaald;

-aan eiseres het aan deze voor de maand februari 2015 verschuldigde loon volledig werd uitbetaald, midden februari 2015, meer bepaald op 14/02/2015, en welk bedrag er werd uitbetaald;

-eiseres gedurende de periode 1/02/15 t.e.m. 13/02/15 drie dagen onwettig is weggebleven;

Om daarna verder te beslissen naar recht op conclusies van de procespartijen;

De beslissing m.b.t. de kosten aan te houden."

Met conclusie van 21 maart 2017 vordert mevrouw R.:

"Akte te verlenen dat mevr. R. de vordering m.b.t. het loon voor februari 2015 en het vakantiegeld einde dienst 2015 conform art. 807 Ger.W. herleidt als volgt,

Het hoger beroep ontvankelijk, doch ongegrond te verklaren,

Het vonnis te bevestigen,

dientengevolge mevr. P. te veroordelen tot betaling aan mevr. R. van:

euro 338,55 opzeggingsvergoeding

euro 66,56 loon januari 2015

euro 276,65 loon februari 2015

euro 52,65 vakantiegeld einde dienst 2015

Alle bedragen te vermeerderen met de wettelijke intresten zoals bepaald door artikel 10 van de wet op de bescherming van het loon en/of art. 102 van de wet betreffende de arbeidsovereenkomsten, de verwijls- minstens de vergoedende intresten vanaf de resp. data van eisbaarheid.

met verwijs van verwerende partij in de gerechtelijke intresten en de kosten van het geding, tot op heden begroot op 133 euro dagvaardingskost, 6,80 euro kost van uitgifte en 182,92 euro kost van betekening, (stukken 9,11 A en 11 B)

Het tussen te komen vonnis uitvoerbaar te verklaren bij voorraad, spijts alle verhaal en zonder borgstelling;

IN ONDERGESCHIKTE ORDE en voor zover als nodig, mevr. R. toe te laten het bewijs te leveren, getuigen inbegrepen, dat mevr. R.:

- heeft gewerkt op maandag 2/2, donderdag 5/2, vrijdag 6/2, zaterdag 7/2, maandag 9/2, donderdag 12/2 en vrijdag 13/2/2015;

- zich op zaterdag 14/2/2015 heeft aangeboden om te werken bij de slagerij van mevr. P., doch haar door mevr. P. de toegang werd ontzegd;

daartoe datum, plaats en uur te bepalen,

kosten alsdan aan te houden.

IN ONDERGESCHIKTE ORDE M.B.T. DE RPV

- voor zover Uw Zetel van oordeel zou zijn dat de vordering van mevr. R. integraal ongegrond is, kan aan mevr. P. slechts de RPV aan het minimumtarief worden toegekend;

- voor zover Uw Zetel van oordeel zou zijn dat de vordering deels gegrond is, verzoekt mevr. R. de rechtsplegingsvergoeding om te slaan conform de al dan niet toegekende bedragen,

en vervolgens de rpv slechts te berekenen op basis van het minimumtarief gelet op het gegeven dat mevr. R. zich laat bijstaan door haar vakorganisatie, hoogstens het basistarief."

III. ONTVANKELIJKHEID

Het hoger beroep werd tijdig en met een naar de vorm regelmatige akte ingesteld, zodat het ontvankelijk is.

IV. TEN GRONDE

1. De feiten

Mevrouw R. trad op 30 januari 2015 als verkoopster in dienst van mevrouw P., met een deeltijdse arbeidsovereenkomst (16 uur/week) voor bediende voor bepaalde duur, aflopend op 28 februari 2015.

Op 13 februari 2015 beëindigde mevrouw P. eenzijdig de tussen partijen gesloten arbeidsovereenkomst.

Op het C4-formulier dat op 16 februari 2015 werd afgeleverd werd als juiste oorzaak van de werkloosheid vermeld: "voldoet niet aan de eisen, agressief". Tevens werd genoteerd dat een opzeggingsvergoeding werd betaald die de periode van 14 februari 2015 tot en met 27 februari 2015 dekt.

Met een schrijven van 12 maart 2015 stelde de vakorganisatie van mevrouw R. mevrouw P. in gebreke om het loon voor de maanden januari en februari 2015 te betalen, alsook het vertrekvakantiegeld en een opzeggingsvergoeding gelijk aan 2 weken loon.

In de navolgende briefwisseling zijn partijen niet tot een vergelijk gekomen en op 2 juni 2015 is mevrouw R. tot dagvaarding overgegaan.

2. De beoordeling

2.1 De opzeggingsvergoeding

Mevrouw R. stelt dat mevrouw P. op 13 februari 2015 eenzijdig een onmiddellijk einde aan de arbeidsovereenkomst heeft gesteld.

Deze stelling kan worden bijgetreden. Zij vindt immers bevestiging in het door mevrouw P. afgeleverde C4-formulier.

Daar waar mevrouw P. thans in conclusie voorhoudt dat mevrouw R. zelf voorafgaand de arbeidsovereenkomst heeft verbroken door agressief gedrag en ongewettigde afwezigheid, dient zij hiervan het bewijs te leveren.

Hierbij dient te worden opgemerkt dat een tekortkoming van een partij aan haar, zelfs essentiële verplichtingen, op zichzelf de arbeidsovereenkomst niet doet eindigen.

Enkel wanneer bij de partij die zich aan een tekortkoming schuldig maakt, de blijvende wil bestaat de overeenkomst geheel of voor een essentieel deel niet meer uit te voeren en dus te beëindigen, kan de wanprestatie worden beschouwd als een impliciet ontslag en kan zij leiden tot de onregelmatige beëindiging van de arbeidsovereenkomst.

Het arbeidshof kan alleen maar vaststellen dat mevrouw P. niet bewijst dat mevrouw R. zich agressief heeft gedragen en ongewettigd afwezig was, en nog minder dat uit dit beweerd gedrag de blijvende wil in hoofde van mevrouw R. kan worden afgeleid om de arbeidsovereenkomst niet meer uit te voeren.

Er dient derhalve te worden besloten dat mevrouw P. de arbeidsovereenkomst voor bepaalde tijd beëindigd heeft zonder dringende reden en zonder inachtneming van de opzeggingstermijn tijdens de eerste helft van de overeengekomen duurtijd van de overeenkomst, zodat zij gehouden is om aan mevrouw R. een vergoeding te betalen die gelijk is aan het loon dat overeenstemt met de duur van de opzeggingstermijn zoals bepaald in artikel 37/2 van de Arbeidsovereenkomstenwet, hetzij twee weken. (artikel 40,§2 van de Arbeidsovereenkomstenwet)

Deze bepaling is van dwingend recht en er mag in het nadeel van de werknemer niet van afgeweken worden in de arbeidsovereenkomst.

Mevrouw P. kan niet worden gevolgd daar waar zij stelt dat de opzeggingsvergoeding slechts gelijk kan zijn aan het loon van de uren die gedurende de overeengekomen duur van de arbeidsovereenkomst niet meer werden gepresteerd na het ontslag.

Deze zienswijze miskent immers de forfaitaire aard van de opzeggingsvergoeding, waarvan het bedrag wordt bepaald los van de situatie die zich normaal tijdens de opzeggingstermijn zou hebben voorgedaan.

Er dient derhalve te worden besloten dat mevrouw R. recht heeft op een opzeggingsvergoeding gelijk aan het loon voor twee weken of 338,55 euro.

Dit bedrag is in zijn geheel verschuldigd nu mevrouw P. wel beweert, doch niet bewijst dat enig bedrag als opzeggingsvergoeding werd betaald.

Het hoger beroep is op dit punt ongegrond.

2.2 Loon voor januari en februari 2015

Mevrouw R. vordert het loon voor vrijdag 30 en zaterdag 31 januari 2015, alsook voor 7 dagen van februari 2015, nl. maandag 2, donderdag 5, vrijdag 6, zaterdag 7, maandag 9, donderdag 12 en vrijdag 13 februari 2015.

Mevrouw P. stelt dat zij het loon van januari 2015 contant heeft betaald aan mevrouw R. op 31 januari 2015. Het loon voor vier gewerkte dagen in februari 2015 zou op 14 februari 2015 contant betaald zijn aan mevrouw R.. Op de overige drie dagen van februari 2015 waarvoor mevrouw R. loon vordert zou zij onwettig afwezig zijn geweest.

Wanneer mevrouw P. voorhoudt dat zij de door haar verschuldigde bedragen contant heeft betaald, wat formeel door mevrouw R. wordt betwist, behoort zij overeenkomstig de gemeenrechtelijke regels van de bewijsvoering, hiervan het bewijs te leveren.

Krachtens artikel 5, § 1 van de Loonbeschermingswet moet de uitbetaling van het loon in geld gebeuren hetzij van hand tot hand, hetzij in giraal geld. Indien de uitbetaling van het loon van hand tot hand gebeurt, moet de werkgever een kwitantie van deze uitbetaling aan de werknemer ter ondertekening voorleggen.

De verplichting om een kwitantie van de loonuitbetaling aan de werknemer ter ondertekening voor te leggen doet geen afbreuk aan de mogelijkheid voor de werkgever om overeenkomstig de gewone bewijsregels bewijs te leveren van de contante betaling. (Arbh. Brussel, 1 oktober 2010, www.juridat.be, op datum; Arbh. Antwerpen 26 april 1999, RW 2000-01, 593; Arbh. Antwerpen (afd. Hasselt) 2 juni 2000, Limb. Rechtsl. 2001, 257; Arbh. Bergen 16 juni 2000, JTT 2000, 318; Arbrb. Antwerpen 10 juni 1998, Soc. Kron. 1998, 514)

Artikel 5 van de Loonbeschermingswet stelt immers geen onweerlegbaar vermoeden in van niet-betaling, wanneer geen kwijting werd opgesteld en ondertekend.

De betaling van het loon kan derhalve met alle middelen van recht, vermoedens en getuigenbewijs inbegrepen, bewezen worden.

Het arbeidshof stelt samen met de eerste rechters vast dat mevrouw P. evenwel faalt in deze op haar rustende bewijslast.

Mevrouw P. kan geen kwitanties voorleggen, noch voor januari 2015, noch voor februari 2015.

Anders dan mevrouw P. voorhoudt kan uit de loutere vaststelling dat mevrouw R. voor januari 2015 een loonbrief bijbrengt waarvan de kwitantiestrook ontbreekt, niet afgeleid worden dat zij voor het loon van januari 2015 een ondertekende kwitantiestrook heeft afgegeven aan mevrouw P.. In die hypothese zou mevrouw P. overigens deze ondertekende kwitantiestrook gewoon kunnen voorleggen, hetgeen niet het geval is.

De vaststelling dat mevrouw R. op 14 februari 2015 aan de politie geen melding deed van onbetaald loon maakt in strijd met wat mevrouw P. beweert geen buitengerechtelijke bekentenis uit dat zij al het aan haar verschuldigd loon kreeg uitbetaald.

Omgekeerd volstaat de melding door mevrouw P. aan de politie dat mevrouw R. op 13 februari 2015 haar geld voor de voorbije week ontving niet als bewijs dat dit loon ook effectief werd betaald.

De betaling van het loon wordt ook niet bewezen door betaling van sociale zekerheidsbijdragen en bedrijfsvoorheffing noch door aflevering van sociale documenten. (Arbh. Luik 10 juni 1992, JTT 1993, 262)

De correcte naleving door mevrouw P. van haar verplichtingen tegenover haar sociaal secretariaat, de fiscus en de RSZ, impliceert immers niet dat zij ook haar verplichtingen tegenover mevrouw R. zelf correct is nagekomen.

Het arbeidshof aanvaardt de geschreven getuigenverklaringen die mevrouw P. bijbrengt niet als bewijs. Deze ongedateerde verklaringen beantwoorden niet aan de voorwaarden van artikel 961/2 van het Gerechtelijk Wetboek, nu de identiteit van de personen die de verklaring hebben ondertekend niet wordt aangetoond aan de hand van een officieel document.

Op het door mevrouw P. in ondergeschikte orde geformuleerde bewijsaanbod, gaat het arbeidshof niet in vermits het niet beantwoordt aan de nauwkeurigheidsvereisten van artikel 915 van het Gerechtelijk Wetboek. Zo wordt niet vermeld door wie de uitbetaling van het loon gebeurde, in aanwezigheid van welke getuigen en welk bedrag precies werd betaald.

De feiten die mevrouw P. met getuigen wenst te bewijzen gaan bovendien regelrecht in tegen hetgeen zij aan de politie verklaarde en hetgeen zij in haar brief van 15 maart 2015 aan de vakorganisatie van mevrouw R. vermeldde, met name dat het loon voor de eerste helft van februari 2015 op vrijdag 13 februari 2015 aan haar werd betaald.

Er dient derhalve te worden geconcludeerd dat mevrouw P. niet bewijst enig loon te hebben betaald.

Loon is de tegenprestatie van arbeid. Aan diegene die loon vordert komt toe te bewijzen dat hij of zij arbeidsprestaties leverde op de dagen waarvoor loon wordt gevorderd. Mevrouw R. dient derhalve te bewijzen dat zij op maandag 2, donderdag 5, vrijdag 6, zaterdag 7, maandag 9, donderdag 12 en vrijdag 13 februari 2015 heeft gewerkt.

Dit bewijs kan geleverd worden met alle middelen van recht, vermoedens inbegrepen.

Hierbij moet worden opgemerkt dat mevrouw P. niet van iedere bewijslast ontheven is. Zij heeft de bewijslast van de door haar aangevoerde feiten.

Mevrouw P. houdt voor dat mevrouw R. in februari 2015 gedurende vier werkdagen ongewettigd afwezig was. In haar schrijven van 15 maart 2015 aan de vakorganisatie van mevrouw R. legt zij uit dat mevrouw R. smste dat zij griep had maar geen doktersbewijs bijbracht.

Het arbeidshof stelt vast dat mevrouw P. geen bewijs voorlegt van het beweerde sms-bericht.

Bovendien is het bijzonder eigenaardig dat mevrouw P. niet kan preciseren op welke dagen in februari 2015 mevrouw R. ongewettigd afwezig was wegens ziekte.

Tenslotte moet worden vastgesteld dat van de beweerde ongewettigde afwezigheid wegens ziekte geen melding werd gemaakt op het C4-formulier. Mevrouw R. werd hiervoor ook niet in gebreke gesteld, hetgeen een redelijk en voorzichtig werkgever wel zou doen.

Het arbeidshof is van oordeel dat al deze elementen samen bepaalde gewichtige en met elkaar overeenstemmende vermoedens vormen dat mevrouw R. wel degelijk arbeid heeft gepresteerd op de in de arbeidsovereenkomst voorziene werkdagen van maandag 2, donderdag 5, vrijdag 6, zaterdag 7, maandag 9, donderdag 12 en vrijdag 13 februari 2015.

Besluitend moet worden gesteld dat mevrouw R. derhalve recht heeft op het door haar gevorderd achterstallig loon voor januari en februari 2015. Het bedrag dat zij vordert komt het arbeidshof correct voor.

Ook op dit punt is het hoger beroep ongegrond.

2.3 Vakantiegeld einde dienst

Overeenkomstig artikel 46 van het Vakantiebesluit heeft de bediende, wanneer zijn contract een einde neemt, lastens zijn werkgever recht op 15,34 % van de bij deze tijdens het lopende vakantiedienstjaar verdiende brutoloon als vakantiegeld.

De eerste rechters hebben derhalve terecht een bedrag van 52,65 euro, d.i. 15,34 % van het in 2015 (het lopend vakantiedienstjaar) verdiende loon of 343,21 euro, toegekend aan mevrouw R. uit hoofde van vakantiegeld einde dienst.

Ook op dit punt is het hoger beroep ongegrond.

BESLISSING

Het arbeidshof,

Verklaart het hoger beroep ontvankelijk doch ongegrond.

Bevestigt integraal het vonnis van 17 februari 2016 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Antwerpen.

Veroordeelt mevrouw P. N. in toepassing van artikel 1017 van het Gerechtelijk Wetboek tot de gerechtskosten van het hoger beroep.

Vereffent deze kosten aan de zijde van mevrouw R. N. op 6,80 euro kosten van uitgifte en 182,92 euro kosten van betekening.

Laat de kosten aan de zijde van mevrouw P. N. onvereffend bij gebreke aan begroting.

PDF document ECLI:BE:AHANT:2017:ARR.20170607.7