Appeal dismissed; employer barred from re-litigating settled work injury consequences after prior court ruling.

Arbeidshof Antwerpen

Afdeling Antwerpen

22 mei 2017

2016/AA/209

L D C M,

met zetel gevestigd te *, ingeschreven met KBO-nummer *,

eiseres in hoger beroep, met als raadsman mr. N G, advocaat te G ,

voor wie pleit: B T, advocaat

tegen:

A I NV,

met maatschappelijke zetel gevestigd te *, ingeschreven met KBO-nummer *,

verweerster in hoger beroep, met als raadsman mr. C K, advocaat

voor wie pleit: mr. D A, advocaat

Het hoger beroep is gericht tegen het vonnis van 26 januari 2016 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Turnhout.

Het arbeidshof past de wet van 15 juni 1935 op het gebruik der talen in gerechtszaken toe.

De heer J D, advocaat-generaal, gaf namens het openbaar ministerie mondeling advies op 27 april 2017.

1. Ontvankelijkheid.

Het hoger beroep werd naar termijn en vorm regelmatig ingesteld en de ontvankelijkheid ervan wordt niet betwist, zodat dit hoger beroep ontvankelijk dient te worden verklaard.

2. Feiten en voorgaanden.

J D (verder in dit arrest "het slachtoffer genoemd"), aangesloten in het kader van de verplichte ziekteverzekering bij de L D C M (kort: LCM), eiseres in hoger beroep, werd op 23 december 2009 het slachtoffer van een arbeidsongeval tijdens de uitvoering van zijn werk als interim-arbeider (magazijnier) voor de firma R I op de terreinen van de firma F gevestigd te *.

De nv A I (verder in dit arrest "de wetsverzekeraar" genoemd) is de arbeidsongevallenverzekeraar van de firma R I.

Op 23 december 2009 probeerde J D een containerpers te deblokkeren. Daarbij raakte hij gewond aan de linkerschouder (luxatie). J D was tijdelijk volledig arbeidsongeschikt van 23 december 2009 tot 31 maart 2010.

LCM ging over tot vergoeding van de periode van arbeidsongeschiktheid.

Dit arbeidsongeval werd erkend door de nv A I, maar gelet op het feit dat er betwisting bestond tussen J D en de wetsverzekeraar over de gevolgen van voormeld arbeidsongeval van 23 december 2009, werd tussen de wetsverzekeraar en J D een procedure gevoerd voor de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Turnhout (AR nr. 10/1504/A).

Met vonnis van 9 oktober 2012 werden de gevolgen van het arbeidsongeval van 23 december 2009 bepaald overeenkomstig het advies van gerechtsdeskundige dr. S die de eerste rechters hadden aangesteld:

­ tijdelijke volledige arbeidsongeschiktheid van 23 december 2009 t.e.m. 23 januari 2010;

­ consolidatie op 24 januari 2010;

­ geen blijvende arbeidsongeschiktheid en met terugkeer naar een vooraf bestaande toestand;

­ het basisloon voor de tijdelijke arbeidsongeschiktheid werd vastgesteld op 25.760,22 EUR en voor de blijvende arbeidsongeschiktheid op 30.038,99 EUR.

In dit vonnis van 9 oktober 2012 werd uitdrukkelijk gesteld dat de medische ingreep van 4 februari 2010 niet werd uitgevoerd in het kader van de medische behandeling van het arbeidsongeval; het betrof uitsluitend een behandeling van de vooraf bestaande toestand.

Dit vonnis werd betekend op 5 november 2012 en hiertegen werd geen hoger beroep ingesteld.

Dr. W, adviserend geneesheer van LCM, was echter van oordeel dat de arbeidsongeschiktheid van J D zich uitstrekte over een langere periode. Bovendien was LCM van mening dat de heelkundige ingreep uitgevoerd op 4 februari 2010, waarbij een volledige labrumreconstructie diende te worden uitgevoerd, eveneens het gevolg was van voormeld arbeidsongeval van 23 december 2009.

LCM was tevens van oordeel dat voormeld vonnis van 9 oktober 2012 (AR nr. 10/1504/A) geen gezag van gewijsde had ten aanzien van LCM en dat dit vonnis haar niet tegenstelbaar was, nu zij geen partij was in het geding tussen J D en de wetsverzekeraar.

Op 5 juni 2013 dagvaardde LCM de wetsverzekeraar voor de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Turnhout, en vorderde alvorens verder recht te spreken, een geneesheer-deskundige aan te stellen met de opdracht J D te onderzoeken en de gevolgen van het arbeidsongeval van 23 december 2009 te bepalen.

LCM vorderde dienvolgens de wetsverzekeraar te veroordelen tot betaling aan haar van 2.500 EUR in hoofdsom, te vermeerderen of te verminderen in de loop van het geding, en in ieder geval te vermeerderen met de wettelijke verwijlintresten en met de gerechtelijke intresten. Verder vorderde zij haar bijkomend voorbehoud te verlenen voor alle uitgaven die zij deed en zal doen aan haar verzekerde ten gevolge van het arbeidsongeval van 23 december 2009. Bovendien vorderde LCM de wetsverzekeraar te veroordelen tot betaling aan haar van alle wettelijke en gerechtelijke intresten en tot betaling van de gerechtskosten.

Tenslotte vorderde LCM het uit te spreken vonnis voorlopig uitvoerbaar te verklaren, niettegenstaande alle verhaal, zonder borgstelling en met uitsluiting van het recht tot kantonnement.

Met vonnis van 24 september 2013 stelden de eerste rechters, vooraleer verder recht te spreken, dr. B. V aan als geneesheer-deskundige, met de gebruikelijke opdracht inzake arbeidsongevallen.

OP 8 april 2015 ontving de griffie van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Turnhout, het deskundig verslag van dr. B. V waarin deze de zaak als volgt besprak:

"Dhr. D J is op 06/12/2003 het slachtoffer van een voetbalongeval.

Hij loopt hierbij een antereure schouderluxatie op.

Deze wordt gereduceerd onder narcose.

Dhr. D meldt dat er nadien nog een operatieve behandeling geweest is: er werd een stabilisatie procedure uitgevoerd via artroscopische weg.

Dhr. D meldt dat er nooit een volledige stabiliteit van de linker schouder werd bekomen. Hij had altijd nog een instabiliteitsgevoel thv. de linker schouder.

Af en toe was er een schouder subluxatie.

Betrokkene is het slachtoffer van een arbeidsongeval op 23/12/2009.

Hij loopt een luxatie op van de linker schouder. Deze reponeert spontaan.

Hij biedt zich aan op de dienst Spoedgevallen in het ziekenhuis te Herentals.

Radiografische onderzoeken worden uitgevoerd.

Dr. S vraagt het medisch bundel op in het ziekenhuis te Herentals.

Hieruit blijkt dat betrokkene reeds meerdere schouder luxaties heeft gehad.

Betrokkene wordt doorverwezen naar dr. V D B.

Een arthro-CT wordt uitgevoerd

Daarna wordt een operatieve behandeling uitgevoerd.

Er wordt een artroscopische heelkundige ingreep uitgevoerd thv. de linker schouder.

Er wordt een artroscopische reconstructie van het voorste

labrumschouderkapsel uitgevoerd.

Betrokkene krijgt gedurende 3 weken immobilisatie.

De arbeidsongeschiktheid loopt tot 31/03/2010.

Betrokkene meldt dat de toestand nu gunstig geëvolueerd is.

Instabiliteitsklachten en subluxatieneiging van de linker schouder, zoals deze aanwezig was voor het ongeval en voor het arbeidsongeval, zijn nu afwezig.

Betrokkene heeft een stabiele schouder. Er zijn geen klachten meer tenzij een lichte stramheid en stijfheid van de linker schouder."

De gerechtsdeskundige besloot:

"Volgende periodes van tijdelijke arbeidsongeschiktheid zijn gerechtvaardigd: 100% van 23/12/2009 tot en met 23/01/2010.

Consolidatiedatum: 24/01/2010.

De medische ingreep, uitgevoerd op 04/02/2010, wordt NIET uitgevoerd in het kader van de medische behandeling van het arbeidsongeval.

Het betreft hier een behandeling van de voorafbestaande toestand.

Blijvende arbeidsonbekwaamheid: 0% (NUL) met terugkeer naar de voorafbestaande toestand."

Er werden nog volgende opmerkingen geformuleerd op het voorverslag van de gerechtsdes-kundige door de adviserend arts van LCM, dr. W :

"Als ik het verslag goed lees en interpreteer stelt u dat de labrumscheur waarvoor ingreep op 04/02/2010, een voorafbestaande toestand betreft.

Nergens in het verslag wordt deze stelling door objectieve stukken onderbouwd.

De labrumscheur wordt pas geobjectiveerd NA het tweede trauma. Ik wil opmerken dat ook de voorafbestaande toestand verzekerd is.

Daarom kunnen we niet akkoord gaan met de conclusies inzake voorafbestaande labrumscheur.

Het bewijs van deze voorafbestaande laesie werd nooit geleverd door de wetsverzekeraar noch voor noch tijdens het verloop van de expertise."

Voormelde opmerkingen werden door dr. B. V als volgt beantwoord:

"De heer D heeft gemeld dat na de operatieve behandeling, welke werd uitgevoerd ter behandeling van een antérieure schouderluxatie, er nooit een volledige stabiliteit werd bekomen thv. de linker schouder.

Hij had nog een instabiliteitsgevoel.

Af en toe deed er zich een schoudersubluxatie voor.

Op 23/12/2009, naar aanleiding van een arbeidsongeval, heeft zich een nieuwe luxatie voorgedaan, deze reponeert spontaan.

Deze schouderluxatie heeft een tijdelijke ongeschiktheid veroorzaakt van 23/12/2009 tot 23/01/2010 met daarna terugkeer naar de voorafbestaande toestand welke als volgt kan omschreven worden:

"Instabiliteitsproblematiek thv. de schouder zoals uit de anamnestische en klinische gegevens bleek."

Immers dr. S heeft het medisch bundel opgevraagd in het ziekenhuis te Herentals. Hieruit blijkt dat betrokkene reeds meerdere schouderluxaties heeft gehad voor het ons aanbelangende arbeidsongeval dd. 06/12/2013.

Als dusdanig kan geoordeeld worden dat er na het arbeidsongeval een terugkeer is naar de voorafbestaande toestand, deze voorafbestaande toestand werd door het arbeidsongeval NIET gewijzigd.

Als dusdanig kan in eer en geweten geoordeeld worden dat, na een tijdelijke arbeidsongeschiktheid van 23/12/2009 tot 23/01/2010, er terugkeer is naar de voorafbestaande toestand welke NIET door het arbeidsongeval als dusdanig gewijzigd is.

Daarom wordt geoordeeld dat er een blijvende arbeidsongeschiktheid van 0% (NUL) gerechtvaardigd is."

De gerechtsdeskundig bleef dan ook bij zijn initieel besluit.

Met vonnis van 26 januari 2016 sloten de eerste rechters zich aan bij de medische bevindingen van dr. B. V en werden de gevolgen van het arbeidsongeval overkomen aan J D op 23 december 2009 als volgt bepaald:

­ tijdelijke volledige arbeidsongeschiktheid van 23 december 2009 tot en met 23 januari 2010;

­ consolidatie op 24 januari 2010 zonder blijvende arbeidsongeschiktheid.

De eerste rechters zegden voor recht dat de medische ingreep van 4 februari 2010 niet werd

uitgevoerd in het raam van de medische behandeling van het arbeidsongeval.

De gedingkosten werden ten laste gelegd van LCM.

Tenslotte verklaarden de eerste rechters dat er geen reden was om de voorlopige tenuitvoerlegging van het vonnis toe te staan.

De L D C M kon hiermee niet akkoord gaan en tekende tegen voormeld vonnis van 26 januari 2016 hoger beroep aan met een verzoekschrift, aangetekend verzonden en ontvangen ter griffie van dit hof op 11 april 2016.

3. Eisen in hoger beroep.

­ De L D C M (LCM), eiseres in hoger beroep, vordert het hoger beroep ontvankelijk en gegrond te verklaren en het bestreden vonnis te vernietigen en opnieuw rechtsprekend: te zeggen voor recht dat J D ingevolge het arbeidsongeval van 23 december 2009 tijdelijk volledig arbeidsongeschikt was tot 31 maart 2010, waarbij de medische ingreep uitgevoerd op 4 februari 2010 in oorzakelijk verband staat met dit arbeidsongeval. LCM vordert dienvolgens de wetsverzekeraar te veroordelen tot betaling aan haar van 2.500 EUR in hoofdsom, ten provisionele titel, te vermeerderen met de wettelijke verwijlsintresten en de gerechtelijke intresten.

Verder vordert LCM voorbehoud te verlenen voor alle uitgaven die zij deed en zal doen ten gevolge van het arbeidsongeval van 23 december 2009.

Tenslotte vordert zij de wetsverzekeraar alleszins te veroordelen tot betaling van de gedingkosten, aan haar zijde begroot op 480 EUR rechtsplegingsvergoeding.

­ De nv A I (de wetsverzekeraar), verweerster in hoger beroep, vordert het hoger beroep ontvankelijk maar ongegrond te verklaren. Dienvolgens het bestreden vonnis te bevestigen in alle beschikkingen en te zeggen voor recht dat er ingevolge het arbeidsongeval van 23 december 2009 een tijdelijke arbeidsongeschiktheid van 100% kan weerhouden worden van 23 december 2009 tot en met 23 januari 2010 met consolidatie op 24 januari 2010 en een graad van blijvende ongeschiktheid van 0% en waarbij de medische ingreep van 4 februari 2010 niet werd uitgevoerd in het raam van de medische behandeling van kwestieus arbeidsongeval. "Kosten als naar recht".

4. Beoordeling.

4.1. LCM vordert ook voor dit hof te zeggen voor recht dat J D ingevolge het arbeidsongeval van 23 december 2009 tijdelijk volledig arbeidsongeschikt was tot 31 maart 2010, waarbij de medische ingreep uitgevoerd op 4 februari 2010 in oorzakelijk verband staat met dit arbeidsongeval, en de hieruit voortvloeiende veroordelingen tot betaling uit te spreken.

Het hof stelt evenwel vast dat de gevolgen van dit ongeval definitief werden bepaald bij het vonnis van de arbeidsrechtbank te Turnhout van 9 oktober 2012, gewezen tussen het slachtoffer J D als eisende partij, en de wetsverzekeraar de nv A I als verwerende partij, als volgt:

- tijdelijke volledige arbeidsongeschiktheid van 23.12.2009 t.e.m. 23.01.2010;

- consolidatie op 24.01.2010 zonder blijvende arbeidsongeschiktheid en met terugkeer naar de vooraf bestaande toestand;

- het basisloon voor de tijdelijke arbeidsongeschiktheid werd bepaald op 25.760,22 EUR, en voor de blijvende arbeidsongeschiktheid (hier 0%) op 30.038,99 EUR.

De eerste rechters oordeelden tevens "dat de medische ingreep van 4 februari 2010 niet werd uitgevoerd in het kader van de medische behandeling van het arbeidsongeval, het betrof uitsluitend een behandeling van de vooraf bestaande toestand."

De arbeidsrechtbank sloot zich aan bij de medische bevindingen van de aangestelde gerechtsdeskundige dr. S die tot volgend besluit kwam wat de medische ingreep van 4 februari 2010 betreft:

"Het is overduidelijk dat de schouderluxatie opgelopen bij het arbeidsongeval van 23 december 2009 een recidief was.

Reeds voordien hadden zich minstens 3 luxaties aan dezelfde schouder voorgedaan. De heelkundige ingreep die werd verricht, de stabiliserende ingreep van het schouderkapsel was een behandeling van de voorafbestaande toestand en kan niet ten laste worden gelegd van het kwestige ongeval."

Dit vonnis werd betekend aan J D op 5 november 2012. Aangezien getroffene geen hoger beroep aantekende tegen dat vonnis trad het in kracht van gewijsde op 6 december 2012 zodat de gevolgen van het ongeval definitief vastliggen, ook ten aanzien van LCM die op geen enkel ogenblik enig initiatief heeft genomen om tussen te komen in die procedure die er op gericht was de gevolgen te bepalen van het arbeidsongeval dat haar verzekerde was overkomen.

LCM is het hiermee niet eens en voert in haar aanvullende syntheseconclusies aan "dat het in kracht van gewijsde gegane vonnis een exceptie betreft welke tegen de gerechtigde is ontstaan na de subrogatie of indeplaatsstelling", zodat "deze exceptie dan ook niet aan (LCM) kan worden tegengeworpen".

De subrogatie op grond van artikel 136, § 2, van de gecoördineerde Z.I.V.-Wet, heeft als voorwerp het geheel van de rechten en vorderingen die de rechthebbende, in casu J D, op grond van de geleden schade, mag uitoefenen tegen diegene die de schade moet herstellen.

De indeplaatsgestelde verzekeringsinstelling kan deze rechten en vorderingen uitoefenen voor zover de door haar uitbetaalde bedragen betrekking hebben op de periode van arbeidsongeschiktheid waarvoor de wetsverzekeraar het slachtoffer dient schadeloos te stellen op grond van de Arbeidsongevallenwet.

Nu deze periode definitief vastligt ingevolge het in kracht van gewijsde getreden vonnis van de arbeidsrechtbank te Turnhout van 9 oktober 2012, hetwelk een periode van tijdelijke volledige arbeidsongeschiktheid weerhield van 23 december 2009 t.e.m. 23 januari 2010, strekt het regresrecht van LCM zich niet uit tot de ZIV-prestaties welke zij aan het slachtoffer uitkeerde voor de periode daarna, namelijk van 24 januari 2010 t.e.m. 31 maart 2010, inzonderheid de betalingen op 4 maart 2010, 16 maart 2010 en 31 maart 2010. (bundel LCM, stuk 8)

Het standpunt van LCM volgens hetwelk het voormeld vonnis haar niet tegenstelbaar is omdat zij geen partij was in bedoelde gerechtelijke procedure, kan niet worden gevolgd, nu dat standpunt volkomen onverenigbaar is met de ratio legis en de geest van de arbeidsonge-vallenwetgeving.

Het zou er op neerkomen dat de mutualiteit een afwachtende houding zou kunnen aannemen ten aanzien van procedures gevoerd voor de arbeidsrechtbank inzake de gevolgen van de aan haar verzekerden overkomen arbeidsongevallen door niet in deze procedures tussen te komen, om vervolgens ter zake een nieuwe procedure voor dezelfde arbeidsrechtbank op te starten wanneer zij het niet eens blijkt te zijn met de tussengekomen gerechtelijke uitspraak.

Achter deze opvatting schuilt het gevaar van tegenstrijdige uitspraken door eenzelfde arbeidsrechtbank over eenzelfde geschil, met name het bepalen van de gevolgen van eenzelfde arbeidsongeval. Dit standpunt impliceert ook dat een eerste uitspraak geen rechtszekerheid kan bewerkstelligen, nu de verzekeringsinstelling nog over de mogelijkheid zou beschikken eenzelfde procedure opnieuw te voeren voor dezelfde rechtbank, zelfs als de eerste uitspraak in kracht van gewijsde is getreden.

Dat het standpunt van LCM niet strookt met de geest van de Arbeidsongevallenwet, blijkt ook uit de in de Arbeidsongevallenwet voorziene informatieplicht naar de verzekerings-instellingen (mutualiteiten) toe die er precies toe strekt de rechten van deze instellingen te vrijwaren doordat zij op die manier in de gelegenheid worden gesteld tussen te komen in de tussen de wetsverzekeraar en haar verzekerde gevoerde procedure voor de arbeidsrechtbank, of desgevallend zelf een procedure op te starten (in de plaats van haar verzekerde) tegen de wetsverzekeraar.

Zo bepaalt artikel 63 van de Arbeidsongevallenwet van 10 april 1971 het volgende:

"§ 1. De verzekeringsonderneming die weigert het ongeval ten laste te nemen of die oordeelt dat er twijfel bestaat inzake de toepassing van de wet op het ongeval, verwittigt binnen de dertig dagen die volgen op de ontvangst van de verklaring het Fonds voor arbeidsongevallen. Het Fonds voor arbeidsongevallen kan een onderzoek instellen naar de oorzaken en de omstandigheden van het ongeval en maakt dan een proces-verbaal op.

Een afschrift van het proces-verbaal wordt gezonden aan de verzekeringsonderneming, aan de getroffene of zijn rechthebbende en aan de verzekeringsinstelling waarbij de getroffene is aangesloten of waar hij is ingeschreven overeenkomstig de wetgeving inzake de verplichte verzekering tegen ziekte en invaliditeit.

§ 2. In het geval bedoeld bij § 1 of zo de verzekeringsonderneming weigert het ongeval als een arbeidsongeval te erkennen verwittigt hij binnen dezelfde tijd de verzekeringsinstelling, waarbij de getroffene is aangesloten of waar hij is ingeschreven overeenkomstig de wetgeving betreffende de verplichte verzekering tegen ziekte- en invaliditeit.

Die kennisgeving, vergezeld van een afschrift van de aangifte van het ongeval, geldt als een verklaring van arbeidsongeschiktheid die tijdig bij de verzekeringsinstelling werd ingediend.

De vergoedingen wegens arbeidsongeschiktheid bepaald door de verplichte verzekering tegen ziekte- en invaliditeit zijn door de verzekeringsinstelling die nalaat de verklaring bedoeld in het eerste lid tijdig te doen, verschuldigd vanaf het begin van de arbeidsongeschiktheid tot en met de dag van de verklaring aan de werknemer die, buiten de aangifteformaliteit, de voorwaarden, vervult om ze te bekomen. Die vergoedingen wegens arbeidsongeschiktheid worden aan de getroffene betaald door de verzekeringsinstelling van de verplichte ziekte- en invaliditeitsverzekering, die ze rechtstreeks verhaalt op de verzekeringsonderneming.

Zo een wijziging optreedt in de graad van arbeidsongeschiktheid, die aan de door het arbeidsongeval getroffene is toegekend, verwittigt de verzekeringsonderneming eveneens de verzekeringsinstelling binnen de zeven dagen die volgen op de dag waarop de wijziging van de ongeschiktheidsgraad zich voordoet. (...)"

Overeenkomstig artikel 63, § 1, van de Arbeidsongevallenwet dient de wetsverzekeraar binnen de 30 dagen volgend op de ontvangst van de aangifte te beslissen of zij het ongeval al dan niet aanvaardt.

Overeenkomstig artikel 63, § 2, van die wet dient de verzekeraar binnen dezelfde termijn haar beslissing over het al dan niet aanvaarden van het arbeidsongeval mede te delen aan de mutualiteit van het slachtoffer.

Bij gebreke aan tijdige mededeling van haar beslissing dient de verzekeraar de mutualiteit te vergoeden voor al de door deze laatste gedane uitgaven in het kader van de arbeidsongeschiktheid van het slachtoffer en dit tot aan de datum van mededeling van haar beslissing.

LCM houdt niet voor dat de wetsverzekeraar (de nv A I) in deze zaak zou tekortgekomen zijn aan de op haar rustende informatieplicht.

Uit de door LCM meegedeelde stukken blijkt dat zij met de wetsverzekeraar op 29 oktober 2010 briefwisseling heeft gevoerd waarin zij meedeelde in afwachting van het vonnis provisionele prestaties ZIV te hebben toegekend aan J D, waardoor zij gesubrogeerd is in zijn rechten op grond van artikel 136, § 2, van de gecoördineerde ZIV-Wet. (bundel LCM, stukken 6 en 8)

Hieruit blijkt dat zij op de hoogte werd gebracht van de procedure naar aanleiding van het litigieus arbeidsongeval, en aldus in de gelegenheid werd gesteld in de hangende procedure voor de arbeidsrechtbank te Turnhout tussen te komen.

Het stilzitten van LCM op dit punt, kan geen voorwendsel zijn om dezelfde procedure een tweede maal te voeren voor dezelfde rechtbank. (cf. supra)

Nu de gevolgen van het arbeidsongeval definitief werden bepaald bij het vonnis van de arbeidsrechtbank te Turnhout van 9 oktober 2012 in bovenstaande zin, is de door LCM bij dagvaarding dd. 5 juni 2013 ingestelde vordering om bedoelde gevolgen anders te bepalen, ongegrond.

Er bestaat dan ook aanleiding toe het bestreden vonnis op dit punt te hervormen nu het de gevolgen van het litigieus arbeidsongeval een tweede maal heeft bepaald ofschoon er daarover reeds uitspraak werd gedaan bij het in kracht van gewijsde getreden vonnis van de arbeidsrechtbank te Turnhout van 9 oktober 2012.

In subsidiaire orde oordeelt het hof dat, mocht hogervermelde zienswijze niet kunnen worden gevolgd, de door LCM ingestelde vordering hoe dan ook ongegrond is, nu de gevolgen van het litigieus arbeidsongeval door de eerste rechters terecht werden bepaald overeenkomstig de bevindingen van de door hen aangestelde deskundige dr. B. V. Deze gevolgen werden overigens op dezelfde wijze bepaald als in het vonnis van de arbeidsrechtbank te Turnhout van 9 oktober 2012.

Het hof stelt vast dat het deskundig verslag van dr. V volledig en nauwgezet werd opgesteld en omstandig werd gemotiveerd met respect voor de rechten van de verdediging, nu de bemerkingen van de adviserend geneesheer van LCM, dr. W, zorgvuldig werden weerlegd door de gerechtsdeskundige.

Zodoende zijn twee gerechtsdeskundigen, dr. B. V en dr. B. S, volkomen onafhankelijk van elkaar, in de beide achtereenvolgende procedures precies tot dezelfde besluitvorming gekomen.

In subsidiaire orde bestaat er dan ook aanleiding toe het bestreden vonnis integraal te bevestigen, nu het de gevolgen van het litigieus arbeidsongeval bepaald heeft overeenkomstig de besluitvorming van de gerechtsdeskundige dr. B. V .

4.2. De rechtsplegingsvergoeding.

Aan de zijde van LCM wordt een rechtsplegingsvergoeding hoger beroep gevorderd van 480 EUR, dewelke overeenkomstig artikel 4 van het K.B. van 26 oktober 2007 dient herleid te worden tot 349,80 EUR, zijnde het basisbedrag voor in geld waardeerbare vorderingen die de 2.500 EUR overschrijden.

BESLISSING

Het arbeidshof,

Verklaart het hoger beroep ontvankelijk maar ongegrond.

Bevestigt het vonnis van 26 januari 2016 van de arbeidsrechtbank Antwerpen, afdeling Turnhout, zij het op andere gronden die het hof in de plaats stelt.

Veroordeelt de L D C M tot betaling van de gerechtskosten overeenkomstig artikel 1017, eerste lid, van het Gerechtelijk Wetboek, als de in het ongelijk gestelde partij.

Vereffent deze kosten aan de zijde van de L D C M op 349,80 EUR rechtsplegingsvergoeding hoger beroep.

Laat deze kosten aan de zijde van de nv A I onvereffend bij gebrek aan neergelegde kostenbegroting.

PDF document ECLI:BE:AHANT:2017:ARR.20170522.4