Obwieszczenie Ministra Sportu i Turystyki z dnia 20 maja 2026 r. w sprawie modyfikacji kwalifikacji sektorowej "Prowadzenie zajęć z kiteboardingu"

DZIENNIK URZĘDOWY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 1 czerwca 2026 r.

Poz. 549

OBWIESZCZENIE

MINISTRA SPORTU I TURYSTYKI 1)

z dnia 20 maja 2026 r.

w sprawie modyfikacji kwalifikacji sektorowej „Prowadzenie zajęć z kiteboardingu”

1. Na podstawie art. 27 ust. 4 pkt 2 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji (Dz. U.

z 2024 r. poz. 1606) dokonuje się modyfikacji kwalifikacji sektorowej „Prowadzenie zajęć z kiteboardingu” włączonej do

Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji w drodze obwieszczenia Ministra Sportu z dnia 17 stycznia 2020 r. w sprawie włączenia kwalifikacji rynkowej „Prowadzenie zajęć z kiteboardingu” do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji (M.P. poz. 159),

następnie uznanej za kwalifikację sektorową w drodze obwieszczenia Ministra Sportu i Turystyki z dnia 8 sierpnia 2024 r.

(M.P. poz. 770).

2. Opis kwalifikacji sektorowej w brzmieniu po modyfikacji stanowi załącznik do obwieszczenia.

Minister Sportu i Turystyki: J. Rutnicki

1)

Minister Sportu i Turystyki kieruje działem administracji rządowej – kultura fizyczna, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia

Prezesa Rady Ministrów z dnia 25 lipca 2025 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Sportu i Turystyki (Dz. U.

poz. 1002).

Nazwa k walifik acji sektorowej

Poziom Polskiej Ramy Kwalifik acji p rzypis any do kwalifikacji sektorowej oraz odnie sie nie do poz iom u Se kt or ow e j R am y Kw alif ikac j i

Efek ty u czen ia się wymagan e d la kwalifik acji sektorowej

Charakteryzuje strukturę

dyscypliny

– omawia historię i odmiany kiteboardingu,

Charakteryzuje kiteboarding jako

formę rekreacji i dyscyplinę sportu

– opisuje obowiązujący system szkolenia i nabywania kwalifikacji z kiteboardingu w Polsce.

– opisuje aktualną strukturę organizacyjną kiteboardingu w Polsce,

– wymienia wskazania i przeciwwskazania do uczestnictwa w poszczególnych odmianach kiteboardingu.

– charakteryzuje podstawowe rodzaje sprzętu, zasady jego doboru, ustawienia i konserwacji,

– wymienia i opisuje główne dyscypliny kiteboardingu,

Kryteria weryfikacji ich osiągnięcia

Poszczególne efekty uczenia się

Zestaw 1. Podstawy teoretyczne kiteboardingu

Monitor Polski

Osoba posiadająca kwalifikację „Prowadzenie zajęć z kiteboardingu” jest przygotowana do samodzielnego planowania, organizowania, realizowania i monitorowania zajęć

z kiteboardingu. Prezentuje umiejętności pływania na desce kiteboardingowej, wykonując poprawnie technicznie ewolucje, zgodnie z zasadami bezpieczeństwa. Przygotowuje

konspekty zajęć, dobierając ćwiczenia do tematu zajęć i poziomu umiejętności kursantów oraz uwzględniając zmienność warunków atmosferycznych. Demonstruje i objaśnia

ćwiczenia, nauczając zgodnie z zasadami bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, stosując zasady teorii i metodyki sportu dla wszystkich oraz wykorzystując narzędzia komunikacji

i motywacji. Nadzoruje technikę i sposób wykonywania ćwiczeń przez kursantów. Wykorzystuje jednostkę asekuracyjną z silnikiem niewymagającym dodatkowych uprawnień

do prowadzenia asekuracji, szkoleń oraz akcji ratunkowej. W trakcie wykonywania zadań zawodowych realizuje działania edukacyjno-informacyjne oraz promuje aktywność

fizyczną przez własną postawę. Osoba posiadająca kwalifikację ponosi odpowiedzialność za jakość i bezpieczeństwo realizowanych zajęć.

3.

3 poziom Polskiej Ramy Kwalifikacji (dalej zwanej „PRK”), 3 poziom Sektorowej Ramy Kwalifikacji w sektorze sport

2.

Prowadzenie zajęć z kiteboardingu

1.

INFORMACJE O MODYFIKACJI KWALIFIKACJI SEKTOROWEJ „PROWADZENIE ZAJĘĆ Z KITEBOARDINGU”

Załącznik do obwieszczenia Ministra Sportu i Turystyki

z dnia 20 maja 2026 r. (M.P. poz. 549)

Omawia zasady bezpieczeństwa

i ochrony zdrowia w prowadzeniu

zajęć z kiteboardingu

– wymienia elementy wyposażenia instruktora, które mają wpływ na bezpieczeństwo prowadzenia zajęć.

– 3 –

– omawia zasady zabezpieczania szkoły nauki kiteboardingu,

– omawia zakres odpowiedzialności prawnej instruktora sportu dla wszystkich,

– wymienia zasady profilaktyki związanej z warunkami atmosferycznymi,

– identyfikuje zagrożenia dla zdrowia i życia kursantów zajęć wynikające z niewłaściwego wykorzystania przestrzeni i sprzętu, a także

niewłaściwego prowadzenia zajęć (np. doboru intensywności i trudności ćwiczeń, techniki ćwiczeń),

– omawia problematykę stosowania używek i środków dopingujących, suplementacji w sporcie oraz prowadzenia zdrowego trybu życia,

– wymienia sposoby prawidłowego zabezpieczania kursantów przed urazami i wypadkami (np. kask, kamizelka, rozgrzewka),

– wymienia najczęściej występujące urazy i zagrożenia specyficzne dla uczestnictwa w różnych formach kiteboardingu,

– wymienia przeciwwskazania do uczestnictwa w zajęciach,

– omawia wpływ cech indywidualnych (poziom lęku, impulsywność, zapotrzebowanie na stymulację) na wybrane kategorie ćwiczeń.

– wymienia korzyści z uczestnictwa w zajęciach w kontekście psychospołecznego funkcjonowania człowieka,

– wymienia rodzaje informacji, które należy uzyskiwać od kursantów w trakcie realizacji zajęć, m.in. samopoczucie w trakcie realizacji

zajęć, opinia o zajęciach,

– omawia niezbędne elementy wstępnego wywiadu z kursantami zajęć przed ich rozpoczęciem,

– wyjaśnia potrzebę stosowania zasad etycznych przy wykonywaniu zadań instruktora kiteboardingu.

– opisuje podstawowe pojęcia i procesy z zakresu fizjologii wysiłku fizycznego człowieka,

– omawia krzywą intensywności zajęć,

– identyfikuje zmiany zachodzące w układach człowieka pod wpływem wysiłku fizycznego, w szczególności w układzie krążeniowo-oddechowym,

– identyfikuje sekwencje pozycja – ruch – siła człowieka i latawca występujące w czasie uprawiania kiteboardingu,

– charakteryzuje środki stosowane w sporcie (m.in. ćwiczenia, środki metodyczne, w tym nowości technologiczne wspierające uczestnictwo w sporcie),

– omawia metody stosowane w realizacji zajęć w sporcie (np. metody nauczania ruchu, metody prowadzenia zajęć sportowych),

– charakteryzuje strukturę zajęć oraz rozróżnia cele i zadania dla ich poszczególnych części,

Monitor Polski

Omawia zagadnienia

psychospołeczne dotyczące

uczestnictwa w zajęciach

z kiteboardingu

– charakteryzuje obszar zawodowy instruktora sportu dla wszystkich,

Charakteryzuje zasady teorii

i metodykę planowania zajęć

z kiteboardingu

– omawia komponenty zajęć (treść, intensywność, objętość, częstotliwość) oraz uzasadnia ich dobór do zróżnicowanych potrzeb, możliwości i zainteresowań kursantów, jak również innych warunków (np. pogodowych, infrastruktury),

Kryteria weryfikacji ich osiągnięcia

Poszczególne efekty uczenia się

Zestaw 2. Podstawy planowania i realizacji zajęć z kiteboardingu

– omawia założenia szkolenia osób początkujących w uprawianiu kiteboardingu,

– ocenia poziom umiejętności kursantów na podstawie przeprowadzonego wywiadu (cele, doświadczenie, sprawność motoryczna),

– przystosowuje plan zajęć do umiejętności kursantów i warunków atmosferycznych.

– dobiera sprzęt, miejsce i ćwiczenia, uwzględniając rodzaj akwenu, możliwości kursantów oraz warunki meteorologiczne (m.in. rodzaj,

siłę i kierunku wiatru, zmienność pogody),

– planuje przebieg zajęć, uwzględniając elementy takie jak: treści zajęć, dozowanie ćwiczeń, chronologia ćwiczeń, wykorzystanie miejsca ćwiczeń, ustawienie kursantów zajęć,

– zapisuje ćwiczenia według schematu: nazwa ćwiczenia, opis pozycji wyjściowej, przebieg ruchu, z zachowaniem konsekwencji w stosowanej terminologii,

– zapewnia kursantowi czas na samoocenę.

Dostosowuje plan zajęć

do umiejętności kursantów

oraz warunków atmosferycznych

Przygotowuje konspekt zajęć

z kiteboardingu

Kryteria weryfikacji ich osiągnięcia

– monitoruje samopoczucie kursantów zajęć, uwzględniając posiadane informacje dotyczące ich stanu zdrowia,

– monitoruje intensywność ćwiczeń i w zależności od potrzeb modyfikuje ich intensywność,

– monitoruje technikę wykonywania ćwiczeń i w razie potrzeby reaguje, stosując komentarz zmiany stopnia trudności lub zmieniając

ćwiczenie,

– kontroluje zajęcia, stosując zasadę bezpiecznego dystansu w wyznaczonej strefie, właściwą liczbę powtórzeń ćwiczeń, znaki i sygnały,

oraz nadzoruje bezpieczne korzystanie ze sprzętu w czasie zajęć,

– reaguje w sytuacjach niebezpiecznych.

– omawia zagrożenia występujące na spocie (m.in. rafy, pływy, sieci, prądy, zwierzęta, inni użytkownicy akwenów, miejsce, warunki

pogodowe i ich nagłe zmiany, przeszkody),

– demonstruje akcję „self-rescue”,

– odzyskuje deskę na wodzie,

– przeprowadza restart latawca na głębokiej wodzie,

– omawia procedurę reagowania w przypadku splatania się latawców,

– demonstruje trzy sposoby zwinięcia latawca i powrotu na brzeg,

– demonstruje manualne uruchomienie systemu bezpieczeństwa (zrywki),

– demonstruje, w jaki sposób zwijać linki i latawiec po użyciu systemu bezpieczeństwa.

Nadzoruje bezpieczny przebieg

zajęć z kiteboardingu

Naucza reagowania w sytuacjach

awaryjnych

Monitor Polski

Poszczególne efekty uczenia się

Zestaw 4. Organizowanie i realizowanie zajęć z kiteboardingu

Kryteria weryfikacji ich osiągnięcia

Poszczególne efekty uczenia się

Zestaw 3. Planowanie zajęć z kiteboardingu

– wymienia najczęstsze usterki sprzętu,

– opisuje sposoby sprawdzania systemów bezpieczeństwa,

– omawia sposoby trymowania baru,

– omawia procedury zabezpieczania sprzętu na brzegu oraz składania (zwijania) sprzętu,

– omawia sposoby samodzielnego naprawiania latawca,

– wskazuje sytuacje, w których sprzęt wymaga profesjonalnej naprawy.

– ocenia warunki meteorologiczne do przeprowadzenia zajęć,

– przygotowuje miejsce do prowadzenia zajęć, uwzględniając możliwości kursantów,

– ocenia stopień zabezpieczenia miejsca zajęć (flagi, boje, jednostka asekuracyjna),

– dopasowuje sprzęt do wagi, wzrostu i umiejętności kursantów, uwzględniając warunki atmosferyczne,

– sprawdza stan techniczny i higieniczny sprzętu niezbędnego do przeprowadzenia zajęć,

– sprawdza stan utrzymania systemów bezpieczeństwa,

– sprawdza przygotowanie kursantów do zajęć (m.in. pyta o samopoczucie, sprawdza strój kursantów),

– ustawia się względem grupy, umożliwiając wszystkim kursantom dobrą widoczność prezentowanych ćwiczeń,

– egzekwuje prawidłowe ustawienie kursantów podczas zajęć.

– demonstruje i objaśnia kursantom sposób wykonywania ćwiczeń,

– instruuje kursantów werbalnie oraz niewerbalnie za pomocą gestów oraz pracy ciała, posługując się uniwersalnym systemem znaków,

– pyta kursantów o ich odczucia,

– podaje kursantom wskazówki, żeby poprawić efekt ćwiczenia,

– wprowadza kolejne ćwiczenie po właściwym wykonaniu ćwiczenia poprzedniego.

– przepływa wpław minimum 50 m,

– przepływa pod lustrem wody przynajmniej 5 m,

– przepina się latawcem,

– porusza latawcem w strefie małej mocy po krawędzi okna wiatrowego,

– wykonuje body dragi w linii wiatru, na prawym i lewym halsie,

– pływa body dragiem pod wiatr na obydwu halsach,

– wykonuje ćwiczenia przygotowujące do startu na desce „steady pull” (kontrolowanie siły ciągu latawca),

– wykonuje poprawny start na desce w obu kierunkach,

– przyjmuje poprawną pozycję podczas pływania,

– wykazuje się umiejętnością stałego, bezproblemowego pływania na wiatr,

– wykonuje zwroty,

– wykonuje skok,

– pływa frontside i na switchu,

– kontroluje prędkość i tor jazdy na desce podczas pływania.

Omawia sposoby konserwacji

sprzętu

Organizuje zajęcia z kiteboardingu

Prowadzi ćwiczenia

z kiteboardingu, stosując zasady

teorii i metodyki

Pływa na desce

– wita i żegna kursantów zajęć,

– nawiązuje bezpośredni kontakt wzrokowy z kursantami,

– informuje o postępach w wykonywaniu ćwiczeń,

– zadaje pytania kursantom i zachęca ich do zadawania pytań,

– mobilizuje do wysiłku fizycznego, m.in. stosuje zachęty słowne, pochwały, zmiany intonacji głosu oraz podkreśla korzyści wynikające

z ćwiczeń,

– podsumowuje zajęcia, podkreśla zrealizowane cele oraz motywuje do udziału w kolejnych zajęciach.

Wykorzystuje narzędzia

komunikacji i motywacji

– omawia poziom przygotowania motorycznego niezbędny do wykonania wzorcowych technik ćwiczeń w toku zajęć,

– omawia przykłady działań promujących aktywność fizyczną.

– przekazuje informacje o prozdrowotnym celu aktywności fizycznej i korzyściach dla zdrowia wynikających z regularnego uczestnictwa

w zajęciach,

– przekazuje informacje dotyczące uczestnictwa w aktywności fizycznej (np. na temat bezpieczeństwa, zalecanego wyposażenia).

Promuje aktywność fizyczną

poprzez własną postawę

Realizuje działania

edukacyjno-informacyjne

w trakcie zajęć

Kryteria weryfikacji ich osiągnięcia

– omawia pojęcie przemocy i jej rodzaje (w tym przemoc fizyczną, psychiczną, seksualną, rówieśniczą), ze szczególnym uwzględnieniem zachowań przemocowych względem zawodników i innych osób uczestniczących w sporcie,

– wyjaśnia konsekwencje przemocy dla indywidualnego rozwoju psychofizycznego i funkcjonowania społecznego osób jej doświadczających oraz dla rozwoju sportu,

– omawia znaczenie równego traktowania w sporcie oraz zarządzania sportem (bez względu m.in. na płeć, rasę, pochodzenie etniczne,

narodowość, religię, wyznanie, światopogląd, niepełnosprawność, wiek lub orientację seksualną) w kontekście rozwoju sportu oraz

jego uniwersalnych wartości.

Poszczególne efekty uczenia się

Opisuje pojęcia związane

z przemocą i dyskryminacją

w sporcie

Zestaw 6. Przeciwdziałanie przemocy i dyskryminacji w sporcie

Kryteria weryfikacji ich osiągnięcia

Monitor Polski

Poszczególne efekty uczenia się

Zestaw 5. Promowanie zdrowego stylu życia poprzez aktywność fizyczną

– prowadzi jednostkę asekuracyjną,

– przed użyciem jednostki asekuracyjnej sprawdza jej wyposażenie oraz stan techniczny,

– przed wejściem kursanta do wody ustala awaryjne sygnały ostrzegawcze (flaga, gwizdek, sygnały wizualne) oraz znaczenie tych sygnałów,

– zachowuje bezpieczną odległość pomiędzy łodzią a kursantem,

– kontroluje na bieżąco bezpieczeństwo kursanta w wyznaczonej strefie.

Wykorzystuje jednostkę

asekuracyjną z silnikiem

niewymagającym dodatkowych

uprawnień do prowadzenia

asekuracji, szkoleń oraz akcji

ratunkowej

Ramowe wymagania dotyczące metod przeprowadzania walidacji, osób przeprowadzających walidację oraz warunków organizacyjnych

i materialnych n iezb ęd nych d o prawidłowego i bezpiecznego przeprowadzania walidac j i

– wymienia sposoby przeciwdziałania przemocy i dyskryminacji w sporcie, w tym przykładowe standardy ochrony zawodników i osób

uczestniczących w sporcie,

– wyjaśnia, czym jest język wolny od przemocy i znaczenie jego używania względem zawodników i innych osób uczestniczących w sporcie,

– wymienia przepisy prawa dotyczące ochrony przed przemocą oraz naruszaniem zasady równego traktowania; wyjaśnia konsekwencje

prawne dla osób stosujących przemoc oraz naruszających zasady równego traktowania,

– wymienia przykładowe instytucje i organizacje udzielające pomocy osobom po doświadczeniu przemocy lub dyskryminacji, ze szczególnym uwzględnieniem przemocy lub dyskryminacji w sporcie.

– 7 –

Jeden z członków komisji

– nauczyciel akademicki lub osoba posiadająca kwalifikację pełną z 7 poziomem PRK z 5-letnim stażem dydaktycznym w ostatnich 5 latach (5 lat praktyki we wnioskowanej

dyscyplinie sportu oraz 5 lat pracy dydaktycznej, w tym egzaminowania).

Weryfikację przeprowadza komisja walidacyjna. W skład komisji muszą wchodzić 3 osoby, w tym przewodniczący komisji.

Wymagania dotyczące osób przeprowadzających walidację

Warunkiem przystąpienia do części praktycznej jest zaliczenie części teoretycznej. Część praktyczna musi nastąpić bezpośrednio po części teoretycznej. Uznanie osiągnięcia

wszystkich efektów uczenia się wskazanych dla kwalifikacji może nastąpić na podstawie analizy dowodów. Dowodem na osiągnięcie wszystkich efektów uczenia się jest licencja

instruktora Polskiego Związku Kiteboardingu.

Monitor Polski

Część praktyczna – ma na celu weryfikację umiejętności pływania na desce, obsługi sprzętu stosowanego w nauczaniu kiteboardingu, obsługi i wykorzystania systemów bezpieczeństwa, stosowania metod self-rescue oraz umiejętności związanych z planowaniem i prowadzeniem zajęć. W części praktycznej stosuje się metodę obserwacji w warunkach

symulowanych lub rzeczywistych połączoną z wywiadem swobodnym. Dopuszcza się stosowanie analizy dowodów i deklaracji. Jeśli w trakcie przeprowadzania weryfikacji

warunki pogodowe nie pozwalają na weryfikację umiejętności „Pływa na desce”, wówczas dopuszcza się potwierdzenie tej umiejętności na podstawie filmów przedstawionych

przez osobę przystępującą do walidacji. Na pierwszym filmie – maksimum 2-minutowym (jedno ujęcie) – muszą być widoczne twarz i sylwetka w pierwszym ujęciu. W trakcie

pływania wykonywane są: ćwiczenia przygotowujące do startu na desce „steady pull” na obydwu halsach (widoczne deska i latawiec w czasie ćwiczeń), dwa zwroty na przeciwnych halsach, pływanie na switchu, skok z grabem. Na pierwszym planie nie mogą być widoczne inne osoby utrudniające identyfikację wykonywanych manewrów. Na początku

nagrania osoba przystępująca do walidacji musi stać obok kamerzysty, a pod koniec filmu musi znajdować się po stronie nawietrznej kamerzysty. Na drugim filmie – maksimum

2-minutowym (jedno ujęcie) – muszą być widoczne twarz i sylwetka w pierwszym ujęciu. Osoba przystępująca do walidacji musi położyć się na wodzie, wykonać body drag pod

wiatr na obu halsach, wykonać minimum dwa zwroty na przeciwnych halsach. Na początku nagrania osoba przystępująca do walidacji musi stać obok kamerzysty, a pod koniec

filmu musi znajdować się po stronie nawietrznej kamerzysty. Jakość nagrań musi gwarantować możliwość identyfikacji kandydata i weryfikacji wykonanych manewrów. Instytucja certyfikująca musi zamieścić na swojej stronie internetowej wzorcowe filmy.

Weryfikacja składa się z dwóch części: teoretycznej i praktycznej. Część teoretyczna – służy weryfikacji wiedzy z zakresu obsługi i doboru sprzętu, bezpieczeństwa, wyboru

akwenu, znajomości założeń szkolenia osób początkujących, podstaw meteorologii (instytucja certyfikująca musi przygotować kilka zdjęć różnych zmieniających się warunków

pogodowych na akwenie), metodyki nauczania kiteboardingu. Wiedza ma być weryfikowana w trakcie testu teoretycznego i rozmowy z komisją.

Wymagania dotyczące metod przeprowadzania walidacji

4.

Opisuje sposoby przeciwdziałania

przemocy i dyskryminacji

w sporcie

Instytucja certyfikująca musi zapewnić bezstronną i niezależną procedurę odwoławczą, w ramach której osoby uczestniczące w procesie walidacji i certyfikacji mają możliwość

odwołania się od decyzji dotyczących przebiegu walidacji, w szczególności decyzji kończącej walidację. W przypadku negatywnego wyniku walidacji instytucja prowadząca

walidację jest zobowiązana przedstawić uzasadnienie decyzji.

Sprzęt kiteboardingowy nie może być starszy niż dwuletni.

– flagi i boje do oznaczenia akwenu.

– pianki, kapoki, trapezy, kaski,

– deski (długość ok. 140 cm), minimalna liczba: 1 deska na 2 kursantów,

– latawce treningowe,

– latawce w rozmiarach: 5–8 m, 9–12 m, 13–14 m (minimum dwukrotnie więcej latawców niż osób przystępujących do walidacji),

– łódź motorową lub ponton typu „Rib”,

– kursantów, minimalna liczba: 1 kursant na 3 osoby przystępujące do walidacji,

– dostęp do akwenu minimum 400 m × 250 m,

Do przeprowadzenia części praktycznej weryfikacji instytucja certyfikująca zapewnia

Monitor Polski

Instytucja certyfikująca zapewnia salę, której organizacja musi umożliwiać każdej osobie przystępującej do walidacji samodzielną pracę, komputer z dostępem do Internetu,

tablicę whiteboard – dużą.

Wymagania dotyczące warunków organizacyjnych i materialnych niezbędnych do prawidłowego i bezpiecznego przeprowadzania walidacji

Co najmniej 1 z członków komisji, w tym obowiązkowo przewodniczący, posiada doświadczenie w zakresie działań związanych z wdrażaniem Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji.

– autor lub współautor minimum 1 opublikowanego programu szkolenia w kiteboardingu.

– osoba posiadająca doświadczenie zawodnicze z miejscem minimum 5 na zawodach mistrzostw świata lub pucharze świata w kiteboardingu (organizowanych przez: PKRA –

Professional Kiteboard Riders Association, KPWT – Kiteboard Pro World Tour, IKA – International Kiteboarding Association; WKL – World Kiteboarding League),

– osoba posiadająca minimum 5-letnie doświadczenie w zakresie prowadzenia szkoleń grupowych i indywidualnych z kiteboardingu,

Trzeci członek komisji

– autor lub współautor minimum 1 opublikowanego programu szkolenia w kiteboardingu.

– osoba posiadająca udokumentowane minimum 3-letnie doświadczenie w prowadzeniu kursów na instruktorów kiteboardingu,

– osoba posiadająca minimum 5-letnie doświadczenie w organizowaniu pracy instruktorów kiteboardingu,

– osoba posiadająca minimum 5-letnie doświadczenie w zakresie prowadzenia szkoleń grupowych i indywidualnych z kiteboardingu,

Drugi członek komisji:

Warun ki, jak ie mu si sp ełn iać osob a p rzys tępująca do walidacji

In ne, poza pozytywnym wyn ikiem walid acji, waru nki uzyskania kwalifikacji sektorowe j

Okres ważności certyfik atu k wal ifi kacji sektorowej oraz warunki przedłużenia ważnośc i

Dod atk owe waru n ki, k tóre muszą spełniać p od mioty ubiegające się o uprawnienie do c e r t yf ikowania na podst aw ie ar t . 41 ust . 1 ust aw y

z dn ia 22 gru d nia 2015 r. o Zin tegrowan ym Sys temie Kwalifikacji

Termin dok onywani a przegląd u k walifikacji, z u względnieniem terminu, o którym m owa w ar t . 27 ust . 1 ust aw y z dnia 22 gr udnia

2015 r. o Zin tegrowan ym S ystemie Kwalifik acji

– 9 –

Nierzadziej niż raz na 10 lat

9.

O uprawnienie do certyfikowania niniejszej kwalifikacji może ubiegać się podmiot, który spełnia co najmniej jeden z poniższych warunków:

– jest wnioskodawcą włączenia niniejszej kwalifikacji do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji,

– posiada co najmniej 5-letnie doświadczenie w prowadzeniu szkoleń ukierunkowanych na osiąganie efektów uczenia się zdefiniowanych dla niniejszej kwalifikacji,

– posiada co najmniej 5-letnie doświadczenie w prowadzeniu walidacji efektów uczenia się zdefiniowanych dla niniejszej kwalifikacji.

8.

Certyfikat ważny jest 3 lata. Warunkiem przedłużenia certyfikatu jest przeszkolenie 50 osób w okresie między uzyskaniem certyfikatu a przystąpieniem do jego przedłużenia lub

obowiązek odbycia kursu unifikacyjnego prowadzonego przez instytucję certyfikującą lub podmioty przez nią upoważnione, w celu aktualizacji efektów uczenia się określonych

w kwalifikacji.

7.

Monitor Polski

Brak innych, poza pozytywnym wynikiem walidacji, warunków uzyskania kwalifikacji sektorowej

6.

Do walidacji może przystąpić osoba, która:

1) ukończyła 18 lat;

2) posiada kwalifikację pełną z poziomem 3 PRK;

3) złożyła oświadczenie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do uprawiania sportów wodnych;

4) legitymuje się poświadczeniem ukończenia kursu pierwszej pomocy (w ostatnich 3 latach poprzedzających walidację); kurs musi obejmować: kurs pierwszej pomocy z opatrywaniem i zabezpieczaniem poszkodowanego w warunkach akwenów wodnych, reagowanie w przypadku omdlenia, napadu drgawkowego, złamania, zranienia, resuscytację krążeniowo-oddechową w warunkach morskich, transport poszkodowanego do brzegu, wiedzę związaną z aspektami prawnymi dotyczącymi postępowania z osobami poszkodowanymi w wieku od 0 do 18 lat, zagadnienia dotyczące procedur SAR (Search and Rescue) związane z koordynacją ratownictwa wodnego; procedury SAR obejmują: prawidłowe

wzywanie służb ratownictwa wodnego, współpracę z wyżej wymienionymi służbami, stosowanie kanałów ratunkowych i numerów ratunkowych używanych nad wodą, używanie

środków pirotechnicznych, stosowanie sygnałów dźwiękowych i świetlnych na wodzie, sposoby zachowywania się osoby poszkodowanej przed wydobywaniem z wody;

5) przedstawi oświadczenie o niekaralności związanej z wykonywaniem działalności zawodowej w obszarze objętym kwalifikacją;

6) posiada aktualną polisę OC i NNW na czas trwania walidacji.

5.