Obwieszczenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 27 października 2023 r. w sprawie włączenia kwalifikacji rynkowej "Komunikacja i zarządzanie międzykulturowe w środowisku wielokulturowym" do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji

DZIENNIK URZĘDOWY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 17 listopada 2023 r.

Poz. 1246

OBWIESZCZENIE

MINISTRA ROZWOJU I TECHNOLOGII 1)

z dnia 27 października 2023 r.

w sprawie włączenia kwalifikacji rynkowej „Komunikacja i zarządzanie międzykulturowe

w środowisku wielokulturowym” do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji

Na podstawie art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji (Dz. U.

z 2020 r. poz. 226 oraz z 2023 r. poz. 2005) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia informacje o włączeniu

kwalifikacji rynkowej „Komunikacja i zarządzanie międzykulturowe w środowisku wielokulturowym” do Zintegrowanego

Systemu Kwalifikacji.

Minister Rozwoju i Technologii: W. Buda

1)

Minister Rozwoju i Technologii kieruje działem administracji rządowej – gospodarka, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 2 rozporządzenia

Prezesa Rady Ministrów z dnia 15 kwietnia 2022 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rozwoju i Technologii

(Dz. U. poz. 838).

Załącznik do obwieszczenia Ministra Rozwoju i Technologii

z dnia 27 października 2023 r. (M.P. poz. 1246)

INFORMACJE O WŁĄCZENIU KWALIFIKACJI RYNKOWEJ „KOMUNIKACJA

I ZARZĄDZANIE MIĘDZYKULTUROWE W ŚRODOWISKU WIELOKULTUROWYM”

DO ZINTEGROWANEGO SYSTEMU KWALIFIKACJI

1.

Nazwa kwalifikacji rynkowej

Komunikacja i zarządzanie międzykulturowe w środowisku wielokulturowym

2.

Nazwa dokumentu potwierdzającego nadanie kwalifikacji rynkowej

Certyfikat

3.

Okres ważności dokumentu potwierdzającego nadanie kwalifikacji rynkowej i warunki

przedłużenia jego ważności

Certyfikat jest ważny przez 5 lat. W celu przedłużenia ważności certyfikatu należy przedstawić dokumenty potwierdzające wykonywanie czynności z zakresu komunikacji i zarządzania w środowisku wielokulturowym przez co najmniej

2 lata w trakcie 5 lat poprzedzających datę wygaśnięcia certyfikatu.

4.

Poziom Polskiej Ramy Kwalifikacji przypisany do kwalifikacji rynkowej

6 poziom Polskiej Ramy Kwalifikacji

5.

Efekty uczenia się wymagane dla kwalifikacji rynkowej

Syntetyczna charakterystyka efektów uczenia się

Osoba, która posiada kwalifikację rynkową „Komunikacja i zarządzanie międzykulturowe w środowisku wielokulturowym”, komunikuje się i zarządza w środowisku wielokulturowym, w tym między innymi planuje pracę zespołu w środowisku wielokulturowym, monitoruje stopień realizacji zadań, zarządza motywacją, komunikacją międzykulturową, buduje zespół w środowisku wielokulturowym, a także przeciwdziała zakłóceniom płynności funkcjonowania zespołu

w środowisku wielokulturowym oraz tworzy inkluzywne środowisko pracy. Wyszukuje dane dotyczące różnorodnych

kultur i wykorzystuje pozyskane informacje w tworzeniu długofalowych planów i strategii budowania zespołu wielokulturowego. Samodzielnie opracowuje plan strategiczny dla zespołu komunikującego się i zarządzanego w środowisku

wielokulturowym. Zarządza różnorodnością na poziomie strategicznym i operacyjnym. Wykonując swoje zadania, posługuje się wiedzą na temat tożsamości kulturowej i zróżnicowania kulturowego oraz trendów rozwojowych w dziedzinie komunikacji i zarządzania w środowisku wielokulturowym.

Zestaw 1. Świadomość międzykulturowa

Poszczególne efekty

uczenia się

Kryteria weryfikacji ich osiągnięcia

Posługuje się wiedzą na

temat tożsamości

kulturowej oraz

zróżnicowania

kulturowego

– definiuje w ujęciu prakseologicznym i antropologicznym pojęcia: „kultura”, „zróżnicowanie kulturowe”, „tożsamość kulturowa”,

– charakteryzuje czynniki zróżnicowania kulturowego,

– rozrysowuje mapę kultury w odniesieniu do siebie.

Stosuje model typów

kultur według Richarda

Gestelanda

w zarządzaniu zespołem

w środowisku

wielokulturowym

– wskazuje, do którego typu kultury w danym zakresie należy członek zespołu wielokulturowego z uwzględnieniem wskaźników: nastawienie do partnera lub transakcji, ceremonialność lub nieceremonialność, czas liniowy lub płynny, ekspresyjność lub wycofanie,

– identyfikuje typy kulturowe w odniesieniu do zaobserwowanego zachowania,

– formułuje wnioski dotyczące prowadzonej identyfikacji typów kulturowych,

– tworzy rekomendacje na temat swojej współpracy z przedstawicielami danego typu kultury.

Przeprowadza analizę

potrzeb zespołowych

w zakresie komunikacji

i zarządzania

w środowisku

wielokulturowym

– 3 –

Poz. 1246

– przeprowadza analizę danych i wskaźników potrzeb zespołowych na podstawie modelu

Hofstede albo w przypadku braku danych w tym modelu danych w oparciu o dane

i wskaźniki odnoszące się do pokrewnych kultur,

– przeprowadza analizę ogólnodostępnych danych pochodzących z modelu „Mapa Kulturowa” Erin Meyer,

– opracowuje wyniki analizy potrzeb zespołowych.

Zestaw 2. Kompetencje międzykulturowe

Poszczególne efekty

uczenia się

Kryteria weryfikacji ich osiągnięcia

Uwzględnia

zróżnicowanie kulturowe

w środowisku

wielokulturowym

– uwzględnia czynniki wpływające na świadomość kulturową w schemacie zarządzania zespołem w środowisku wielokulturowym,

– stosuje w zarządzaniu zasobami ludzkimi profile zniekształceń etnocentrycznych i kulturowe filtry zniekształceń poznawczych.

Zapobiega zakłóceniom

w funkcjonowaniu

w środowisku

wielokulturowym

– charakteryzuje zjawiska zakłócające funkcjonowanie zespołu w środowisku wielokulturowym, m.in. stereotypy, autostereotypy, uprzedzenia i etnocentryzm,

– omawia sposoby przeciwdziałania występowaniu stereotypów,

– analizuje sytuacje związane z dyskryminacją w zespole w środowisku wielokulturowym,

– tworzy uzupełniającą strategię zarządzania zespołem w środowisku wielokulturowym niwelującą deficyty wynikające ze „ślepoty kulturowej” i kulturowych błędów atrybucyjnych.

Zestaw 3. Komunikacja międzykulturowa

Poszczególne efekty

uczenia się

Kryteria weryfikacji ich osiągnięcia

Zarządza komunikacją

międzykulturową

– diagnozuje przeszkody w komunikacji międzykulturowej w negocjacjach, mediacjach,

komunikacji werbalnej i niewerbalnej,

– tworzy plan naprawczy w przypadku utrudnionej komunikacji międzykulturowej.

Zarządza szokiem

kulturowym

– definiuje w ujęciu prakseologicznym i psychologicznym pojęcie „szok kulturowy”,

– omawia etapy szoku kulturowego,

– charakteryzuje etapy radzenia sobie z szokiem kulturowym,

– wskazuje organy, osoby i specjalistów, do których należy skierować osobę borykającą się

z szokiem kulturowym,

– proponuje działania służące zredukowaniu skutków szoku kulturowego.

Komunikuje się

międzykulturowo

– interpretuje międzykulturowe komunikaty werbalne i niewerbalne,

– tworzy teksty i komunikaty dla zespołu komunikującego się w środowisku wielokulturowym,

– stosuje style komunikacyjne i negocjacyjne charakterystyczne dla różnych kultur,

– implementuje wiedzę o poziomach procesu komunikowania w komunikacji i zarządzaniu

zespołem w środowisku wielokulturowym,

– stosuje wiedzę o komunikacji interpersonalnej i instytucjonalnej w zarządzaniu zespołem

w środowisku wielokulturowym,

– udziela informacji zwrotnej zgodnie z praktyką działania zespołu w środowisku wielokulturowym,

– stosuje wiedzę odnoszącą się do języka władzy w komunikacji międzykulturowej,

– stosuje w komunikacji wiedzę o kinezjetyce (mowa ciała, mimika, gestykulacja, ruchy

ciała, spojrzenie), parajęzyku (ton, barwa, wysokość, natężenie głosu), świadomej samoprezentacji, proksemice w zarządzaniu zespołem w środowisku wielokulturowym (dystans interpersonalny, relacje przestrzenne między ludźmi), chronemice w zarządzaniu zespołem w środowisku wielokulturowym (czas jako sygnał komunikacyjny, kulturowe

filozofie czasu), płci i roli płci w danej kulturze w zarządzaniu zespołem w środowisku

wielokulturowym.

Zestaw 4. Zarządzanie zespołem w środowisku wielokulturowym

Poszczególne efekty

uczenia się

Kryteria weryfikacji ich osiągnięcia

Buduje zespół

w środowisku

wielokulturowym

– wskazuje etapy tworzenia zespołu w środowisku wielokulturowym,

– stosuje wiedzę o zróżnicowaniu kulturowym w procesie tworzenia synergicznie działającego zespołu w środowisku wielokulturowym,

– przygotowuje plan wprowadzenia do zespołu (ang. onboarding) i adaptacji członka zespołu w środowisku wielokulturowym,

– wskazuje sposoby angażowania w pracę zespołową członków zespołu w środowisku wielokulturowym.

Planuje pracę zespołu

w środowisku

wielokulturowym

– planuje zadania, podział pracy oraz czas pracy w zespole w środowisku wielokulturowym,

– tworzy dla zespołu długoterminowy plan zarządzania wielokulturowością w środowisku

wielokulturowym.

Zarządza pracą

i motywacją zespołu

w środowisku

wielokulturowym

– wykorzystuje style zarządzania charakterystyczne dla poszczególnych kultur,

– stosuje style i modele motywacyjne w zespole w środowisku wielokulturowym,

– wskazuje techniki i środki monitorowania stopnia realizacji zadań w zespole w środowisku wielokulturowym,

– zarządza czasem i procesem realizacji zadań w zespole w środowisku wielokulturowym.

Tworzy inkluzywne

środowisko pracy dla

zespołu w środowisku

wielokulturowym

– diagnozuje problemy w komunikacji grupowej i w zarządzaniu grupą, odnosząc się do

badań J. Berry’ego i P. Boskiego nad makrospołecznymi wariantami relacji międzygrupowych i reakcji jednostek z mniejszościowych grup etnokulturowych,

– stosuje praktyczne modele zmiany wg J. Berry’ego i P. Boskiego w efekcie oddziaływania na stereotyp w zespole w środowisku wielokulturowym,

– wskazuje sposoby reagowania na szkodliwe zjawiska w środowisku pracy dla zespołu,

m.in. dyskryminację, uprzedzenia i mikrouprzedzenia, molestowanie i wykorzystanie

seksualne, mobbing, bullying,

– tworzy długofalowe plany antydyskryminacyjne w środowisku pracy dla zespołu pracującego w środowisku wielokulturowym.

Tworzy strategię

zarządzania zespołem

w środowisku

wielokulturowym

– przeprowadza analizę SWOT zespołu w określonym środowisku wielokulturowym,

– przygotowuje strategię zarządzania zespołem w środowisku wielokulturowym,

– wprowadza konieczne korekty do strategii zarządzania zespołem w środowisku wielokulturowym.

6.

Wymagania dotyczące walidacji i podmiotów przeprowadzających walidację

1. Metody walidacji

Do weryfikacji efektów uczenia się stosuje się następujące metody

– analizę dowodów i deklaracji,

– test teoretyczny,

– obserwację w warunkach symulowanych,

– wywiad swobodny.

Weryfikacja efektów uczenia się składa się z dwóch części: teoretycznej i praktycznej. W części teoretycznej wykorzystuje się test teoretyczny. Pozytywny wynik z części teoretycznej jest warunkiem przystąpienia do części praktycznej.

W części praktycznej stosuje się metodę obserwacji w warunkach symulowanych uzupełnioną wywiadem swobodnym

lub analizę dowodów i deklaracji uzupełnioną wywiadem swobodnym.

2. Zasoby kadrowe

W skład komisji walidacyjnej wchodzą co najmniej 3 osoby, przy czym liczba osób powinna być nieparzysta.

Każdy członek komisji walidacyjnej musi posiadać wykształcenie wyższe magisterskie.

Ponadto każdy członek komisji walidacyjnej musi spełniać przynajmniej jedno z poniższych kryteriów

– mieć udokumentowane co najmniej trzyletnie doświadczenie w prowadzeniu zajęć dydaktycznych lub egzaminowaniu z co najmniej jednego z wymienionych obszarów: zarządzania, wielokulturowości, kulturoznawstwa, psychologii

pracy lub poradnictwa lub doradztwa zawodowego,

– mieć udokumentowane przeprowadzenie co najmniej 200 godzin zajęć lub szkoleń, lub kursów z komunikacji lub

zarządzania w środowisku wielokulturowym.

Komisja walidacyjna łącznie musi spełniać wszystkie powyższe kryteria.

3. Sposób organizacji walidacji oraz warunki organizacyjne i materialne

Walidacja może odbywać się w innych językach niż język polski w zależności od potrzeb kandydatów i możliwości instytucji certyfikującej. W przypadku walidacji w języku obcym powinna ona być prowadzona z udziałem tłumacza z certyfikatem z używanego podczas walidacji języka na poziomie C1. W szczególnych sytuacjach, m.in. w sytuacji ograniczającej możliwość kontaktów bezpośrednich kandydata z komisją, możliwe jest zastosowanie zdalnej formy, przy

zachowaniu wszelkich zasad zapewniania jakości oraz z uwzględnieniem obowiązku sprawdzenia wszystkich efektów

uczenia się wraz z kryteriami weryfikacji.

Instytucja certyfikująca zapewnia warunki organizacyjne i techniczne niezbędne do przeprowadzenia walidacji. Instytucja certyfikująca zobowiązana jest do zapewnienia

– dostępu do internetu,

– stanowiska egzaminacyjnego w przypadku walidacji prowadzonej w trybie stacjonarnym,

– materiałów piśmienniczych w przypadku walidacji prowadzonej w trybie stacjonarnym,

– testu w formie wydruku albo dostępu do dokumentu zdalnego.

4. Doradca walidacyjny

Instytucja certyfikująca może zapewniać wsparcie osobom przystępującym do procesu walidacji prowadzone przez doradcę walidacyjnego w zakresie identyfikowania oraz dokumentowania posiadanych efektów uczenia się. Korzystanie

z tego wsparcia nie jest obowiązkowe.

Zadaniem doradcy walidacyjnego jest wsparcie osoby przystępującej do procesu walidacji. Doradca walidacyjny pomaga w zidentyfikowaniu wymaganego doświadczenia i posiadanych efektów uczenia się. Udziela informacji dotyczących

przebiegu walidacji, wymagań związanych z przystąpieniem do weryfikacji efektów uczenia się oraz kryteriów i sposobów oceny. Funkcję doradcy walidacyjnego może pełnić osoba, która posiada

– wykształcenie wyższe magisterskie,

– doświadczenie w weryfikowaniu efektów uczenia się lub ocenie kompetencji,

– umiejętność stosowania metod i narzędzi wykorzystywanych przy identyfikowaniu kompetencji.

Instytucja certyfikująca, która zdecyduje się na wsparcie osób w procesie identyfikowania oraz dokumentowania posiadanych efektów uczenia się, powinna zapewnić warunki umożliwiające im indywidualną rozmowę z doradcą walidacyjnym.

7.

Warunki, jakie musi spełniać osoba przystępująca do walidacji

Posiadanie kwalifikacji pełnej na poziomie 6 PRK lub wyższym

8.

Termin dokonywania przeglądu kwalifikacji rynkowej

Nie rzadziej niż raz na 10 lat