Uchwała nr 8/2021 Rady Polityki Pieniężnej z dnia 8 września 2021 r. w sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2022

§ 1. Ustala się założenia polityki pieniężnej na rok 2022, stanowiące załącznik do uchwały.

§ 2. Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2022 r.

Przewodniczący Rady Polityki Pieniężnej: A. Glapiński

Członkowie Rady Polityki Pieniężnej: G.M. Ancyparowicz, E. Gatnar, Ł.J. Hardt, C. Kochalski, J.J. Kropiwnicki,

E.M. Łon, R.B. Sura, K. Zubelewicz, J. Żyżyński

DZIENNIK URZĘDOWY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 24 września 2021 r.

Poz. 879

UCHWAŁA NR 8/2021

RADY POLITYKI PIENIĘŻNEJ

z dnia 8 września 2021 r.

w sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2022

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2020 r. poz. 2027

oraz z 2021 r. poz. 1598) uchwala się, co następuje

Załącznik

do uchwały

nr 8/2021 Rady Polityki

Załącznik do uchwały nr 8/2021 Rady

Polityki

Pieniężnej

Pieniężnej z dnia 8 września 2021 r. (poz. 879)

z dnia 8 września 2021 r. (poz. …)

Założenia polityki pieniężnej

na rok 2022

Warszawa, 2021

Formułując Założenia polityki pieniężnej na rok 2022 Rada Polityki Pieniężnej, zwana dalej „Radą”,

wypełnia zobowiązanie zawarte w art. 227 ust. 6 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej do

corocznego ustalenia założeń polityki pieniężnej i przedłożenia ich do wiadomości Sejmowi.

W Założeniach polityki pieniężnej na rok 2022 Rada utrzymała dotychczasową strategię polityki

pieniężnej Narodowego Banku Polskiego, zwanego dalej „NBP”. Głównym ustawowym celem

polityki pieniężnej pozostaje zapewnienie stabilności cen. Jednocześnie polityka pieniężna będzie

prowadzona w taki sposób, aby sprzyjać utrzymaniu zrównoważonego wzrostu gospodarczego

oraz stabilności systemu finansowego.

NBP będzie nadal wykorzystywał strategię średniookresowego celu inflacyjnego na poziomie 2,5%

z symetrycznym przedziałem odchyleń o szerokości ±1 punktu procentowego. Podstawowym

instrumentem polityki pieniężnej pozostaną stopy procentowe NBP. Polityka pieniężna będzie

nadal realizowana w warunkach płynnego kursu walutowego. NBP nie wyklucza jednak

interwencji na rynku walutowym. Zakres, sposób oraz skala wykorzystywania przez NBP

instrumentów polityki pieniężnej będą uwzględniać w elastyczny sposób występujące

uwarunkowania jej prowadzenia, w tym w szczególności uwarunkowania rynkowe oraz

następstwa ekonomiczne pandemii COVID-19.

Spis treści

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej

4

Rozdział 2. Instrumenty polityki pieniężnej w 2022 r.

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2022 r.

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej

Zgodnie z art. 227 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. poz. 483, z późn.

zm.) „Narodowy Bank Polski odpowiada za wartość polskiego pieniądza”. Ustawa z dnia 29

sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2020 r. poz. 2027 oraz z 2021 r. poz. 1598)

w art. 3 ust. 1 stanowi, że „Podstawowym celem działalności NBP jest utrzymanie stabilnego

poziomu cen, przy jednoczesnym wspieraniu polityki gospodarczej Rządu, o ile nie ogranicza to

podstawowego celu NBP”.

Realizując podstawowe zobowiązania Narodowego Banku Polskiego, zawarte w Konstytucji

Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawie o Narodowym Banku Polskim, Rada dąży do utrzymania

stabilności cen. Jednocześnie polityka pieniężna jest prowadzona w taki sposób, aby sprzyjać

utrzymaniu zrównoważonego wzrostu gospodarczego oraz stabilności systemu finansowego.

Rada dąży do zapewnienia stabilności cen, wykorzystując strategię celu inflacyjnego. W ramach

tej strategii od 2004 r. celem polityki pieniężnej jest utrzymanie inflacji – rozumianej jako

procentowa roczna zmiana indeksu cen towarów i usług konsumpcyjnych – na poziomie 2,5%

z symetrycznym przedziałem odchyleń o szerokości ±1 punktu procentowego w średnim okresie.

W państwach, w których jest realizowana strategia celu inflacyjnego, inflacja jest przeciętnie niższa

niż w pozostałych krajach. Od 2004 r. przeciętny poziom inflacji w Polsce wynosił 2,2% rocznie,

a więc był zbliżony do celu NBP.

Średniookresowy

charakter

celu

inflacyjnego

oznacza,

że

–

ze

względu

na

szoki

makroekonomiczne i finansowe – inflacja może okresowo kształtować się powyżej lub poniżej

celu, w tym również poza określonym przedziałem odchyleń od celu. Reakcja polityki pieniężnej

na szoki jest elastyczna i zależy od ich przyczyn oraz oceny trwałości ich skutków, w tym wpływu

na procesy inflacyjne. W przypadku odchylenia inflacji od celu Rada w sposób elastyczny określa

pożądane tempo powrotu inflacji do celu, ponieważ szybkie sprowadzenie inflacji do celu może

wiązać się z istotnymi kosztami dla stabilności makroekonomicznej lub finansowej. Decydując

o zmianach parametrów prowadzonej polityki pieniężnej Rada bierze pod uwagę konieczność

akomodacji dostosowań cenowych, które są związane przede wszystkim z powrotem gospodarki

na ścieżkę zrównoważonego wzrostu po szoku związanym z pandemią COVID-19, z procesem

doganiania przez Polskę bardziej rozwiniętych gospodarek (tj. procesem konwergencji), a także ze

skutkami zachodzących w gospodarce zmian strukturalnych, w tym transformacji energetycznej.

Realizowana przez Radę strategia polityki pieniężnej zakłada elastyczność w zakresie

stosowanych instrumentów. Oznacza to, że instrumentarium NBP może być dostosowywane do

natury występujących w gospodarce zaburzeń oraz uwarunkowań rynkowych. Elastyczne

kształtowanie instrumentów polityki pieniężnej sprzyja efektywnemu działaniu mechanizmu

transmisji oraz stabilności makroekonomicznej i finansowej.

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej

Podejmując decyzje w zakresie polityki pieniężnej, Rada bierze pod uwagę opóźnienia, z jakimi

wpływają one na gospodarkę. Długość opóźnień, jakie występują od podjęcia decyzji w zakresie

parametrów polityki pieniężnej do zaobserwowania jej najsilniejszego wpływu na wielkości realne

(m.in. produkcję i zatrudnienie) oraz inflację, wynosi kilka kwartałów i może zmieniać się w czasie.

Ponadto

polityka

pieniężna

jest

prowadzona

w warunkach

niepewności,

dotyczącej

w szczególności przyszłego kształtowania się sytuacji gospodarczej.

Stabilizowanie inflacji na niskim poziomie jest ważnym, ale niewystarczającym warunkiem

utrzymania równowagi w gospodarce, która z kolei sprzyja utrzymaniu stabilności cen w długim

okresie. Zagrożeniem dla stabilności cen w długim okresie mogą być nierównowagi w sektorze

finansowym. Nierównowagom tym powinna przeciwdziałać przede wszystkim polityka

makroostrożnościowa nakierowana na ograniczenie ryzyka systemowego i wspieranie w ten

sposób długookresowego, zrównoważonego wzrostu gospodarczego. Ma to znaczenie zwłaszcza

w warunkach znacznej swobody przepływu kapitału i integracji rynków finansowych.

Prowadzona przez Radę polityka wspiera działania polityki makroostrożnościowej, w tym sprzyja

utrzymaniu stabilności systemu finansowego i ogranicza ryzyko narastania nierównowag

w gospodarce, uwzględniając w swoich decyzjach kształtowanie się cen aktywów (w tym cen

nieruchomości) oraz dynamikę akcji kredytowej, o ile nie ogranicza to podstawowego celu NBP.

Oprócz polityki pieniężnej i makroostrożnościowej istotną rolę w utrzymywaniu stabilności

makroekonomicznej pełni także polityka fiskalna. Dla zachowania stabilności makroekonomicznej

niezbędne jest prowadzenie polityki fiskalnej, która łagodzi wpływ szoków na gospodarkę

i jednocześnie zapewnia długookresową stabilność finansów publicznych.

Rada realizuje strategię celu inflacyjnego w warunkach płynnego kursu walutowego. Reżim

płynnego kursu nie wyklucza interwencji na rynku walutowym, gdy jest to uzasadnione przez

warunki rynkowe lub sprzyja zapewnieniu stabilności makroekonomicznej lub finansowej kraju.

Ważnym elementem wykorzystywanej przez Radę strategii celu inflacyjnego jest komunikacja

z otoczeniem. Z tego względu decyzje Rady wraz z ich uwarunkowaniami są przedstawiane

w Informacjach po posiedzeniach Rady, a także w Opisach dyskusji na posiedzeniach decyzyjnych Rady,

Raportach o inflacji, Założeniach polityki pieniężnej i Sprawozdaniu z wykonania założeń polityki pieniężnej.

Ponadto decyzje Rady i ich uwarunkowania mogą być wyjaśniane przez Prezesa NBP podczas

konferencji prasowych, a także w indywidualnych wypowiedziach Prezesa NBP i członków Rady.

Zgodnie z przyjętą strategią w 2022 r. parametry polityki pieniężnej, w tym poziom stóp

procentowych NBP, będą dostosowywane do sytuacji w gospodarce tak, aby zapewnić

długookresową stabilność cen i jednocześnie wspierać zrównoważony wzrost gospodarczy

oraz stabilność systemu finansowego.

Rozdział 2. Instrumenty polityki pieniężnej w 2022 r.

Rozdział 2. Instrumenty polityki pieniężnej

w 2022 r.

Uwarunkowania stosowania instrumentów polityki pieniężnej

W I połowie 2021 r. NBP kontynuował większość działań podjętych w reakcji na pandemię

COVID-19. Działania NBP obejmowały m.in. utrzymywanie stóp procentowych NBP na

niezmienionym poziomie, prowadzenie – oprócz podstawowych operacji otwartego rynku –

operacji strukturalnych polegających na skupie na rynku wtórnym skarbowych papierów

wartościowych oraz dłużnych papierów wartościowych gwarantowanych przez Skarb Państwa,

a także oferowanie kredytu wekslowego.

W 2022 r. zakres, sposób oraz skala wykorzystywania przez NBP instrumentów polityki pieniężnej

będą uwzględniać uwarunkowania towarzyszące jej prowadzeniu, w szczególności następstwa

ekonomiczne pandemii COVID-19. Podobnie jak w poprzednich latach, instrumenty polityki

pieniężnej mogą być wykorzystywane w sposób elastyczny, uwzględniający zmieniające się

uwarunkowania makroekonomiczne i rynkowe. W związku z tym, w zależności od kierunku

i dynamiki zmian tych uwarunkowań, możliwe będzie zarówno ograniczanie zakresu

stosowanych w 2022 r. instrumentów polityki pieniężnej względem stanu obecnego, jak również

jego poszerzanie.

NBP przewiduje, iż w 2022 r. polityka pieniężna będzie prowadzona w warunkach utrzymującej

się nadpłynności sektora bankowego. Wpływ na ten stan będą mieć m.in. zmiany w zakresie

wykorzystywania instrumentów polityki pieniężnej wprowadzone przez NBP w 2020 r. Ponadto

do wzrostu poziomu płynności w 2022 r. będzie się przyczyniać skup walut obcych od

Ministerstwa Finansów. W kierunku ograniczenia poziomu płynności sektora bankowego

oddziaływać będzie sprzedaż walut obcych przez NBP na potrzeby Komisji Europejskiej,

w związku z przewalutowaniem składki członkowskiej, oraz przyrost pieniądza gotówkowego

w obiegu.

W 2022 r. celem operacyjnym polityki pieniężnej NBP będzie kształtowanie stawki POLONIA

w pobliżu stopy referencyjnej NBP. Ze względu na uwarunkowania rynkowe stawka POLONIA

może odchylać się od poziomu stopy referencyjnej NBP w ramach korytarza pomiędzy stopą

lombardową a depozytową NBP.

Stopy procentowe

Podstawowym instrumentem polityki pieniężnej w 2022 r. będą stopy procentowe NBP.

Stopa referencyjna NBP będzie określać rentowność podstawowych operacji otwartego rynku

przeprowadzanych przez NBP, wpływając jednocześnie na poziom krótkoterminowych

rynkowych stóp procentowych.

Rozdział 2. Instrumenty polityki pieniężnej w 2022 r.

Stopa lombardowa NBP będzie wyznaczać oprocentowanie oferowanego przez NBP kredytu

lombardowego, umożliwiającego pozyskiwanie środków z banku centralnego na termin

overnight.

Stopa depozytowa NBP będzie determinować oprocentowanie depozytu, umożliwiającego

lokowanie w NBP środków na termin overnight.

Stopa dyskontowa weksli będzie określać oprocentowanie kredytu wekslowego.

Operacje otwartego rynku

Operacje podstawowe będą głównym instrumentem, za pomocą którego NBP będzie dążyć do

oddziaływania na warunki płynnościowe w sektorze bankowym, a w konsekwencji – na poziom

stawki POLONIA. Operacje te standardowo będą przeprowadzane w sposób regularny, co do

zasady z 7-dniowym terminem zapadalności. Na przetargach operacji podstawowych będzie

obowiązywać stała rentowność, równa stopie referencyjnej NBP. Ze względu na prognozowane

utrzymywanie się w 2022 r. nadpłynności w sektorze bankowym, operacje te będą polegać na

emisji bonów pieniężnych NBP. Sposób prowadzenia operacji podstawowych może zostać

zmodyfikowany, gdy będzie to uzasadnione zmianą warunków rynkowych lub parametrów

polityki pieniężnej NBP.

Operacje dostrajające mogą zostać podjęte w celu ograniczenia zmienności krótkoterminowych

rynkowych stóp procentowych. Przesłanką ich zastosowania może być potrzeba zasilenia sektora

bankowego w płynność bądź absorpcji płynności. W ramach operacji zasilających, NBP może

oferować transakcje repo, a także dokonywać przedterminowego wykupu bonów pieniężnych

NBP. W przypadku operacji absorbujących, bank centralny może zastosować emisję bonów

pieniężnych NBP, a także zaoferować transakcje reverse repo. Zapadalność, rentowność oraz

sposób przeprowadzania tych operacji będą dostosowane do celu ich stosowania.

Operacje strukturalne mogą być przeprowadzane w celu długoterminowej zmiany struktury

płynności w sektorze bankowym, zapewnienia płynności rynku wtórnego skarbowych papierów

wartościowych oraz gwarantowanych przez Skarb Państwa, a także wzmocnienia mechanizmu

transmisji monetarnej. NBP może nadal wykorzystywać strukturalne operacje otwartego rynku

polegające na skupie na rynku wtórnym dłużnych papierów wartościowych. Ponadto bank

centralny może stosować inne rodzaje operacji strukturalnych, tj. dokonywać sprzedaży dłużnych

papierów wartościowych na rynku wtórnym bądź emisji obligacji. W szczególności NBP może

prowadzić operacje skupu lub sprzedaży skarbowych oraz gwarantowanych przez Skarb Państwa

dłużnych papierów wartościowych w celu wspierania płynności rynku tych papierów.

System rezerwy obowiązkowej

Głównym celem wykorzystania systemu rezerwy obowiązkowej będzie oddziaływanie

w kierunku stabilizacji krótkoterminowych rynkowych stóp procentowych. Wynika to

z uśrednionego

sposobu

utrzymywania

rezerwy,

7

który

stwarza

podmiotom

swobodę

Rozdział 2. Instrumenty polityki pieniężnej w 2022 r.

decydowania o wysokości środków gromadzonych na rachunkach w banku centralnym w trakcie

okresu utrzymywania rezerwy, pod warunkiem utrzymania średniego stanu środków w NBP na

poziomie nie niższym od wymaganej wartości rezerwy. Jednocześnie wymóg utrzymywania

rezerwy ogranicza skalę operacji otwartego rynku przeprowadzanych w celu absorpcji

nadpłynności.

Zmiany stóp rezerwy obowiązkowej będą uzależnione od warunków prowadzenia polityki

pieniężnej w 2022 r.

Operacje depozytowo-kredytowe

Oferowanie przez NBP operacji depozytowo-kredytowych będzie mieć na celu ograniczanie skali

wahań stawki rynkowej overnight poprzez stabilizowanie warunków płynnościowych w sektorze

bankowym.

Kredyt lombardowy będzie pozwalać na pozyskiwanie z banku centralnego w każdym dniu

operacyjnym środków na termin overnight. Kredyt ten jest zabezpieczany aktywami

akceptowanymi przez bank centralny (m.in. skarbowymi papierami wartościowymi, dłużnymi

papierami wartościowymi gwarantowanymi przez Skarb Państwa, papierami wartościowymi

wyemitowanymi przez NBP, obligacjami komunalnymi, listami zastawnymi oraz obligacjami

korporacyjnymi o wysokiej jakości kredytowej). Oprocentowanie tego instrumentu, wyznaczając

koszt pozyskania pieniądza w banku centralnym, będzie stanowić górne ograniczenie dla stawki

rynkowej overnight.

Depozyt na koniec dnia będzie umożliwiać lokowanie w każdym dniu operacyjnym nadwyżek

środków w banku centralnym na termin overnight. Oprocentowanie tego instrumentu będzie

określać dolne ograniczenie dla stawki rynkowej wyznaczanej dla tego terminu.

Szerokość korytarza pomiędzy stopą lombardową i oprocentowaniem depozytu na koniec dnia

będzie kształtowana w sposób sprzyjający sprawnemu funkcjonowaniu międzybankowego rynku

depozytów krótkoterminowych.

Kredyt wekslowy

NBP może oferować kredyt wekslowy przeznaczony na refinansowanie kredytów udzielanych

przez banki przedsiębiorcom.

Swapy walutowe

NBP może przeprowadzać swapy walutowe. Swap walutowy polega na tym, że NBP kupuje (lub

sprzedaje) złote za walutę obcą na rynku kasowym i jednocześnie odsprzedaje (lub odkupuje) je

w ramach transakcji terminowej w określonej dacie.

Interwencje walutowe

NBP może stosować interwencje na rynku walutowym.

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2022 r.

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki

pieniężnej w 2022 r.

Uwarunkowania zewnętrzne

W I połowie 2021 r. aktywność gospodarcza na świecie pozostawała pod silnym wpływem sytuacji

pandemicznej. Wpływ kolejnych fal zachorowań na koniunkturę był jednak słabszy niż w 2020 r.,

dzięki czemu w gospodarce światowej trwała stopniowa odbudowa aktywności gospodarczej.

Jednocześnie

występowało

silne

zróżnicowanie

koniunktury

między

poszczególnymi

gospodarkami. W strefie euro – będącej najważniejszym partnerem handlowym Polski – po

obniżeniu się PKB w I kw. br., w kolejnych miesiącach nastąpiło ożywienie aktywności

gospodarczej. Natomiast w Stanach Zjednoczonych koniunktura – wspierana przez bezpośrednie

transfery dla gospodarstw domowych – poprawiała się przez całą I połowę 2021 r. Oprócz różnic

między gospodarkami, utrzymywało się także zróżnicowanie sytuacji w poszczególnych

sektorach globalnej gospodarki: podczas gdy w światowym przemyśle trwało wyraźne ożywienie

aktywności, sytuacja w sektorze usługowym była mniej korzystna.

Odbudowa globalnej aktywności gospodarczej przyczyniała się do dalszego, silnego wzrostu cen

wielu surowców w I połowie 2021 r., co – w połączeniu z ich wyraźnym spadkiem na początku

pandemii – przełożyło się na wysoką dynamikę roczną tych cen. Szczególnie silny roczny wzrost

cen odnotowano na rynku ropy naftowej, co – oprócz wskazanych wyżej czynników – było także

częściowo efektem ograniczonej podaży ropy. Wysoka dynamika cen ropy naftowej i innych

surowców energetycznych wraz z notowanym w części gospodarek wzrostem inflacji bazowej

przełożyła się na istotne przyspieszenie wzrostu cen dóbr konsumpcyjnych na świecie.

Odbudowa aktywności gospodarczej – wobec trwającej pandemii i wysokiej niepewności

dotyczącej jej dalszego przebiegu – w większości krajów była nadal wspierana przez programy

fiskalne oraz łagodną politykę pieniężną. W niektórych gospodarkach – w tym przede wszystkim

w Stanach Zjednoczonych i krajach Unii Europejskiej – programy wsparcia fiskalnego w 2021 r.

zostały przedłużone lub zwiększono ich skalę.

Jednocześnie

większość

znaczących

banków

centralnych

prowadziła

nadal

wyraźnie

akomodacyjną politykę pieniężną. Europejski Bank Centralny utrzymywał ujemną stopę

depozytową i zwiększył miesięczne tempo skupu aktywów. Rezerwa Federalna Stanów

Zjednoczonych utrzymywała stopy procentowe na poziomie zbliżonym do zera oraz

kontynuowała programy skupu aktywów na dużą skalę. Wobec wzrostu inflacji w I połowie br.,

banki te uzasadniały utrzymywanie łagodnej polityki pieniężnej przejściowym charakterem

czynników podwyższających dynamikę cen oraz wysoką niepewnością dotyczącą przyszłej

koniunktury. Z kolei niektóre banki centralne gospodarek wschodzących rozpoczęły proces

ograniczania akomodacyjności swojej polityki pieniężnej.

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2022 r.

Dostępne prognozy wskazują na dalszą poprawę koniunktury w II połowie 2021 r. oraz na

kontynuację odbudowy globalnego PKB w 2022 r. W 2021 r. towarzyszyć temu będzie przejściowo

podwyższona inflacja, która jednak w 2022 r. – wraz z wygaśnięciem czynników okresowo

podbijających dynamikę cen – prawdopodobnie się obniży. Przy czym trwałość i tempo poprawy

koniunktury, a także perspektywy inflacji są obarczone bardzo wysoką niepewnością.

W szczególności niepewność ta dotyczy trwałości podwyższonego obecnie globalnie poziomu

inflacji.

Uwarunkowania krajowe

Sytuacja epidemiczna w Polsce w I połowie 2021 r. silnie oddziaływała na kształtowanie się

krajowej koniunktury, szczególnie w sektorze usługowym i handlu. Jednocześnie wpływ

kolejnych fal zachorowań na gospodarkę był mniejszy niż w początkowej fazie pandemii. Polski

przemysł wykazywał znaczną odporność na okresowe pogarszanie się sytuacji epidemicznej,

a aktywność w tym sektorze w I połowie 2021 r. rosła. Towarzyszyło temu dalsze ożywienie

wymiany handlowej, przy pojawiających się zakłóceniach w ramach międzynarodowych

łańcuchów dostaw. Jednocześnie sytuacja na rynku pracy – wspierana przez działania ze strony

polityki gospodarczej – była relatywnie korzystna, na co wskazywała w szczególności niska stopa

bezrobocia.

Na początku 2021 r. inflacja kształtowała się na poziomie zgodnym z celem inflacyjnym NBP.

W kolejnych miesiącach dynamika cen towarów i usług konsumpcyjnych w Polsce wyraźnie

wzrosła,

do

czego

przyczyniły

się

głównie

czynniki

o

charakterze

podażowym

i administracyjnym, pozostające poza wpływem krajowej polityki pieniężnej. Zaliczał się do nich

w szczególności silny wzrost cen paliw wynikający z rosnących cen ropy naftowej na rynkach

światowych i silnego efektu bazy związanego z ich spadkiem w analogicznym okresie ub.r., a także

wyższe ceny energii elektrycznej oraz nadal dynamicznie rosnące opłaty za wywóz śmieci.

W kierunku wyższej inflacji w istotny sposób oddziaływały również wzrost kosztów

funkcjonowania przedsiębiorstw w warunkach pandemii oraz wzrost kosztów transportu

międzynarodowego i przejściowe zakłócenia w globalnych sieciach dostaw.

W celu dalszego wspierania ożywienia gospodarczego, w I połowie br. utrzymano większość

działań antykryzysowych wprowadzonych w 2020 r., które miały na celu łagodzenie negatywnych

efektów pandemii i związanych z nią restrykcji na aktywność gospodarczą.

W ramach działań fiskalnych ponownie zaoferowano wsparcie finansowe dla podmiotów

gospodarczych, ograniczając jednak jego zasięg do branż najmocniej dotkniętych skutkami

zaostrzania restrykcji sanitarnych. Wsparcie to było nakierowane przede wszystkim na

zmniejszenie niekorzystnego oddziaływania pandemii na sytuację finansową i płynnościową

przedsiębiorstw oraz budżety gospodarstw domowych, a przez to na ochronę miejsc pracy.

W zakresie polityki pieniężnej Rada utrzymywała stopy procentowe NBP na niezmienionym

poziomie, w tym stopę referencyjną na poziomie 0,1%. NBP kontynuował także skup skarbowych

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2022 r.

papierów wartościowych i dłużnych papierów wartościowych gwarantowanych przez Skarb

Państwa.

NBP

oferował

również

bankom

refinansowanie

kredytów

udzielonych

przedsiębiorstwom przez banki w formie kredytu wekslowego.

W II połowie 2021 r. oraz w 2022 r. oczekuje się dalszej poprawy koniunktury wspieranej przez

działania podjęte w zakresie polityki gospodarczej oraz oczekiwaną odbudowę aktywności

gospodarczej w otoczeniu polskiej gospodarki. Jednocześnie utrzymuje się znaczna niepewność

dotycząca skali i tempa ożywienia gospodarczego, wynikająca przede wszystkim z ryzyka

ponownego wzrostu zachorowań i konieczności wprowadzenia restrykcji sanitarnych, zarówno

w Polsce jak i otoczeniu polskiej gospodarki. W związku z oddziaływaniem wymienionych

wcześniej czynników podażowych i administracyjnych, roczna dynamika cen w II połowie 2021 r.

utrzyma się najprawdopodobniej powyżej górnej granicy odchyleń od celu inflacyjnego.

Natomiast w 2022 r., po wygaśnięciu części czynników przejściowo podwyższających dynamikę

cen, oczekiwane jest pewne obniżenie się inflacji. Skala obniżenia się dynamiki cen będzie przy

tym jednak zależna od skali i trwałości ożywienia koniunktury, w tym od przyszłej sytuacji na

rynku pracy. W kierunku wyższej inflacji oddziaływać będą natomiast prawdopodobne kolejne

podwyżki cen energii elektrycznej dla odbiorców indywidualnych, wymuszone przez rynkowe

reakcje związane z polityką klimatyczną Unii Europejskiej.

Czynniki niepewności

Głównym czynnikiem niepewności dla koniunktury oraz procesów cenowych jest dalszy przebieg

pandemii COVID-19 na świecie i w Polsce. W szczególności, w przypadku pogarszania się sytuacji

epidemiologicznej są możliwe powtórne okresowe zaostrzenia restrykcji. Ryzyko to może być

zwiększane przez ewentualne rozprzestrzenianie się nowych szczepów koronawirusa. Trudne do

przewidzenia jest także dalsze tempo i skuteczność programów szczepień, zwłaszcza w krajach

wschodzących.

Niepewność dotyczy też zakresu ewentualnych dalszych działań po stronie polityki gospodarczej

nakierowanych na łagodzenie negatywnych skutków pandemii oraz trwałości efektów

dotychczasowego wsparcia. Istotnym czynnikiem niepewności jest także ostateczny zakres zmian

podatkowych, które mają zostać wprowadzone w ramach Polskiego Ładu, a przez to ich wpływ

na kształtowanie się dynamiki konsumpcji i płac.

Niepewność dotyczy również perspektyw globalnej wymiany handlowej. W tym kontekście,

czynnikiem niepewności pozostaje tempo eliminacji zaburzeń w międzynarodowych łańcuchach

dostaw.

Czynnikiem niepewności jest również przyszłe kształtowanie się cen aktywów i surowców na

rynkach światowych. Źródłem niepewności pozostaje zwłaszcza trudne do przewidzenia

kształtowanie się cen surowców energetycznych oraz surowców rolnych. Istotnym czynnikiem

niepewności pozostaje skala dalszego wpływu działań w zakresie polityki klimatycznej na procesy

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2022 r.

cenowe, w tym na ceny energii. Natomiast znaczący czynnik ryzyka w przypadku cen żywności

stanowią zmienne i trudne do przewidzenia warunki agrometeorologiczne w kraju i za granicą.