Obwieszczenie Ministra Rozwoju z dnia 19 lutego 2020 r. w sprawie włączenia kwalifikacji rynkowej "Organizowanie wycieczek górskich" do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji

Dokument

podpisany przez

Marek Głuch

Data: 2020.04.03

16:29:54 CEST

MONITOR POLSKI

DZIENNIK URZĘDOWY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 3 kwietnia 2020 r.

Poz. 335

OBWIESZCZENIE

MINISTRA ROZWOJU 1)

z dnia 19 lutego 2020 r.

w sprawie włączenia kwalifikacji rynkowej „Organizowanie wycieczek górskich”

do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji

Na podstawie art. 25 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 22 grudnia 2015 r. o Zintegrowanym Systemie Kwalifikacji (Dz. U.

z 2020 r. poz. 226) ogłasza się w załączniku do niniejszego obwieszczenia informacje o włączeniu kwalifikacji rynkowej

„Organizowanie wycieczek górskich” do Zintegrowanego Systemu Kwalifikacji.

Minister Rozwoju: J. Emilewicz

1)

Minister Rozwoju kieruje działem administracji rządowej – turystyka, na podstawie § 1 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Prezesa Rady

Ministrów z dnia 18 listopada 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Rozwoju (Dz. U. poz. 2261).

Nazwa k wal ifi kacji ryn kowej

Nazwa d okumentu p otwi erd zającego nad an ie kwalifikacji rynkowej

Ok res ważnoś ci doku men tu potwierd zającego nad anie kwalifikacji rynkowej

Poziom Pol sk iej Ramy Kwalifi kacji przypisan y do kwalifikacji rynkowej

E fekty uczen ia się wymagan e d la kwalifik acji rynkowej

Kryteria weryfikacji ich osiągnięcia

– charakteryzuje formacje terenowe łańcuchów górskich w Polsce i na świecie pod względem specjalności turystycznych;

– wyjaśnia oznakowanie szlaków na terenach górskich oraz znaki informacyjne (np. o zagrożeniu lawinowym);

– wymienia dyscypliny sportowe możliwe do uprawiania w górach;

– charakteryzuje pasma oraz główne szczyty górskie w Polsce ze względu na ich atrakcyjność turystyczną oraz poziom przygotowania specjalistycz­

nego i wyposażenia w sprzęt specjalistyczny;

Poszczególne efekty

uczenia się

Omawia informacje

związane z górami

i charakteryzuje źródła

informacji o górach

Zestaw 1. Upowszechnianie wiedzy o górach i bezpiecznej turystyce górskiej

Syntetyczna charakterystyka efektów uczenia się

Osoba posiadająca kwalifikację organizuje wycieczki z zastosowaniem zasad bezpiecznej turystyki górskiej, z uwzględnieniem sposobów zachowania się w sytuacjach awaryj­

nych oraz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Gromadzi i przetwarza informacje z zakresu ogólnej wiedzy o górach, topografii terenu, meteorologii, unikania zagrożeń

w górach oraz zdrowego trybu życia i pierwszej pomocy. Dostosowuje program wycieczki do poziomu zaawansowania grupy docelowej, oblicza czas przejść, rozpoznaje punk­

ty krytyczne i miejsca szczególnie niebezpieczne, korzysta z usług przewodników górskich. Dobiera wyposażenie niezbędne do realizacji wycieczki górskiej. Przyjmuje odpo­

wiedzialność za bezpieczeństwo, w tym życie i zdrowie, uczestników wycieczki.

5.

4 poziom Polskiej Ramy Kwalifikacji, 4 poziom Sektorowej Ramy Kwalifikacji w sektorze turystyka

4.

Bezterminowo

3.

Certyfikat

2.

Organizowanie wycieczek górskich

1.

INFORMACJE O WŁĄCZENIU KWALIFIKACJI RYNKOWEJ „ORGANIZOWANIE WYCIECZEK GÓRSKICH” DO ZINTEGROWANEGO SYSTEMU KWALIFIKACJI

Załącznik do obwieszczenia Ministra Rozwoju

z dnia 19 lutego 2020 r. (poz. 335)

– omawia przepisy prawa dotyczące ochrony przyrody, w szczególności regulaminy parków narodowych i krajobrazowych oraz rezerwatów przyrody;

– uzasadnia konieczność ochrony górskiej przyrody oraz edukację ekologiczną.

Omawia znaczenie

i zakres ochrony górskiej

przyrody

Kryteria weryfikacji ich osiągnięcia

– pozyskuje informacje na temat grupy docelowej;

– planuje trasę w oparciu o mapę, przewodnik, opisy, porady ekspertów oraz instruktorów i przewodników górskich;

– oblicza czas przejść, znajduje punkty krytyczne, określa nastromienie, miejsca szczególnie niebezpieczne, możliwe obejścia;

– uwzględnia w planie przekazanie wiadomości o trasie wycieczki i przewidywanej godzinie powrotu np. w pensjonacie, schronisku, rodzinie;

– dobiera rodzaje świadczeń dla wybranej grupy docelowej, np.: usług noclegowych, transportowych, gastronomicznych, pilotażu, przewodnictwa;

– opracowuje zasady łączności i kontaktu z uczestnikami – wymiana numerów telefonów, obowiązkowa znajomość numerów alarmowych;

– omawia wyposażenie (obuwie, ubiór, plecak, apteczka pierwszej pomocy, aluminiowa folia termiczna, latarka, telefon, mapa, kompas, woda, racje

żywnościowe itp.) i sprzęt specjalistyczny (np. czekan, raki, liny) niezbędne do uczestnictwa w wycieczce górskiej;

– przygotowuje regulamin wycieczki.

– opracowuje preliminarz kosztów wycieczki;

– rozlicza koszty świadczeń;

– rozlicza realizację wycieczki.

– uzasadnia konieczność i omawia sposoby aktualizowania informacji o warunkach do uprawniania turystyki górskiej;

– sprawdza dostępność tras;

– interpretuje informacje o możliwych zagrożeniach, np. komunikat lawinowy;

– wyjaśnia zasady korzystania z informacji o ostrzeżeniach pogodowych RSO.

Poszczególne efekty

uczenia się

Opracowuje plan

wycieczki górskiej

Przygotowuje i realizuje

budżet

Sprawdza warunki do

uprawiania turystyki

górskiej

Zestaw 2. Realizowanie wycieczki górskiej

– omawia przepisy dotyczące organizacji turystyki na terenach górskich oraz bezpieczeństwa i odpowiedzialności prawnej osób sprawujących opie­

kę nad uczestnikami wycieczki, których należy przestrzegać przy organizowaniu wycieczek dla różnych grup odbiorców ze szczególnym uwzględ­

nieniem dzieci i młodzieży;

– wymienia rodzaje imprez turystycznych (np. pobytowe, objazdowe);

– omawia ustawę o imprezach turystycznych i powiązanych usługach turystycznych.

Omawia przepisy prawa

dotyczące organizacji

turystyki górskiej

– omawia specyfikę czynników meteorologicznych w górach;

– omawia górską bazę turystyczną (schroniska, wyciągi, urządzenia turystyczne);

– charakteryzuje źródła wiedzy niezbędne przy planowaniu wycieczki górskiej, dostępne w formie papierowej (bibliografia, mapy, przewodniki,

mapy graniowe, opisy przejść) i elektronicznej (mapy online, mobilne aplikacje turystyczne, źródła statystyczne, Internet, media społecznościowe,

zdjęcia, blogi podróżnicze itp.), a także w formie bezpośrednich kontaktów ze specjalistami: ratownicy górscy, przewodnicy, instruktorzy.

– omawia obowiązujące przepisy prawa dotyczące przewodników górskich;

– opisuje zasady doboru przewodnika właściwego dla danego pasma górskiego.

– omawia i wykorzystuje sposoby nawigacji przy użyciu mapy, kompasu, wysokościomierza;

– charakteryzuje nawigację GPS, np. z aplikacji mobilnej w smartfonie lub w urządzeniu GPS;

– omawia sposoby orientowania mapy i rozpoznawania dostępnych punktów topograficznych.

– dobiera warunki lokalowe do potrzeb osoby z niepełnosprawnościami;

– omawia zasady doboru sprzętu oraz zaangażowania dodatkowych opiekunów dla osób z niepełnosprawnościami (ruchowymi, narządów wzroku

i słuchu, intelektualnymi);

– omawia przykłady sytuacji, w których należy zgłosić ewentualną potrzebę dodatkowej pomocy, np. ze strony służb ratowniczych.

Objaśnia, jak korzystać

z usług przewodników

górskich

Wykorzystuje elementy

nawigacji w terenie

górskim

Zapewnia możliwość

uczestnictwa

w wycieczce osób

z niepełnosprawnościami

Kryteria weryfikacji ich osiągnięcia

– omawia zalety zdrowego stylu życia oraz budowania kondycji fizycznej;

– charakteryzuje wpływ odżywiania na kondycję i warunki fizyczne turysty górskiego, wskazuje produkty spożywcze pożądane w trakcie wycieczki

górskiej;

– wskazuje przykłady promocji turystyki górskiej wśród dzieci i młodzieży.

– przedstawia określone w przepisach prawa zasady udzielania pierwszej pomocy;

– charakteryzuje podstawowe zasady udzielania pierwszej pomocy;

– omawia sposoby postępowania w sytuacjach np. zatrzymania krążenia (NZK), zasłabnięcia, zadławienia, urazów kostno-stawowych, zranień,

krwotoków, ugryzień, użądleń;

– charakteryzuje czynniki wpływające na pracę ratowników w górach – czas dotarcia, warunki pogodowe i obiektywne zagrożenia;

– omawia zasady postępowania do czasu przybycia służb ratownictwa górskiego;

– omawia sposoby przygotowania improwizowanych środków transportu osób poszkodowanych.

– korzysta z numerów alarmowych i charakteryzuje informacje przekazywane w trakcie zgłoszenia o zdarzeniu (np.: lokalizacja, stan poszkodowa­

nego, warunki pogodowe);

– charakteryzuje aplikację „Ratunek”;

– wyjaśnia system wzywania pomocy przy użyciu światła oraz dźwięku;

– omawia postępowanie w przypadku działania ze śmigłowcem ratunkowym (sygnalizacja gestami).

Poszczególne efekty

uczenia się

Promuje zdrowy tryb

życia związany

z uprawianiem turystyki

górskiej

Zapoznaje uczestników

wycieczek

z podstawowymi

zasadami udzielania

pierwszej pomocy

w górach

Wzywa pomoc w górach

Zestaw 3. Promowanie zdrowego trybu życia i edukacja w zakresie pierwszej pomocy

– przygotowuje bezpieczne drogi zejścia, np. w przypadku załamania pogody;

– opisuje sposoby zachowania w sytuacjach awaryjnych i nieprzewidzianych (np. burza, zamieć śnieżna, opad gradu, mgła, nagłe ochłodzenie, oblo­

dzenie szlaku turystycznego);

– omawia metody aranżacji przygodnego schronienia/zabezpieczenia przed utratą ciepła w trakcie oczekiwania na pomoc;

– wskazuje elementy otoczenia przyrodniczego przydatne w sytuacji awaryjnej.

Przewiduje alternatywne

rozwiązania przydatne

w czasie prowadzenia

wycieczki

Wymagani a d otyczące walidacji i p odmiotów p rze prowadzających walidację

Warun ki , jak ie mu si spełn iać os oba przystęp u jąca do walidacji

T ermi n dok on ywan ia przegląd u k walifik acji

Nie rzadziej niż raz na 10 lat

8.

Warunkiem przystąpienia do walidacji jest: ukończone 18 lat, co najmniej 8-godzinny kurs pierwszej pomocy odbyty w ostatnich 2 latach.

7.

Metody weryfikacji – analiza dowodów i deklaracji – obejmuje wszystkie zestawy efektów uczenia się (np. uprawnienia kwalifikowanej pierwszej pomocy, kierownika wypo­

czynku dzieci i młodzieży, ratownika górskiego, przewodnika górskiego), umożliwia zwolnienie z weryfikacji części lub wszystkich efektów uczenia się. Test teoretyczny –

sprawdzenie wiedzy, wymaganej w zestawach 1–3 efektów uczenia się. Konieczne jest ujęcie w teście wykonania pełnej dokumentacji wycieczki górskiej. Dodatkowo może być

zastosowana metoda wywiadu swobodnego (rozmowa z komisją walidacyjną). W trakcie opracowania programu, regulaminu, budżetu kandydat wykorzystuje dostarczone ma­

teriały.

Zasoby kadrowe – weryfikację przeprowadza komisja złożona z trzech asesorów, w tym przewodniczącego komisji, oraz dwóch członków komisji. Przewodniczącym jest jeden

z asesorów. Asesorzy spełniają łącznie następujące warunki (poświadczone umowami, referencjami), przy czym każdy członek komisji walidacyjnej spełnia co najmniej 2 z niżej

wymienionych

– posiada doświadczenie w organizowaniu i prowadzeniu min. 3 szkoleń z zakresu bezpieczeństwa w górach w 3 ostatnich latach, posiada uprawnienia kwalifikowanej pierwszej

pomocy oraz uczestniczył w co najmniej 1 przedsięwzięciu dotyczącym profilaktyki górskiej w roku;

– posiada doświadczenie w zakresie organizacji imprez turystycznych w ostatnich 3 latach;

– jest czynnym przewodnikiem górskim;

– posiada wiedzę z zakresu metod walidacji;

– posiada minimum 3-letnie doświadczenie egzaminacyjne.

Sposób organizacji walidacji oraz warunki organizacyjne – instytucja certyfikująca musi zapewnić na czas trwania egzaminu salę egzaminacyjną spełniającą warunki do

przeprowadzenia testu teoretycznego. Sala egzaminacyjna jest wyposażona w stanowiska komputerowe z dostępem do Internetu. Pozostałe wymagane materiały do przeprowa­

dzenia walidacji: mapy, przewodniki, notatniki, przyrządy do pisania, linijka, kalkulator, pakiet danych (charakterystyka grupy, cele wycieczek, termin, czas trwania, forma po­

bytowa, limit budżetowy), według których przygotowana jest dokumentacja wycieczek.

Identyfikowanie i dokumentowanie

Nie określa się wymogów dla etapu identyfikowania i dokumentowania.

6.