Uchwała nr 5/2018 Rady Polityki Pieniężnej z dnia 4 września 2018 r. w sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2019

§ 1. Ustala się założenia polityki pieniężnej na rok 2019, stanowiące załącznik do uchwały.

§ 2. Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.

Przewodniczący Rady Polityki Pieniężnej: A. Glapiński

Członkowie Rady Polityki Pieniężnej: G

 . Ancyparowicz, E. Gatnar, Ł. Hardt, J. Kropiwnicki, E. Łon,

E. Osiatyński, R. Sura, K. Zubelewicz, J. Żyżyński

Dokument

podpisany przez

Krzysztof Madej

Data

2018.10.01

15:08:47 CEST

MONITOR POLSKI

DZIENNIK URZĘDOWY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 1 października 2018 r.

Poz. 925

UCHWAŁA NR 5/2018

RADY POLITYKI PIENIĘŻNEJ

z dnia 4 września 2018 r.

w sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2019

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 1373)

uchwala się, co następuje

Załącznik do uchwały nr 5/2018 Rady Polityki

Załącznik do uchwały nr 5/2018 Rady

Polityki

Pieniężnej

Pieniężnej

z dnia

4 września 2018 r. (poz. 925)

z dnia 4 września 2018 r. (poz. …)

Założenia polityki pieniężnej

na rok 2019

Warszawa, 2018

Formułując Założenia polityki pieniężnej na rok 2019 Rada Polityki Pieniężnej wypełnia zobowiązanie

zawarte w art. 227 ust. 6 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej do corocznego ustalenia założeń

polityki pieniężnej i przedłożenia ich do wiadomości Sejmowi.

W Założeniach polityki pieniężnej na rok 2019 Rada utrzymała dotychczasową strategię polityki

pieniężnej Narodowego Banku Polskiego. Głównym ustawowym celem polityki pieniężnej

pozostaje zapewnienie stabilności cen. Jednocześnie polityka pieniężna będzie prowadzona w taki

sposób, aby sprzyjać utrzymaniu zrównoważonego wzrostu gospodarczego oraz stabilności

systemu finansowego.

NBP będzie nadal wykorzystywał strategię średniookresowego celu inflacyjnego na poziomie 2,5%

z symetrycznym przedziałem odchyleń o szerokości ±1 punktu procentowego. Podstawowym

instrumentem polityki pieniężnej pozostaną stopy procentowe NBP, a celem operacyjnym będzie

kształtowanie stawki POLONIA w pobliżu stopy referencyjnej NBP. Polityka pieniężna będzie

nadal realizowana w warunkach płynnego kursu walutowego, który nie wyklucza interwencji na

rynku walutowym.

Spis treści

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej

5

Rozdział 2. Instrumenty polityki pieniężnej w 2019 r.

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2019 r.

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej

Zgodnie z art. 227 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. poz. 483,

z późn. zm.) „Narodowy Bank Polski odpowiada za wartość polskiego pieniądza”. Ustawa

z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 1373) w art. 3 ust. 1

stanowi, że „podstawowym celem działalności NBP jest utrzymanie stabilnego poziomu cen, przy

jednoczesnym wspieraniu polityki gospodarczej Rządu, o ile nie ogranicza to podstawowego celu

NBP”.

Realizując podstawowe zobowiązania Narodowego Banku Polskiego, zwanego dalej „NBP”,

zawarte w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawie o Narodowym Banku Polskim, Rada

Polityki Pieniężnej, zwana dalej „Radą”, dąży do utrzymania stabilności cen. Jednocześnie polityka

pieniężna jest prowadzona w taki sposób, aby sprzyjać utrzymaniu zrównoważonego wzrostu

gospodarczego oraz stabilności systemu finansowego.

Rada dąży do zapewnienia stabilności cen, wykorzystując strategię celu inflacyjnego. W ramach

tej strategii od 2004 r. celem polityki pieniężnej jest utrzymanie inflacji – rozumianej jako

procentowa roczna zmiana indeksu cen towarów i usług konsumpcyjnych – na poziomie 2,5%

z symetrycznym przedziałem odchyleń o szerokości ±1 punktu procentowego w średnim okresie.

W państwach, w których realizowana jest strategia celu inflacyjnego, inflacja jest przeciętnie niższa

niż w pozostałych krajach. Od 2004 r. przeciętny poziom inflacji w Polsce wynosił 2,0% rocznie, a

więc był zbliżony do celu NBP.

Średniookresowy charakter celu inflacyjnego oznacza, że ze względu na szoki makroekonomiczne

i finansowe inflacja może okresowo kształtować się powyżej lub poniżej celu, w tym również poza

określonym przedziałem odchyleń od celu. Reakcja polityki pieniężnej na szoki jest elastyczna

i zależy od ich przyczyn oraz oceny trwałości ich skutków, w tym wpływu na procesy inflacyjne.

W przypadku odchylenia inflacji od celu Rada w sposób elastyczny określa oczekiwane tempo

powrotu inflacji do celu, ponieważ szybkie sprowadzenie inflacji do celu może wiązać się

z istotnymi kosztami dla stabilności makroekonomicznej lub finansowej.

Realizowana przez Radę strategia polityki pieniężnej zakłada elastyczność w zakresie

stosowanych instrumentów. Oznacza to, że instrumentarium NBP może być dostosowywane do

natury występujących w gospodarce zaburzeń. Elastyczne kształtowanie instrumentów polityki

pieniężnej

sprzyja

efektywnemu

działaniu

mechanizmu

transmisji

oraz

stabilności

makroekonomicznej i finansowej.

Podejmując decyzje w zakresie polityki pieniężnej, Rada bierze pod uwagę opóźnienia, z jakimi

zmiany parametrów polityki pieniężnej wpływają na gospodarkę. Długość opóźnień, jakie

występują od podjęcia decyzji dotyczącej poziomu stóp procentowych do zaobserwowania jej

najsilniejszego wpływu na wielkości realne (m.in. produkcję i zatrudnienie) oraz inflację, wynosi

kilka kwartałów i może zmieniać się w czasie. Ponadto polityka pieniężna prowadzona jest

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej

w warunkach niepewności, dotyczącej w szczególności przyszłego kształtowania się sytuacji

gospodarczej.

Doświadczenia globalnego kryzysu finansowego wskazują, że stabilizowanie inflacji na niskim

poziomie

jest

ważnym,

ale

niewystarczającym

warunkiem

utrzymania

równowagi

w gospodarce, która z kolei sprzyja utrzymaniu stabilności cen w długim okresie. Zagrożeniem

dla stabilności cen w długim okresie są zwłaszcza nierównowagi w sektorze finansowym. Mając

to na uwadze, Rada prowadzi politykę pieniężną w taki sposób, aby sprzyjać utrzymaniu

stabilności systemu finansowego i ograniczać ryzyko narastania nierównowag w gospodarce,

uwzględniając w swoich decyzjach kształtowanie się cen aktywów (zwłaszcza cen nieruchomości)

oraz dynamikę akcji kredytowej. W warunkach znacznej swobody przepływu kapitału i integracji

rynków finansowych najważniejszą rolę w ograniczaniu nierównowag makroekonomicznych

powinna pełnić polityka makroostrożnościowa. Wywierając selektywny wpływ na kształtowanie

się agregatów kredytowych, umożliwia ona stabilizowanie akcji kredytowej, przy mniejszych

kosztach dla wzrostu gospodarczego niż polityka pieniężna.

Oprócz polityki pieniężnej i makroostrożnościowej istotną rolę w utrzymywaniu stabilności

makroekonomicznej pełni także polityka fiskalna. Dla zachowania stabilności makroekonomicznej

niezbędne jest prowadzenie polityki fiskalnej, która zapewnia długookresową stabilność finansów

publicznych.

Rada realizuje strategię celu inflacyjnego w warunkach płynnego kursu walutowego. Reżim

płynnego kursu nie wyklucza interwencji na rynku walutowym, gdy jest to niezbędne

do zapewnienia stabilności makroekonomicznej i finansowej kraju.

Ważnym elementem wykorzystywanej przez Radę strategii celu inflacyjnego jest komunikacja

z otoczeniem. Z tego względu decyzje Rady wraz z ich uwarunkowaniami są przedstawiane

w Informacjach po posiedzeniach Rady oraz na towarzyszących im konferencjach prasowych,

a także w Opisach dyskusji na posiedzeniach decyzyjnych Rady, Raportach o inflacji, Założeniach polityki

pieniężnej i Sprawozdaniu z wykonania założeń polityki pieniężnej.

Zgodnie z przyjętą strategią w 2019 r. parametry polityki pieniężnej, w tym poziom stóp

procentowych NBP, będą dostosowywane do sytuacji w gospodarce tak, aby zapewnić

długookresową stabilność cen i jednocześnie wspierać zrównoważony wzrost gospodarczy

oraz stabilność systemu finansowego.

Rozdział 2. Instrumenty polityki pieniężnej w 2019 r.

Rozdział 2. Instrumenty polityki pieniężnej

w 2019 r.

Uwarunkowania stosowania instrumentów polityki pieniężnej

Polityka pieniężna prowadzona jest w warunkach nadpłynności sektora bankowego.

Prognoza płynności sektora bankowego na 2019 r. przewiduje jej wzrost w stosunku do poziomu

utrzymywanego w 2018 r. Podstawowe znaczenie dla poziomu płynności sektora bankowego będą

miały działania Ministerstwa Finansów dotyczące sposobu finansowania potrzeb pożyczkowych

budżetu państwa, obsługi zadłużenia zagranicznego Skarbu Państwa oraz obsługi funduszy

unijnych. Czynnikiem powodującym w największym stopniu wzrost nadpłynności sektora

bankowego w 2019 r. będzie skup walut obcych wynikający z transakcji walutowych, głównie od

Ministerstwa Finansów. W kierunku ograniczenia poziomu nadpłynności sektora bankowego

oddziaływać będzie natomiast systematyczny wzrost poziomu pieniądza gotówkowego w obiegu

oraz wielkości depozytów będących podstawą naliczania rezerwy obowiązkowej, a także sprzedaż

walut obcych przez NBP na potrzeby Komisji Europejskiej w związku z przewalutowaniem

składki członkowskiej.

Celem operacyjnym polityki pieniężnej jest kształtowanie stawki POLONIA w pobliżu stopy

referencyjnej NBP. Cel ten jest realizowany przy wykorzystaniu wybranych instrumentów,

określonych w Założeniach polityki pieniężnej.

W przypadku pojawienia się zaburzeń na rynkach finansowych NBP może elastycznie

wykorzystywać instrumenty polityki pieniężnej. Ewentualne zmiany w zakresie stosowania

instrumentów będą miały na celu zapewnienie efektywnego działania mechanizmu transmisji

monetarnej oraz stabilności makroekonomicznej i finansowej, sprzyjając stabilności cen

w dłuższym okresie.

Stopy procentowe

Podstawowym instrumentem polityki pieniężnej są stopy procentowe NBP.

Główną stopą procentową NBP jest stopa referencyjna NBP, która określa rentowność

podstawowych operacji otwartego rynku przeprowadzanych przez NBP, wpływając jednocześnie

na poziom krótkoterminowych rynkowych stóp procentowych.

Stopa lombardowa NBP określa oprocentowanie oferowanego przez NBP kredytu lombardowego

umożliwiającego pozyskiwanie środków z banku centralnego na termin overnight. Z kolei stopa

depozytowa NBP określa oprocentowanie depozytu umożliwiającego lokowanie w NBP środków

na termin overnight.

Rozdział 2. Instrumenty polityki pieniężnej w 2019 r.

Operacje otwartego rynku

Głównym instrumentem służącym realizacji celu operacyjnego polityki pieniężnej NBP są operacje

otwartego rynku. Stosując je, NBP oddziałuje na warunki płynnościowe w sektorze bankowym

w sposób umożliwiający kształtowanie się stawki POLONIA w pobliżu stopy referencyjnej NBP.

Operacje podstawowe są standardowo przeprowadzane w sposób regularny (raz w tygodniu), co

do zasady z 7-dniowym terminem zapadalności. Na przetargach operacji podstawowych

obowiązuje

stała

rentowność

równa

stopie

referencyjnej

NBP.

Ze

względu

na prognozowane utrzymywanie się nadpłynności w sektorze bankowym w 2019 r. operacje te

będą polegały na emisji bonów pieniężnych NBP.

Operacje dostrajające mogą zostać podjęte w celu ograniczenia zmienności krótkoterminowych

rynkowych stóp procentowych. Mogą one obejmować operacje absorbujące (emisję bonów

pieniężnych NBP, transakcje reverse repo) lub zasilające (przedterminowy wykup bonów

pieniężnych NBP, transakcje repo). Zapadalność, rentowność oraz sposób przeprowadzania tych

operacji są uzależnione od sytuacji w sektorze bankowym.

Operacje strukturalne mogą zostać przeprowadzone w celu długoterminowej zmiany struktury

płynności w sektorze bankowym. Gdyby wystąpiła taka konieczność, bank centralny może

przeprowadzić następujące operacje strukturalne: emisję obligacji, zakup oraz sprzedaż papierów

wartościowych na rynku wtórnym.

System rezerwy obowiązkowej

System rezerwy obowiązkowej sprzyja realizacji celu operacyjnego polityki pieniężnej, oddziałując

w kierunku stabilizacji krótkoterminowych rynkowych stóp procentowych. Wynika to

z uśrednionego sposobu utrzymywania rezerwy, który stwarza podmiotom swobodę

decydowania o wysokości środków gromadzonych na rachunkach w banku centralnym

w trakcie okresu rezerwowego, pod warunkiem utrzymania średniego stanu środków w NBP

na poziomie nie niższym od wymaganej wartości rezerwy. Jednocześnie wymóg utrzymywania

rezerwy ogranicza skalę operacji otwartego rynku przeprowadzanych w celu absorpcji

nadpłynności.

Zmiany stóp rezerwy obowiązkowej są uzależnione od kształtowania się poziomu płynności

w sektorze bankowym, a także od warunków utrzymujących się na rynku międzybankowym.

Istotnym parametrem tego instrumentu jest także oprocentowanie środków rezerwy

obowiązkowej.

Rozdział 2. Instrumenty polityki pieniężnej w 2019 r.

Operacje depozytowo-kredytowe

Oferowanie przez NBP operacji depozytowo-kredytowych ma na celu ograniczanie skali wahań

stawki rynkowej overnight poprzez stabilizowanie warunków płynnościowych w sektorze

bankowym.

Kredyt lombardowy umożliwia pozyskiwanie z banku centralnego w każdym dniu operacyjnym

środków na termin overnight. Kredyt ten jest zabezpieczany aktywami akceptowanymi przez

bank centralny (m.in. skarbowymi papierami wartościowymi, papierami wartościowymi

wyemitowanymi

przez

NBP,

obligacjami

komunalnymi,

listami

zastawnymi

oraz obligacjami korporacyjnymi o wysokiej jakości kredytowej). Oprocentowanie tego

instrumentu, wyznaczając koszt pozyskania pieniądza w banku centralnym, stanowi górne

ograniczenie dla stawki rynkowej overnight.

Depozyt na koniec dnia pozwala na lokowanie w każdym dniu operacyjnym nadwyżek środków

w banku centralnym na termin overnight. Oprocentowanie tego instrumentu określa dolne

ograniczenie dla stawki rynkowej wyznaczanej dla tego terminu.

Swapy walutowe

NBP może przeprowadzać swapy walutowe. Swap walutowy polega na tym, że NBP kupuje (lub

sprzedaje) złote za walutę obcą na rynku kasowym i jednocześnie odsprzedaje (lub odkupuje) je

w ramach transakcji terminowej w określonej dacie.

Interwencje walutowe

NBP może stosować interwencje na rynku walutowym.

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2019 r.

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki

pieniężnej w 2019 r.

Uwarunkowania zewnętrzne

W I połowie 2018 r. w gospodarce globalnej utrzymywała się dobra koniunktura. Dostępne

prognozy sygnalizują, że w 2019 r. sytuacja gospodarcza na świecie pozostanie korzystna, choć

tempo wzrostu aktywności w otoczeniu polskiej gospodarki będzie najprawdopodobniej nieco

niższe niż w bieżącym roku.

W strefie euro – będącej najważniejszym partnerem handlowym Polski – w I połowie 2018 r.

utrzymywała się korzystna sytuacja gospodarcza, mimo nieco wolniejszego niż w 2017 r. tempa

wzrostu gospodarczego. Prognozy wskazują na dalsze obniżenie dynamiki PKB strefy euro

w 2019 r., do którego ma się przyczynić osłabienie popytu zewnętrznego związane z oczekiwanym

spowolnieniem w handlu światowym. Wzrost aktywności gospodarczej w strefie euro będzie

natomiast w dalszym ciągu wspierany przez poprawę sytuacji na rynku pracy, korzystne nastroje

konsumentów i przedsiębiorców, niski koszt kredytu oraz poluzowanie polityki fiskalnej

w Niemczech. Prognozy wskazują, że w ślad za obniżeniem dynamiki PKB w strefie euro, w 2019

r. nieznacznie spowolni także wzrost gospodarczy w większości krajów Europy ŚrodkowoWschodniej.

W Stanach Zjednoczonych dynamika PKB w I połowie 2018 r. była wyższa niż w poprzednim roku.

Dostępne prognozy wskazują jednak, że w 2019 r. wzrost gospodarczy nieco spowolni, choć

pozostanie szybszy niż w strefie euro. Pozytywnie na wzrost aktywności gospodarczej w Stanach

Zjednoczonych będzie nadal oddziaływać bardzo dobra sytuacja na rynku pracy, efekty

majątkowe wysokich cen aktywów oraz wprowadzona w bieżącym roku reforma podatkowa

zmniejszająca obciążenia fiskalne przedsiębiorstw i gospodarstw domowych.

W Chinach i Rosji tempo wzrostu gospodarczego w I połowie 2018 r. pozostało zbliżone do

ubiegłorocznego. Zgodnie z prognozami w 2019 r. dynamika PKB w obu tych gospodarkach

nieznacznie się obniży. W Chinach do niewielkiego prognozowanego osłabienia wzrostu

gospodarczego przyczyniać się ma zaostrzenie regulacji w sektorze finansowym, a także

oczekiwane spowolnienie w handlu światowym.

W I połowie 2018 r. inflacja na świecie – mimo pewnego wzrostu – utrzymała się na

umiarkowanym poziomie. Do wzrostu wskaźników inflacji przyczyniały się przede wszystkim

wyraźnie wyższe niż przed rokiem ceny surowców energetycznych, w szczególności ropy

naftowej. W wielu gospodarkach wschodzących dynamikę cen podwyższała także deprecjacja

tamtejszych walut. Natomiast ograniczająco na wzrost inflacji na świecie oddziaływała wciąż

relatywnie niska inflacja bazowa w części największych gospodarek, w tym w strefie euro.

Dostępne prognozy wskazują, że w 2019 r. inflacja na świecie nieznacznie wzrośnie, utrzymując

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2019 r.

się jednak na umiarkowanym poziomie. Jednocześnie dynamika cen w strefie euro będzie

relatywnie stabilna.

Europejski Bank Centralny, zwany dalej „EBC”, w I połowie 2018 r. utrzymywał stopy procentowe

w pobliżu zera, w tym stopę depozytową na ujemnym poziomie, kontynuując skup aktywów

finansowych. Jednocześnie EBC zapowiedział zmniejszenie skali skupu od października br.

i zakończenie tego programu z końcem 2018 r. Jednocześnie – zgodnie z aktualnymi sygnałami ze

strony EBC – stopy procentowe w strefie euro pozostaną na obecnym poziomie co najmniej do lata

2019 r.

Z kolei Rezerwa Federalna Stanów Zjednoczonych w I połowie 2018 r. podwyższała stopy

procentowe i wskazywała na kontynuację tego procesu w kolejnych kwartałach, w tym w 2019 r.

Uwarunkowania krajowe

W Polsce w I połowie 2018 r. utrzymywał się wysoki wzrost gospodarczy. Głównym czynnikiem

wzrostu pozostał rosnący popyt konsumpcyjny, wspierany przez wzrost zatrudnienia i płac,

wypłaty świadczeń oraz bardzo dobre nastroje konsumentów. Towarzyszyło temu stopniowe

ożywienie inwestycji, na które w znacznej mierze złożył się szybki wzrost inwestycji publicznych.

Wobec utrzymującego się silnego popytu wewnętrznego i towarzyszącego mu osłabienia

sprzedaży eksportowej, eksport netto miał nieznacznie ujemny wkład do wzrostu PKB.

Według dostępnych prognoz w 2019 r. koniunktura w polskiej gospodarce pozostanie dobra, choć

dynamika PKB będzie nieco niższa niż w bieżącym roku. Wzrost konsumpcji – mimo nieznacznego

osłabienia – pozostanie prawdopodobnie relatywnie wysoki, czemu sprzyjać będzie dalszy wzrost

zatrudnienia i wynagrodzeń oraz bardzo dobre nastroje gospodarstw domowych. Z kolei wobec

oczekiwanego spowolnienia wzrostu wydatków współfinansowanych ze środków z Unii

Europejskiej, prognozowane jest obniżenie dynamiki inwestycji publicznych. Wpływ tego

spowolnienia na dynamikę nakładów brutto na środki trwałe będzie jednak prawdopodobnie

ograniczany przez oczekiwane przyśpieszenie inwestycji przedsiębiorstw, któremu sprzyjać

powinna korzystna sytuacja finansowa firm przy wysokim wykorzystaniu ich zdolności

wytwórczych.

W I połowie 2018 r. roczna dynamika cen towarów i usług konsumpcyjnych utrzymała się na

umiarkowanym poziomie. Sprzyjała temu nadal niska wewnętrzna presja popytowa oraz

umiarkowana inflacja u najważniejszych partnerów handlowych Polski. W kierunku wzrostu

indeksu cen konsumpcyjnych oddziaływał wzrost cen surowców energetycznych na rynkach

światowych i towarzyszące mu osłabienie złotego. Niższa niż w poprzednim roku była natomiast

dynamika cen żywności.

Dostępne prognozy wskazują, że w 2019 r. inflacja wzrośnie, pozostając jednak w pobliżu celu

inflacyjnego NBP. Do prognozowanego wzrostu dynamiki cen ma się przyczynić wzrost inflacji

bazowej następujący w warunkach utrzymującej się dobrej koniunktury i rosnących

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2019 r.

jednostkowych kosztów pracy. Ograniczająco na inflację będzie natomiast oddziaływać

pozostająca na umiarkowanym poziomie dynamika cen w otoczeniu polskiej gospodarki.

W I połowie 2018 r. większość wskaźników w polskiej gospodarce kształtowała się na poziomach

wskazujących na brak wyraźnych nierównowag makroekonomicznych. Dostępne prognozy nie

wskazują na istotne ryzyko narastania nierównowag w 2019 r.

Czynniki niepewności

Realizacja

zarysowanego

powyżej

scenariusza

makroekonomicznego

obarczona

jest

niepewnością, której źródłem jest głównie sytuacja w otoczeniu polskiej gospodarki.

Najważniejszym czynnikiem ryzyka jest ewentualne zaostrzenie sporów handlowych między

największymi gospodarkami światowymi. Mogłoby ono skutkować silniejszym spowolnieniem

w handlu międzynarodowym, które – szczególnie gdyby prowadziło do istotnego osłabienia

sprzedaży eksportowej strefy euro – miałoby prawdopodobnie negatywny wpływ na wzrost

gospodarczy w Polsce. Źródłem niepewności pozostaje także wpływ trwającego zacieśnienia

polityki pieniężnej w Stanach Zjednoczonych na ceny aktywów na rynkach światowych oraz

kształtowanie się globalnej koniunktury. Ważnym czynnikiem niepewności dla perspektyw

aktywności gospodarczej i cen w otoczeniu polskiej gospodarki pozostaje też kształtowanie się cen

surowców energetycznych – w szczególności ropy naftowej. Z kolei w gospodarce krajowej

utrzymuje się niepewność dotycząca wpływu sytuacji na rynku pracy na dynamikę wynagrodzeń

oraz skali i tempa dostosowywania cen do rosnących kosztów pracy.