Uchwała nr 5/2017 Rady Polityki Pieniężnej z dnia 19 września 2017 r. w sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2018

§ 1. Ustala się założenia polityki pieniężnej na rok 2018, stanowiące załącznik do uchwały.

§ 2. Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r.

Przewodniczący Rady Polityki Pieniężnej: A. Glapiński

Członkowie Rady Polityki Pieniężnej: G

 . Ancyparowicz, E. Gatnar, Ł. Hardt, J. Kropiwnicki, E. Łon,

E. Osiatyński, R. Sura, K. Zubelewicz, J. Żyżyński

Załącznik do uchwały nr 5/2017

RadydoPolityki

Załącznik

uchwały nrPieniężnej

5/2017 Rady Polityki

Pieniężnej

z dnia2017

19 września

2017 …)

r. (poz. 912)

z dnia 19

września

r. (poz.

Założenia polityki pieniężnej

Założenia

na rok 2018polityki pieniężnej

na rok 2018

Warszawa, 2017

Warszawa, 2017

Formułując Założenia polityki pieniężnej na rok 2018 Rada Polityki Pieniężnej wypełnia

zobowiązanie zawarte w art. 227 ust. 6 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej do corocznego

ustalenia założeń polityki pieniężnej i przedłożenia ich do wiadomości Sejmowi.

W Założeniach polityki pieniężnej na rok 2018 Rada utrzymała dotychczasową strategię polityki

pieniężnej NBP. Głównym ustawowym celem polityki pieniężnej pozostaje zapewnienie

stabilności cen. Jednocześnie polityka pieniężna będzie prowadzona w taki sposób, aby sprzyjać

utrzymaniu zrównoważonego wzrostu gospodarczego oraz stabilności systemu finansowego.

NBP będzie nadal wykorzystywał strategię średniookresowego celu inflacyjnego na poziomie

2,5% z symetrycznym przedziałem odchyleń od szerokości ±1 punktu procentowego.

Podstawowym instrumentem polityki pieniężnej pozostaną stopy procentowe NBP, a celem

operacyjnym będzie kształtowanie stawki POLONIA w pobliżu stopy referencyjnej NBP.

Polityka pieniężna będzie nadal realizowana w warunkach płynnego kursu walutowego, który

nie wyklucza interwencji na rynku walutowym.

Spis treści

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej

5

Rozdział 2. Instrumenty polityki pieniężnej w 2018 r.

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2018 r.

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej

Zgodnie z art. 227 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. poz. 483,

z późn. zm.) „Narodowy Bank Polski odpowiada za wartość polskiego pieniądza”. Ustawa

z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 1373) w art. 3 ust. 1

stanowi, że „podstawowym celem działalności NBP jest utrzymanie stabilnego poziomu cen,

przy jednoczesnym wspieraniu polityki gospodarczej Rządu, o ile nie ogranicza to

podstawowego celu NBP”.

Realizując podstawowe zobowiązania Narodowego Banku Polskiego, zwanego dalej „NBP”,

zawarte w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawie o Narodowym Banku Polskim,

Rada Polityki Pieniężnej, zwana dalej „Radą”, dąży do utrzymania stabilności cen. Jednocześnie

polityka pieniężna jest prowadzona w taki sposób, aby sprzyjać utrzymaniu zrównoważonego

wzrostu gospodarczego oraz stabilności systemu finansowego.

Rada dąży do zapewnienia stabilności cen, wykorzystując strategię celu inflacyjnego. W ramach

tej strategii od 2004 r. celem polityki pieniężnej jest utrzymanie inflacji – rozumianej jako

procentowa roczna zmiana indeksu cen towarów i usług konsumpcyjnych – na poziomie 2,5%

z symetrycznym przedziałem odchyleń o szerokości ±1 punktu procentowego w średnim okresie.

W państwach, w których realizowana jest strategia celu inflacyjnego, inflacja jest przeciętnie

niższa niż w pozostałych krajach.

Od 2004 r. przeciętny poziom inflacji w Polsce wynosił 2,0% rocznie, a więc był zbliżony do celu

NBP, choć w niektórych latach dynamika cen znajdowała się poza przedziałem odchyleń od celu.

Jednocześnie tempo wzrostu gospodarczego było w ostatnich latach stosunkowo stabilne

i zbliżone do długookresowego trendu, a w gospodarce nie narastały nierównowagi

makroekonomiczne. Wskazuje to na skuteczność strategii celu inflacyjnego w zapewnieniu

długookresowej stabilności cen, przy jednoczesnym wspieraniu zrównoważonego wzrostu

gospodarczego.

Przyjęty cel inflacyjny ma charakter średniookresowy. Znaczy to, że ze względu na szoki

makroekonomiczne i finansowe inflacja może okresowo kształtować się powyżej lub poniżej

celu, w tym również poza określonym przedziałem odchyleń od celu. Reakcja polityki pieniężnej

na szoki jest elastyczna i zależy od ich przyczyn oraz oceny trwałości ich skutków, w tym

wpływu na procesy inflacyjne. W przypadku odchylenia inflacji od celu Rada w sposób

elastyczny określa oczekiwane tempo powrotu inflacji do celu, ponieważ szybkie sprowadzenie

inflacji do celu może wiązać się z istotnymi kosztami dla stabilności makroekonomicznej lub

finansowej.

Podejmując decyzje w zakresie polityki pieniężnej, Rada bierze pod uwagę działanie

mechanizmu transmisji monetarnej, w tym opóźnienia, z jakimi zmiany parametrów polityki

pieniężnej wpływają na gospodarkę. Długość opóźnień, jakie występują od podjęcia decyzji

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej

dotyczącej poziomu stóp procentowych do zaobserwowania jej najsilniejszego wpływu

na wielkości realne (m.in. produkcję i zatrudnienie) oraz inflację, wynosi kilka kwartałów i może

zmieniać się w czasie. Ponadto polityka pieniężna prowadzona jest w warunkach niepewności,

dotyczącej w szczególności przyszłego kształtowania się sytuacji gospodarczej.

Doświadczenia globalnego kryzysu finansowego wskazują, że stabilizowanie inflacji na niskim

poziomie

jest

ważnym,

ale

niewystarczającym

warunkiem

utrzymania

równowagi

w gospodarce, która z kolei sprzyja utrzymaniu stabilności cen w długim okresie. Zagrożeniem

dla stabilności cen w długim okresie są zwłaszcza nierównowagi w sektorze finansowym. Mając

to na uwadze, Rada prowadzi politykę pieniężną w taki sposób, aby sprzyjać utrzymaniu

stabilności systemu finansowego i ograniczać ryzyko narastania nierównowag w gospodarce,

uwzględniając

w

swoich

decyzjach kształtowanie

się

cen aktywów

(zwłaszcza cen

nieruchomości) oraz dynamikę akcji kredytowej. W warunkach znacznej swobody przepływu

kapitału i integracji rynków finansowych najważniejszą rolę w ograniczaniu nierównowag

makroekonomicznych powinna pełnić polityka makroostrożnościowa. Wywierając selektywny

wpływ na kształtowanie się agregatów kredytowych, umożliwia ona stabilizowanie akcji

kredytowej, przy mniejszych kosztach dla wzrostu gospodarczego niż polityka pieniężna.

Oprócz polityki pieniężnej i makroostrożnościowej istotną rolę w utrzymywaniu stabilności

makroekonomicznej

pełni

także

makroekonomicznej

niezbędne

jest

polityka

fiskalna.

prowadzenie

Dla

polityki

zachowania

fiskalnej,

która

stabilności

zapewnia

długookresową stabilność finansów publicznych.

Rada realizuje strategię celu inflacyjnego w warunkach płynnego kursu walutowego. Reżim

płynnego kursu nie wyklucza interwencji na rynku walutowym, gdy jest to niezbędne

do zapewnienia stabilności makroekonomicznej i finansowej kraju.

Ważnym elementem wykorzystywanej przez Radę strategii celu inflacyjnego jest komunikacja

z otoczeniem. Z tego względu decyzje Rady wraz z ich uwarunkowaniami są przedstawiane

w Informacjach po posiedzeniach Rady oraz na towarzyszących im konferencjach prasowych,

a także w Opisach dyskusji na posiedzeniach decyzyjnych Rady, Raportach o inflacji, Założeniach polityki

pieniężnej i Sprawozdaniu z wykonania założeń polityki pieniężnej.

Zgodnie z przyjętą strategią w 2018 r. parametry polityki pieniężnej, w tym poziom stóp

procentowych NBP, będą dostosowywane do sytuacji w gospodarce tak, aby zapewnić

długookresową stabilność cen i jednocześnie wspierać zrównoważony wzrost gospodarczy

oraz stabilność systemu finansowego.

Rozdział 2. Instrumenty polityki pieniężnej w 2018 r.

Rozdział 2. Instrumenty polityki pieniężnej

w 2018 r.

Uwarunkowania stosowania instrumentów polityki pieniężnej

Polityka pieniężna prowadzona jest w warunkach nadpłynności sektora bankowego.

W 2018 r. prognozowany poziom nadpłynności będzie podobny do obserwowanego w 2017 r.

Podstawowe znaczenie dla skali płynności sektora bankowego będą miały działania

Ministerstwa Finansów dotyczące sposobu finansowania potrzeb pożyczkowych budżetu

państwa, obsługi zadłużenia zagranicznego Skarbu Państwa oraz obsługi funduszy unijnych.

Czynnikami wpływającymi na ograniczenie płynności sektora bankowego będą wzrost pieniądza

gotówkowego w obiegu oraz wielkości depozytów będących podstawą naliczania rezerwy

obowiązkowej, a także sprzedaż walut obcych przez NBP, głównie na potrzeby Komisji

Europejskiej w związku z przewalutowaniem składki członkowskiej. Natomiast w kierunku

wzrostu płynności sektora bankowego będzie oddziaływał skup walut obcych pochodzących

głównie z Ministerstwa Finansów.

Celem operacyjnym polityki pieniężnej jest kształtowanie stawki POLONIA w pobliżu stopy

referencyjnej NBP. Cel ten jest realizowany przy wykorzystaniu wybranych instrumentów,

określonych w Założeniach polityki pieniężnej.

W przypadku pojawienia się zaburzeń na rynkach finansowych NBP może elastycznie

wykorzystywać instrumenty polityki pieniężnej. Ewentualne zmiany w zakresie stosowania

instrumentów będą miały na celu zapewnienie efektywnego działania mechanizmu transmisji

monetarnej oraz stabilności makroekonomicznej i finansowej, sprzyjając stabilności cen

w dłuższym okresie.

Stopy procentowe

Podstawowym instrumentem polityki pieniężnej są stopy procentowe NBP.

Główną stopą procentową NBP jest stopa referencyjna NBP, która określa rentowność

podstawowych

operacji

otwartego

rynku

przeprowadzanych

przez

NBP,

wpływając

jednocześnie na poziom krótkoterminowych rynkowych stóp procentowych.

Stopa

lombardowa

NBP

określa

oprocentowanie

oferowanego

przez

NBP

kredytu

lombardowego umożliwiającego pozyskiwanie środków z banku centralnego na termin

overnight. Z kolei stopa depozytowa NBP określa oprocentowanie depozytu umożliwiającego

lokowanie w NBP środków na termin overnight.

Rozdział 2. Instrumenty polityki pieniężnej w 2018 r.

Operacje otwartego rynku

Głównym instrumentem służącym realizacji celu operacyjnego polityki pieniężnej NBP są

operacje

otwartego

rynku.

Stosując

je,

NBP

oddziałuje

na

warunki

płynnościowe

w sektorze bankowym w sposób umożliwiający kształtowanie się stawki POLONIA w pobliżu

stopy referencyjnej NBP.

Operacje podstawowe są standardowo przeprowadzane w sposób regularny (raz w tygodniu),

co do zasady z 7-dniowym terminem zapadalności. Na przetargach operacji podstawowych

obowiązuje

stała

rentowność

równa

stopie

referencyjnej

NBP.

Ze

względu

na oczekiwane utrzymywanie się nadpłynności w sektorze bankowym w 2018 r. operacje te będą

polegały na emisji bonów pieniężnych NBP.

Operacje dostrajające mogą zostać podjęte w celu ograniczenia zmienności krótkoterminowych

rynkowych stóp procentowych. Mogą one obejmować operacje absorbujące (emisję bonów

pieniężnych NBP, transakcje reverse repo) lub zasilające (przedterminowy wykup bonów

pieniężnych NBP, transakcje repo). Zapadalność, rentowność oraz sposób przeprowadzania tych

operacji są uzależnione od sytuacji w sektorze bankowym.

Operacje strukturalne mogą zostać przeprowadzone w celu długoterminowej zmiany struktury

płynności w sektorze bankowym. Gdyby wystąpiła taka konieczność, bank centralny może

przeprowadzić następujące operacje strukturalne: emisję obligacji, zakup oraz sprzedaż

papierów wartościowych na rynku wtórnym.

System rezerwy obowiązkowej

System rezerwy obowiązkowej sprzyja realizacji celu operacyjnego polityki pieniężnej,

oddziałując w kierunku stabilizacji krótkoterminowych rynkowych stóp procentowych. Wynika

to z uśrednionego sposobu utrzymywania rezerwy, który stwarza podmiotom swobodę

decydowania o wysokości środków gromadzonych na rachunkach w banku centralnym

w trakcie okresu rezerwowego, pod warunkiem utrzymania średniego stanu środków w NBP

na poziomie nie niższym od wymaganej wartości rezerwy. Jednocześnie wymóg utrzymywania

rezerwy ogranicza skalę operacji otwartego rynku przeprowadzanych w celu absorpcji

nadpłynności.

Zmiany stóp rezerwy obowiązkowej są uzależnione od kształtowania się poziomu płynności

w sektorze bankowym, a także od warunków utrzymujących się na rynku międzybankowym.

Istotnym parametrem tego instrumentu jest także oprocentowanie środków rezerwy

obowiązkowej.

Rozdział 2. Instrumenty polityki pieniężnej w 2018 r.

Operacje depozytowo-kredytowe

Oferowanie przez NBP operacji depozytowo-kredytowych ma na celu ograniczanie skali wahań

stawki

rynkowej

overnight

poprzez

stabilizowanie

warunków

płynnościowych

w sektorze bankowym.

Kredyt lombardowy umożliwia pozyskiwanie z banku centralnego w każdym dniu operacyjnym

środków na termin overnight. Kredyt ten jest zabezpieczany aktywami akceptowanymi przez

bank centralny (m.in. skarbowymi papierami wartościowymi, papierami wartościowymi

wyemitowanymi

przez

NBP,

obligacjami

komunalnymi,

listami

zastawnymi

oraz obligacjami korporacyjnymi o wysokiej jakości kredytowej). Oprocentowanie tego

instrumentu, wyznaczając koszt pozyskania pieniądza w banku centralnym, stanowi górne

ograniczenie dla stawki rynkowej overnight.

Depozyt na koniec dnia pozwala na lokowanie w każdym dniu operacyjnym nadwyżek środków

w banku centralnym na termin overnight. Oprocentowanie tego instrumentu określa dolne

ograniczenie dla stawki rynkowej wyznaczanej dla tego terminu.

Swapy walutowe

NBP może przeprowadzać swapy walutowe. Swap walutowy polega na tym, że NBP kupuje (lub

sprzedaje) złote za walutę obcą na rynku kasowym i jednocześnie odsprzedaje (lub odkupuje) je

w ramach transakcji terminowej w określonej dacie.

Interwencje walutowe

NBP może stosować interwencje na rynku walutowym.

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2018 r.

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki

pieniężnej w 2018 r.

Uwarunkowania zewnętrzne

W I połowie 2017 r. wzrost gospodarczy na świecie, w tym u głównych partnerów handlowych

Polski, przyśpieszył w porównaniu z poprzednim rokiem, choć pozostał niższy niż przed

globalnym kryzysem finansowym. Dostępne prognozy sygnalizują utrzymanie się stabilnego

wzrostu aktywności w otoczeniu polskiej gospodarki w 2018 r., choć utrzymuje się niepewność

co do jego perspektyw.

W Unii Europejskiej, zwanej dalej „UE”, w I połowie 2017 r. wzrost gospodarczy był wyższy niż

w poprzednim roku, a prognozy wskazują na kontynuację stabilnego wzrostu PKB w 2018 r.

Stabilny wzrost gospodarczy powinien utrzymać się w szczególności w strefie euro będącej

najważniejszym partnerem handlowym Polski. Głównym czynnikiem wzrostu w tej gospodarce

pozostanie prawdopodobnie popyt wewnętrzny, wspierany przez poprawę sytuacji na rynku

pracy, korzystne nastroje konsumentów i przedsiębiorców oraz niski koszt kredytu w warunkach

ekspansywnej polityki pieniężnej Europejskiego Banku Centralnego, zwanego dalej „EBC”.

Prognozy wskazują również na stabilny wzrost gospodarczy w większości krajów Europy

Środkowo-Wschodniej, choć w 2018 r. dynamika PKB w tym regionie może być nieco niższa niż

w 2017 r.

W Stanach Zjednoczonych wzrost gospodarczy w I połowie 2017 r. był wyższy niż

w poprzednim roku. Dostępne prognozy wskazują, że w 2018 r. ożywienie w tej gospodarce

będzie kontynuowane. Głównym czynnikiem wzrostu pozostanie popyt wewnętrzny, wspierany

przez bardzo dobrą sytuację na rynku pracy i ożywienie inwestycji.

W największych gospodarkach wschodzących, będących istotnymi partnerami handlowymi

Polski, w I połowie 2017 r. koniunktura nieco poprawiła się w porównaniu z 2016 r., choć

pozostała gorsza niż we wcześniejszych latach. W Chinach wzrost gospodarczy ustabilizował się

po trwającym kilka lat spowolnieniu, jednak w 2018 r. oczekiwane jest ponowne obniżanie się

dynamiki PKB Chin. Z kolei Rosja wyszła z recesji, jednak dostępne prognozy wskazują,

że w 2018 r. wzrost tej gospodarki będzie prawdopodobnie niski.

W I połowie 2017 r. inflacja na świecie była wyraźnie wyższa niż w ostatnich latach, czemu

sprzyjały wyższe niż rok wcześniej ceny surowców. Mimo istotnego przyśpieszenia dynamika

cen w gospodarce światowej pozostała jednak umiarkowana. W gospodarkach rozwiniętych

do wyższej niż w ostatnich latach inflacji przyczyniło się – oprócz wyższych niż w 2016 r. cen

surowców – ożywienie koniunktury, przy wciąż ekspansywnej polityce pieniężnej głównych

banków centralnych. Z kolei dynamika cen w wielu gospodarkach wschodzących była

ograniczana przez aprecjację tamtejszych walut. Ponadto ograniczająco na inflację na świecie

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2018 r.

wpływało stopniowe wygasanie efektów wcześniejszego wzrostu cen surowców. Dostępne

prognozy wskazują, że w 2018 r. inflacja na świecie ustabilizuje się na umiarkowanym poziomie,

a w części gospodarek rozwiniętych, w tym w strefie euro, pozostanie poniżej celów banków

centralnych.

W tych warunkach EBC w I połowie 2017 r. utrzymywał stopy procentowe w pobliżu zera,

w tym stopę depozytową na ujemnym poziomie, kontynuując jednocześnie zakupy aktywów

finansowych. Utrwalanie się ożywienia gospodarczego w strefie euro może skłonić EBC

do stopniowego ograniczania skali luzowania polityki pieniężnej w 2018 r., choć proces ten

będzie prawdopodobnie powolny ze względu na oczekiwane utrzymywanie się inflacji poniżej

poziomu zgodnego z definicją stabilności cen EBC. W związku z tym w 2018 r. stopy procentowe

w strefie euro prawdopodobnie będą nadal bardzo niskie.

Z kolei Rezerwa Federalna w I połowie 2017 r. podwyższała stopy procentowe i wskazywała na

kontynuację tego procesu w kolejnych kwartałach, w tym w 2018 r. Jednocześnie w 2018 r.

w kierunku zacieśniania warunków monetarnych w Stanach Zjednoczonych może oddziaływać

prawdopodobne ograniczanie skali reinwestycji aktywów kupionych przez Rezerwę Federalną

w ramach luzowania ilościowego.

Uwarunkowania krajowe

W Polsce wzrost PKB w I połowie 2017 r. wyraźnie przyśpieszył po przejściowym spowolnieniu

w 2016 r. Głównym czynnikiem wzrostu pozostał rosnący popyt konsumpcyjny, wspierany

przez wzrost zatrudnienia i płac, wypłaty świadczeń oraz bardzo dobre nastroje konsumentów.

Jednocześnie dynamika inwestycji była zbliżona do zera, co było związane z mniejszą niż

w poprzednich latach skalą realizacji projektów finansowanych ze środków UE i wciąż niskimi

inwestycjami przedsiębiorstw.

Prognozy na 2018 r. wskazują na utrzymanie się stabilnego – choć nieco niższego niż w 2017 r.

– wzrostu PKB. Z jednej strony oczekiwana jest wyższa niż w 2017 r. dynamika inwestycji,

głównie ze względu na zwiększony napływ środków z budżetu UE w ramach perspektywy

finansowej 2014–2020. Wzrostowi inwestycji będzie również sprzyjał rosnący popyt, przy coraz

większym wykorzystaniu zdolności produkcyjnych w gospodarce, a także korzystna sytuacja

finansowa przedsiębiorstw i duża dostępność kredytu. Z drugiej strony wzrost konsumpcji

prawdopodobnie spowolni na skutek wygasania statystycznych efektów wypłat świadczeń

wychowawczych na dynamikę popytu konsumpcyjnego. Mimo to dynamika konsumpcji

prawdopodobnie pozostanie stosunkowo wysoka ze względu na bardzo dobrą sytuację na rynku

pracy, w tym oczekiwany dalszy wzrost płac, a także korzystne nastroje konsumentów.

W I połowie 2017 r. roczna dynamika krajowych cen towarów i usług konsumpcyjnych

– po wyraźnym wzroście – ustabilizowała się na umiarkowanym poziomie. Na stabilizację

inflacji złożyło się z jednej strony wygasanie efektów wcześniejszego wzrostu cen surowców

na świecie, w szczególności ropy naftowej, a z drugiej strony stopniowy wzrost inflacji bazowej.

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2018 r.

Dostępne prognozy wskazują, że w 2018 r. inflacja pozostanie umiarkowana, choć inflacja

bazowa będzie prawdopodobnie wyższa niż w 2017 r. Ograniczająco na wzrost krajowych cen

towarów i usług konsumpcyjnych będzie bowiem wpływała umiarkowana dynamika cen

w otoczeniu polskiej gospodarki.

W I połowie 2017 r. większość wskaźników kształtowała się na poziomach wskazujących na brak

wyraźnych nierównowag makroekonomicznych. Na podstawie dostępnych prognoz można

oczekiwać, że również w 2018 r. w polskiej gospodarce nie wystąpią istotne nierównowagi

– ani zewnętrzne, ani wewnętrzne.

Czynniki niepewności

Wokół powyższego scenariusza makroekonomicznego rysuje się kilka obszarów niepewności,

które dotyczą przede wszystkim otoczenia polskiej gospodarki. W Stanach Zjednoczonych ceny

akcji w I połowie 2017 r. kształtowały się na historycznie wysokim poziomie, co może

wskazywać na podwyższone ryzyko ich spadku, który mógłby negatywnie wpłynąć

na koniunkturę w tej gospodarce. Jednocześnie w Chinach utrzymuje się ryzyko silniejszego

od oczekiwań spowolnienia gospodarczego związane z występującym tam wysokim

zadłużeniem, zwłaszcza w sektorze prywatnym, a także narastającymi nierównowagami na

rynku nieruchomości. Ewentualne pogorszenie koniunktury w Stanach Zjednoczonych lub

w Chinach wpływałoby negatywnie na wzrost gospodarczy w strefie euro, a przez to także

w Polsce. Niepewność dotyczy również kształtu polityki fiskalnej i pieniężnej w największych

gospodarkach na świecie. Ważnym źródłem niepewności w otoczeniu polskiej gospodarki

pozostaje też kształtowanie się cen surowców oraz żywności.

Z kolei w Polsce utrzymuje się niepewność dotycząca skali oczekiwanego wzrostu dynamiki

inwestycji. Czynnikiem ryzyka jest również siła przełożenia się ożywienia na rynku pracy

na inflację, zwłaszcza w kontekście obserwowanych tendencji migracyjnych i zmian w strukturze

demograficznej ludności, które oddziałują na kształtowanie się podaży pracy.

Dokument

podpisany przez

Marek Głuch

Data: 2017.10.02

15:48:33 CEST

MONITOR POLSKI

DZIENNIK URZĘDOWY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 2 października 2017 r.

Poz. 912

Uchwała Nr 5/2017

Rady Polityki Pieniężnej

z dnia 19 września 2017 r.

w sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2018

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2017 r. poz. 1373)

uchwala się, co następuje

Załącznik

– 2 –do uchwały nr 5/2017 Rady Polityki Pieniężnej

Poz. 912

z dnia 19 września 2017 r. (poz. …)