Postanowienie Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 30 maja 2017 r. w sprawie ostatecznych ustaleń dokonanych w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia 31 października 2000 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego, w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych, w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r.

Dokument

podpisany przez

Krzysztof Madej

Data: 2017.07.06

16:00:09 CEST

MONITOR POLSKI

DZIENNIK URZĘDOWY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 6 lipca 2017 r.

Poz. 664

POSTANOWIENIE

MINISTRA ROZWOJU I FINANSÓW

z dnia 30 maja 2017 r.

w sprawie ostatecznych ustaleń dokonanych w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją

Ministra Gospodarki z dnia 31 października 2000 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego,

w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych, w celu obejścia cła antydumpingowego

ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r.

Na podstawie art. 36 ust. 1 w związku z art. 63 ust. 2, art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ochronie przed

przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych (Dz. U. Nr 123, poz. 1352, z późn. zm.) oraz

art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez

Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej (Dz.U. Nr 96, poz. 959), po ponownym rozpatrzeniu sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia 31 października 2000 r. (M.P. Nr 35, poz. 719) w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego, w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych, w celu

obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. (M.P. Nr 39,

poz. 550),

Minister Rozwoju i Finansów dokonuje ostatecznych ustaleń, co do wystąpienia okoliczności wskazujących na przywóz

na polski obszar celny plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN ex 9613 10 00 0 oraz plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych z zaworkiem deklarowanych jako do wielokrotnego napełniania, oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN ex 9613 20 90 0, przywożonych na polski

obszar celny z kraju eksportu: Wietnam, w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r.

Po nałożeniu cła antydumpingowego nastąpiła zmiana struktury geograficznej i towarowej przewozu niemająca innych

uzasadnionych podstaw ekonomicznych, poza uniknięciem następstw ww. cła. Obejście spowodowało osłabienie skutków

cła antydumpingowego nałożonego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r., polegające na obniżeniu

cen towarów krajowych, przy ustalonej w tej decyzji wartości normalnej chińskiej zapalniczki jednorazowej kieszonkowej

gazowej w wysokości 0,12 EUR/szt. Średnia cena zapalniczki objętej postępowaniem deklarowanej jako pochodzenia wietnamskiego w wysokości 0,04 EUR/szt. stanowi cenę dumpingową, pozostając w związku przyczynowo-skutkowym

ze szkodą dla przemysłu krajowego.

Wysokość cła na przywóz na polski obszar celny plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych,

oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN ex 9613 10 00 0 oraz plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych z zaworkiem deklarowanych jako do wielokrotnego napełniania, oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN ex 9613 20 90 0,

przywożonych na polski obszar celny z kraju eksportu: Wietnam, w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego

decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998r., zaproponowano w wysokości różnicy między ceną minimalną

wynoszącą 0,12 EUR/szt. a wartością celną zapalniczki, powiększoną o należne cło wynikające z taryfy celnej, jednakże nie

niższe niż 0,09 EUR/szt.

Postanowienie wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

I. Opis stanu faktycznego.

1.1. Decyzją z dnia 26 października 1998 r., na podstawie art. 103 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 28 grudnia 1989 r. Prawo

celne (Dz. U. z 1994 r. Nr 71, poz. 312, z późn. zm.) w związku z art. 62 ustawy z dnia 11 grudnia 1997 r. o ochronie przed

przywozem towarów na polski obszar celny po cenach dumpingowych (Dz.U. Nr 157, poz. 1028) (dalej: ustawa z 1997 r.),

Minister Gospodarki wprowadził na okres 24 miesięcy cło antydumpingowe, w związku z przywozem na polski obszar

celny zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (dalej: ChRL),

oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN 9613 10 00 0, po cenie

dumpingowej. Określił, że postępowanie dotyczyło zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, w których nie

uzupełnia się gazu i nie wymienia kamienia, zmontowanych w taki sposób, że zbiorniczek gazu jest połączony z korkiem

w sposób trwały i wstawianie zaworków lub naklejanie nalepek z informacją, że zapalniczki są wielokrotnego napełniania,

nie powoduje zmiany kwalifikacji produktu do innej kategorii. Wysokość cła ustalił jako różnicę między ceną minimalną

wynoszącą 0,12 ECU/szt., a wartością celną zapalniczki, powiększoną o należne cło wynikające z taryfy celnej, jednakże

w wysokości nie niższej niż 0,09 ECU/szt.

1.2. Na wniosek złożony przez Spółkę Cywilną „B” z W-J (dalej: S.C. „B”) z dnia 26 marca 1999 r., uzupełniony pismami z dnia 9 i 16 kwietnia 1999 r. oraz 4 maja 1999 r. [k. 1-7, 31-37, 47-49], Minister Gospodarki, na podstawie art. 44

ustawy z 1997 r., w dniu 2 czerwca 1999 r. wydał postanowienie (M.P. Nr 22, poz. 324) w sprawie wszczęcia postępowania

antydumpingowego, w związku z wystąpieniem okoliczności wskazujących na przywóz na polski obszar celny towarów

podobnych, w celu obejścia ceł antydumpingowych ustanowionych decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października

1998 r. [k. 67-68]. W postanowieniu określono, że towarami objętymi postępowaniem są

1) plastikowe zapalniczki kieszonkowe gazowe jednorazowe, oznaczone w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej

Handlu Zagranicznego kodem PCN ex 9613 10 00 0, przywożone na polski obszar celny z następujących krajów eksportu: Tajwanu, Wietnamu, Indonezji, oraz

2) plastikowe zapalniczki kieszonkowe gazowe do wielokrotnego napełniania, oznaczone w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN ex 9613 20 90 0, przywożone na polski obszar celny z następujących krajów eksportu: Chińskiej Republiki Ludowej, Tajwanu, Wietnamu i Indonezji.

Organ wskazał, że wg złożonego wniosku obejście, ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki cła antydumpingowego, na zapalniczki kieszonkowe gazowe jednorazowe, polega na zmianie struktury ich przywozu, niemającej innych uzasadnionych podstaw ekonomicznych, poza unikaniem cła antydumpingowego, w związku z czym nastąpiło osłabienie skutków

nałożonego cła antydumpingowego, polegające na obniżeniu cen towarów krajowych. Obejście dokonywane jest poprzez

1) przypisywanie zapalniczkom, które są de facto zapalniczkami pochodzenia chińskiego – pochodzenia tajwańskiego,

wietnamskiego i indonezyjskiego, jak również

2) deklarowanie zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych w obudowie plastikowej z zaworkiem, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, jako zapalniczek wielokrotnego napełniania, oznaczonych kodem PCN 9613

20 90 0, w przypadkach gdy zaworki te nie spełniają deklarowanych przez importerów funkcji przewidzianych dla

zapalniczek do wielokrotnego napełniania.

1.3. Wnioskiem z dnia 25 października 2000 r. S.C. „B” wycofała wniosek o wszczęcie postępowania antydumpingowego w sprawie obejścia ustanowionych ceł antydumpingowych dotyczących przypisania zapalniczkom pochodzących

z ChRL pochodzenia indonezyjskiego. Tym samym wystąpiły przesłanki do umorzenia postępowania w tym zakresie, na

podstawie art. 20 ust. 6 w związku z art. 44 ust. 2 ustawy z 1997 r. (por. art. 24 ust. 8 w związku z art. 63 ust. 2 ustawy

z 24 sierpnia 2001 r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych).

1.4. Decyzją z dnia 31 października 2000 r. [k. 1009-1014], utrzymaną w mocy decyzją z dnia 22 lutego 2001 r. (M.P.

Nr 8, poz. 145) [k. 1120– 1127], na podstawie art. 45 ustawy z 1997 r., Minister Gospodarki, po rozpatrzeniu wniosku S.C.

„B”, stwierdził, że objęty postępowaniem przywóz plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych do wielokrotnego

napełniania oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN 9613 20 90 0,

pochodzących z Wietnamu oraz plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN 9613 10 00 0, pochodzących z Wietnamu

ma na celu obejście cła antydumpingowego nałożonego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. Decyzją tą, nałożone zostało ostateczne cło antydumpingowe na ww. zapalniczki, od dnia wejścia w życie decyzji do dnia zakończenia postępowania antydumpingowego przeglądowego wszczętego postanowieniem Ministra Gospodarki z dnia 25 października 2000 r. (M.P. Nr 23, poz. 718), w wysokości różnicy między ceną minimalną wynoszącą 0,12 EUR/szt., a wartością celną zapalniczki, powiększoną o należne cło wynikające z taryfy celnej, jednakże w wysokości nie niższej niż 0,09

EUR/szt. Ostateczne cło antydumpingowe zostało nałożone na ww. zapalniczki objęte ewidencją prowadzoną przez organy

celne od 16 lipca 1999 r. Minister Gospodarki umorzył ponadto, na podstawie art. 20 ust. 6 ustawy z 1997 r., postępowanie

w sprawie zapalniczek jednorazowych oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego

kodem PCN 9613 10 00 oraz do wielokrotnego napełniania oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej

Handlu Zagranicznego kodem PCN 9613 20 90 0 – pochodzących z Indonezji [k. 1009-1014].

W pozostałym zakresie, objętym postanowieniem z dnia 2 czerwca 1999 r. o wszczęciu postępowania, Minister Gospodarki wydał odrębne rozstrzygnięcie.

1.5. W dniu 7 sierpnia 2001 r. zostało opublikowanie zawiadomienie Ministra Gospodarki z dnia 31 lipca 2001 r. o zaprzestaniu stosowania w niniejszej sprawie ceł, z dniem 6 listopada 2001 r. (M.P. Nr 24, poz. 421).

1.6. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpatrzeniu skargi P.P.H.U. „M” M.H. [k. 1179-1187], wyrokiem z dnia 25 lutego 2002 r., sygn. akt V SA 993/01, uchylił decyzję Ministra Gospodarki z dnia 22 lutego 2001 r. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, iż postępowanie w sprawie obejścia ceł antydumpingowych jest szczególnym rodzajem

postępowania, dotyczy towarów, których sprowadzenie oznacza zmianę struktury przywozu niemającą uzasadnionych podstaw ekonomicznych poza unikaniem następstw ceł antydumpingowych, w wyniku której nastąpiło osłabienie skutków nałożonego cła antydumpingowego. Podkreślił, że w postępowaniu, w którym doszło do wydania zaskarżonej decyzji działaniem w celu obejścia ceł antydumpingowych jest: obejście zakazanego kierunku importu (Chiny) przez pozorowanie importu z Wietnamu; wprowadzanie na rynek zapalniczek wielorazowych funkcjonujących w praktyce obrotu dla nabywców tak,

jak zapalniczki jednorazowe, ponieważ cła antydumpingowe nałożone w październiku 1998 r. dotyczyły właśnie jednorazowych zapalniczek z Chin. W ocenie Sądu istotną kwestią jest zatem wykazanie, iż sprowadzony towar jest towarem podobnym, działającym dumpingująco na produkcję krajową, a także, że skutki ceł antydumpingowych nie zostały osiągnięte

w wyniku działań mających na celu obejście ceł antydumpingowych. Sąd stwierdził, że kwestią wstępną wymagającą wyjaśnienia jest legitymacja procesowa Wnioskodawcy [k. 1265-1273].

1.7. Z dniem wejścia w życie ustawy z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych (Dz. U. Nr 123, poz. 1352, z późn. zm.) (dalej: ustawa z 2001 r.) ustawa z 1997 r. utraciła

moc obowiązującą. Zgodnie z art. 81 ust. 1 ustawy z 2001 r. postępowania wszczęte i niezakończone ostatecznym postanowieniem lub decyzją przed dniem wejścia w życie niniejszej ustawy podlegają rozpatrzeniu według jej przepisów.

1.8. Na podstawie art. 32 ust. 1 i 2 w związku z art. 63 ust. 2 ustawy z 2001 r. Minister Gospodarki, Pracy i Polityki

Społecznej (dalej: MGPiPS) w dniu 8 kwietnia 2003 r. wydał postanowienie w sprawie wstępnych ustaleń dokonanych

w ramach ponownego rozpatrzenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia 31 października 2000 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych, w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. (M.P. Nr 18,

poz. 285) [k. 1559-1566]. Następnie, na podstawie art. 36 ust. 1 i 2 w zw. z art. 63 ust. 2 ustawy z 2001 r., dnia 4 września

2003 r., MGPiPS wydał postanowienie w sprawie ostatecznych ustaleń dokonanych w ramach ponownego rozpatrzenia

decyzji Ministra Gospodarki z dnia 31 października 2000 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego

w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998r. (M.P. Nr 44, poz. 659) [k. 1888-1905].

1.9. Wyrokiem z dnia 7 listopada 2008 r., sygn. akt V SA/Wa 1754/08, po rozpatrzeniu skargi P.P.H.U. „M” M.H.

[k. 1999-2035], Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, stwierdzając naruszenie art. 153 ustawy z dnia 30 września 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz.1270, z późn. zm.) (dalej: p.p.s.a.)

oraz art. 32 i art. 36 ustawy z 2001 r., uchylił zaskarżone postanowienie MGPiPS z dnia 4 września 2003 r. oraz poprzedzające je postanowienie tego Organu z dnia 8 kwietnia 2003 r. W ocenie Sądu pierwszej instancji, organy administracyjne nie

wykonały zaleceń Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartych w wyroku z dnia 25 lutego 2002 r., sygn. akt V SA 993/01

i nie zebrały materiału dowodowego w zakresie wystarczającym dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego i tym samym rozstrzygnięcia sprawy. Sąd wskazał, że w stosunku do kwestii podstawowej dla bytu postępowania w sprawie obejścia ceł antydumpingowych, tzn. legitymacji do wystąpienia z wnioskiem o wszczęcie tegoż postępowania, musi ona być

oceniana na gruncie przepisów obowiązujących w chwili wydania postanowienia o wszczęciu, a więc zgodnie z ustawą

z 1997 r. Wskazał, że dla ustalenia legitymacji czynnej Wnioskodawcy, ze względu na treść art. 20 ust. 2 i 3 ustawy z 1997 r.

niezbędne jest wykazanie, czy produkcja S.C. „B” w chwili złożenia wniosku i wydania postanowienia o wszczęciu postępowania wynosiła nie mniej niż 25 % całej produkcji towaru podobnego. Sąd podzielił bowiem wyrażony w postanowieniu

pogląd Organu, iż żaden z producentów krajowych towaru podobnego nie zgłosił sprzeciwu wobec wszczęcia postępowania, zatem ustaleniu podlegał jedynie warunek z art. 20 ust. 3 ustawy, co najmniej 25 % produkcji podobnego towaru. Wątpliwości Sądu nie budziły ustalenia Organu stwierdzające funkcjonowanie na rynku w badanym okresie dwóch producentów – S.C. „B” i „P’ S.A. z siedzibą w P. Sąd w wytycznych wyroku zobowiązał jednakże Organ do wskazania w uzasadnieniu orzeczenia konkretnych danych i wskaźników, które świadczą o spełnieniu przez Wnioskodawcę kryteriów z art. 20

ust. 3 ustawy z 1997 r., a także ustosunkowania się do ponoszonego przez Skarżącego zarzutu prowadzenia przez Wnioskodawcę działalności montażowej, wyczerpującej warunki z art. 46 ust. 2 tej ustawy, posługując się sprecyzowanymi i skonkretyzowanymi danymi, dbając jednocześnie, aby materiał źródłowy na poparcie jego twierdzeń znajdował się w aktach

administracyjnych. Ponadto Organ został zobowiązany do dokonania ustaleń, które znajdą odzwierciedlenie w uzasadnieniu

orzeczenia, wyjaśniających kwestię – dlaczego import zapalniczek gazowych wielokrotnego napełniania uznano za obejście

cła antydumpingowego wprowadzonego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. na zapalniczki kie-

szonkowe jednorazowe. Skarga kasacyjna Ministra Gospodarki została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 288/09. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdzając brak

naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego i procesowego, w zakresie ustaleń faktycznych objętych postępowaniem, wskazał na konieczność odniesienia się do charakteru i kompletności bazy ,,Kompass”, stanowiącej dowód na okoliczność funkcjonowania w ramach przemysłu krajowego dwóch producentów.

1.10. W dniu 8 stycznia 2016 r. Minister Rozwoju wydał postanowienie w sprawie wstępnych ustaleń dokonanych w ramach ponownego rozpatrzenia decyzji Ministra Gospodarki z dnia 31 października 2000 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego w związku z przywozem na polski obszar celny zapalniczek kieszonkowych, w celu obejścia cła

antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. (M.P. z dnia 25 lutego

2016 r., poz. 190) [k. 2840-2855].

1.11. W dniach 8 lutego 2016 r. i 9 lutego 2016 r. do Organu wpłynęły zastrzeżenia, co do ustaleń zawartych w ww.

postanowieniu, zgłoszone przez P.P.H.U. ,,D” R.L, reprezentowane przez r.pr. M.S. oraz P.P.H.U. „M” M.H., reprezentowane przez r.pr. H.M. Zarzuty dotyczyły: 1) bezprzedmiotowości postępowania, 2) braku legitymacji spółki S.C. „B” do

złożenia wniosku o wszczęcie postępowania antydumpingowego, 3) ustalenia przemysłu krajowego, 4) ustalenia wielkości

udziału producentów zapalniczek objętych postępowaniem w przemyśle krajowym, 5) prowadzenia przez Wnioskodawcę

działalności montażowej, 6) nieuznania istnienia produkcji zapalniczek w Wietnamie i nieuprawnionego ustalenia pochodzenia towaru 7) niewykazania podobieństwa zapalniczek sprowadzanych przez Importerów do zapalniczek objętych cłem

antydumpingowym, 8) niewłaściwego wykazania osłabienia skutków nałożonego cła antydumpingowego, 9) ustalenia

szkody dla przemysłu krajowego, 10) niewykonania wytycznych zawartych w wiążących w sprawie wyrokach sądów administracyjnych.

Odnosząc się do treści nadesłanych zastrzeżeń należy na wstępie wskazać, że zgodnie z art. 32 ust. 4 ustawy z 2001 r.

zastrzeżenia powinny zawierać uzasadnienie wraz z danymi i informacjami na ich poparcie. Strony przedstawiły swoją ocenę ustaleń Organu i zgromadzonego materiału dowodowego, bez załączenia ww. danych i informacji na ich poparcie.

Minister Rozwoju i Finansów na podstawie całokształtu materiału dowodowego sprawy uznaje zastrzeżenia za nieuzasadnione, ustalając jak następuje.

II. Zarzut bezprzedmiotowości postępowania.

W zastrzeżeniach podniesiono zarzut bezprzedmiotowości postępowania w sprawie obejścia cła antydumpingowego

ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r., oparty na odmiennej interpretacji art. 110 ust. 1

ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez Rzeczpospolitą

Polską członkostwa w Unii Europejskiej (Dz.U. Nr 96, poz. 959), (dalej: Ustawa Uchylająca). Zgodnie z tym przepisem

w sprawach decyzji i postanowień wydanych na podstawie ustaw wymienionych w art. 112 pkt 3 i 5, w stosunku do których

w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy nie upłynął termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego, w postępowaniu wszczętym na skutek jej wniesienia oraz w postępowaniu prowadzonym w związku z jej rozstrzygnięciem, stosuje się

przepisy dotychczasowe. Art. 112 pkt 5 stanowi, że traci moc ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ochronie przed przywozem

na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych.

Interpretacja ww. przepisu wyrażona w treści zastrzeżeń polega na przyjęciu, że Minister Rozwoju (obecnie Minister

Rozwoju i Finansów) nie jest władny orzekać w przedmiotowej sprawie, jako że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy

zakończonej decyzją z dnia 31 października 2000 r. nie mają zastosowania przepisy ustawy z 2001 r., a wyłączną kompetencję w zakresie postępowań antydumpingowych posiada Komisja Europejska. Zgodnie z powyższym stanowiskiem,

opierającym się na wykładni gramatycznej, „przepisy dotychczasowe” mają zastosowanie tylko do postanowień (decyzji)

nieposiadających przed 1 maja 2004 r. waloru niewzruszalności, tj. w postępowaniach, o których mowa w art. 54 § 3

p.p.s.a. oraz wobec postępowań administracyjnych (w tym ponownego rozpoznania sprawy), które będą prowadzone

po uchyleniu przez sądy postanowień (decyzji) zaskarżalnych do sądu administracyjnego przed dniem 1 maja 2004 r. Natomiast w związku z tym, że art. 1 ust. 3 ustawy z 2001 r. wyłączał zastosowanie przepisów k.p.a. do postępowania antydumpingowego, postanowienia wydawane w toku tego postępowania nie stają się „ostateczne” w rozumieniu art. 16 § 1

k.p.a. i nie stosuje się do nich żadnego z nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji określonych w k.p.a. Na podstawie

art. 2 ust. 6 ustawy z 2001 r., tylko postanowienie o dokonaniu ostatecznych ustaleń podlega zaskarżeniu do sądu administracyjnego, natomiast pozostałe nie są objęte tą regułą. Skutek równoważny z ostatecznością takiego postanowienia osiągany jest z upływem terminu na wniesienie skargi do sądu administracyjnego, na podstawie art. 36 ust. 5 ustawy z 2001 r.

Zatem art. 110 ust. 1 ww. ustawy z 20 kwietnia 2004 r. nakazuje stosować przepisy dotychczasowe tylko do postępowań

będących konsekwencją zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji/postanowień, które w dniu 1 maja 2004 r. nie były

„ostateczne”. „W przedmiotowej sprawie termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego na postanowienie o dokonaniu ostatecznych ustaleń (tj. postanowienie Ministra Gospodarki, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 4 września

2003 r., opublikowane w M.P. nr 44, poz. 659) upłynął w dniu 20 października 2003 r. Przepis art. 110 ust. 1 Ustawy

Uchylającej nie stanowi, że jego dyspozycją objęte są również te postanowienia lub decyzje, które na dzień wejścia w życie Ustawy Uchylającej zostały zaskarżone do sądu administracyjnego. Zatem ani postanowienie z 4 września 2003 r., ani

aktualne Postanowienie nie należy do grupy postanowień, o których mowa w art. 110 ust. 1 Ustawy Uchylającej”.

W związku z powyższym w przypadku decyzji i postanowień wydanych na podstawie ustawy z 2001 r., które stały się

ostateczne przed dniem 1 maja 2004 r. (upłynął termin na wniesienie skargi do sądu administracyjnego), w postępowaniu

toczącym się po uchyleniu takiego postanowienia (decyzji) przez sąd administracyjny, zastosowanie powinny mieć przepisy nowe, tj. prawo wspólnotowe, a wyłączną kompetencję w zakresie postępowań antydumpingowych posiada Komisja

Europejska.

Powyższa interpretacja, w ocenie Organu, nie wynika z literalnej wykładni przepisów Ustawy Uchylającej oraz jednoznacznej oceny prawnej zawartej w wiążących w sprawie orzeczeniach sądów administracyjnych.

Organ, dokonując wykładni prawa w pierwszej kolejności zastosował wykładnię gramatyczną (językową), polegającą

na ustaleniu znaczenia normy, w oparciu o analizę tekstu normatywnego w języku polskim. Istotą tej metody jest zastosowanie językowych dyrektyw interpretacyjnych, zakładających językową racjonalność prawodawcy. W ocenie Ministra

Rozwoju i Finansów ww. metoda jest wystarczająca do właściwego ustalenia znaczenia normy zawartej w przepisach Ustawy Uchylającej. Brak przesłanek do przyjęcia, że art. 110 ust. 1 Ustawy Uchylającej nakazuje zastosowanie przepisów dotychczasowych tylko do postępowań będących konsekwencją zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji/postanowień,

w odniesieniu, do których w dniu 1 maja 2004 r. nie upłynął termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Przepis

ten odnosi się również do wszczętych w ww. dacie postępowań przed sądem administracyjnym na skutek wniesienia skargi

oraz w postępowaniu prowadzonym przed organem, w związku z rozstrzygnięciem skargi.

Należy wskazać, że termin zaskarżenia ww. postanowienia z dnia 4 września 2003 r. istotnie upłynął przed datą wejścia

w życie cyt. ustawy z 20 kwietnia 2004 r. W związku z wyrokami sądów: WSA w Warszawie z dnia 7 listopada 2008 r.,

sygn. akt V SA/Wa 1754/08 oraz NSA z dnia 15 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 288/09, Organ zobowiązany został, zgodnie z art. 153 p.p.s.a., do merytorycznego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy na podstawie przepisów ustawy z 2001 r.

(dotychczasowych).

W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a., ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie

postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Przez ocenę prawną

należy rozumieć sąd o prawnej wartości sprawy. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów

prawa materialnego i procesowego, prawidłowości korzystania z uznania administracyjnego, jak i kwestii zastosowania

określonego przepisu prawa jako podstawy do wydania właśnie takiej decyzji. Obowiązek podporządkowania się ocenie

prawnej wyrażonej w wyroku sądu administracyjnego, ciążący na organie i na sądzie, może być wyłączony tylko w wypadku istotnej zmiany stanu prawnego lub faktycznego (patrz: wyrok NSA z dnia 12 marca 2008 r., sygn. akt I GSK

517/07). Skutki wyroku sądu administracyjnego dotyczą każdego nowego postępowania prowadzonego w zakresie danej

sprawy i obejmują zarówno postępowanie sądowoadministracyjne, w którym orzeczenie to zostało wydane; postępowanie

administracyjne, w którym zapadło zaskarżone rozstrzygnięcie administracyjne; przyszłe postępowanie administracyjne,

w tym także w sprawie stwierdzenia nieważności aktu i wznowienia postępowania administracyjnego, oraz ewentualne

przyszłe postępowanie sądowoadministracyjne, w tym także przed NSA w przypadku ewentualnego rozpoznawania skargi

kasacyjnej od ponownego wyroku sądu pierwszej instancji. Skutkiem wyroku sądu administracyjnego w toku każdego

z tych postępowań jest zakaz formułowania nowych ocen prawnych – sprzecznych z wyrażonym wcześniej przez sąd administracyjny poglądem (por: wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 kwietnia 2008 r., sygn. akt I SA/Łd 140/08, wyrok WSA

we Wrocławiu z dnia 23 lipca 2008 r., sygn. akt I SA/Wr 937/07, Wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 sierpnia 2008 r.,

sygn. akt III SA/Wr 687/07).

W niniejszej sprawie sądy administracyjne nie zakwestionowały braku właściwości Organu do rozstrzygania, co do

istoty, zobowiązując poprzedników prawnych Ministra Rozwoju i Finansów do merytorycznego jej rozpatrzenia.

Mając na uwadze powyższe zarzut dotyczący braku umocowania prawnego Ministra Rozwoju (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) do prowadzenia niniejszego postępowania należy uznać za bezzasadny.

Minister Rozwoju i Finansów związany, zgodnie z art. 153 p.p.s.a. orzeczeniami ww. sądów administracyjnych, dokonując ostatecznych ustaleń w ramach ponownego rozpatrzenia sprawy zakończonej decyzją Ministra Gospodarki z dnia

31 października 2000 r. w sprawie nałożenia ostatecznego cła antydumpingowego, w związku z przywozem na polski obszar

celny zapalniczek kieszonkowych, w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki

z dnia 26 października 1998 r. stwierdza, jak następuje.

III. Ustalenie legitymacji Wnioskodawcy do wszczęcia postępowania antydumpingowego.

Strony złożyły zastrzeżenie związane z niewykonaniem wiążących w sprawie wyroków sądów administracyjnych,

w odniesieniu do braku zgromadzenia materiału dowodowego i wykazania legitymacji Wnioskodawcy do złożenia wniosku

– braku konkretnych danych dotyczących rozmiarów produkcji w chwili złożenia wniosku inicjującego postępowanie, braku wskazania wielkości produkcji u poszczególnych producentów krajowych, niewyjaśnienia kwestii działalności montażowej Spółki S.C. „B”.

Ustalenia w zakresie legitymacji Wnioskodawcy do wszczęcia niniejszego postępowania, zgodnie z wytycznymi zawartymi w wiążących w sprawie wyrokach sądów administracyjnych, Organ dokonuje na podstawie ustawy z 1997 r. Zgodnie

z art. 20 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy postępowanie antydumpingowe zostaje wszczęte na pisemny wniosek osoby fizycznej lub

prawnej albo jednostki organizacyjnej nieposiadającej osobowości prawnej, występującej w imieniu i na rzecz przemysłu

krajowego. Organ wszczyna również postępowanie antydumpingowe z urzędu, w szczególnych okolicznościach, gdy istnieją dowody występowania dumpingu, szkody i związku przyczynowego. Zgodnie z art. 20 ust. 2 ustawy z 1997 r. wniosek

uważa się za złożony, jeżeli popierają go producenci krajowi, których łączna produkcja stanowi ponad 50% całej produkcji

towaru podobnego wyprodukowanego przez tych producentów krajowych, którzy wyrazili swoje poparcie lub sprzeciw

wobec wniosku. Jednakże, postępowania antydumpingowego nie wszczyna się, jeżeli producenci krajowi podobnego towaru, jednoznacznie popierający wniosek, produkują mniej niż 25% całej produkcji podobnego towaru.

W odniesieniu do ustalenia legitymacji Wnioskodawcy do wszczęcia postępowania antydumpingowego Organ dokonał

analizy i oceny całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, a także mając na uwadze wytyczne wiążących w sprawie orzeczeń sądów administracyjnych, sporządził do akt sprawy zestawienia i notatki służbowe, wskazujące na

konkretne dane i wyliczenia, tok rozumowania, jak również wpływające na uporządkowanie i systematyzację materiału

dowodowego (por. wytyczne NSA zawarte w wyroku z dnia 25 lutego 2002 r. sygn. akt V SA 993/01).

3.1. Ustalenia w zakresie przemysłu krajowego.

Definicja zawarta w art. 2 pkt 3 ustawy z 1997 r. stanowi, że za przemysł krajowy uważa się ogół producentów wytwarzających towar podobny na terytorium RP lub tych spośród nich, których łączna produkcja stanowi co najmniej 50% całkowitej produkcji krajowej tych towarów; w wypadku gdy producenci są powiązani z zagranicznymi eksporterami lub krajowymi importerami albo sami są importerami towaru będącego przedmiotem postępowania, wówczas przemysł krajowy

oznacza pozostałych producentów krajowych wytwarzających towar podobny.

S.C. „B” złożyła oświadczenie, że reprezentuje przemysł krajowy i posiada co najmniej 50% całkowitej produkcji krajowej tych towarów oraz nie jest powiązana ani kontrolowana przez importerów lub eksporterów [k. 10]. W toku postępowania Wnioskodawca wskazał jako drugiego producenta zapalniczek „P” S.A. [k. 47-48].

W odniesieniu do zarzutu oparcia się Organu na danych Wnioskodawcy, pochodzących z „poprzedniego postępowania”

[w sprawie ustanowienia cła], należy wskazać, iż okresem badanym na potrzeby niniejszego postępowania jest okres od

dnia 1 listopada 1998 r. do dnia 31 marca 1999 r. Okres powyższy przyjęto z uwagi na fakt, iż w dniu 5 listopada 1998 r.

weszły w życie cła antydumpingowe w odniesieniu do zapalniczek jednorazowych pochodzących z ChRL, których obejście

jest przedmiotem niniejszego postępowania, natomiast w dniu 26 marca 1999 r. został złożony wniosek o wszczęcie niniejszego postępowania. Pełne okresy miesięczne zostały przyjęte, w celu umożliwienia weryfikacji danych zawartych w dokumentach, sporządzanych w ujęciu miesięcznym. Organ tym samym dokonał ustaleń na podstawie danych odnoszących się

do tego okresu. Zastrzeżenie, przyjęto „bezkrytycznie” dane z połowy 1997 r., w kontekście dokonanych ustaleń w sprawie,

jest bezzasadne.

W celu weryfikacji danych wskazanych przez Wnioskodawcę oraz określenia przemysłu krajowego Organ dokonał

analizy zestawienia importu dla wybranych towarów pozyskanego z Centrum Informatyki Handlu Zagranicznego [emisja

na dzień 16 maja 2000 r.] wg stanu z 1998 r., z których wynika, że zarówno Wnioskodawca, jak i „P” S.A. nie byli importerami zapalniczek, jak i ich części. Organ dokonał również analizy dokumentów i informacji udzielonych przez Instytut

Górnictwa Naftowego i Gazownictwa [dalej: IGNiG], dotyczących wydanych certyfikatów bezpieczeństwa dla producentów zapalniczek jednorazowych i do wielokrotnego napełniania. W ocenie Organu dokumenty te stanowią wiarygodny dowód na okoliczność, że w ramach przemysłu krajowego zapalniczek, objętych postępowaniem, funkcjonowało dwóch

przedsiębiorców – S.C. „B” i „P” S.A. Zgodnie bowiem z art. 13 ust. 1 w związku z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 3 kwietnia

1993 r. o badaniach i certyfikacji (Dz. U. nr 55, poz. 250) oraz zarządzeniem Dyrektora Polskiego Centrum Badań i Certyfikacji z dnia 20 maja 1994 r. (M.P. 1994 r., Nr 39, poz. 335), zmienionym zarządzeniem z dnia 28 marca 1997 r. (M.P.

1994 r., Nr 22, poz. 216) w sprawie ustalenia wykazu wyrobów podlegających obowiązkowi zgłaszania do certyfikacji na

znak bezpieczeństwa, zapalniczki jednorazowe lub do wielokrotnego napełniania gazem płynnym podlegały obowiązkowi

certyfikacji, czyli uzyskania tzw. znaku „B”. IGNiG oświadczył [k. 943], że w „ramach nadzoru nad wydanym certyfikatem

nasze biuro [Biuro Certyfikacji Wyrobów] kontroluje właścicieli certyfikatów: producentów lub importerów zapalniczek

jednorazowych lub do wielokrotnego napełniania. W aktach sprawy znajdują się wykazy firm posiadających certyfikat na

zapalniczki jednorazowe lub do wielokrotnego napełniania gazem płynnym – wg stanu na dzień 14 października 1998 r.,

z którego wynika, że certyfikaty posiadało 14 importerów i 2 wskazanych producentów oraz wg stanu na lipiec 1999 r.,

wskazującego na 11 importerów i 1 producenta – spółkę, S.C. „B”, posiadającego certyfikat nr 22/98 [k.561] wydany przez

ww. instytut. Certyfikat ten uprawniał wnioskodawcę jako producenta do oznaczenia znakiem bezpieczeństwa zapalniczek

gazowych jednorazowych krzesiwowych z okresem ważności od 6 lutego 1998 r. do 5 lutego 2001 r. W tym zakresie zastrzeżenie odnoszące się do nieposiadania przez Wnioskodawcę certyfikatu jest bezpodstawne. W aktach sprawy znajduje

się również certyfikat „P” S.A. nr 59/96, aneks nr 154/97 z okresem ważności od dnia 1 maja 1996 r. do dnia 30 kwietnia

1999 r. [k. 28, 561-563, 774 1671, 1308-1309].

W zastrzeżeniach zarzucono, że okoliczność, iż S.C. ,,B” i „P” S.A. posiadały certyfikat uprawniający do oznaczania

(jako producenta) znakiem bezpieczeństwa zapalniczek nie oznacza, że faktycznie produkowały na rynek krajowy zapalniczki w badanym okresie. W ocenie Organu, istotnie sam fakt posiadania wyżej wskazanego certyfikatu nie świadczy

o faktycznej produkcji, lecz w tej konkretnej sprawie przyjęcie założenia, iż Wnioskodawca był producentem opiera się nie

tylko na fakcie posiadania odpowiedniego certyfikatu, lecz także na innych danych zawartych m.in. w oświadczeniach

Wnioskodawcy, rozliczeniach i fakturach, analizach i zestawieniach, pozyskanych w trakcie oględzin zakładów produkcyjnych, pośrednio wynikających z informacji z GUS, czy bazy „Kompass”. Spójność informacji zawartych w ww. źródłach,

nadaje im przymiot wiarygodności. Wobec sprzeczności twierdzeń Stron z przedstawionymi w sprawie dowodami zarzut

dotyczący nieprawidłowego ustalenia przez Organ przemysłu krajowego jest bezzasadny. Składający zastrzeżenia nie

przedłożyli przy tym do akt informacji lub dokumentów świadczących, że w skład przemysłu krajowego wchodzili inni

producenci krajowi.

W zakresie ustaleń odnoszących się do przemysłu krajowego w zastrzeżeniach zakwestionowano przywołanie bazy

„Kompass”. W skarżonym postanowieniu stwierdzono, że w toku dotychczas prowadzonego postępowania, Organ wystąpił

do Izby Przemysłowo-Handlowej w Toruniu, która stwierdziła, iż w bazie będącej w posiadaniu Izby tj. bazie danych firm

polskich „Kompass”, za rok 1999 występowało dwóch producentów zapalniczek jednorazowych, tj. S.C. „B” oraz „P” S.A.

[k. 1548]. Baza została uznana za reprezentatywną, ponieważ stanowiła oficjalne źródło danych dla Izby Przemysłowo-Handlowej w Toruniu. Mając na uwadze stanowisko NSA w wyroku z dnia 15 grudnia 2010 r. sygn. akt I GSK 288/09, że

z dokumentu pozyskanego z bazy ,,Kompass” za 1999 r. nie wynika, iż ww. podmioty „realizowały za wskazany okres

100% przemysłu krajowego, w rozumieniu art. 2 pkt 3 ustawy”, a ponadto Organ orzekający nie ustalił, czy baza ta ma

charakter urzędowy i czy jest kompletna, Organ pozyskał z bazy ,,Kompass” wyjaśnienia, że nie posiada ona charakteru

urzędowego, jednak zawiera informacje pozyskane ze źródeł ogólnodostępnych tworząc katalog 39 600 firm. Katalog ten

zawiera dane potwierdzające funkcjonowanie na rynku krajowym dwóch producentów, tj. S.C. „B” oraz „P” S.A., co zostało również wskazane przez ww. Izbę.

W odniesieniu do zarzutu Importera, że nadal Organ nie wyjaśnił, na czym polegała „weryfikacja” informacji z bazy

,,Kompass”, należy wskazać, że Organ dokonał analizy przedmiotowej bazy, występując w toku postępowania o wyjaśnienia do przedsiębiorców, których zakres działalności mógł wskazywać na związek z produkcją zapalniczek. Ustalenia Organu nie potwierdziły, by baza „Kompass” obejmowała innych producentów zapalniczek. Tym niemniej należy podkreślić, że

Minister Rozwoju we wstępnych ustaleniach w przedmiotowej sprawie, wypełniając zobowiązanie Sądu do dokonania ustaleń związanych z ww. Bazą uznał, że dokument ten nie posiada pełnej wiarygodności dowodowej i może stanowić jedynie

materiał o charakterze porównawczym [k. 2425].

Mając na uwadze wytyczne Sądu związane z potwierdzeniem ustaleń Organu danymi statystycznymi, Organ wystąpił

do Głównego Urzędu Statystycznego (dalej: GUS) o udostępnienie informacji dotyczących produkcji zapalniczek w latach

1998-1999 u poszczególnych producentów. Tym samym ustalił, że GUS odnotował produkcję „zapalniczek oraz zapalarek

do gazu łącznie z elektrycznymi” w wielkości 1 416 000 szt. w 1998 r. oraz 3 299 000 szt. w 1999 r. Urząd podkreślił, że nie

dysponuje statystykami dotyczącymi podmiotów produkujących zapalniczki jednorazowe na polskim rynku w latach 1998-1999,

a przedstawione wyliczenia odnoszą się zbiorczo do kategorii „zapalniczek oraz zapalarek do gazu łącznie z elektrycznymi”.

Jednocześnie, GUS odmówił przekazania informacji dotyczących wielkości produkcji poszczególnych przedsiębiorców,

z uwagi na obowiązek ochrony danych indywidualnych i osobowych nałożony ustawą z 29 czerwca 1995 r. o statystyce

publicznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 1068) [k. 1306-1307,1549, 2303, 2344].

Odnosząc się do zastrzeżenia „ignorowania sygnałów i dokumentów” świadczących o braku możliwości produkcyjnych

Wnioskodawcy, należy wskazać, że Organ odniósł się do dowodów, pochodzących z różnych źródeł, potwierdzających

posiadanie zdolności produkcyjnych przez Wnioskodawcę. Organ przeanalizował również zdolności produkcyjne przedsiębiorstw S.C. „B” oraz „P” S.A. [k.15, 186-203, 1291-1298, 1329-1335]. W tym celu Organ zweryfikował przedstawione

przez Wnioskodawcę rozliczenia i faktury na zakup materiałów do produkcji zapalniczek [k. 216-299], których poprawność

została potwierdzona w analizie księgowej [k. 1329-1335]. Ponadto, wzięto pod uwagę dostarczoną przez Wnioskodawcę

dokumentację techniczną dotyczącą zakładu wraz z opinią rzeczoznawców [k. 215-186]. Organ przeanalizował również

wyniki kontroli warunków technicznych zakładu Wnioskodawcy przeprowadzonej przez Inspekcję Handlową, która potwierdza zdolności produkcyjne przedsiębiorstwa [k. 1908-1920]. Wobec dowodów świadczących o istnieniu zdolności

produkcyjnych Wnioskodawcy Organ nie uznał zarzutów Importerów, że wskazana zdolność nie istniała. Nie potwierdza

powyższego przywołane przez Importera sprawozdanie z wyjazdu do Wąbrzeźna z dnia 23 stycznia 1998 r. Niezależnie od

daty sporządzenia tego sprawozdania oraz niekompletności danych wyjściowych (m.in. wykazu maszyn), zdolności produkcyjne S.C. „B” oszacowane w sprawozdaniu – „możliwości techniczne urządzeń pozwalają na wykonanie w ciągu 8 godzin 6-8 tys. wyrobów (…) stosunkowo małe możliwości techniczne urządzeń pozwalają wykonać około 150 tys. zapalniczek na m-c/1zmianę” – nie pozostają w sprzeczności m.in. z danymi przekazanymi przez Wnioskodawcę, czy ustaleniami

Organu, co do istnienia zdolności produkcyjnych w przedsiębiorstwie S.C. „B”.

W aktach sprawy brak informacji, w tym zarzutów importerów biorących udział w postępowaniu, wskazujących na

istnienie innych producentów zapalniczek objętych postępowaniem, wchodzących w skład przemysłu krajowego.

Na podstawie wskazanych wyżej ustaleń za przemysł krajowy zapalniczek uznane zostały spółki: S.C. „B” – Wnioskodawca postępowania oraz „P” S.A. – przedstawiciel produkcji krajowej wspierający wniosek, których łączna produkcja

krajowa zapalniczek wynosiła 100%.

3.2. Wielkość udziału producentów zapalniczek objętych postępowaniem w przemyśle krajowym.

W wiążącym w sprawie wyroku WSA z dnia 7 listopada 2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1754/08 Sąd podzielił pogląd Organu, że żaden z producentów krajowych towaru podobnego nie zgłosił sprzeciwu wobec wszczęcia postępowania, zatem

ustaleniu podlegał jedynie warunek z art. 20 ust. 3 ustawy z 1997 r. – co najmniej 25% produkcji towaru podobnego. Powyższe wiąże się z koniecznością ustalenia, czy produkcja S.C. „B” w chwili wszczęcia postępowania wynosiła nie mniej

niż 25% produkcji towaru podobnego.

Organ przyjął złożone w formie aktu notarialnego oświadczenie Wnioskodawcy, że reprezentuje co najmniej 50% produkcji krajowej oraz nie jest powiązany ani kontrolowany przez importerów lub eksporterów [k. 10-11]. W 1998 r. i 1999 r.

produkował odpowiednio 618 000 szt. i 2 937 450 szt. zapalniczek jednorazowych. Natomiast w okresie badanym

1 684 000 szt., w tym w marcu 1999 r. (miesiącu złożenia wniosku) 126 000 szt. [zestawienie nr 2 i 3, k. 2486-2489, 2490-2493].

Jednoznaczne poparcie dla Wnioskodawcy zostało wyrażone przez spółkę „P” S.A. w korespondencji z Organem [k. 15,

1396-1398, 1425-1426, 1800-1817]. „P” S.A. współpracowała w niniejszym postępowaniu oraz wsparła tezy wniosku

o wszczęcie postępowania dotyczące nieefektywności ceł antydumpingowych nałożonych decyzją z 26 października

1998 r., omijania cła poprzez deklarowanie tajwańskiego lub wietnamskiego pochodzenia zapalniczek, które w rzeczywistości pochodziły z ChRL oraz deklarowania zapalniczek jednorazowych jako zapalniczki do wielokrotnego napełniania

[k. 1396-1398].

Zgodnie z danymi przekazanymi przez „P” S.A., spółka wyprodukowała w latach 1998-1999 odpowiednio 600 000 szt.

i 200 000 szt. zapalniczek jednorazowych [zestawienie nr 2, k. 2486-2489], natomiast w okresie listopad 1998 r. – marzec

1999 r. 33 846 szt. [k. 15], przy czym w marcu 1999 r., tj. w miesiącu złożenia wniosku przez S.C. „B” 5 580 szt.

Wskazane dane o produkcji potwierdzają udział Wnioskodawcy w przemyśle krajowym w miesiącu złożenia wniosku

na 95,75%. W okresie badanym udział poszczególnych producentów w przemyśle krajowym wynosił odpowiednio w spółce S.C. „B” 96,43% i „P” S.A. 3,57% [zestawienie nr 1, k. 2483-2485].

Organ podjął działania, w celu weryfikacji wskazanych wyżej wielkości produkcji zapalniczek jednorazowych w skali

kraju, również w oparciu o dane statystyczne. Odnosząc się do zastrzeżenia, co do danych przedstawionych przez GUS należy zgodzić się z twierdzeniem Stron, że przedstawiają one całość produkcji bez podziału na poszczególnych producentów.

Z uwagi na okresowość i zakres przedmiotowy sporządzania danych przez GUS (w okresach rocznych) niemożliwe było

uzyskanie z tego źródła danych dotyczących produkcji całkowitej wyłącznie w zakresie produkcji zapalniczek, w tym

w okresie badanym listopad 1998 – marzec 1999 [k.1306-1307,1549].

Organ, dysponując dostępnymi danymi statystycznymi oraz wielkością produkcji firm S.C. „B” i ,,P” S.A. (zweryfikowaną na podstawie kontroli księgowości firm), mógł ustalić możliwy udział tych firm w produkcji krajowej. Istotnie również udział ten można było obliczyć wyłącznie w całym roku 1998 i 1999, gdyż takie były dane gromadzone przez GUS.

Wziąwszy pod uwagę fakt, że okres badany stanowi 5 miesięcy na przełomie lat 1998 i 1999, uznano, że skoro Wnioskodawca osiągnął odpowiedni udział w produkcji krajowej w całym roku 1998 i w całym roku 1999, należy przyjąć założenie,

że osiągnął go także w okresie badanym. Jest to założenie przyjęte na podstawie najbardziej dostępnych danych, gdyż oficjalne dane dotyczące całkowitej produkcji krajowej zapalniczek w okresie listopad 1998 – marzec 1999 nie są możliwe do

uzyskania, podobnie jak dane dotyczące całkowitej produkcji krajowej zapalniczek z dnia, w którym złożono wniosek

o wszczęcie postępowania. Organ uwzględnił ponadto okoliczność, że ww. dane statystyczne odnosiły się również do zapalarek do gazu, łącznie z elektrycznymi, ostatecznie uznając pozyskane z GUS dane statystyczne, jako dowód o charakterze

poglądowym.

Wobec odmowy przekazania informacji dotyczących produkcji poszczególnych przedsiębiorców przez GUS, Organ

podjął działania, w celu ustalenia wielkości produkcji zapalniczek jednorazowych w skali kraju. W celu weryfikacji wiarygodności ww. danych o produkcji, oszacowano wielkość produkcji w przemyśle krajowym zapalniczek, w tym wielkość

produkcji Wnioskodawcy na podstawie dostępnych dokumentów [zestawienie nr 1, k. 2483-2485, zestawienie nr 2, k. 24862489, zestawienie nr 3, k. 2490-2493]. Przeanalizowano, jako wyżej wskazano, dane przedstawione przez GUS, który prowadził zbiorczą klasyfikację dla kategorii „zapalniczek oraz zapalarek do gazu, łącznie z elektrycznymi” o symbolu SWW

0671-43 [k. 1306-1307,1549, 2303, 2344]. Zgodnie z ww. danymi o produkcji wyrobu o symbolu SWW 0671-43 za lata

1998-1999, w 1998 r. wyprodukowano 1 416 000 szt. natomiast w 1999 r. 3 299 000 szt. zapalniczek oraz zapalarek do gazu

łącznie z elektrycznymi. Mając na uwadze, że przemysł krajowy stanowił dwóch producentów, których łączna produkcja

w 1998 r. wynosiła 1 218 000 szt. natomiast w 1999 r. 3 137 450 szt., stanowiąc tym samym 100% przemysłu krajowego

Organ wskazuje, że ich udział w SWW 0671-43 wynosił odpowiednio w ww. latach 86,01% i 95,10%. Przy czym udział

Wnioskodawcy wynosił w 1998 r. 43,64%, natomiast w 1999 r. 89,04%. [zestawienie nr 2, k. 2486-2489]. Mając na uwadze

ww. udział Wnioskodawcy w produkcji wyrobu o symbolu SWW 0671-43 przy niewielkim (odpowiednio 13,99% i 4,90%)

udziale producentów zapalarek i zapalniczek nieobjętych postępowaniem, w ocenie Organu, uprawnione jest przyjęcie, że

powyższe zestawienie danych nie zaprzecza spełnieniu przez Wnioskodawcę przesłanki do wszczęcia postępowania

tj. co najmniej 25% produkcji towaru podobnego. W ocenie Organu, z uwagi na przedmiot postępowania, dopuszczalna jest

powyższa analiza porównawcza, mająca walor poglądowy.

Wobec zarzutów zgłaszanych przez importerów zapalniczek na polski rynek, że firma S.C. „B” jest formalnym producentem, markującym działania produkcyjne, który nie jest w stanie uruchomić produkcji w związku z czym, firma nie może

występować w roli Wnioskodawcy postępowania reprezentującego przemysł krajowy, Organ wobec braku danych statystycznych, przeanalizował również dane dotyczące wielkości produkcji zapalniczek przedstawione przez Wnioskodawcę

w toku postępowania z wniosku z dnia 4 sierpnia 2000 r. o wszczęcie postępowania przeglądowego dotyczącego ustanowienia ceł decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r., w związku z decyzją tego Organu z 17 sierpnia 2000 r.

Potwierdzają one dotychczasowe ustalenia Organu. Wiarygodność dokumentów złożonych przez S.C. „B” była przedmiotem oceny w postępowaniu prowadzonym z art. 272 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (Dz. U. z 1997 r. Nr 88,

poz. 553, z późn. zm.) przez Prokuraturę Rejonową w W., która umorzyła postępowanie w sprawie wyłudzenia poświadczenia nieprawdy na szkodę L.R. (sygn. akt Ds. 939/01) [k. 2425a -2425d]. Odnosząc się do zarzutu postawionego przez Stronę, iż nieporozumieniem jest twierdzenie Organu, iż wiarygodność dokumentów złożonych przez S.C. „B” była ,,usankcjonowana” faktem, iż dokumenty były przedmiotem analizy w postępowaniu prowadzonym przez Prokuraturę Rejonową

w W., należy stwierdzić, iż Organ uprawniony jest do dopuszczenia jako dowodu wszelkich informacji oraz dokumentów,

które mogą przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie są sprzeczne z prawem.

Organ nie podziela stanowiska zawartego w ww. zastrzeżeniach, że „nie można dla oceny możliwości produkcyjnych

wnioskodawcy przytaczać wyników wizyt kontrolnych u Wnioskodawcy, które miały miejsce 24 listopada 1999 r.”. Organ

w zakresie oceny legitymacji Wnioskodawcy do wszczęcia postępowania i ustaleń dotyczących przemysłu krajowego przeprowadził wizyty kontrolne w zakładach pracy S.C. „B” oraz „P” S.A. Oceniono zdolność produkcyjną, stan techniczny

maszyn, dokumentację techniczną oraz finansową. Celem wizyt była weryfikacja prawdziwości danych przedstawionych

przez przedstawicieli produkcji krajowej, przede wszystkim zawartych we wniosku o wszczęcie postępowania. W dniu 24

listopada 1999 r. podczas wizyty w zakładzie pracy Wnioskodawcy ustalono, że trzy pomieszczenia przystosowane są do

produkcji zapalniczek oraz wyposażone w maszyny związane z przedmiotową produkcją zapewniające funkcjonowanie

25 stanowisk pracy na jedną zmianę. Oszacowano również, że fabryka miała możliwości produkcyjne rzędu ok. 5 milionów szt. miesięcznie, ale z uwagi na utratę rynku produkowała ok. kilkunastu tysięcy szt. dziennie [k. 493]. Sprawozdanie

z ww. wizyty, w istocie nie zawiera uzasadnienia dla wskazanego oszacowania konkretnej wielkości zdolności produkcyjnych. Bezspornie jednak wskazuje na stan przedsiębiorstwa (stanowiska pracy, zamaszynowienie) potwierdzający wiarygodność informacji udzielonych przez Wnioskodawcę, w zakresie faktycznej produkcji i możliwości produkcyjnych.

W odniesieniu do wizyt kontrolnych urządzeń technologicznych „P” S.A. w dniu 15 maja 2002 r. oraz u Wnioskodawcy

w dniu 11 kwietnia 2002 r., w zastrzeżeniach wskazano, że strona powinna mieć prawo czynnego udziału w przeprowadzonych oględzinach. Ponadto podniesiono, że ww. sprawozdania nie zostały sporządzone w poprawnej formie protokołów,

stosownie do art. 67 § 2 pkt 3 k.p.a., są one subiektywnym przedstawieniem zaistniałej sytuacji przez pracownika i jako takie nie mają mocy dowodu w niniejszej sprawie.

Zapisana w art. 75 k.p.a. zasada otwartego katalogu środków dowodowych statuuje, iż organ może dopuścić jako dowód

wszystko, co nie jest sprzeczne z prawem, a co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. W szczególności dowodem

mogą być dokumenty, zeznania świadków, opinie biegłych oraz oględziny. Katalog ten nie jest katalogiem zamkniętym.

Zgodnie z treścią art. 72 § 1 k.p.a. czynności organu administracji publicznej, z których nie sporządza się protokołu, a które

mają znaczenie dla sprawy lub toku postępowania, utrwala się w aktach w formie adnotacji podpisanej przez pracownika,

który dokonał tych czynności. Zgodnie z art. 1 ust. 3 ustawy z 2001 r. w sprawach nieuregulowanych w ustawie do postępowania antydumpingowego stosowano odpowiednio przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego – do zmiany ww.

artykułu ustawy, z dniem 7 listopada 2002 r., i wprowadzenia regulacji, że „do postępowania antydumpingowego, z wyjątkiem postępowania dotyczącego złożenia i zwrotu zabezpieczenia oraz zwrotu cła antydumpingowego, nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego”. Jednocześnie zgodnie z art. 30 ust. 1 cyt. ustawy Minister właściwy do

spraw gospodarki, w celu weryfikacji informacji i materiałów przedłożonych przez strony, może przeprowadzić niezbędną

kontrolę w ich siedzibie lub miejscu prowadzenia działalności.

Mając powyższe na uwadze Organ uznał, że dołączone do akt sprawy dokumenty z wizyt w przedsiębiorstwie ,,P” S.A.

w dniu 15 maja 2002 r. oraz u Wnioskodawcy w dniu 11 kwietnia 2002 r. potwierdzają dokonanie przez pracownika czynności kontrolnej utrwalonej w materiale dowodowym, w formie innej niż protokół, o czym wyraźnie świadczy treść dokumentu. Należy podkreślić, że ustawa z 2001 r. odsyła w art. 1 ust. 2 do stosowania środków antydumpingowych z zachowaniem wymogów określonych w Porozumieniu Światowej Organizacji Handlu w sprawie stosowania artykułu VI Układu

ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu 1994. Zgodnie z art. 6 pkt 7 tego Porozumienia władze muszą zapewnić jedynie

„możliwość spotkania się wszystkich bezpośrednio zainteresowanych stron ze stronami mającymi odmienne interesy dla

przedstawienia przeciwstawnych poglądów i kontrargumentów. Zapewnienie takich możliwości musi uwzględnić potrzebę

zachowania poufnego charakteru informacji. Konfrontacja stron, czy czynny udział w postępowaniu, nie może być rozumiane jako dopuszczenie przeciwstawnych stron do tajemnic przedsiębiorstwa. Udział Importerów w wizytach u producentów,

w trakcie których dokonywano nie tylko oględzin zakładów, ale również analizowano dokumentację producentów, stanowiłoby, w ocenie Organu, uzasadnione zagrożenie ujawnienia informacji o charakterze poufnym konkurencyjnym przedsiębiorcom. Minister Rozwoju i Finansów uznaje zatem ww. zarzut za nieuzasadniony. Nieuprawnione jest również zastrzeżenie, co do „subiektywizmu” pracowników dokonujących kontroli.

Wyniki przeprowadzonych kontroli w przedsiębiorstwie ,,P” S.A. w dniu 15 maja 2002 r. oraz u Wnioskodawcy w dniu

11 kwietnia 2002 r. potwierdziły, w ocenie Organu, prawdziwość danych o produkcji przekazanych wcześniej przez Wnioskodawcę. W ramach czynności dokonano w szczególności przeglądu procesu technologicznego produkcji zapalniczek,

z uwzględnieniem stanu zamaszynowienia, analizy finansowej z rachunku wyników, bilansów, oceny w zakresie trwałości

struktury finansowej, rentowności, wskaźników płynności, również za okres 1998-1999. Czynności podjęte przez Organ

w trakcie pobytu w zakładach produkcyjnych oraz przeglądania dokumentacji potwierdziły fakt produkcji zapalniczek gazowych objętych postępowaniem oraz istnienie możliwości produkcyjnych producentów krajowych [k. 493, 1291-1298,

1329-1335]. W sprawozdaniu z dnia 22 maja 2002 r. z przeprowadzonych w dniu 15 maja 2002 r. oględzin urządzeń technologicznych firmy ,,P” S.A. wskazano w szczególności, że „od 1995 r. firma ,,P” wytwarza wszystkie 7 typowielkości

zapalniczek we własnym zakładzie”, w tym zapalniczki jednorazowego użytku typ 220 (długa), typ 221 (krótka), (do fajki)

typ 315. Określono miesięczną najwyższą wydajność maszyn, przy pracy dwuzmianowej, a także wskazano, że najmniejszą

wydajność posiada urządzenie do nastawiania płomienia – 598 tys. szt. miesięcznie przy pracy dwuzmianowej. W sprawozdaniu z oględzin urządzeń technologicznych w firmie S.C. „B” dokonanych w dniu 11 kwietnia 2002 r. po analizie operacji

montażowych zapalniczki typu Z-01 i założeniach schematu technologicznego produkcji zapalniczek jednorazowych,

stwierdzono, iż „z rozmów na temat wydajności pracy na poszczególnych stanowiskach montażowych będących w ruchu

w dniu wizytacji wynika, że firma montuje miesięcznie od 120 do 200 tys. sztuk zapalniczek jednorazowych bez oznakowania (…) według zapewnień firmy S.C. „B” wykonane formy, narzędzia i wykrojniki były przewidywane do produkcji co

najmniej 2 500 000 sztuk miesięcznie. W praktyce wielkość taką osiągano sporadycznie z uwagi na brak możliwości zbytu

wyrobów gotowych”.

Organ odnosząc się do zarzutu rzekomo zawyżonej wyceny urządzeń automatycznych znajdujących się w zakładzie

Wnioskodawcy zauważa, że szczegółowa wycena wartości sprzętu nie ma wpływu na prawdziwość innych ustaleń dokonanych w toku postępowania, ma jedynie znaczenie szacunkowe. Dla postępowania relewantne jest, iż zostało stwierdzone

istnienie możliwości produkcyjnych urządzeń Wnioskodawcy, które ustalili m. in. rzeczoznawcy [k. 186-215]. Przeanalizowano również wyniki kontroli warunków technicznych zakładu Wnioskodawcy przeprowadzonej przez Inspekcję Handlową, która potwierdza zdolności produkcyjne przedsiębiorstwa [k. 1908-1920]. Powyższe potwierdza, że Wnioskodawca

posiadał zdolności produkcyjne i reprezentował powyżej 25% produkcji plastikowych zapalniczek jednorazowych kieszonkowych gazowych w przemyśle krajowym, a tym samym dysponował legitymacją czynną do wszczęcia niniejszego postępowania.

W odniesieniu do zarzutu, że ,,P” S.A. produkował zapalniczki „z innego segmentu” oraz wycofał się z postępowania

antydumpingowego, z uwagi na zerwanie umowy z firmą „R” należy podkreślić, że „P” S.A. wsparła tezy wniosku o wszczęcie postępowania dotyczące nieefektywności ceł antydumpingowych nałożonych decyzją z 26 października 1998 r., omijania cła poprzez deklarowanie tajwańskiego lub wietnamskiego pochodzenia zapalniczek, które w rzeczywistości pochodziły

z ChRL oraz deklarowania zapalniczek jednorazowych jako zapalniczki do wielokrotnego napełniania [k. 1396-1398]. Jednocześnie, jak wyżej wskazano, „P” S.A. współpracowała w postępowaniu udzielając niezbędnych wyjaśnień, w zakresie

produkcji zapalniczek objętych postępowaniem, uczestnicząc w spotkaniach organizowanych, w celu zapewnienia stronom

możliwości wyrażenia opinii oraz udostępniając swój zakład produkcyjny wraz z dokumentacją do celu przeprowadzenia

dowodu z oględzin [k. 1329-1335]. Jednoznaczne stanowisko w zakresie poparcia ww. wniosku „P” S.A. zajął również

w trakcie spotkania wyjaśniającego, w związku z postanowieniem MGPiPS z dnia 8 kwietnia 2003 r., które odbyło się w dniu

24 czerwca 2003 r. [k. 1800-1817]. Niekwestionowany jest ponadto fakt, że poza zapalniczkami objętymi postępowaniem

– w zakresie wykazywanego poziomu produkcji, ,,P” S.A. produkowała również innego rodzaju zapalniczki.

W odniesieniu do zarzutu braku weryfikacji danych, Organ wskazuje, że w procesie ustalania stanu faktycznego oparł

się również na zestawieniach i notatkach własnych, Minister Rozwoju i Finansów podkreśla, że przy dokonywaniu ostatecznych ustaleń kierował się zasadą prawdy obiektywnej, która polega na tym, że Organ podejmuje wszelkie kroki niezbędne

do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Nie jest, więc w ramach zasady swobodnej oceny dowodów, związany wnioskami stron i samodzielnie dąży do ustalenia prawdy obiektywnej.

Ponadto w wyroku z dnia 25 lutego 2002 r. sygn. akt V SA 993/01 NSA wskazał, że „w postępowaniu administracyjnym o mniejszym zakresie i złożoności, niż postępowanie gospodarcze antydumpingowe, organ administracji w samej treści decyzji (uzasadnienie) omawia sposób prowadzenia postępowania dowodowego, przeprowadza analizę dowodów i ich

ocenę, przedstawia własny sposób rozumowania. Tego wszystkiego nie można zrobić w decyzji publikowanej w dzienniku

promulgacyjnym, adresowanej do wielu uczestników postępowania. Dlatego organ administracji powinien w aktach administracyjnych zamieścić stosowne własne analizy i oceny nie ograniczając się do przytoczenia dokumentów in crudo, które

mu służyły za podstawę wnioskowania, ponieważ w ten sposób przy szczupłych rozmiarach uzasadnienia decyzji, złożoności i wielowątkowości oraz wielopodmiotowości prowadzonego postępowania nie podobna skontrolować samego sposobu

rozumowania organu administracji prowadzących do ostatecznych wniosków”.

Biorąc pod uwagę przytoczone powyżej okoliczności zarzut błędnego ustalenia wielkości udziału producentów zapalniczek objętych postępowaniem w przemyśle krajowym jest, w ocenie Organu, bezzasadny.

3.3. Prowadzenie przez Wnioskodawcę działalności montażowej zapalniczek z części chińskiego pochodzenia.

Organ zweryfikował podnoszone przez Importerów zarzuty dotyczące wykonywania przez Wnioskodawcę działalności

montażowej części zapalniczek importowanych z ChRL. Związany jest ponadto w tym zakresie oceną zawartą w ww. wyroku z dnia 7 listopada 2008 r., iż „zdaniem sądu postępowanie nie może zostać wszczęte na wniosek tego, czyja działalność

po przeprowadzonym postępowaniu antydumpingowym w konsekwencji mogłaby zostać uznana za mającą na celu obejście

ustanowionych ceł antydumpingowych. Tak więc producent, o którym mowa w art. 20 ust. 2 i 3 nie może jednocześnie

prowadzić działalności montażowej, wyczerpującej przesłanki z art. 46 ust. 2 ustawy”.

Zgodnie z treścią art. 46 ust. 2 ustawy z 1997 r., działalność montażową prowadzoną w Polsce lub w kraju trzecim uznano za mającą na celu obejście ustanowionych ceł antydumpingowych w wypadku, gdy

a)

rozpoczęła albo zwiększyła się ona po lub bezpośrednio przed wszczęciem postępowania antydumpingowego, a części

używane do montażu są przywożone z kraju, z którego przywożone towary są objęte cłami antydumpingowymi,

b)

wartość części używanych do montażu, pochodzących z kraju, o którym mowa w pkt 1, stanowi nie mniej niż 60%

łącznej wartości części zmontowanego towaru, przy czym w żadnym wypadku za obchodzenie ceł antydumpingowych nie zostanie uznana sytuacja, w której wartość dodana do przywiezionych części w trakcie montażu lub wykończenia przekracza 25% kosztów produkcji,

c)

skutki cła antydumpingowego są osłabione i nie eliminują szkody dla przemysłu krajowego w aspekcie cen albo ilości

zmontowanych towarów podobnych oraz istnieją dowody na istnienie dumpingu w stosunku do wartości normalnej

uprzednio ustalonej dla tego towaru.

Przesłanki wymienione w art. 46 ust. 2 ustawy z 1997 r., następnie zawarte w art. 58 ust. 2 ustawy z 2001 r., muszą być

spełnione kumulatywnie, aby uznać działalność montażową za mającą na celu obejście ceł antydumpingowych. Taką interpretację potwierdza również treść art. 13(2) rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie

ochrony przed importem po cenach dumpingowych z krajów niebędących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dziennik

Urzędowy (WE) NR L 56/1 z dnia 6 marca 1996 r.)

Zgodnie z treścią art. 46 ust. 2 pkt 1 ustawy z 1997 r. działalność montażowa wnioskodawcy może być uznana za obejście cła ustanowionego decyzją z 26 października 1998 r., jeśli rozpoczęła albo zwiększyła się po lub bezpośrednio przed

wszczęciem postępowania antydumpingowego, a części używane do montażu są przywożone z kraju, z którego przywożone

towary są objęte cłami antydumpingowymi.

Zaczerpnięty z art. 13(2) rozporządzenia Rady (WE) nr 384/96 zwrot „po lub bezpośrednio przed” oznacza, że objęta

tym przepisem działalność montażowa została podjęta z intencją obejścia ceł antydumpingowych [per an. rozporządzenie

Rady (WE) nr 388/2008 z dnia 29 kwietnia 2008 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe, nałożone rozporządzeniem (WE) nr 1472/2006 na przywóz niektórych rodzajów obuwia ze skórzanymi cholewkami pochodzącego z Chińskiej

Republiki Ludowej na przywóz tego samego produktu wysyłanego ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau,

zgłoszonego lub niezgłoszonego jako pochodzący ze Specjalnego Regionu Administracyjnego Makau, Dz.U. 2008 L 117,

str. 1-10, par 31; rozporządzenie Rady (WE) nr 71/97 z dnia 10 stycznia 1997 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (EWG) nr 2474/93 na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, na przywóz

niektórych części rowerowych z Chińskiej Republiki Ludowej i poborze rozszerzonego cła w przypadku takiego przywozu

zarejestrowanego na mocy rozporządzenia (WE) nr 703/96, Dz. U. 1997 L 16, 18.1.1997, str. 55-63, par. 13].

W toku prowadzonego postępowania Wnioskodawca poinformował Organ, że zajmował się montażem zapalniczek

z wykorzystaniem części chińskich przed wszczęciem postępowania antydumpingowego na zapalniczki pochodzące

z ChRL. Wnioskodawca oświadczył, że importował części do montażu zapalniczek z ChRL w początkowej fazie uruchomienia produkcji w swoim zakładzie. Celem tego importu miało być przetestowanie nowo zakupionych maszyn do montażu

zapalniczek. Tym samym, zgodnie z twierdzeniami Wnioskodawcy, import części pochodzących z ChRL oraz działalność

montażowa nie były przez niego prowadzone „po lub bezpośrednio przed” wszczęciem postępowania antydumpingowego

na zapalniczki pochodzące z ChRL, a tym samym nie miały na celu obchodzenia cła nałożonego decyzją z 26 października

1998 r. [k. 2360].

Wnioskodawca wskazał, że wykorzystuje w produkcji części do zapalniczek pochodzące z importu, jednakże nie prowadzi działalności montażowej, z uwagi na znaczną wartość części krajowych i wartość dodaną do przywiezionych części

w trakcie montażu lub wykończenia przekraczającą 25% kosztów produkcji.

Organ ustalił, że Wnioskodawca zajmował się produkcją zapalniczek z wykorzystaniem części kupowanych w kraju oraz

importowanych. Części kompletów zapalniczek, tj. nasadka i zespół korka, importowała z ChRL spółka ,,F” Sp. z o.o. z P.,

która następnie dostarczała je Wnioskodawcy [k. 216-244, 1294].

Organ przeanalizował, czy montaż zapalniczek prowadzony przez Wnioskodawcę stanowi działalność, mającą na celu

obejście ceł antydumpingowych nałożonych na zapalniczki pochodzące z ChRL, w rozumieniu art. 46 ustawy z 1997 r., co

wykluczałoby możliwość wszczęcia postępowania przez Wnioskodawcę.

Dla wyliczenia powyższych wartości, Organ przeanalizował dane zawarte w przedstawionych przez Wnioskodawcę

rozliczeniach [k.1244a-t], fakturach na zakup części krajowych [k. 245-297] oraz fakturach i dokumentach SAD na zakup

części importowanych [k. 216-244].

W celu obliczenia stosunku wartości importowanych przez Wnioskodawcę części z ChRL do łącznej wartości części

wykorzystanych do produkcji zapalniczek, Organ ustalił odrębnie wartość celną części importowanych oraz wartość części

kupowanych od producentów krajowych. Następnie, Organ wyliczył łączną wartość części wykorzystywanych do produkcji

zapalniczek w badanym okresie. Ostatecznie, ustalono stosunek wartości części zagranicznych do łącznej wartości części

wykorzystywanych do produkcji zapalniczek w zakładzie Wnioskodawcy.

Poprawność powyższych rozliczeń oraz faktur dotyczących kosztów produkcji, zakupu części do montażu, wartości

dodanej została zweryfikowana oraz potwierdzona przez Głównego Księgowego Departamentu Instrumentów Polityki Gospodarczej Ministerstwa Gospodarki [k. 1361-1367]. Tym samym, Organ dokonując własnych wyliczeń w zakresie przyjętego w postępowaniu okresu badanego wykorzystywał dane zawarte w zweryfikowanych dokumentach.

Mając na uwadze ustalenie relacji pomiędzy wartością części do produkcji zapalniczek sprowadzonych przez Wnioskodawcę z ChRL, a wartością części krajowych w okresie badanym, wzięto pod uwagę dokumenty SAD oraz faktury za okres

od listopada 1998 r. do marca 1999 r.

Wartość części kompletów sprowadzanych z ChRL wykorzystanych przez Wnioskodawcę w produkcji zapalniczek

w badanym okresie, wynosiła 198 649,55 zł.

Dla ustalenia wartości części krajowych wykorzystywanych przez Wnioskodawcę, Organ przeanalizował poniesione

przez Wnioskodawcę koszty zakupu: gazu do wypełniania zapalniczek, tworzywa SAN (tyril), barwników oraz zbiorników,

wykorzystywanych do produkcji zbiorniczków zapalniczek. W sumie w badanym okresie, od listopada 1998 r. do marca

1999 r., wartość części krajowych wykorzystanych przez Wnioskodawcę do produkcji zapalniczek wyniosła 128 134,44 zł.

Sumując wartość części importowanych oraz części krajowych, Organ ustalił łączną wartość części wykorzystanych

przez Wnioskodawcę do produkcji zapalniczek w badanym okresie na 326 783,99 zł (198 649,55 zł + 128 134,44 zł).

W konsekwencji udział części sprowadzanych z ChRL stanowił 60,78% łącznej wartości części wykorzystywanych do

produkcji zapalniczki w okresie badanym [zestawienie nr 4, k. 2494-2496].

Dla określenia spełnienia przesłanki z art. 46 ust. 1 pkt 2 ustawy z 1997 r. niezbędne jest ustalenie w zakresie relacji

pomiędzy wartością dodaną do przywiezionych części w trakcie montażu lub wykończenia a wielkością kosztów produkcji.

Organ obliczając wartość dodaną uwzględnił udział procentowy wartości części importowanych z ChRL w wartości ogólnej

produkcji w badanym okresie. Przy ustaleniu, że wartość produkcji w badanym okresie wynosiła 435 280,00 zł, a jak wyżej

wskazano wartość części sprowadzonych z ChRL wynosiła 198 649,55 zł, stwierdzono, że obliczany procentowy udział

wynosił 45,63%. Po odjęciu z wartości ogólnej produkcji ww. procentowego udziału wartości części pochodzących z ChRL

w wartości produkcji wnioskodawcy w badanym okresie wartość dodana kształtuje się na poziomie 54,37% [zestawienie

nr 5, k. 2497-2498].

Na podstawie akt postępowania Organ stwierdza, że Wnioskodawca nie rozpoczął i nie zwiększył działalności montażowej, którą można zdefiniować, poprzez przesłanki określone w art. 46 ust. 2 pkt 2 ustawy z 1997 r. Obliczona wartość

dodana w znacznym stopniu przekraczała 25% kosztów produkcji.

Organ dla ustalenia stanu faktycznego dokonał nowych wyliczeń oraz opracował w sposób przejrzysty, spójny i zobiektywizowany zestawienia, w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy, przedstawiając szczegółowo tok rozumowania,

z uwzględnieniem dokonanej wykładni prawa. Tym samym Organ uznał, iż zastrzeżenia dotyczące ustaleń w zakresie nieprowadzenia przez Wnioskodawcę działalności montażowej, w rozumieniu ww. ustawy, w tym „nieposiadania” przez pracowników ministerstwa „niezbędnej niezależności” w dokonywaniu ustaleń są bezzasadne. W odniesieniu do zastrzeżeń

związanych z działalnością montażową Wnioskodawcy, Minister Rozwoju i Finansów podtrzymuje również stanowisko

zawarte we wstępnych ustaleniach, co do braku podstaw do uwzględniania w dokonywanych ustaleniach podnoszonego

przez Importerów faktu importu przez S.C. „B” z ChRL w 1996 r. 830.000 szt. jednorazowych, kieszonkowych zapalniczek

w częściach – przed okresem badanym.

Ostatecznie, Organ podkreśla, że art. 46 ust. 2 pkt 3 ustawy z 1997 r. uznaje działalność montażową za mającą na celu

obejście ustanowionych ceł antydumpingowych w wypadku, gdy skutki cła antydumpingowego są osłabione i nie eliminują

szkody dla przemysłu krajowego w aspekcie cen albo ilości zmontowanych towarów podobnych oraz istnieją dowody na

istnienie dumpingu w stosunku do wartości normalnej uprzednio ustalonej dla tego towaru.

W prowadzonym postępowaniu stwierdzono, że Wnioskodawca importował części do montażu zapalniczek z ChRL,

jednakże przy ustaleniu, że wartość dodana do przywiezionych części w trakcie montażu lub wykończenia przekracza 25%

kosztów produkcji [zestawienie nr 5, k. 2497-2498]. Zgodnie z twierdzeniami Wnioskodawcy, sprowadzanie kompletów

części do montażu zapalniczek z ChRL, miało na celu zabezpieczenie własnej produkcji w celu utrzymania zdobytego

wcześniej rynku zbytu. Import części miał umożliwić konkurowanie z tanimi zapalniczkami sprowadzanymi z Azji. Korzyści płynące ze sprowadzania części do montażu zapalniczek z ChRL nie wyeliminowały jednakże ponoszonej przez Wnioskodawcę straty wynikającej z importu na polski rynek zapalniczek po cenach dumpingowych.

Mając powyższe na uwadze Organ stwierdził, że działalność Wnioskodawcy polegająca na imporcie części zapalniczek

z ChRL nie wpływała na osłabienie skutków cła antydumpingowego nałożonego na zapalniczki pochodzące z ChRL.

Podobnie w praktyce Komisji Europejskiej, import części sprzedawanych produktów nie wyklucza przedsiębiorcy

z grona krajowych producentów, jeśli jest uzasadniony względami ekonomicznymi i ma charakter defensywny. W postępowaniu dotyczącym desek do prasowania z ChRL i Ukrainy, jeden z producentów unijnych importował produkt objęty postępowaniem z ChRL. Komisja uznała, że była to reakcja na napływ tanich dumpingowych desek do prasowanie z ChRL,

która nie wykluczyła producenta z definicji przemysłu unijnego [rozporządzenie Komisji (WE) nr 1620/2006 z dnia 30

października 2006 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz desek do prasowania pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej i Ukrainy, Dz.U. 2006 L 300, str. 13-42, par. 75]. Ponadto, w kolejnych sprawach Komisja zaakceptowała import części sprzedawanych przez producentów europejskich produktów jako działanie ochronne pozwalające

konkurować z napływem tanich dumpingowanych towarów z zagranicy. Tym samym, w sprawie pędzli do farb z ChRL,

Komisja uznała, że przedsiębiorca importujący część swoich produktów dokonywał tych czynności w ramach obrony przed

nieuczciwą konkurencją praktykowaną przez producentów zagranicznych. Postępowanie antydumpingowe wykazało, że

praktyka stosowana przez producenta unijnego nie stanowiła nadużycia, a jedynie pozwalała zapewnić sprzedaż własnych

produktów [rozporządzenie Rady (EWG) nr 725/89 z dnia 20 marca 1989 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na

przywóz pędzli do farb olejnych, klejowych, lakierów i podobnych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej oraz ostatecznie pobierające tymczasowe cło antydumpingowe na taki przywóz, Dz.U. 1989 L 79, str. 24-29, par. 30]. W sprawie

albumów fotograficznych z Korei i Hongkongu oraz szczotek do włosów z m.in. ChRL, Komisja przyznała, że przedsiębiorcy europejscy importowali część sprzedawanych przez siebie produktów, w celu ochrony przed napływem produktów

oferowanych przez importerów po cenach dumpingowych. Tym samym producenci europejscy starali się zminimalizować

straty finansowe i utrzymać swój udział w rynku [90/241/EEC: decyzja Komisji z dnia 22 maja 1990 r. zatwierdzająca zobowiązanie złożone w związku z postępowaniem antydumpingowym w odniesieniu do przywozu albumów fotograficznych

pochodzących z Korei Południowej i Hongkongu, oraz kończące dochodzenie, Dz.U. 1990 L 138 str. 48, par. 17; rozporzą-

dzenie Komisji (WE) nr 967/2000 z dnia 8 maja 2000 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz szczotek

do włosów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej, Republiki Korei, Tajwanu i Tajlandii oraz kończące postępowanie dotyczące przywozu szczotek do włosów pochodzących z Hongkongu; Dz.U. 2000 L 111, str. 4-18, par. 58]. Podobnie,

w sprawach dotyczących aluminiowych kondensatorów elektrolitycznych z Japonii oraz stalowych lin i kabli m.in. z ChRL,

Komisja uznała za przedstawicieli produkcji unijnej, producentów importujących część sprzedawanych towarów, przyjmując, że uzyskane korzyści nie wynagrodziły im strat spowodowanych napływem tanich dumpingowanych produktów [rozporządzenie Rady (EWG) nr 3482/92 z dnia 30 listopada 1992 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz

niektórych dużych aluminiowych kondensatorów elektrolitycznych pochodzących z Japonii i ostatecznego pobrania tymczasowego cła antydumpingowego, Dz.U. 1992, L. 353, str 1-6, par. 9; rozporządzenie Komisji (WE) nr 362/1999 z dnia

18 lutego 1999 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz stalowych lin i kabli z Chińskiej Republiki

Ludowej, Indii, Meksyku, Republiki Południowej Afryki i Ukrainy i akceptujące zobowiązania złożone przez niektórych

eksporterów z Węgier i Polski, Dz.U. 1999, L 45, str. 8-25, par. 34].

Wobec powyższych rozważań, Organ uznał, zgodnie z praktyką międzynarodową w zakresie postępowań antydumpingowych, że działalność Wnioskodawcy polegająca na imporcie części zapalniczek z ChRL w ww. zakresie była uzasadniona ze względów ekonomicznych. Tym samym nie miała na celu osłabiania skutków ceł antydumpingowych nałożonych

decyzją z dnia 26 października 1998 r. Ponadto, przekraczająca 25% kosztów produkcji ww. wartość dodana uzyskiwana

w zakładzie Wnioskodawcy, nie pozwala uznać tej działalności za mającą na celu obchodzenie cła antydumpingowego.

Organ uznał zatem, że działalność Wnioskodawcy nie wypełniała przesłanek art. 46 ust. 2 ustawy z 1997 r.

Strona zarzuca, że Wnioskodawca był powiązany z eksporterami zapalniczek z kraju, z którego import uznano za realizowany po cenach dumpingowych. Jednakże należy wskazać, iż przywołany przez Stronę import z dnia 22 stycznia

1996 r. z ChRL zapalniczek kieszonkowych jednorazowych w częściach został uzasadniony przez Wnioskodawcę. Należy

wskazać, że Wnioskodawca poinformował Organ, że zajmował się montażem zapalniczek z wykorzystaniem części chińskich przed wszczęciem postępowania antydumpingowego na zapalniczki pochodzące z ChRL. Jak wyżej wskazano,

oświadczył, że importował części do montażu zapalniczek z ChRL w początkowej fazie uruchomienia produkcji w swoim

zakładzie. Celem tego importu miało być przetestowanie nowo zakupionych maszyn do montażu zapalniczek. Tym samym, zgodnie z twierdzeniami Wnioskodawcy, import części pochodzących z ChRL oraz działalność montażowa nie były

przez niego prowadzone „po lub bezpośrednio przed” wszczęciem postępowania antydumpingowego na zapalniczki pochodzące z ChRL, a tym samym nie miały na celu obchodzenia cła nałożonego decyzją z dnia 26 października 1998 r.

Wnioskodawca wskazał, że wykorzystuje w produkcji części do zapalniczek pochodzące z importu, jednakże nie prowadzi

działalności montażowej, z uwagi na znaczną wartość części krajowych i kosztów produkcji. Ponadto wyjaśnił, iż wartość

dodana do części pochodzących z zagranicy była u niego zawsze wyższa, niż ta określona w ustawie. Organ ostatecznie

ustalił, że Wnioskodawca zajmował się produkcją zapalniczek z wykorzystaniem części kupowanych w kraju oraz importowanych.

Dodatkowo należy wskazać, iż zgodnie z treścią art. 2 pkt. 4 i 5 ustawy z 1997 r. pod pojęciem producentów powiązanych rozumie się producentów powiązanych z zagranicznymi eksporterami lub krajowymi importerami w jakikolwiek z następujących sposobów: jeden z nich bezpośrednio lub pośrednio kontroluje drugiego, obaj są bezpośrednio lub pośrednio

kontrolowani przez osobę trzecią, obaj bezpośrednio lub pośrednio kontrolują osobę trzecią, pod warunkiem, że istnieją

przypuszczenia, że na skutek powiązań dany producent postępuje odmiennie od producentów niemających powiązań. Z kolei jako osobę kontrolującą drugą osobę rozumie się osobę, która prawnie lub faktycznie władna jest kierować postępowaniem drugiej osoby. W świetle przytoczonej definicji Wnioskodawca nie był powiązany z zagranicznymi eksporterami lub

krajowymi importerami.

W konsekwencji, w odniesieniu do legitymacji czynnej Wnioskodawcy, Organ ustalił, że w skład przemysłu krajowego

wchodzą dwa podmioty posiadające zdolności produkcyjne. Wniosek o wszczęcie postępowania złożony przez przedsiębiorstwo S.C. „B” był jednoznacznie poparty przez „P” S.A. Ponadto, Wnioskodawca samodzielnie reprezentował 25%

produkcji krajowej, co w świetle art. 20 ustawy z 1997 r. uprawniało go do złożenia wniosku o wszczęcie postępowania.

IV. Okres badany.

Okresem badanym na potrzeby niniejszego postępowania jest okres od dnia 1 listopada 1998 r. do dnia 31 marca 1999 r.

Okres powyższy przyjęto z uwagi na fakt, iż w dniu 5 listopada 1998 r. weszły w życie cła antydumpingowe w odniesieniu do zapalniczek jednorazowych pochodzących z ChRL, których obejście jest przedmiotem niniejszego postępowania, natomiast w dniu 26 marca 1999 r. został złożony wniosek o wszczęcie niniejszego postępowania. Pełne okresy miesięczne zostały przyjęte, w celu umożliwienia weryfikacji danych zawartych w dokumentach, sporządzanych w ujęciu

miesięcznym.

V. Określenie towarów objętych postępowaniem antydumpingowym w sprawie obejścia ustanowionego cła

antydumpingowego.

Minister Rozwoju i Finansów w ramach ostatecznych ustaleń faktycznych i prawnych istotnych dla prowadzonego postępowania określa, że towarami objętymi postępowaniem antydumpingowym są

1.

plastikowe zapalniczki kieszonkowe gazowe jednorazowe, oznaczone w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej

Handlu Zagranicznego kodem PCN ex 9613 10 00 0, przewożone na polski obszar celny z kraju eksportu: Wietnam oraz

2.

plastikowe zapalniczki kieszonkowe gazowe jednorazowe z zaworkiem deklarowane jako do wielokrotnego napełniania,

które są oznaczone w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN ex 9613 20 90 0,

przywożone na polski obszar celny z następującego kraju eksportu: Wietnam.

VI. Wykaz ustalonych eksporterów oraz producentów towarów objętych postępowaniem.

W toku postępowania ustalono następujących producentów i eksporterów towaru podobnego

P. E. Ltd., Hongkong (eksporter),

S. L. L., Guandong, ChRL (producent),

G. l. I. Ltd., Hongkong (eksporter),

H. D. C. Co., ChRL (eksporter),

T. E., Hongkong (eksporter),

T. Ltd., ChRL (eksporter),

W. I. E., ChRL (eksporter),

W. I. Ltd., Tsuen Wan, Hongkong (eksporter),

C. A. (Holdings) Corp. Beijing, ChRL (eksporter),

P. B. P. P. Co. Ltd., Dong Ching, ChRL (eksporter),

T. C. D. Ltd., Kwung Tong, ChRL (eksporter),

T. F.E. Ltd., Tsuen Wan, Hongkong (eksporter),

X. L. M. Co. Ltd., ChRL (eksporter),

F. W. L. .M. Ltd., Nanhai city, ChRL (eksporter),

C. N. A. I. I. E. Corp., Beijing, ChRL (eksporter),

T. P. Co. Ltd., Wietnam (eksporter),

B. Co. Ltd. Wietnam (eksporter).

VII. Ostateczne ustalenia faktyczne dotyczące obejścia ustanowionych ceł antydumpingowych.

Zgodnie z art. 64 ust. 1 ustawy z 2001 r. obejście ustanowionych ceł antydumpingowych oznacza zmianę struktury

przywozu niemającą uzasadnionych podstaw ekonomicznych, w celu uniknięcia następstw ceł antydumpingowych, w wyniku której nastąpiło

–

osłabienie skutków nałożonego cła antydumpingowego, polegające na obniżeniu cen towarów krajowych,

–

rekompensowanie w jakikolwiek sposób przez zagranicznego eksportera nałożonych ceł.

Przedmiotem badania w toku niniejszego postępowania jest obejście ceł antydumpingowych ustanowionych wobec plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych pochodzących z ChRL przez zmianę struktury geograficznej przywozu, tj. przywóz zapalniczek jednorazowych pochodzących z ChRL deklarowanych jako pochodzących

z Wietnamu, a ponadto poprzez deklarowanie zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych w obudowie plastikowej z zaworkiem z ChRL, jako pochodzących z Wietnamu zapalniczek wielokrotnego napełniania, oznaczonych kodem

PCN 9613 20 90 0, w przypadkach gdy zaworki te nie spełniają deklarowanych przez importerów funkcji przewidzianych

dla zapalniczek do wielokrotnego napełniania.

Ustaleń faktycznych dokonano na podstawie danych i informacji zgromadzonych w aktach sprawy dostępnych Organowi.

Zgodnie z dyspozycją art. 23 ust. 1 ustawy z 1997 r. Organ przekazał kwestionariusze antydumpingowe zainteresowanym

stronom postępowania w tym władzom Wietnamu oraz importerom. Częściowych odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszach antydumpingowych udzieliła firma ,,A” A.K. E-I [k. 414a-c]. Inni przedsiębiorcy, do których zwrócił się

Organ, nie udzielili odpowiedzi na pytania zawarte w kwestionariuszach antydumpingowych.

Mając na uwadze art. 29 ust. 2 ustawy z 2001 r., jeżeli strona nie udzieli informacji, nie przekaże wypełnionego kwestionariusza lub w inny sposób będzie utrudniać prowadzenie postępowania antydumpingowego, Organ uprawniony był do

dokonania ustaleń na podstawie faktycznie dostępnych danych i informacji.

Organ, na marginesie wskazuje, że w unijnej praktyce postępowań antydumpingowych, podmioty zainteresowane uznają najczęściej, że współpraca leży w ich interesie, ponieważ zignorowanie rozesłanych kwestionariuszy sprawia, że Komisja

rozstrzygając sprawę bierze pod uwagę mniej korzystne informacje zawartych głównie we wniosku o wszczęcie postępowania [Van Bael & Bellis, str 474]. Przykładowo, w postępowaniu dotyczącym spiekanej magnezji z ChRL, wobec braku

współpracy ze strony zagranicznych eksporterów oraz ograniczonym dostępie do publicznych informacji na temat produkcji

towaru na zagranicznych rynkach, Komisja oparła swoje spostrzeżenia na danych przedłożonych przez producentów składających wniosek lub uzyskanych podczas dochodzenia i uznanych za wiarygodne [rozporządzenie Rady (WE) nr 716/2006

z dnia 5 maja 2006 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz magnezji całkowicie wypalonej (spiekanej)

pochodzącej z Chińskiej Republiki Ludowej; Dz. U. 2006 L 125, str. 1, par. 35].

7.1. Zmiana struktury przewozu.

Dokonując oceny, czy po nałożeniu ceł antydumpingowych, nastąpiła zmiana struktury przywozu, niemająca uzasadnionych podstaw ekonomicznych, w celu uniknięcia następstw ceł antydumpingowych, Organ stwierdził, że wprowadzenie

decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. cła antydumpingowego, spowodowało zmianę struktury geograficznej i towarowej przywozu zapalniczek objętych postępowaniem.

Z zestawienia importu dla wybranych towarów pozyskanego z Centrum Informatyki Handlu Zagranicznego (emisje na

dzień 16 listopada 1999 r. i 16 maja 2000 r.) [k. 160-164, 462-489, 2769] wynika, jak następuje.

Import zapalniczek kieszonkowych

jednorazowych (w szt.)

Import zapalniczek kieszonkowych

do wielokrotnego napełniania (w szt.)

Miesiąc i rok

Wietnam

Chiny

Wietnam

Chiny

1998 r.

1 692 000

67 165 196

0

2 553 697

Listopad 1998 r.

1 680 000

2 818 900

0

9 801

Grudzień 1998 r.

0

4 197

0

1 764 940

Listopad-Grudzień 1998 r.

1 680 000

2 823 097

0

1 774 741

1999 r.

1 801 720

2 184 596

10 000

66 872 535

Styczeń 1999 r.

900 000

904 576

0

9 427

Luty 1999 r.

900 000

5938

0

1 826 458

0

7060

10 000

2 495 854

1 800 000

917 574

10 000

4 331 739

Marzec 1999 r.

Styczeń-Marzec 1999 r.

Przywóz zapalniczek jednorazowych z ChRL, po nałożeniu na nie cła, zmniejszył się z ok. 67,0 mln szt. w 1998 r. do

ok. 2,2 mln szt. w 1999 r., w tym wynosił ok. 3,7 mln szt. w okresie badanym. Import zapalniczek jednorazowych eksportowanych z ChRL w grudniu 1998 r. zmniejszył się w porównaniu z listopadem 1998 r. ponad 600 razy. Tendencja malejąca

utrzymywała się również po okresie badanym. W okresie tym import zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych

deklarowanych jako pochodzących z Wietnamu wyniósł ok. 3,5 mln szt. (przed okresem badanym styczeń-październik

1998 r. 12 000 szt.). Jednocześnie wzrósł import z ChRL zapalniczek do wielokrotnego napełniania. Natomiast w zestawieniu importu dla zapalniczek kieszonkowych gazowych do wielokrotnego napełniania z innym zapłonem niż elektryczny

w okresie listopad 1998-luty 1999 nie odnotowano importu z Wietnamu. W marcu 1999 r. wynosił 10 000 szt. Organ

uwzględnił dodatkowo, w zakresie oceny „groźby wyrządzenia rzeczywistej szkody dla przemysłu krajowego”, w rozumieniu szkody zdefiniowanej w art. 3 pkt 2 ustawy z 2001 r., że import zapalniczek objętych postępowaniem do wielokrotnego

napełniania z Wietnamu, wynosił w 2000 r. 886 000 szt. [k. 668, zestawienie nr 8, k. 2504-2506].

Import zapalniczek objętych postępowaniem, jednorazowych z Wietnamu stanowił w okresie badanym 202,57% całego

rynku krajowego zapalniczek [zestawienie nr 11, k. 2509], z kolei import zapalniczek jednorazowych i do wielokrotnego

napełniania objętych postępowaniem z Wietnamu stanowił w okresie badanym 203,16% całego rynku krajowego zapalniczek

[zestawienie nr 12, k. 2510]. Ponadto ceny w imporcie tych zapalniczek ukształtowały się na porównywalnym poziomie z cenami zapalniczek jednorazowych objętych ustanowionym cłem antydumpingowym [k. 41-45, 160-164, 462-489, 2423].

W niniejszym postępowaniu Organ dokonał ustaleń zmierzających do wykazania czynników wpływających na wskazaną powyżej zmianę struktury przewozu oraz oceny, czy zmiana ta nie ma uzasadnionych podstaw ekonomicznych poza

unikaniem ceł antydumpingowych (art. 64 ustawy z 2001 r.).

We wniosku o wszczęcie postępowania zarzucono, że chińskie zapalniczki, w celu ominięcia ceł antydumpingowych

nałożonych decyzją Ministra Gospodarki z 26 października 1998 r., są importowane na krajowy rynek jako zapalniczki pochodzące z Wietnamu. Wnioskodawca podniósł również, że w chińskich zapalniczkach jednorazowych montowany jest

zawór do ponownego napełniania zbiornika zapalniczki gazem, który w rzeczywistości nie spełnia swojej funkcji, pozwala

jedynie zakwalifikować tak zmontowane zapalniczki jednorazowe jako zapalniczki do wielokrotnego użytku.

W toku postępowania Organ ustalił, że

–

zapalniczki jednorazowe deklarowane jako pochodzące z Wietnamu są de facto towarem pochodzenia chińskiego

(pkt 7.2.),

–

tzw. plastikowe gazowe kieszonkowe zapalniczki z zaworkiem, bez wymienialnego kamienia iskrzącego, deklarowane jako do wielokrotnego napełniania są towarem podobnym (posiadają cechy ściśle odpowiadające) do towaru objętego cłami antydumpingowymi ustanowionymi decyzją z dnia 26 października 1998 r. (pkt 7.3.).

7.2. Ustalenia na okoliczność zmiany struktury geograficznej przewozu.

Dokonując ustaleń w zakresie, czy po nałożeniu ceł antydumpingowych nastąpiła zmiana geograficznej struktury przywozu, niemająca uzasadnionych podstaw ekonomicznych, poprzez przywóz zapalniczek jednorazowych z ChRL deklarowanych jako pochodzących z Wietnamu, w celu uniknięcia następstw ceł antydumpingowych, Minister Rozwoju i Finansów stwierdza jak następuje.

Zgodnie ze stanowiskiem IGNiG zawartym w piśmie z dnia 2 lutego 1999 r. obowiązkowe certyfikaty na znak bezpieczeństwa zapalniczek jednorazowego lub wielokrotnego napełniania gazem płynnym zawierają informacje o producentach,

importerach „wśród których nie ma żadnego (…) z Wietnamu” [k. 943].

Wzięto także pod uwagę, że statystyka Wietnamu nie obejmowała eksportu zapalniczek do Polski w latach 1998-2000

[k. 1493, 1501].

Organ ponadto przeanalizował przekazane przez władze wietnamskie informacje, że w części północnej Wietnamu jedynym producentem zapalniczek jednorazowych jest firma B. Co. Ltd., która montowała rocznie ok. 1 mln szt. zapalniczek

marki „C” z części pochodzących z Malezji, Singapuru i Japonii. Władze wietnamskie poinformowały również, że w części

południowej Wietnamu znajdują się dwie spółdzielnie produkujące prymitywne zapalniczki wielokrotnego użytku na potrzeby rynku wewnętrznego [k. 496, 517-518].

W toku postępowania, działający na rynku krajowym importer zapalniczek, firma P.P.H.U. „M” M. H., poinformował

Organ o istnieniu w Wietnamie fabryki zapalniczek produkującej 2-3 mln szt. miesięcznie – T. P. Co. Ltd. [k. 558-559].

Władze wietnamskie przyznały, że wspomniany przedsiębiorca działa na rynku wietnamskim i zajmuje się montowaniem zapalniczek głównie z importowanych elementów. Mając na uwadze powyższe, Organ przyjął istnienie drugiego

przedsiębiorcy T. P. Co. Ltd, zajmującego się eksportem zapalniczek z Wietnamu [k. 551 w zw. z k. 545, 787,795]. Firma

oświadczyła, że ilość zapalniczek eksportowanych na teren Polski była „znikomo mała”. Wyroby tej firmy były eksportowane do Holandii, Anglii i Hongkongu. Według oświadczeń przedsiębiorcy wartość sprowadzanych z zagranicy części

używanych do produkcji zapalniczek z możliwością ponownego napełniania gazu stanowi 40%, a wartość dodana do importowanych części w kosztach produkcji stanowi 60% „dla wszystkich zapalniczek montowanych w naszej montowni”. Firma

nie współpracowała z Organem na dalszym etapie prowadzonego postępowania antydumpingowego. Odmówiła udostępnienia dokumentów finansowych, na podstawie których planowano ustalić udział wartości dodanej do przywiezionych części w kosztach produkcji zapalniczek oraz wartość części z importu używanych do montażu w łącznej wartości części zmontowanych. Firma nie udostępniła kopii faktur i świadectw pochodzenia zakupu części do montażu. Firma T. P. Co. Ltd.

oświadczyła, że sprowadzone do montażu części pochodzą z Hongkongu [k. 913].

Wobec odmowy udostępnienia przez T. P. Co. Ltd. dokumentów finansowych oraz złożenia oświadczenia, że części

sprowadzane do montażu pochodzą z Hongkongu, Organ podjął czynności mające na celu wyjaśnienie, czy w Hongkongu

ma miejsce produkcja zapalniczek lub części do zapalniczek. Konsulat Generalny RP w Hongkongu przesłał dane uzyskane

z Hong Kong Customs and Excise Departament dotyczące wykazu eksportu i reeksportu zapalniczek z Hongkongu za okres

od lutego 1998 r. do marca 1999 r. z których wynika, że Hongkongu nie eksportowano zapalniczek objętych postępowaniem

lub części do ich montażu (poza znikomą ilością 7 429 szt.). Dane wykazały natomiast reeksport zapalniczek oraz części do

zapalniczek przez Hongkong [k. 1104-1109,1546-1547]. Na brak produkcji zapalniczek w Hongkongu wskazuje sprawozdanie z dnia 19 lutego 2000 r. sporządzone przez Biuro Handlu Zagranicznego Suncor, nadesłane przez Wnioskodawcę

[k. 1118]. Ponadto IGNiG również potwierdził, że zapalniczki sprowadzane do Polski z Hongkongu produkowane są

w ChRL za wyjątkiem zapalniczki ,,R” RS 98/PM, której produkcja, wg deklaracji importera, została przeniesiona do Indonezji [k. 768]. Ostatecznie odmówiono wiarygodności dowodowej wskazanemu oświadczeniu T. P. Co. Ltd.

W konsekwencji, Organ przeanalizował, czy działalność montażowa prowadzona przez firmę T. P. Co. Ltd. stanowi,

w świetle przesłanek art. 64 ust. 2 ustawy z 2001 r., działalność montażową mającą na celu omijanie ceł antydumpingowych

nałożonych decyzją Ministra Gospodarki z 26 października 1998 r. Wobec braku współpracy ze strony T. P. Co. Ltd. Organ

oparł swoje ustalenia na dostępnych informacjach. W toku postępowania stwierdzono, że procentowy udział (w ujęciu wartościowym) zbiorniczka plastikowego produkowanego w Wietnamie w wartości normalnej konstruowanej zapalniczki stanowi ok. 8,5%. Udział ten oszacowano na podstawie wartości normalnej konstruowanej zapalniczki ED 1 ,,S” (50,25 bulk)

wyprodukowanej w kraju trzecim, która była podstawą ustalenia konstruowanej wartości normalnej zapalniczek objętych

postępowaniem zakończonym decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. oraz wartości ich plastikowych

zbiorniczków. Tak niewielki udział wartości części produkowanych w Wietnamie w całkowitej wartości zapalniczki nie

daje podstaw do wystawiania przez władze Wietnamu świadectw pochodzenia na montowane zapalniczki.

Firma P.P.H.U. „M” M.H. przekazała kopię zezwolenia na produkcję różnych towarów, w tym zapalniczek, wystawionego firmie T. P. Co. Ltd. przez władze wietnamskie. Zezwolenie to zostało wydane dnia 13 października 1997 r. [k. 629-633].

Przedłożone zezwolenie nie zostało uznane za dowód na istnienie faktycznej produkcji zapalniczek w Wietnamie. Zezwolenie nie jest dowodem na faktyczne prowadzenie działalności produkcyjnej lub montażowej, gdyż umożliwia jedynie ewentualne rozpoczęcie działalności gospodarczej.

Wobec zastrzeżenia, w odniesieniu do ww. ustalenia, że Organ traktuje materiał dowodowy wybiórczo, gdyż „podobnego rodzaju dokumenty, np. certyfikaty bezpieczeństwa zostają w sprawie uznane za dowód prowadzenia działalności produkcyjnej przez wnioskodawcę, mimo, że też można powiedzieć, że nie stanowią o „faktycznej” produkcji” Organ uznaje

zarzut za nieuzasadniony, bowiem zarówno w zakresie ustalenia przemysłu krajowego, jak i produkcji w Wietnamie

uwzględnione zostały dokumenty i informacje, odnoszące się do faktycznej produkcji zapalniczek objętych postępowaniem

(bądź jej braku). Certyfikaty bezpieczeństwa IGNiG nie stanowiły wyłącznego potwierdzenia udziału Wnioskodawcy

w przemyśle krajowym.

W dniu 10 marca 2000 r., podczas spotkania wyjaśniającego w Ministerstwie Gospodarki, w związku z toczącym się

postępowaniem antydumpingowym, jednoznacznie wyjaśniono, że strona wietnamska nie odesłała wypełnionych kwestionariuszy antydumpingowych, które umożliwiłyby ustalenie faktów dotyczących produkcji, zdolności produkcyjnych oraz

kosztów produkcji zapalniczek w Wietnamie [k. 740 – 746].

Biorąc pod uwagę, że postępowanie jednoznacznie wykazało, że na terytorium Wietnamu nie istnieje produkcja na eksport zarówno zapalniczek jednorazowych, jak i do wielokrotnego napełniania, Organ podjął działania mające na celu ustalenie rzeczywistego pochodzenia towaru będącego przedmiotem postępowania.

Na podstawie dowodów przekazanych przez Regionalny Inspektorat Celny w P. stwierdzono rzeczywisty zamiar obejścia ceł antydumpingowych ustanowionych decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r., poprzez deklarowanie w procedurze dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym plastikowych jednorazowych zapalniczek kieszonkowych gazowych z ChRL, jako pochodzących z Wietnamu.

W prowadzonym przez Inspektorat postępowaniu ustalono, że eksporterem zapalniczek objętych świadectwami pochodzenia nr […] z dnia […] grudnia 1998 r., nr […] z dnia […] stycznia 1999 r. nr […] z dnia […] lutego 1999 r. jest firma G.

z H., wcześniej dostawca zapalniczek jednorazowych tego samego modelu, to jest CG-4 pochodzących z ChRL. Ustalono,

że w dniu 30 listopada 1998 r. firma P. wprowadziła na polski obszar celny drogą morską kontener nr […] zawierający

900 000 szt. zapalniczek gazowych kieszonkowych jednorazowych. Powyższy towar został ujęty przez Dyrektora Urzędu

Celnego w G. w ewidencji i nabył status składowanego czasowo. W charakterze deklaracji skróconej importer przedstawił

konosament morski wystawiony […] listopada 1998 r. w H. przez firmę I. z siedzibą na C. wraz z załącznikami, tj. z fakturą

handlową nr […] wystawioną przez firmę G. w dniu […] października 1998 r., manifestem morskim wystawionym przez

firmę I. w dniu […] listopada 1998 r. Z dokumentów tych wynika, że powyższy towar został wyprodukowany w ChRL,

a zakupiony od przedsiębiorstwa G. mającego siedzibę w H. Firma P. odmówiła przyjęcia towaru, z uwagi na obowiązywanie od 5 listopada 1998 r. cła antydumpingowego i po wystawieniu dyspozycji eksportowej dla działu portowego z dnia

11 grudnia 1998 r. przedmiotowy kontener z nienaruszoną plombą celną o tym samym numerze został przesłany do H. Wskazany kontener został ponownie wprowadzony na polski obszar celny transportem drogowym przez oddział celny w L. z nienaruszonym zamknięciem celnym o nr […]. Do ewidencji oddziału celnego załączono m.in. fakturę nr ……… z dnia […]

października 1998 r. wystawioną przez firmę G., która różniła się od faktury o tym samym numerze wymienionej jako załącznik do deklaracji skróconej i przedstawionej w Urzędzie Celnym w G. w dniu […] listopada 1998 r. w pozycji pochodzenie: w fakturze przedstawionej w G. jest zapis „Made in China”, w fakturze przedstawionej w L. jest zapis „Made in

Wietnam”. W podobny sposób został zmieniony konosament morski. W ustalonym stanie faktycznym nie zostały uznane

za wiarygodne świadectwa pochodzenia na zapalniczki sprzedane polskiemu importerowi przez firmę T., świadczące

o wietnamskim pochodzeniu towaru [k. 804-808, 983-987, 1084-1086,1022-1024, 1213-1237]. Ponadto władze Wietnamu,

po zweryfikowaniu przekazanych im kopii świadectw pochodzenia, na podstawie których firma T. dostarczyła do Polski

zapalniczki objęte postępowaniem, potwierdziły, że firma posługiwała się sfałszowanymi świadectwami pochodzenia

[k. 893-898]. Powyższe ustalenia jednocześnie wskazują na próbę obejścia cła antydumpingowego, którym objęte są zapalniczki jednorazowe pochodzenia chińskiego, przez niezgodne z prawdą deklarowanie ich pochodzenia wietnamskiego

[k. 2514-2515].

Wskazany stan faktyczny jest zbieżny z ustaleniami zawartymi w uzasadnieniach wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt I GSK847/06 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie

z dnia 14 grudnia 2005 r., sygn. akt VSA/Wa 2776/04, oddalającego skargę M.H. – P. na decyzję Dyrektora Izby Celnej

w W. z dnia […] sierpnia 2004 r. nr […] w przedmiocie uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe.

Składający zastrzeżenia zarzuca, że Organ nie dostrzega, iż jednostkowa sprawa administracyjna, wszczęta przez Regionalny Inspektorat Celny w P., a zakończona ww. wyrokiem NSA z dnia 17 kwietnia 2007 r. sygn. akt I GSK847/06 była

prowadzona w przedmiocie uznania konkretnego zgłoszenia celnego za nieprawidłowe w zakresie dotyczącym wartości

celnej, stawki celnej oraz kwoty wynikającej z długu celnego, w odniesieniu do konkretnych 900 tys. szt. „W żadnym wypadku jednostkowa sprawa celna nie może stanowić dowodu na generalne ustalenie – dla potrzeb szerszego postępowania

antydumpingowego -, że co do zasady w badanym okresie zapalniczki pochodzące z Wietnamu były de facto pochodzącymi

z Chin”.

Organ uznaje ww. zastrzeżenie za bezpodstawne, podkreślając, że okoliczności ujawnione w ww. sprawie celnej stanowią bezsporny dowód w postępowaniu w sprawie obejścia ustanowionych ceł, w ramach ustaleń związanych ze zmianą

geograficzną przewozu. Zostały bowiem ujawnione działania Importerów, na podstawie których stwierdzono rzeczywisty

zamiar obejścia ceł antydumpingowych ustanowionych decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r., poprzez deklarowanie w procedurze dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym plastikowych jednorazowych zapalniczek kieszonkowych gazowych z ChRL, jako pochodzących z Wietnamu.

Strona zgłosiła ponadto zastrzeżenie, że „Organ nie jest władny oceniać, czy władze Wietnamy miały prawne i faktyczne podstawy do wystawiania świadectw pochodzenia, które nie były kwestionowane w stosownych trybach. Oparcie tezy,

że zapalniczka nie pochodzi z Wietnamu tylko na podstawie szacowania wartości procentowej zbiorniczka w stosunku do

całego produktu jest niewystarczające. Organ nie przytoczył żadnych innych wartości i danych, które mogłyby wskazywać,

że dany towar nie jest faktycznie „pochodzący” z Wietnamu. To na Organie spoczywa ciężar dowodu, w szczególności na

fakt, że strona przedstawiła niekwestionowane świadectwa pochodzenia zapalniczek z Wietnamu”.

W odniesieniu do tych zarzutów, należy podkreślić, że zgodnie ze stanowiskiem IGNiG zawartym w piśmie z dnia 2 lutego

1999 r. obowiązkowe certyfikaty na znak bezpieczeństwa zapalniczek jednorazowego lub wielokrotnego napełniania gazem

płynnym zawierają informacje o producentach, importerach „wśród których nie ma żadnego (…) z Wietnamu” [k. 943]. Zgodnie z art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z 2001 r. Minister właściwy do spraw gospodarki, w przypadku gdy jest to niezbędne dla prowadzonego postępowania, może zwrócić się do stron o dostarczenie wszelkich informacji i opinii. Jeżeli strona nie udzieli informacji, nie przekaże wypełnionego kwestionariusza lub w inny sposób będzie utrudniać prowadzenie postępowania antydumpingowego, ustaleń dokonuje się na podstawie dostępnych ministrowi właściwemu do spraw gospodarki danych i informacji.

Strona wietnamska nie odesłała wypełnionych kwestionariuszy antydumpingowych, które umożliwiłyby ustalenie faktów

dotyczących produkcji, zdolności produkcyjnych oraz kosztów produkcji zapalniczek w Wietnamie. T. P. Co. Ltd. ostatecznie odmówiło współpracy, w celu wyjaśnienia kwestii istotnych do rozstrzygnięcia sprawy. Tym samym Organ dokonał

ustaleń w oparciu o dostępne dane, potwierdzające m.in. proceder fałszowania świadectw pochodzenia.

W świetle zgromadzonego materiału dowodowego, w tym zwłaszcza oświadczeń władz wietnamskich i informacji

przekazanych przez Inspektorat Celny, należy stwierdzić, że wystąpiła zmiana struktury geograficznej przewozu poprzez

import objętych cłem antydumpingowym zapalniczek z ChRL, jako pochodzących z Wietnamu. Zarzut Strony dotyczący

nieuznania istnienia produkcji zapalniczek w Wietnamie i nieuprawnione ustalenie pochodzenia towaru jest bezzasadny.

7.3. Ustalenia na okoliczność podobieństwa zapalniczek jednorazowych do zapalniczek wielokrotnego napełniania,

objętych postępowaniem.

Zgodnie z treścią art. 3 pkt 1 ustawy z 2001 r. (art. 2 pkt 1 ustawy z 1997 r.) za towar podobny uważa się towar, który

jest jednakowy pod każdym względem w stosunku do towaru objętego postępowaniem antydumpingowym, lub w razie

braku takiego towaru, inny towar, który pomimo że nie jest jednakowy pod każdym względem, ma cechy ściśle odpowiadające cechom towaru objętego postępowaniem antydumpingowym.

Treść art. 3 pkt 1 ustawy z 2001 r. jest odzwierciedleniem definicji zawartej w art. 2.6 Porozumienia WTO o stosowaniu

Artykułu VI Układu Ogólnego w sprawie Taryf Celnych i Handlu GATT oraz art. 1 ust. 4 rozporządzenia Rady (WE)

nr 384/96 z dnia 22 grudnia 1995 r. w sprawie ochrony przed importem po cenach dumpingowych z krajów niebędących

członkami Wspólnoty Europejskiej (Dziennik Urzędowy (WE) NR L 56/1 z dnia 6 marca 1996 r.).

Jak wynika z orzecznictwa Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej, instytucje prowadzące postępowanie antydumpingowe dysponują szerokim marginesem swobody przy ocenie złożonych sytuacji ekonomicznych [T-164/94 Ferchimex przeciwko Radzie [1995] ECR II-2681, par. 66]. Jednocześnie przyjęto, że określenie podobieństwa produktów mieści

się w kontekście złożonych sytuacji ekonomicznych [T-170/94 Shanghai Bicycle przeciwko Radzie [1997] ECR II-1383,

par. 63]. W konsekwencji, Komisja Europejska wypracowała standardy według których ocenia podobieństwo produktów.

Zgodnie z przyjętą praktyką test podobieństwa nie wymaga aby produkty były identyczne, tym samym drobne różnice, występujące między rodzajami produktów, nie są wystarczające by uznać produkty objęte postępowanie za niepodobne [rozporządzenie Komisji (WE) nr 193/2009 z dnia 11 marca 2009 r. nakładające tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz

biodiesla ze Stanów Zjednoczonych Ameryki, Dz.U. 2009 L 67, str. 22-49, par. 34]. Komisja bierze pod uwagę podstawowe

właściwości fizyczne, techniczne i chemiczne produktów, ich zastosowanie końcowe lub funkcje, a wreszcie wrażenia użytkownika produktu, pomija natomiast analizę materiałów podstawowych lub metod stosowanych w procesie produkcji

[decyzja Komisji nr 1238/2000/ECSC z dnia 14 czerwca 2000 r. nakładająca tymczasowe cło antydumpingowe na przywóz

koksu węglowego w kawałkach o średnicy większej niż 80 mm pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej, Dz. U. 2000

L 141, p. 9-26, par. 20]. Ponadto, Sąd Unii Europejskiej podkreślił, że ocena podobieństwa zależy od preferencji użytkowników końcowych oraz popytu na produkty objęte postępowaniem. Porównując produkty, z których jeden był częściowo

zmodyfikowany, Sąd zaznaczył, że należy rozważyć, czy wartość dodana w wyniku przetworzenia produktu podstawowego

jest stosunkowo niewielka wobec ceny produktu końcowego [T-2/95 Industrie des poudres spheriques (IPS) przeciwko Radzie (1998) ECR II-3939, par. 213].

Wnioskodawca zarzuca obejście ceł nałożonych decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r., z uwagi na

podobieństwo towaru poprzez import zapalniczek jednorazowych z wmontowanym zaworkiem deklarowanych jako zapalniczki do wielokrotnego napełniania. Wskazana decyzja z dnia 26 października 1998 r. wprowadziła cło antydumpingowe

na zapalniczki wg kodów PCN 9613 10 00 0 i PCN 9613 20 90 0, w których nie uzupełnia się gazu ani nie wymienia kamienia, co stanowi warunek łączny.

Istotnym w ustaleniu podobieństwa towaru, jako działającego dumpingująco, jest rzeczywista możliwość wielokrotnego

uzupełnienia gazem zapalniczki, w celu określenia, czy nie jest to zapalniczka jednorazowa, z uwzględnieniem wymienialności kamienia iskrzącego, bez demontażu zapalniczki.

O kryteriach decydujących o tożsamości towaru nie przesądzają przy tym normy określone w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Handlu Zagranicznego (PCN), które również przy określeniu przedmiotu postępowania mają charakter pomocniczy, lecz niewiążący. Zgodnie z tymi normami rozróżnienie klasyfikacyjne zapalniczek gazowych jednorazowych i do wielokrotnego napełniania nie uwzględnia kwestii możliwości wymiany kamienia iskrzącego. Zgodnie ze stanowiskiem Głównego Urzędu Ceł zamontowanie w zbiorniczku zapalniczki na gaz zaworu lub pseudozaworu powodowało zmianę klasyfikacji towarowej towaru [k.531-532].

Biorąc pod uwagę opisane powyżej międzynarodowe standardy przeprowadzania testu podobieństwa w postępowaniu

antydumpingowym, Organ wziął pod rozwagę, przy określeniu „cech ściśle odpowiadających cechom towaru objętego postępowaniem” poza podstawowymi właściwościami fizycznymi i technicznymi porównywanych zapalniczek, ich cechy

użytkowe, jakościowe i rynkowe, w tym zastosowanie końcowe oraz konkurencyjność produktów w opinii użytkowników

końcowych. Stanowisko Organu jest zgodne z oceną prawną wyrażoną w wyroku WSA w Warszawie z dnia 7 listopada

2008 r. sygn. akt V SA/Wa 1755/08, w którym podkreślono, że „postępowanie w sprawie obejścia ceł antydumpingowych

jest szczególnym rodzajem postępowania, dotyczy towarów, których sprowadzenie oznacza zmianę struktury przywozu

niemającą uzasadnionych podstaw ekonomicznych poza unikaniem następstw ceł antydumpingowych w wyniku, której nastąpiło osłabienie skutków nałożonego cła antydumpingowego. Takim działaniem w celu obejścia ceł antydumpingowych

jest wprowadzanie na rynek jednych towarów funkcjonujących w praktyce obrotu dla nabywców tak, jak innego rodzaju

towary, gdy cła antydumpingowe dotyczyły właśnie tych towarów. W postępowaniu w sprawie obejścia ceł antydumpingowych konieczne jest dokonanie oceny, czy jakiś towar (podobny, lecz nie tożsamy z towarem, na który już nałożono cła antydumpingowe) w obrocie, na rynku, działa dumpingująco. To oznacza, że kryteria decydujące o tożsamości towaru okreś-

lone w prawie celnym, czy polskiej normie są bez znaczenia”. Tym samym za nieuzasadniony należy uznać zarzut zawarty

w zastrzeżeniach, związany z przyjęciem przez ekspertów błędnego, niezgodnego z normami, założenia dotyczącego wymienialności kamienia. Należy podkreślić, że decyzja Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r, wprowadziła cła

na zapalniczki objęte postępowaniem, w których nie uzupełnia się gazu i nie wymienia kamienia, co stanowi warunek łączny i powyższe zostało uwzględnione przy ocenie podobieństwa towaru, jako działającego dumpingowo.

W celu ustalenia, czy wystąpiło obejście ceł antydumpingowych ustanowionych wobec zapalniczek jednorazowych

pochodzących z ChRL, poprzez deklarowanie zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych w obudowie plastikowej z zaworkiem, pochodzących z ChRL, jako zapalniczek wielokrotnego napełniania, oznaczonych kodem PCN 9613 20

90 0, w przypadkach gdy zaworki te nie spełniają deklarowanych przez importerów funkcji przewidzianych dla zapalniczek

do wielokrotnego napełniania, Minister Rozwoju i Finansów, dokonując ostatecznych ustaleń wskazuje, jak następuje.

W celu porównania technicznych właściwości zapalniczek jednorazowych oraz importowanych z ChRL deklarowanych

jako do wielokrotnego napełniania, Organ zlecił wykonanie oraz ocenił wyniki ekspertyz przeprowadzonych przez pracowników niezależnych ośrodków naukowych w kraju.

Organ przeanalizował wyniki badań przeprowadzonych, na próbie 18 zapalniczek, przez ekspertów z Laboratorium

Badań Urządzeń Gazowych Domowych, Turystycznych i Komunalnych GU-1 Instytutu Górnictwa Naftowego i Gazownictwa w Krakowie [k. 703-719]. Jak wynika ze sporządzonego Protokołu, zapalniczki do wielokrotnego napełniania nie były

zaopatrzone w instrukcje dla konsumentów dotyczące sposobu napełniania ich gazem tj. dobierania właściwej butli z gazem

oraz rodzaju aplikatora. Choć z późniejszej korespondencji z Instytutem wynika, że brak instrukcji nie uniemożliwia ponownego napełniania zapalniczki gazem [k. 1043] w Protokole z badania zaznaczono, że przy źle dobranym aplikatorze, lub

przy jego braku, zapalniczki są nieszczelne podczas napełniania [k. 717]. W konsekwencji, Organ przyjął, że brak instrukcji

w praktyce znacznie utrudniał konsumentom ponowne napełnienie zapalniczek z zaworem oraz używanie ich jako zapalniczek do wielokrotnego użytku. Mając na uwadze stanowisko WSA w Warszawie wyrażone w wyroku z dnia 25 lutego

2002 r. (sygn. akt V SA 3981/00) Organ odrzucił dowód w postaci ww. badań Laboratorium Urządzeń Gazowych Domowych, Turystycznych i Komunalnych GU-1 IGNiG.

Organ przeanalizował przedstawioną przez Wnioskodawcę opinię Ośrodka Rzeczoznawstwa i Postępu Technicznego

z Bydgoszczy ZORPOT – Badania porównawczego dwóch typów zapalniczek krzesiwowych napełnionych gazem płynnym

– z zaworkiem producent T.T.I.T.I.L. Chiny oraz bez zaworka firmy S.C. „B” [k. 1376-1381]. Wynika z niej, że z punktu

widzenia technicznego, oba typy zapalniczek są podobne, tj. technologie oraz części składowe wykorzystywane do konstrukcji nie różnią się między sobą (poza dodatkowo zamontowanym zaworkiem w zapalniczce firmy T.T.I.T.I.L. Chiny.

Cele użytkowe obu typów są takie same, tj. służą głównie do zapalania papierosów i cygar. Dodatkowo, z uwagi na jednoczesne zużywanie gazu i kamienia, zauważono, że ponowne napełnianie zapalniczek gazem nie jest praktykowane. Dowód

ten może być uwzględniony jedynie dla celów porównawczych, z uwagi na brak odniesienia do możliwości wymiany kamienia, przy założeniu że „o trwałości zapalniczki decyduje zużycie kamienia i gazu”.

Importerzy D.M., PPH ST. S.T. zlecili niezależnemu IGNiG w Krakowie badanie dostarczonych przez zleceniodawców

próbek zapalniczek wielokrotnego napełniania: MAX model CR-1, model TT, O’K modele 1-R i 2-R, w celu określenia

możliwości wielokrotnego ponownego napełniania zapalniczek, trwałości zaworu służącego do napełniania zbiornika

i trwałości działania mechanizmu wytwarzania płomienia. Instytut stwierdził, że wszystkie cztery modele zapalniczek spełniają wymagania normy PN-EN ISO 9994.2002 w zakresie możliwości ponownego napełniania zbiornika gazem i szczelności zaworu służącego do ich napełniania. Stosowane w badanych modelach mechanizmy wytwarzania płomienia mogą zapewnić (w zależności od sposobu użytkowania zapalniczek) co najmniej trzykrotne napełnienie zbiornika gazem. Zakresem

badań było prowadzenie prób trwałości „aż do uszkodzenia mechanizmu lub starcia kamienia krzesiwowego”, przy przyjęciu trzysekundowego czasu zapłonu, bez określenia wysokości płomienia. Zakresem zlecenia nie była objęta możliwość

wymiany kamienia. Brak odniesienia do wysokości płomienia, co ma istotne znaczenie dla ilości cykli, po których następuje uszkodzenie mechanizmu zapalania oraz mała reprezentatywność próbek przyjętych do tego badania (4 szt.) przesądzają

o możliwości uznania tego dokumentu jako posiadającego walor jedynie porównawczy [k. 1453-1468]. Dowód ten został

zakwestionowany przez Wnioskodawcę [k.1479-1481], który przedłożył w zakresie dokonywanych ustaleń opinię

nr 32/2002 Laboratorium Zakładowego z badań zapalniczek Z-01, Max CG-3, Atomic, Pik, Cobra, Cricket, GIL DP-22,

TA-11435 [k.1486-1490]. W opinii tej Wnioskodawca, poddając badaniom m.in. 7 zapalniczek krzesiwowych, przy czasie

zapłonu 3 sekundy, aż do wyczerpania gazu lub zużycia kamienia, określił cel badania jako „ustalenie przyczyn ustania

przydatności zapalniczek do użytku”. Wskazał na brak możliwości wymiany kamienia przez użytkownika, jednocześnie

stwierdzając, że przyczyną „ustania przydatności do użytkowania było: w 5 przypadkach zużycie kamienia, w 1 przypadku

zużycie gazu oraz w 1 przypadku uszkodzenie mocowania zespołu tarnika. Opinia ta wskazuje na brak możliwości wielokrotnego użytkowania zapalniczek ww. typów, przypisując tym samym badanym zapalniczkom z zaworkiem do napełniania, charakter jednorazowych. Opinia ta nie może stanowić wiarygodnego dowodu na ustalaną okoliczność, w szczególności wobec braku informacji, czy autorzy opinii wykonanej w „laboratorium zakładowym” posiadali stosowne uprawnienia

rzeczoznawcze lub specjalistyczne do wykonania tego typu badań. Opinia została podpisana przez Wnioskodawcę. Może

zatem stanowić jedynie dowód o charakterze poglądowym.

Ponadto, na zlecenie Organu, AWAT Sp. z o.o., złożona z pracowników naukowych Wojskowej Akademii Technicznej,

sporządziła w grudniu 2000 r. ekspertyzę techniczną na temat „Wpływu wmontowania zaworu na zbiorniku paliwa na właściwości funkcjonalne i użytkowe ręcznych zapalniczek gazowych z zapłonem krzesiwowym”. Ekspertyza została uzupełniona o stanowisko w sprawie kwestii podniesionych w piśmie IGNiG z dnia 29 kwietnia 2003 r. znak: GU-510-214/03/282

[k. 1513-1523, 1543-1544, 1729-1732]. Biegli po określeniu przeznaczenia zapalniczek gazowych, przedstawieniu ich budowy i działania zdefiniowali zapalniczki jednorazowe oraz zapalniczki do wielokrotnego napełniania (wielokrotnego użytku). Wskazali, że zapalniczki zarówno jednorazowe, jak i do wielorazowego użytku składają się z dwóch podstawowych

części: mechanizmu wytwarzającego iskrę i zbiornika z paliwem. Mechanizm wytwarzający iskrę jest tak skonstruowany,

że ruchem kciuka naciska się na dźwignię otwierającą zawór na zbiorniku paliwa, a jednocześnie obraca się kółka napędzające mechanizm krzesający iskrę. Iskra zapala uchodzący ze zbiornika gaz i tworzy się pochodnia płonącego gazu. Zwolnienie dźwigni zamyka zawór, a tym samym dopływ paliwa, i płomień gaśnie. W mechanizmie krzesiwowym kółka napędowe

(obracane kciukiem) wprawiają w obrót kółko krzesające, zwane także tarnikiem. Do kółka krzesającego sprężyna dociska

kamień iskrzący. Na skutek pocierania kółka krzesającego o kamień iskrzący powstaje iskra. Wytwarzanie iskry jest związane z ubytkiem masy kamienia iskrzącego. Zależnie od chropowatości kółka krzesającego, siły, z jaką jest ono obracane,

oraz zależnie od siły, z jaką sprężyna dociska kamień iskrzący, kamień ten zużywa się. Zbiornik z paliwem jest naczyniem

ciśnieniowym. Paliwo, jakim są lekkie węglowodory, jest w stanie ciekłym, ponieważ ciśnienie panujące w zbiorniku jest

wyższe od ciśnienia atmosferycznego o ponad 100 kPa w temperaturze około 20°C. W zakresie temperatur od minus 40°C

do plus 40°C zbiornik z paliwem stosowany w zapalniczkach gazowych jest całkowicie bezpieczny. Zbiornik jest wykonywany z tworzyw termoplastycznych, których wytrzymałość na rozrywanie nie jest wysoka. Dlatego też istnieje optymalna

objętość zbiornika ze względów wytrzymałościowych. Zapalniczki mają zbiornik na paliwo o objętości kilku centymetrów

sześciennych.

Zapalniczki jednorazowe określono w ekspertyzie jako zapalniczki, w których nie przewidziano możliwości wymiany

przez użytkownika kamienia iskrzącego w mechanizmie wytwarzającym iskrę, jak również nie przewidziano możliwości

ponownego napełniania zbiorniczka gazu paliwem. W zapalniczce jednorazowej przestrzeń w korpusie, w której umieszcza

się sprężynę i kamień, jest zamknięta od dołu. Sprężynę, a następnie kamień, wkłada się od góry i przyciska kółkiem krzesającym. Operacja włożenia nowego kamienia jest niemożliwa do wykonania przez użytkownika. Montażu dokonuje producent. Poprawnie zaprojektowana i wykonana zapalniczka jednorazowa powinna zapewniać wytwarzanie iskry tyle razy, ile

razy należy tworzyć płomień, aby możliwe było całkowite wypalenie paliwa w zbiorniku, a mechanizm wytwarzający iskrę

powinien być dalej sprawny. Zapalniczki jednorazowe tracą cechy funkcjonalne i użytkowe po wypaleniu paliwa w napełnionym przez producenta zbiorniku gazu. Zdolność do wytwarzania iskry pozostaje pomimo utraty zdolności do wytwarzania płomienia na skutek braku paliwa. Oznacza to, że w zapalniczkach jednorazowych jakość wykonania mechanizmu wytwarzającego iskry, a w szczególności wielkość (masa) kamienia iskrzącego, muszą tę zdolność zapewnić.

Zapalniczki „wielokrotnego napełniania”, w przeciwieństwie do jednorazowych, posiadają konstrukcję mechanizmu

iskrzącego pozwalającą użytkownikowi umieszczać w korpusie nowy kamień iskrzący oraz posiadają możliwość napełniania paliwem zbiornika na gaz.

W zapalniczkach do wielorazowego użytku cylindryczna przestrzeń w korpusie, w której umieszcza się kamień i sprężynę, jest otwarta od dołu. Sprężyna dociska się tzw. bagnetem, który łączy się z korpusem. Oznacza to, że konstrukcja

mechanizmu wytwarzającego iskrę pozwala użytkownikowi umieszczać w korpusie nowy kamień iskrzący, a zużycie kamienia nie powoduje uszkodzenia innych części zapalniczek dzięki zastosowaniu tzw. bagnetu.

Zapalniczki jednorazowe z zaworkiem posiadają z kolei mechanizm wytwarzający iskrę, w którym nie przewidziano

możliwości wymiany kamienia iskrzącego przez użytkownika, ale przewidziano możliwość ponownego napełniania zbiorniczka gazu paliwem.

Z wykonanej ekspertyzy wynika, że kamień iskrzący wykorzystywany w importowanych zapalniczkach z zaworem do

ponownego napełniania miał tę samą żywotność co kamienie wykorzystywane do produkcji zapalniczek jednorazowych.

Tym samym stwierdzono, że badane zapalniczki były skonstruowane i wykonane jako zapalniczki jednorazowe. Dwie sztuki oznaczone OK1R zostały uznane za zapalniczki „do napełniania” z konstrukcją umożliwiającą wymianę kamienia. Testom eksploatacyjnym poddano 12 zapalniczek jednorazowych z wmontowanym zaworkiem na zbiorniku paliwa. Testy

zostały przeprowadzone do stanu całkowitego zużycia paliwa lub kamienia. Przy ustawieniu wysokości płomienia na 10-15

mm, oraz podtrzymania płomienia przez ok. 1 sek. stwierdzono, że kamienie iskrzące utraciły ok. ¾ swojej masy początkowej (73,5%). Należy podkreślić, że poprawnie zaprojektowana i wykonana zapalniczka jednorazowa powinna zapewnić

wytwarzanie iskry tyle razy ile razy należy tworzyć płomień, aby możliwe było całkowite wypalenie paliwa w zbiorniku,

a mechanizm wytwarzający iskrę powinien być sprawny. Odmienne założenie w sytuacji, gdy w zbiorniczku zostałoby paliwo, skutkowałoby koniecznością uznania producenta zapalniczek jako producenta odpadów niebezpiecznych. Definiując

zapalniczki do wielokrotnego napełniania (wielorazowe) eksperci podkreślili, że z uwagi na zużywanie się kamienia krzesiwowego i paliwa zapalniczka taka powinna być tak konstruowana, aby użytkownik mógł samodzielnie napełnić paliwem

zbiornik i wymienić kamień iskrzący. Brak możliwości wymiany kamienia iskrzącego powoduje, że wbudowany w zapalniczce zawór do uzupełniania gazu traci swoją funkcjonalność. Przy założeniu braku możliwości wymiany kamienia krzesiwowego kamień użyty w zapalniczce wielokrotnego użytku musiałby mieć wielokrotnie większą masę od kamienia używanego w zapalniczce jednorazowej. Przyjęta do badań wysokość płomienia wynikała z faktu, że na taką wysokość ustawiona

jest większość zapalniczek bez możliwości regulacji. Eksperci przyjęli, że czas podtrzymywania płomienia wynika z czasu

potrzebnego na przypalenie jednego papierosa. We wnioskach końcowych ww. ekspertyzy jednoznacznie wskazano,

iż wmontowanie zaworu na zbiorniku paliwa zapalniczek krzesiwowych nie powoduje, że zapalniczka „jednorazowa” uzyskuje własności funkcjonalne i użytkowe zapalniczki „do napełniania”.

Organ powołał dodatkowy dowód w postaci „Ekspertyzy dotyczącej zapalniczek krzesiwowych jednorazowego użytku

– z zaworem do napełniania” sporządzonej przez Politechnikę Poznańską, Katedrę Techniki Cieplnej, Laboratorium Technologii Gazowych [k. 2334– 2341]. Badaniu poddano 25 zapalniczek jednorazowego użytku oraz taką samą ilość zapalniczek z zaworem do ponownego napełniania. Poddane badaniom zapalniczki były takie same jak zapalniczki zabezpieczone

w toku postępowania antydumpigowego, udostępnione biegłym przez Organ. Biegli ocenili, że zapalniczki będące przedmiotem badań mają bardzo podobną konstrukcję, a jedyna różnica wynikała z zamontowania zaworka. Po przeprowadzeniu

10 prób ustalono, że średni czas potrzebny na zapalenie papierosa wynosi 1,6 sek. przy wysokości optymalnej płomienia

20-25 mm. Spośród badanych zapalniczek do wielokrotnego użytku zawierających zawór do ponownego napełniania dwie

zapalniczki posiadały nieszczelny zawór, przez który ulatniał się gaz, 7 zapalniczek doznało uszkodzenia uniemożliwiającego poprawne działanie przez co nie nadawały się do ponownego napełniania gazem. Pozostałe 16 zapalniczek nie nadawało

się do ponownego napełniania gazem z powodu zużycia krzesiwa. Przeprowadzone badanie wykazało, że nie ma możliwości wyczerpania pojemnika z gazem przed zużyciem (bądź utratą sprawności) mechanizmu zapłonowego (krzesiwo – kółko

ścierne), jeżeli zapalniczka będzie używana do zapalania papierosów. W ekspertyzie stwierdzono, że ilość skutecznego

krzesania ognia dla zapalniczek bez zaworu wynosi średnio 694, a dla zapalniczek z zaworem 655. Tym samym uznano, że

jedyną różnicą występującą między analizowanymi typami zapalniczek jest występowanie zaworka do napełniania zbiornika zapalniczki gazem.

Oceniając wiarygodność dowodową ww. ekspertyz Organ uznał za wiarygodny dowód, na okoliczność wykazania podobieństwa zapalniczek z wmontowanym zaworkiem do zapalniczek jednorazowych, ekspertyzę AWAT-u. Biegli posiadali wiedzę specjalistyczną w zakresie objętym przedmiotem opinii, przedstawiając działanie i budowę gazowych zapalniczek

krzesiwowych określili cechy funkcjonalne i użytkowe tych zapalniczek, wskazując jednoznacznie, że zapalniczki jednorazowe tracą cechy funkcjonale i użytkowe po wypaleniu paliwa w napełnionym przez producenta zbiorniku paliwa, przy

braku możliwości wymiany kamienia iskrzącego przez użytkownika. Określając cechy zapalniczek wielokrotnego napełniania podkreślili odmienność montażu kamienia w mechanizmie zapalającym w obu rodzajach zapalniczek. Z ekspertyzy jednoznacznie wynika, że w zapalniczkach jednorazowych z wmontowanym zaworkiem przekazanych biegłym do badań przez

Organ i stanowiących próbki zapalniczek importowanych nie przewidziano możliwości wymiany kamienia i są tak skonstruowane i wykonane jak zapalniczki „jednorazowe”. Ustalenie przez rzeczoznawców, że przy braku wymiany kamienia

ponowne napełnienie zbiorniczka jest niecelowe, a zainstalowanie zaworka nie ma uzasadnienia funkcjonalnego zostało

potwierdzone również w „Ekspertyzie dotyczącej zapalniczek krzesiwowych jednorazowego użytku – z zaworem do napełniania” sporządzonej przez Politechnikę Poznańską, Katedrę Techniki Cieplnej, Laboratorium Technologii Gazowych, po

dokonaniu próbnych testów, przy przyjętym średnim czasie potrzebnym na zapalenie papierosa – 1,6 sek., przy wysokości

optymalnej płomienia 20-25 mm. Należy podkreślić, że przyjęcie przez ekspertów istotnych dla obliczeń określonych parametrów – wysokości płomienia oraz czasu potrzebnego na zapalenie papierosa wynikało z wiedzy specjalistycznej biegłych

i dokonanych testów, zatem biegli nie byli związani w tym zakresie zleceniem, czy wytycznymi Organu [k. 2321-2332].

Różnice w przyjętych parametrach długości podtrzymania płomienia i przyjętej wysokości płomienia nie wpływają na wynik końcowy ustaleń, że zapalniczki z wymienialnym, bez demontażu zapalniczki, kamieniem iskrzącym, nie wykazywały

ścisłego podobieństwa z zapalniczkami jednorazowymi, w odróżnieniu od zapalniczek bez wymienialnego kamienia z zaworkiem do napełniania gazem, gdzie jedyną różnicą było zamontowanie zaworka. Przy dokonanych badaniach testowych

parametrów pracy ww. zapalniczek w ciągu 1-1,6 sekundy, przy wysokości płomienia do 25 mm brak możliwości wyczerpania pojemnika z gazem przed zużyciem (bądź utratą sprawności) mechanizmu zapłonowego (krzesiwo – kółko ścierne),

jeżeli zapalniczka używana jest w celu zapalenia papierosa.

Poza ustaleniem podobieństwa towaru w oparciu o cechy fizyczne i technologiczne Organ uwzględnił również materiał

dowodowy wskazujący na podobieństwo zapalniczek objętych postępowaniem z uwagi na cechy użytkowe, jakościowe

i rynkowe. Organ otrzymał pismo Regionalnego Inspektora Celnego w P., które przedstawia treść korespondencji pomiędzy

dostawcą zapalniczek z Hongkongu, a ich importerem [k. 1328]. Z opisanej korespondencji wynika, że zarówno producent,

dostawca jak i importer wiedzieli, że zamontowane w zapalniczkach zaworki nie spełniały swojego przeznaczenia, tym samym nie umożliwiały ponownego napełniania zapalniczek gazem. Z akt sprawy wynika ponadto, że na opakowaniach m.in.

zapalniczek typu CR4, Cobra zamieszczono wręcz informacje, przestrzegające przed próbą napełniania zapalniczek. W celu

ustalenia, czy ww. zapalniczki jednorazowe i zapalniczki z zaworkiem postrzegane są przez konsumentów jako odrębne lub

podobne produkty, Organ przeanalizował wyniki badań przeprowadzonych przez Centrum Badania Opinii Społecznej

„Chińskie, plastikowe zapalniczki z zaworkiem – praktyka sprzedaży produktu na polskim rynku” [k. 873-880]. Według

relacji sprzedawców hurtowych i detalicznych znacząca część chińskich plastikowych zapalniczek z zaworkiem wyposażona jest w kamień, który nie nadaje się do wymiany bez demontażu zapalniczki, co świadczy o ich jednorazowym przeznaczeniu. Według dystrybutorów zapalniczek posiadanie zaworka nie definiowało jednoznacznie zapalniczki jako jednorazowej. Zapalniczki takie były klasyfikowane i sprzedawane zarówno jako do wielokrotnego napełniania jak i jako jednorazowe. Zapalniczki z zaworkiem były klasyfikowane przy tym jako jednorazowe przez 65% hurtowni i 52% sprzedaży detalicznej natomiast do wielokrotnego napełniania odpowiednio 35% i 48%. Ponadto, 42,9% hurtowników oraz 76,7% detalistów nie otrzymało instrukcji napełniania gazem zapalniczek wyposażonych w zaworek do napełniania zapalniczek, a 39,3%

hurtowników i 10% procent detalistów otrzymywało instrukcje na opakowaniu zbiorczym. W konsekwencji instrukcja nie

była przekazywana klientom detalicznym bądź detaliści dokonywali sprzedaży zapalniczek jako jednorazowe (90%).

Z przeprowadzonego badania wynika, że w opinii społecznej zapalniczki z zaworem do napełniania sprzedawane są jako

jednorazowe.

Następnie, Organ podjął próbę ustalenia skłonności konsumentów do ponownego uzupełniania gazem zapalniczek z zaworkiem. W tym celu Organ przeanalizował dane dotyczące wielkości sprzedaży butli z gazem do napełniania zapalniczek

[k. 800]. Wynika z nich, że w okresie wzrastającego napływu na polski rynek zapalniczek deklarowanych jako wielorazowe

(por. pkt 6.1.) popyt na gaz pozostawał na stałym poziomie. Oznacza to, że konsumenci nie kupowali gazu w celu ponownego napełniania zapalniczek. Tym samym można wywnioskować, że traktowali zapalniczki z zaworkiem jak zapalniczki

jednorazowe.

Ponadto, Organ zwrócił uwagę na relację cenową zachodzącą między zapalniczkami jednorazowymi a zapalniczkami

z wbudowanym zaworkiem. Z przedstawionych danych wynika, że różnica cenowa pomiędzy zapalniczkami z ChRL – jednorazowymi i do wielokrotnego napełniania była niewielka i w badanym okresie wynosiła 0,02 zł na szt., (zapalniczki jednorazowe kosztowały średnio 0,24 zł/szt. a zapalniczki do wielokrotnego napełniania 0,22 zł/szt.) [zestawienie nr 6, k. 2499-2501].

Pozwala to wywnioskować, że w opinii konsumentów oba produkty były postrzegane jako towar podobny. Importowane zapalniczki z wbudowanym zaworkiem stanowiły dla nabywców alternatywę wobec krajowych zapalniczek jednorazowych.

W oparciu o ustalony stan faktyczny oraz w oparciu o wypracowane przez Komisję Europejską standardy, według których ocenia się podobieństwo produktów, które co prawda nie wiążą wprost Organu, ale stanowią dobre praktyki i są wzorem, jak powinno wyglądać ustalanie podobieństwa towarów, Organ uznał, iż deklarowane, jako do wielokrotnego napełniania plastikowe gazowe kieszonkowe zapalniczki z wmontowanym zaworkiem, lecz niewymienialnym kamieniem iskrzącym są towarem podobnym, w rozumieniu ustawy z 2001 r., do zapalniczek jednorazowych. Porównywane typy zapalniczek mają takie same cechy użytkowe i techniczne oraz są postrzegane przez konsumentów, jako produkty podobne. W ocenie Organu ustalone podobieństwo towaru objętego postępowaniem w rozumieniu art. 3 ust. 1 ustawy z 2001 r. uprawnia

przyjęcie, że zapalniczki objęte postępowaniem deklarowane jako do wielokrotnego napełniania są towarem podobnym do

zapalniczek jednorazowych. Ustalenia Organu są ponadto zbieżne z wynikami prowadzonego przez Komisję Europejską

postępowania zawartymi w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 192/1999 z dnia 25 stycznia 1999 r. nakładającym cło antydumpingowe na pochodzące z ChRL niektóre zapalniczki deklarowane jako zapalniczki do wielokrotnego napełniania (Dz. U.

1999 L 22, p. 1-9) [k. 18-26]. Zawór wbudowany w zbiornik importowanych zapalniczek, Komisja uznała za bezużyteczny

dodatek, w wypadku zapalniczki traktowanej i postrzeganej przez konsumentów jako produkt jednorazowego zastosowania.

Komisja zwróciła uwagę, że napełnianie importowanych zapalniczek gazem przynosiłoby konsumentom europejskim znikome korzyści. Podobnie operację wymiany krzesiwa, które ulega szybkiemu zużyciu w importowanych zapalniczkach,

uznano za nieopłacalną. W konsekwencji stwierdzono, że konsumenci europejscy nie napełniają ponownie zapalniczek gazem, co oznacza, że traktują oba typy zapalniczek, jako jednorazowe. Należy podkreślić, iż ustalenia te były dokonane po

analizie ekspertyz zleconych zarówno przez Organ jak również Wnioskodawcę oraz importerów. Mając na uwadze powyższe, oraz obszerny materiał dowodowy, zarzut Strony dotyczący niewykazania podobieństwa zapalniczek jednorazowych

i do wielokrotnego napełnienia należy uznać za bezzasadny.

Na podstawie dokonanych ostatecznych faktycznych i prawnych ustaleń, co do wystąpienia zmiany struktury geograficznej i towarowej przewozu zapalniczek objętych postępowaniem, po stwierdzeniu, że zarówno plastikowe gazowe kieszonkowe zapalniczki jednorazowe deklarowane jako pochodzenia wietnamskiego są towarem podobnym (jednakowym

pod każdym względem), jak i zapalniczki plastikowe, gazowe, kieszonkowe do wielokrotnego napełniania przywożone na

polski obszar celny z ChRL są towarem podobnym (cechy ściśle odpowiadające), w rozumieniu art. 3 ust 1 ustawy z 2001 r.

do zapalniczek, na które zostało nałożone cło decyzją z dnia 26 października 1998 r. Minister Rozwoju i Finansów stwierdza, że nastąpiło obejście cła antydumpingowego ustanowionego ww. decyzją.

Na podstawie art. 64 ust. 1 ustawy z 2001 r. ustalenie zmiany struktury przywozu niemającej uzasadnionych podstaw

ekonomicznych w celu uniknięcia następstw ceł antydumpingowych zobowiązuje Organ do oceny, czy nastąpiło osłabienie

skutków nałożonego cła antydumpingowego, polegające na obniżeniu cen towarów krajowych oraz rekompensowanie w jakikolwiek sposób przez zagranicznego eksportera nałożonych ceł.

VIII. Osłabienie skutków nałożonego cła antydumpingowego nałożonego decyzją Ministra Gospodarki z dnia

26 października 1998 r. polegające na obniżeniu cen towarów krajowych

W wyniku wykazanego wyżej obejścia ceł antydumpingowych ustalonych decyzją z dnia 26 października 1998 r., nastąpiło osłabienie skutków nałożonych ceł. Obejście uniemożliwiło wzrost konkurencyjności cenowej krajowych towarów.

W konsekwencji, działalność importerów i eksporterów polegająca na zmianie struktury przywozu nie pozwoliła na wyeliminowanie szkody stwierdzonej w decyzji z dnia 26 października 1998 r.

Ponadto, obchodzenie ceł antydumpingowych uniemożliwiło wzrost ceny produktu importowanego do poziomu wartości

normalnej przedmiotowej zapalniczki chińskiej ustalonej decyzją z dnia 26 października 1998 r. na poziomie 0,12 EUR/szt.

Zgodnie z danymi, przekazanymi Organowi przez Centrum Informatyki Handlu Zagranicznego, średnia cena zapalniczki

objętej postępowaniem (na bazie CIF) wynosiła 0,04 EUR/szt. [k. 2423, 41-45, 160-164, 462-489, zestawienie nr 8,

k. 2504-2506].

Wobec zastrzeżenia, że „w poprzednim postępowaniu w sprawie wstępnych ustaleń z dnia 8 kwietnia 2003 r. organ na

podstawie tych samych danych źródłowych stwierdził, że cena zapalniczek pochodzących z Wietnamu w okresie badanym

wynosiła nie 0,4 a 0,5 EUR/szt.”, Minister Rozwoju i Finansów wyjaśnia, że wymienione zestawienie nr 8 zostało opracowane, po ponownej analizie i kompleksowej weryfikacji materiału dowodowego. Zawiera ono informacje o imporcie zapalniczek jednorazowych i do wielokrotnego napełniania z Wietnamu w badanym okresie, tj. od dnia 1 listopada 1998 r. do

dnia 31 marca 1999 r. oraz w latach 1998 i 1999, opracowane na podstawie danych Centrum Informatyki Handlu Zagranicznego – zestawienie importu towarów za okres od dnia 1 stycznia 1998 r. do dnia 31 grudnia 1998 r. oraz od dnia 1 stycznia

1999 r. do dnia 31 grudnia 1999 r. Z danych tych wynika, że w okresie badanym średnia cena zapalniczki jednorazowej

z Wietnamu wynosiła 0,05 USD/szt., 0,19 PLN/szt., oraz 0,04 EUR/szt. Należy ponadto wskazać, iż z uwagi, że w aktach

sprawy pojawiały się wartości towarów wyrażone w walucie USD, do akt sprawy dołączone zostały ustalenia na okoliczność wartości waluty ECU/EUR w stosunku do USD i PLN. W ustaleniach opisano sposób zamiany wartości wyrażonej

w USD lub PLN na wartość w EUR (po średnim kursie z okresu badanego). Opisanie sposobu przeliczenia przez Organ cen

wyrażonych uprzednio w różnych walutach, umożliwiło porównanie cen w okresie badanym, w jednakowej walucie.

Natomiast cena zapalniczki wyprodukowanej przez Wnioskodawcę, reprezentującego w badanym okresie 96,43 %

przemysłu krajowego wynosiła w poszczególnych miesiącach

Listopad 1998 r. – 0,35 zł/szt.

Grudzień 1998 r. – 0,29 zł/szt.

Styczeń 1999 r. – 0,24 zł/szt.

Luty 1999 r. – 0,23 zł/szt.

Marzec 1999 r. – 0,22 zł/szt.

W całym okresie badanym średnia cena zbytu przemysłu krajowego wynosiła 0,26 zł/szt., a więc poniżej 0,12 EUR/szt.

[zestawienie nr 5, k. 2497-2498].

IX. Rekompensowanie ceł przez zagranicznego eksportera

W toku postępowania stwierdzono, iż w okresie badanym nie występowało rekompensowanie ceł przez zagranicznego

eksportera. Jednakże zjawisko to nie mogło wystąpić przy obejściu polegającym na zmianie struktury geograficznej lub towarowej przywozu. W przypadku klasyfikowania towaru objętego cłami antydumpingowymi pod innym kodem taryfowym

lub jako towaru o innym pochodzeniu, cło antydumpingowe w ogóle nie jest przez importerów płacone, a więc nie może być

rekompensowane. Rekompensowanie cła przez eksportera zachodzi przy obejściu cła polegającym na tym, że importer

sprowadza towar objęty cłami i płaci je, ale jednocześnie zakupuje towar z zagranicy na tak korzystnych warunkach, że mimo zapłacenia cła, nie zmniejszając swojego zysku, jest w stanie utrzymać dotychczasową cenę sprzedaży w kraju. Rekompensata taka może mieć zarówno charakter bezpośredniego obniżenia ceny przez eksportera, jak i działań pośrednich, które

mają ten sam efekt. Wobec zjawiska unikania ceł, opisywana w tym punkcie przesłanka dodatkowa stwierdzenia obchodzenia ceł antydumpingowych nie występuje.

X. Ostateczne ustalenia dotyczące dumpingu

Zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy z 2001 r. towar uważa się za dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym po cenie

dumpingowej, jeżeli jego cena eksportowa, cena faktycznie zapłacona lub należna za towar przywożony z kraju eksportu na

polski obszar celny jest niższa od wartości normalnej. W wyniku postępowania zakończonego decyzją Ministra Gospodarki

z dnia 26 października 1998 r. ustalono wartość normalną chińskiej zapalniczki jednorazowej w wysokości 0,12 EUR/szt.

Mając na uwadze wskazane w pkt VIII średnie ceny zapalniczek objętych postępowaniem w okresie badanym na bazie

CIF granica RP oraz okoliczność, że zapalniczki objęte postępowaniem są towarem podobnym do chińskiej plastikowej

zapalniczki kieszonkowej gazowej jednorazowej ustalono, że został dopuszczony do obrotu na polskim obszarze celnym

towar po cenie dumpingowej.

XI. Ostateczne ustalenia dotyczące szkody

Zgodnie z art. 3 pkt 2 ustawy z 2001 r. przez szkodę należy rozumieć istotną szkodę wyrządzoną przemysłowi krajowemu, za szkodę uważa się również groźbę wyrządzenia istotnej szkody, jak też istotne opóźnienie w powstaniu przemysłu krajowego.

Stwierdzone wyżej obejście ceł antydumpingowych spowodowało utrzymywanie się szkody ustalonej w decyzji Ministra

Gospodarki z dnia 26 października 1998 r., co obrazuje w szczególności dynamika zmian produkcji i sprzedaży przemysłu

krajowego w okresie badanym [zastawienie nr 3, k. 2490-2493].

Wielkość sprzedaży przemysłu krajowego

Miesiąc

Producent

S.C. „B”

„P” S.A.

razem

grudzień 1998 r. S.C. „B”

„P” S.A.

razem

styczeń 1999 r. S.C. „B”

„P” S.A.

razem

luty 1999 r.

S.C. „B”

„P” S.A.

razem

marzec 1999 r. S.C. „B”

„P” S.A.

razem

listopad 1998

– marzec 1999 RAZEM

listopad 1998 r.

Sztuk

1 000 szt.

5 186 szt.

6 186 szt.

360 500 szt.

2 809 szt.

363 309 szt.

308 950 szt.

6 607 szt.

315 557 szt.

274 100 szt.

13 664 szt.

287 764 szt.

175 350 szt.

5 580 szt.

180 930 szt.

1 153 746 szt.

Wielkość produkcji przemysłu krajowego

Miesiąc

Producent

S.C. „B”

„P” S.A.

razem

grudzień 1998 r. S.C. „B”

„P” S.A.

razem

styczeń 1999 r. S.C. „B”

„P” S.A.

razem

S.C. „B”

luty 1999 r.

„P” S.A.

razem

marzec 1999 r. S.C. „B”

„P” S.A.

razem

listopad 1998

RAZEM

– marzec 1999

listopad 1998 r.

Sztuk

68 000 szt.

5 186 szt.

73 186 szt.

550 000 szt.

2 809 szt.

552 809 szt.

680 000 szt.

6 607 szt.

686 607 szt.

260 000 szt.

13 664 szt.

273 664 szt.

126 000 szt.

5 580 szt.

131 580 szt.

1 717 846 szt.

W toku postępowania przemysł krajowy wykazał, iż po znacznym wzroście produkcji i sprzedaży w miesiącach grudzień

1998 – styczeń 1999, czyli po wprowadzeniu ceł antydumpingowych, w lutym i marcu 1999 r. nastąpił gwałtowny spadek

sprzedaży i produkcji krajowych zapalniczek u Wnioskodawcy. Podobnie u drugiego producenta zapalniczek w kraju wielkość

produkcji uległa jedynie chwilowemu wzrostowi w lutym 1999 r. W związku z powyższym w okresie badanym wielkość produkcji przemysłu krajowego wyniosła jedynie ok. 1,7 mln szt., przy niewykorzystanych zdolnościach produkcyjnych.

Ponadto, w badanym okresie, producenci krajowi ponosili straty na sprzedaży z powodu braku możliwości konkurowania z ceną zapalniczki chińskiej. Osłabienie skutków cła nałożonego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października

1998 r. wpłynęło na obniżenie ceny zapalniczek krajowych (por. pkt VIII). Straty te ponoszono mimo prób redukcji kosztów, przy czym koszty produkcji Wnioskodawcy były znacznie wyższe niż ceny importowanych zapalniczek sprzedawanych na polskim rynku. Koszt produkcji zapalniczki krajowej wynosił, przy ustalonej cenie importowanych zapalniczek

0,26 zł/szt. Należy podkreślić, że dla przemysłu krajowego produkcja zapalniczek, wobec braku możliwości zbytu w cenach

gwarantujących pokrycie kosztów produkcji, pozostała, pomimo ustanowienia ceł antydumpingowych decyzją z dnia

26 października 1998 r., nierentowna. Powyższe wpłynęło na ograniczenie wielkości produkcji.

Z analizy posiadanych przez Organ danych wynika, że import zapalniczek po cenach dumpingowych był dla przemysłu

krajowego barierą, której przemysł nie jest w stanie przezwyciężyć. W konsekwencji rozmiary importu po cenach dumpingowych doprowadziły do znacznego ograniczenia mocy produkcyjnych i zatrudnienia w zakładach krajowych producentów. Wnioskodawca był zmuszony do zwolnienia w 1999 r. 29 osób [k. 1-7, 15, 493]. Biorąc pod uwagę powyższe, nie jest

zasadne twierdzenie Strony, iż zerwanie umowy ,,P” S.A. z firmą ,,R” było bezpośrednią przyczyną pogorszenia się wyników produkcyjnych w P.. Nie można bowiem tego faktu rozpatrywać w oderwaniu od sytuacji drugiego producenta na rynku, który również odczuł skutki obejścia ceł antydumpingowych, co było bezpośrednią przyczyną jednoczesnego pogorszenia się sytuacji obu producentów. W zaistniałych okolicznościach Organ przyjął argumenty Wnioskodawcy, że używanie do

produkcji zapalniczek również części pochodzących z zagranicy, był uzasadniony ekonomicznie i stanowiło ratunek przed

„zalewem” tanich zapalniczek pochodzących z krajów objętych postępowaniem.

Organ przeanalizował wskaźniki ekonomiczno-finansowe przemysłu krajowego ujęte w sprawozdaniu z przeprowadzonych w przedsiębiorstwach S.C. „B” oraz „P” S.A. weryfikacji danych, przedłożonych we wniosku o wszczęcie postępowania

antydumpingowego przeglądowego wszczętego postanowieniem z dnia 25 października 2000 r. (M.P. 35, poz. 718) i innych

dokumentów dostarczonych w toku postępowania za okres od dnia 5 listopada 1998 r. do dnia 5 listopada 2000 r. Weryfikacji

poddano dokumenty obrazujące wskaźniki dotyczące sprzedaży, produkcji, stanu zapasów, stanu zatrudnienia, poziomu wynagrodzenia, zdolności do pozyskania kapitału oraz niekorzystnych skutków w zakresie przepływów pieniężnych. Dodatkowo

w celu określenia kondycji finansowej spółki „P” S.A. analizie poddano bilanse, rachunki zysków i strat oraz wskaźniki

bieżącej płynności finansowej, obrotu należnościami, obrotu zapasami oraz ogólnego zadłużenia. Analizę kondycji finansowej S.C. „B” przeprowadzono natomiast na podstawie bilansu, rachunku zysków i strat oraz wskaźników efektywności

tj. rentowności majątku, rentowności kapitału własnego, rentowności netto działalności, rentowności brutto sprzedaży,

wskaźników płynności „I” i „II” oraz szybkości obrotu zapasów [k. 1299-1305, 1361-1366, 2440-2451, 2452– 2481].

Przeprowadzona analiza wykluczyła możliwość, że szkoda została wyrządzona przez inne czynniki niż przywóz po cenach dumpingowych (z wyjątkiem obejścia ceł antydumpingowych przez import zapalniczek do wielokrotnego napełniania

pochodzących z ChRL oraz zapalniczek deklarowanych jako pochodzących z Tajwanu, wobec których podjęto odrębne

środki). Wizyty w zakładach krajowych producentów pozwoliły Organowi przeanalizować, i ostatecznie odrzucić, zarzut

importerów, że producenci krajowi nie posiadają możliwości konkurowania jakością swoich produktów z zapalniczkami

sprowadzanymi z zagranicy [k. 493, 1291-1298, 1329-1335]. Wobec powyższego zastrzeżenia należy ponadto podkreślić,

że jakość zapalniczek krajowych potwierdzają protokoły z kontroli warunków organizacyjno-technicznych do prowadzenia

produkcji wyrobów o stabilnym poziomie jakości w ramach nadzoru nad wydanym przez IGNiG certyfikatem.

W świetle materiału dowodowego zgromadzonego w toku postępowania przez Organ, należy stwierdzić, w ramach

ostatecznych ustaleń faktycznych, że przywóz na polski obszar celny, w celu obejścia ustanowionego cła antydumpingowego, plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej jako

plastikowych zapalniczek kieszonkowych, gazowych, jednorazowych pochodzących z Wietnamu oraz zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych z zaworkiem, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej jako zapalniczek do wielokrotnego napełniania, oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem

PCN ex 9613 20 90 0, przywożonych na polski obszar celny z kraju eksportu: Wietnam – towaru podobnego, w rozumieniu

art. 3 ust. 1 ustawy z 2001 r., wyrządzał szkodę przemysłowi krajowemu, pozostając w związku przyczynowo-skutkowym

z ceną dumpingową zapalniczek objętych postępowaniem. Wystąpiło osłabienie skutków ceł antydumpingowych, ustanowionych decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. na zapalniczki kieszonkowe gazowe jednorazowe,

pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej, oznaczone w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN 9613 10 00 0, poprzez obniżenie cen ww. zapalniczek krajowych. Zastrzeżenie Strony w przedmiocie

błędnego ustalenia szkody jest bezzasadne. Mając na uwadze przesłanki oceny szkody z ww. art. 3 pkt 2 ustawy z 2001 r.

nie bez znaczenia jest stanowisko w sprawie Importera M.H., który stwierdził w trakcie spotkania w Ministerstwie Gospodarki z dnia 22 maja 2000 r., że sam rozważał możliwość uruchomienia produkcji zapalniczek w kraju, niemniej jednak bez

wprowadzenia cła antydumpingowego na zapalniczki objęte postępowaniem przez co najmniej 5 lat oraz bez uszczelnienia

granic, takie przedsięwzięcie nie będzie opłacalne.

Wysokość cła antydumpingowego

W wyniku postępowania zakończonego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r. ustalono wartość

normalną chińskiej zapalniczki jednorazowej w wysokości 0,12 EUR/szt. Mając na uwadze, iż obejście spowodowało osłabienie skutków cła antydumpingowego nałożonego wyżej wskazaną decyzją, polegające na obniżeniu cen towarów krajowych, przy ustalonej w tej decyzji wartości normalnej chińskiej zapalniczki jednorazowej kieszonkowej gazowej w wysokości 0,12 EUR/szt. średnia cena zapalniczki objętej postępowaniem deklarowanej jako pochodzenia wietnamskiego w wysokości 0,04 EUR/szt. stanowi cenę dumpingową, pozostając w związku przyczynowo-skutkowym ze szkodą dla przemysłu

krajowego, zaproponowano wysokość cła na przywóz na polski obszar celny plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem PCN

ex 9613 10 00 0 oraz plastikowych zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych z zaworkiem deklarowanych jako

do wielokrotnego napełniania, oznaczonych w Polskiej Scalonej Nomenklaturze Towarowej Handlu Zagranicznego kodem

PCN ex 9613 20 90 0, przywożonych na polski obszar celny z kraju eksportu: Wietnam, w celu obejścia cła antydumpingowego ustanowionego decyzją Ministra Gospodarki z dnia 26 października 1998 r., w wysokości różnicy między ceną minimalną wynoszącą 0,12 EUR/szt. a wartością celną zapalniczki, powiększoną o należne cło wynikające z taryfy celnej, jednakże nie

niższe niż 0,09 EUR/szt.

Objęty postępowaniem import zahamował rozwój krajowego przemysłu. Na skutek bardzo taniego i znaczącego z punktu widzenia popytu krajowego importu z Wietnamu produkcja wytwórców krajowych nie mogła spotkać się z popytem akceptującym ceny ekonomicznie uzasadnione. Na skutek tego wystąpiły następujące zjawiska

a)

poważne niewykorzystanie posiadanych przez przemysł krajowy mocy produkcyjnych,

b)

z niskim wykorzystaniem mocy wiąże się bardzo niski poziom produkcji, co w zestawieniu z możliwościami produkcyjnymi obu firm krajowych daje podstawy do sformułowania stwierdzenia, iż w badanym okresie nie nastąpił rozwój

omawianego przemysłu,

c)

czynniki wskazane wyżej wpłynęły istotnie na poziom zatrudnienia w tym przemyśle; zatrudnienie to nie charakteryzowało się przewidywaną dynamiką w obu zakładach,

d)

produkcja krajowa zapalniczek kieszonkowych gazowych jednorazowych, wobec braku możliwości zbytu na poziomie gwarantującym pokrycie kosztów, w tym zwrotu nakładów inwestycyjnych, była produkcją nierentowną.

Mając na uwadze powyższe, zaproponowano wysokość cła na poziomie gwarantującym przywrócenie zasad uczciwej

konkurencji i zlikwidowania szkody wyrządzonej przemysłowi krajowemu, co leży w interesie publicznym.

Pouczenie

Na postanowienie nie przysługuje zażalenie. Zgodnie z art. 2 ust. 6, art. 36 ust. 5, w związku z art. 63 ust. 2 ustawy

z dnia 24 sierpnia 2001 r. o ochronie przed przywozem na polski obszar celny towarów po cenach dumpingowych, w związku z art. 110 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o zmianie i uchyleniu niektórych ustaw w związku z uzyskaniem przez

Rzeczpospolitą Polską członkostwa w Unii Europejskiej, stronom biorącym udział w postępowaniu antydumpingowym służy skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, którą należy wnieść w terminie 30 dni od dnia wejścia

w życie postanowienia, za pośrednictwem Ministra Rozwoju i Finansów.

Minister Rozwoju i Finansów: z up. J. Emilewicz