Uchwała nr 5/2016 Rady Polityki Pieniężnej z dnia 7 września 2016 r. w sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2017

§ 1. Ustala się założenia polityki pieniężnej na rok 2017, stanowiące załącznik do uchwały.

§ 2. Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2017 r.

w.

rcl

Przewodniczący Rady Polityki Pieniężnej: A. Glapiński

ww

Członkowie Rady Polityki Pieniężnej: G

 . Ancyparowicz, M. Chrzanowski, E. Gatnar, Ł. Hardt, J. Kropiwnicki, E. Łon,

E. Osiatyński, K. Zubelewicz, J. Żyżyński

.go

v.p

l

Dokument

podpisany przez

Marek Głuch

Data: 2016.10.03

14:23:56 CEST

MONITOR POLSKI

v.p

l

DZIENNIK URZĘDOWY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Warszawa, dnia 3 października 2016 r.

Poz. 947

UCHWAŁA NR 5/2016

RADY POLITYKI PIENIĘŻNEJ

.go

z dnia 7 września 2016 r.

w sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2017

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2013 r. poz. 908

i 1036, z 2015 r. poz. 855 i 1513 oraz z 2016 r. poz. 996) uchwala się, co następuje

Załącznik do uchwały nr 5/2016

Rady do

Polityki

Załącznik

uchwały Pieniężnej

nr 5/2016 Rady Polityki Pieniężnej

7 września

2016

(poz. 947)

z dnia 7z dnia

września

2016

r. r.(poz.

…)

ww

w.

rcl

Założenia polityki pieniężnej

na rok 2017

Warszawa, 2016

v.p

l

Monitor Polski

.go

Spis treści

Wprowadzenie.............................................................................................................................................. 4

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej .................................................................................................. 6

Rozdział 2. Płynność sektora bankowego oraz instrumenty polityki pieniężnej w 2017 r. .............. 8

ww

w.

rcl

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2017 r. .................................................................. 11

v.p

l

Wprowadzenie

Wprowadzenie

Formułując Założenia polityki pieniężnej na rok 2017, zwane dalej Założeniami, Rada Polityki

Pieniężnej wypełnia zobowiązanie zawarte w art. 227 ust. 6 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej

(Dz. U. z 1997 r. poz. 483, z późn. zm.) do corocznego ustalenia Założeń i przedłożenia ich do

wiadomości Sejmowi. W Założeniach przedstawiona jest strategia polityki pieniężnej

Narodowego Banku Polskiego, instrumenty polityki pieniężnej stosowane przez NBP, a także

Założeniami.

.go

zarys uwarunkowań makroekonomicznych mogących wpływać na tę politykę w roku objętym

W 2017 r. podstawowym celem polityki pieniężnej NBP będzie utrzymanie stabilnego poziomu

cen, przy jednoczesnym wspieraniu polityki gospodarczej Rządu, o ile nie ogranicza to realizacji

podstawowego celu NBP. Dążąc do zachowania stabilności cen, NBP będzie stosował strategię

celu inflacyjnego. Jednocześnie polityka pieniężna będzie prowadzona w taki sposób, aby

sprzyjać zrównoważonemu wzrostowi gospodarczemu oraz stabilności systemu finansowego. W

związku z tym NBP będzie elastycznie reagował na wstrząsy powodujące odchylenia dynamiki

cen od celu, biorąc pod uwagę charakter tych wstrząsów, a także sposób ich oddziaływania na

w.

rcl

procesy inflacyjne oraz aktywność gospodarczą.

Elastyczne podejście do celu inflacyjnego jest szczególnie ważne, gdy – tak jak w ostatnich latach

– odchylenia dynamiki cen od celu są związane głównie z silnym obniżeniem cen surowców na

świecie. Wywołana w ten sposób ujemna dynamika cen ma bowiem zewnętrzne źródła oraz – w

świetle obecnie dostępnych informacji – nie wpływa negatywnie na aktywność przedsiębiorstw

i sytuację ekonomiczną gospodarstw domowych w Polsce. Nie oznacza to, że długotrwała

deflacja byłaby zjawiskiem dopuszczalnym, gdyby prowadziła do pojawienia się oczekiwań

deflacyjnych i wyraźnego osłabienia wzrostu gospodarczego.

W warunkach niskiej dynamiki cen dostosowanie parametrów polityki pieniężnej zależy przede

wszystkim od relatywnej oceny korzyści z szybkiego sprowadzenia dynamiki cen do celu

inflacyjnego wobec kosztów ekonomicznych i ryzyka dla stabilności makroekonomicznej oraz

finansowej, z jakimi wiązałoby się prowadzenie polityki pieniężnej nakierowanej na szybkie

podwyższenie inflacji.

ww

W związku z powyższym w 2017 r. parametry polityki pieniężnej, w tym poziom stóp

procentowych NBP, będą dostosowywane do sytuacji w gospodarce tak, aby zapewnić

długookresową stabilność cen i jednocześnie wspierać zrównoważony wzrost gospodarczy oraz

stabilność systemu finansowego.

Biorąc pod uwagę zewnętrzny charakter wstrząsów powodujących odchylenie dynamiki cen od

celu, a jednocześnie nie chcąc dopuścić do trwałego obniżenia długookresowych oczekiwań

inflacyjnych, co mogłoby zwiększyć ryzyko utrwalenia się tendencji deflacyjnych i w efekcie

pojawienia się ich negatywnych skutków makroekonomicznych, Rada postanowiła utrzymać

v.p

l

Wprowadzenie

średniookresowy cel inflacyjny na poziomie 2,5% z symetrycznym przedziałem odchyleń

o szerokości ±1 punkt procentowy.

Formułując Założenia polityki pieniężnej na rok 2017, Rada podkreśla, że polityka pieniężna będzie

prowadzona w warunkach niepewności. Najważniejszym źródłem niepewności dla krajowej

polityki pieniężnej w 2017 r. jest możliwość osłabienia koniunktury w otoczeniu polskiej

gospodarki oraz perspektywy kształtowania się inwestycji w Polsce w kolejnych latach.

Jednocześnie istotnym czynnikiem ryzyka dla dynamiki cen pozostanie kształtowanie się cen

Polsce.

.go

surowców na rynkach światowych oraz możliwość wolniejszego niż oczekiwany wzrostu płac w

W Założeniach polityki pieniężnej na rok 2017 uwzględniono informacje dostępne do dnia

ww

w.

rcl

6 września 2016 r.

v.p

l

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej

Zgodnie z art. 227 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej „Narodowy Bank Polski

odpowiada za wartość polskiego pieniądza”. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym

Banku Polskim (Dz. U. z 2013 r. poz. 908, z późn. zm.) w art. 3 ust. 1 stanowi, że „podstawowym

celem działalności NBP jest utrzymanie stabilnego poziomu cen, przy jednoczesnym wspieraniu

polityki gospodarczej Rządu, o ile nie ogranicza to podstawowego celu NBP”.

W 2017 r. – podobnie jak w latach ubiegłych – Rada Polityki Pieniężnej będzie dążyła do

.go

utrzymania stabilności cen. Jednocześnie polityka pieniężna będzie prowadzona w taki sposób,

aby sprzyjać utrzymaniu zrównoważonego wzrostu gospodarczego oraz stabilności systemu

finansowego. W ten sposób Rada będzie realizować podstawowe zobowiązania Narodowego

Banku Polskiego zawarte w Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej oraz ustawie o Narodowym

Banku Polskim.

Stabilność cen jest współcześnie rozumiana jako dynamika cen, niska, ale dodatnia, która nie

wywiera niekorzystnego wpływu na decyzje podejmowane przez uczestników życia

gospodarczego, w tym decyzje dotyczące inwestowania i oszczędzania. Dla tak rozumianej

w.

rcl

stabilności cen zagrożeniem jest nie tylko nadmierna inflacja, ale także długotrwała deflacja,

szczególnie gdy powoduje silne osłabienie wzrostu gospodarczego. Ujemna dynamika cen nie

ma jak dotychczas negatywnego wpływu na przedsiębiorczość w Polsce.

Rada Polityki Pieniężnej dąży do zapewnienia stabilności cen, wykorzystując strategię celu

inflacyjnego. W ramach tej strategii od 2004 r. celem polityki pieniężnej jest utrzymanie inflacji

– rozumianej jako procentowa roczna zmiana indeksu cen towarów i usług konsumpcyjnych – na

poziomie 2,5% z symetrycznym przedziałem odchyleń o szerokości ±1 punktu procentowego

w średnim okresie.

Od 2004 r. przeciętny poziom inflacji w Polsce wynosił 2,1% rocznie, a więc był zbliżony do celu

NBP, choć w niektórych latach dynamika cen znajdowała się poza przedziałem odchyleń od celu.

Okresowe odchylenia inflacji od celu, w tym obserwowana w ostatnich latach ujemna dynamika

cen, nie spowodowały jednak pojawienia się oczekiwań deflacyjnych. Jednocześnie tempo

wzrostu gospodarczego było w ostatnich latach stosunkowo stabilne i zbliżone do

ww

długookresowego trendu, a w gospodarce nie narastały nierównowagi makroekonomiczne.

Wskazuje to na skuteczność strategii celu inflacyjnego w zapewnieniu długookresowej

stabilności cen, przy jednoczesnym wspieraniu zrównoważonego wzrostu gospodarczego.

Przyjęty cel inflacyjny ma charakter średniookresowy. Oznacza to, że ze względu na silne zmiany

cen surowców lub inne szoki makroekonomiczne i finansowe inflacja może się okresowo

odchylać od celu, kształtując się nawet poza przedziałem odchyleń od celu. W takich

okolicznościach reakcja polityki pieniężnej na szok zależy od jego przyczyn i charakteru oraz

oceny trwałości jego skutków, w tym wpływu na procesy cenotwórcze i oczekiwania inflacyjne.

v.p

l

Rozdział 1. Strategia polityki pieniężnej

Niezależnie od charakteru szoków występujących w gospodarce sprowadzenie inflacji do celu

wymaga czasu, ponieważ zmiany parametrów polityki pieniężnej wpływają na gospodarkę

z opóźnieniem. Długość opóźnień, jakie występują od podjęcia decyzji dotyczącej poziomu stóp

procentowych do zaobserwowania najsilniejszego jej wpływu na wielkości realne (produkcję,

zatrudnienie) oraz inflację, wynosi kilka kwartałów i może zmieniać się w czasie. Dążenie do jak

najszybszego przywrócenia inflacji do celu może nie być w takiej sytuacji pożądane ze względu

na koszty, jakie mogłoby to stwarzać dla gospodarki. Dlatego, w przypadku każdorazowego

odchylenia inflacji od celu, Rada w sposób elastyczny określa oczekiwane tempo powrotu inflacji

do celu. Szybkie sprowadzenie inflacji do celu może wiązać się z istotnymi kosztami dla

.go

stabilności makroekonomicznej i finansowej.

Doświadczenia globalnego kryzysu finansowego wskazują, że stabilizowanie inflacji na niskim

poziomie jest bardzo ważnym, ale niewystarczającym warunkiem utrzymywania równowagi

w gospodarce, która z kolei sprzyja utrzymaniu stabilności cen w długim okresie. Zagrożeniem

dla stabilności cen w długim okresie są zwłaszcza nierównowagi w sektorze finansowym. Mając

to na uwadze, Rada prowadzi politykę pieniężną w taki sposób, aby wspierać stabilność systemu

finansowego i ograniczać ryzyko narastania nierównowag w gospodarce, uwzględniając w

swoich decyzjach kształtowanie się cen aktywów (zwłaszcza cen nieruchomości) oraz dynamikę

akcji kredytowej. Rada uznaje jednak, że w warunkach znacznej swobody przepływu kapitału i

rynków

finansowych

politykę

pieniężną

w ograniczaniu

w.

rcl

integracji

nierównowag

makroekonomicznych powinna wspierać polityka makroostrożnościowa. Poprzez wywieranie

selektywnego wpływu na kształtowanie się agregatów kredytowych, przede wszystkim

kredytów hipotecznych, umożliwia ona stabilizowanie akcji kredytowej, przy mniejszych

kosztach dla wzrostu gospodarczego niż polityka pieniężna.

Oprócz polityki pieniężnej i makroostrożnościowej istotną rolę w utrzymywaniu stabilności

makroekonomicznej pełni także polityka fiskalna, która – jeśli nie prowadzi do nadmiernego

zadłużenia

finansów

publicznych

–

powinna

sprzyjać

zrównoważonemu

wzrostowi

gospodarczemu.

Rada realizuje strategię celu inflacyjnego w warunkach płynnego kursu walutowego. Reżim

płynnego kursu nie wyklucza interwencji na rynku walutowym, gdy jest to niezbędne do

zapewnienia stabilności makroekonomicznej i finansowej kraju.

ww

Ważnym elementem wykorzystywanej przez Radę strategii celu inflacyjnego jest komunikacja

z otoczeniem.

Z

tego

względu

decyzje

uwarunkowaniami

są

przedstawiane

w

Rady

wraz

Informacjach

po

z

ich

makroekonomicznymi

posiedzeniach

Rady

oraz

na

towarzyszących im konferencjach prasowych, a także w Opisach dyskusji na posiedzeniach

decyzyjnych Rady, Raportach o inflacji, Założeniach polityki pieniężnej i Sprawozdaniu z wykonania

założeń polityki pieniężnej.

v.p

l

Rozdział 2. Płynność sektora bankowego oraz instrumenty polityki pieniężnej w 2017 r.

Rozdział 2. Płynność sektora bankowego oraz

instrumenty polityki pieniężnej w 2017 r.

Płynność sektora bankowego w 2017 r.

W 2017 r. polityka pieniężna będzie nadal prowadzona w warunkach nadpłynności sektora

bankowego.

.go

Podstawowe znaczenie dla poziomu płynności sektora bankowego będą miały działania

Ministerstwa Finansów dotyczące sposobu finansowania potrzeb pożyczkowych budżetu

państwa, obsługi zadłużenia zagranicznego Skarbu Państwa oraz obsługi funduszy unijnych.

Prognoza płynności sektora bankowego na 2017 r. przewiduje jej dalszy stopniowy spadek.

Głównymi czynnikami działającymi w kierunku zmniejszenia płynności w 2017 r. będą dalszy

wzrost obiegu pieniądza gotówkowego oraz wielkości depozytów będących podstawą naliczania

rezerwy obowiązkowej, a także sprzedaż walut obcych przez NBP na potrzeby Komisji

Europejskiej w związku z przewalutowaniem składki członkowskiej. W przeciwnym kierunku, tj.

wzrostu nadpłynności, oddziaływać będzie skup walut obcych wynikający z transakcji

w.

rcl

walutowych.

Instrumenty polityki pieniężnej w 2017 r.

Stopa procentowa

Podstawowym instrumentem polityki pieniężnej jest krótkoterminowa stopa procentowa – stopa

referencyjna NBP. Zmiany jej wysokości wynikają z kierunku prowadzonej polityki pieniężnej.

Stopa referencyjna NBP określa rentowność podstawowych operacji otwartego rynku, wpływając

jednocześnie na poziom krótkoterminowych rynkowych stóp procentowych.

Stopa lombardowa NBP wyznacza koszt pozyskania pieniądza w NBP. Określa górny pułap

wzrostu rynkowej stopy overnight.

ww

Stopa depozytowa NBP wyznacza oprocentowanie depozytu w NBP. Określa dolne ograniczenie

dla wahań rynkowej stopy overnight.

Poziomy stóp depozytowej oraz lombardowej NBP wyznaczają pasmo wahań stopy procentowej

overnight na rynku międzybankowym.

Operacje otwartego rynku

Za pomocą operacji otwartego rynku bank centralny oddziałuje na warunki płynnościowe w

sektorze bankowym w sposób umożliwiający utrzymywanie krótkoterminowych rynkowych

stóp procentowych na poziomie sprzyjającym realizacji założonego przez Radę celu inflacyjnego.

v.p

l

Rozdział 2. Płynność sektora bankowego oraz instrumenty polityki pieniężnej w 2017 r.

W szczególności, bank centralny przeprowadza operacje otwartego rynku w skali umożliwiającej

kształtowanie się stawki POLONIA w pobliżu stopy referencyjnej NBP.

Operacje podstawowe standardowo przeprowadzane są w sposób regularny raz w tygodniu, z

reguły z 7-dniowym terminem zapadalności. Na przetargach obowiązuje stała rentowność na

poziomie stopy referencyjnej NBP. Z uwagi na oczekiwane utrzymywanie się nadpłynności

w sektorze bankowym w 2017 r. operacje te będą polegać na emisji bonów pieniężnych NBP.

Operacje dostrajające mogą zostać podjęte w celu ograniczenia zmienności krótkoterminowych

rynkowych stóp procentowych. Mogą one obejmować operacje absorbujące (emisję bonów

.go

pieniężnych NBP, transakcje reverse repo) oraz zasilające (przedterminowy wykup bonów

pieniężnych NBP, transakcje repo). Zapadalność, rentowność oraz sposób przeprowadzania tych

operacji są uzależnione od sytuacji w sektorze bankowym.

Operacje strukturalne mogą zostać przeprowadzone w celu długoterminowej zmiany struktury

płynności w sektorze bankowym. Gdyby wystąpiła taka konieczność, bank centralny może

przeprowadzić następujące operacje strukturalne: emisję obligacji, zakup oraz sprzedaż

papierów wartościowych na rynku wtórnym.

Rezerwa obowiązkowa

w.

rcl

System rezerwy obowiązkowej przyczynia się do stabilizacji najkrótszych rynkowych stóp

procentowych. Dysponowanie przez banki środkami zgromadzonymi na rachunkach w NBP

sprawia, iż każdego dnia operacyjnego fundusze te mogą zostać użyte w celu ułatwienia

wzajemnych rozliczeń. Jednocześnie, uśredniony charakter systemu rezerwy stwarza bankom

swobodę decydowania o wysokości środków gromadzonych na rachunku w banku centralnym

w trakcie okresu utrzymywania rezerwy obowiązkowej.

Obowiązek utrzymywania rezerwy obowiązkowej ogranicza ponadto wielkość nadwyżek

środków pozostających do dyspozycji banków. Oznacza to, iż system rezerwy obowiązkowej

– w warunkach nadpłynności systemu bankowego – pozwala zmniejszyć skalę operacji

otwartego rynku przeprowadzanych w celu absorbcji płynności.

Zmiany stóp rezerwy obowiązkowej są uzależnione od kształtowania się poziomu płynności

w sektorze bankowym, a także od warunków utrzymujących się na rynku międzybankowym.

ww

Operacje depozytowo-kredytowe

Operacje depozytowo-kredytowe mają na celu ograniczanie skali wahań stawki rynkowej

overnight. Banki uczestniczą w tych operacjach z własnej inicjatywy.

Depozyt na koniec dnia pozwala na lokowanie nadwyżek środków w banku centralnym na

termin overnight. Jego oprocentowanie określa dolne ograniczenie dla stawki rynkowej

kwotowanej na ten termin.

Kredyt lombardowy umożliwia bankom zaciąganie kredytu na termin overnight. Kredyt ten jest

zabezpieczany aktywami akceptowanymi przez bank centralny (m.in. skarbowymi papierami

wartościowymi,

papierami

wartościowymi

v.p

l

Rozdział 2. Płynność sektora bankowego oraz instrumenty polityki pieniężnej w 2017 r.

wyemitowanymi

przez

NBP,

obligacjami

komunalnymi, listami zastawnymi oraz obligacjami korporacyjnymi o wysokiej jakości

kredytowej). Jego oprocentowanie wyznacza koszt pozyskania pieniądza w banku centralnym,

co stanowi górne ograniczenie dla stawki rynkowej overnight.

Swapy walutowe

NBP może przeprowadzać swapy walutowe. Swap walutowy polega na tym, że NBP kupuje (lub

sprzedaje) złote za walutę obcą na rynku kasowym i jednocześnie odsprzedaje (lub odkupuje) je,

Interwencje walutowe

.go

w ramach transakcji terminowej, w określonej dacie.

Instrumentem polityki pieniężnej, który może zostać wykorzystany przez NBP, są interwencje na

ww

w.

rcl

rynku walutowym.

v.p

l

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2017 r.

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki

pieniężnej w 2017 r.

Uwarunkowania zewnętrzne

Od czasu globalnego kryzysu finansowego wzrost gospodarczy na świecie pozostaje względnie

niski. Wynika to głównie ze słabszego niż przed kryzysem wzrostu inwestycji w krajach

rozwiniętych oraz związanego z tym spowolnienia wzrostu wydajności pracy w tych krajach.

.go

W ostatnich latach do niższego wzrostu na świecie przyczynia się również gorsza koniunktura

w gospodarkach wschodzących, w tym głównie w Chinach. Tendencje te utrzymają się

prawdopodobnie również w 2017 r.

W I połowie 2016 r. wzrost gospodarczy u głównych partnerów handlowych Polski nieco

przyspieszył w porównaniu z poprzednimi latami, choć – podobnie jak w większości gospodarek

na świecie – był wyraźnie niższy niż przed globalnym kryzysem finansowym. Prognozy

sygnalizują utrzymanie umiarkowanego tempa wzrostu aktywności w otoczeniu polskiej

gospodarki w 2017 r., przy znacznej niepewności co do jego perspektyw.

w.

rcl

W Unii Europejskiej (UE) w I połowie 2016 r. wzrost gospodarczy był wyższy niż w poprzednich

latach, a prognozy wskazują na kontynuację umiarkowanej dynamiki PKB w 2017 r.

Umiarkowany wzrost gospodarczy powinien utrzymać się w szczególności w strefie euro,

będącej najważniejszym partnerem handlowym Polski. Głównym czynnikiem wzrostu w tej

gospodarce pozostanie popyt wewnętrzny, wspierany przez dobrą sytuację na rynku pracy, niski

koszt kredytu w warunkach silnie ekspansywnej polityki pieniężnej EBC oraz zmniejszenie skali

restrykcyjności polityki fiskalnej w części krajów strefy. Negatywnie na koniunkturę w tej

gospodarce nadal będzie oddziaływał głównie słaby wzrost na świecie, w szczególności

w Chinach. Umiarkowanemu wzrostowi gospodarczemu w strefie euro powinno towarzyszyć

ożywienie w większości krajów Europy Środkowo-Wschodniej. Z kolei w Wielkiej Brytanii

prawdopodobne jest spowolnienie wzrostu gospodarczego w 2017 r. ze względu na wzrost

niepewności związany z perspektywą wyjścia tego kraju z UE.

W I połowie 2016 r. w Stanach Zjednoczonych wzrost gospodarczy był niższy niż w poprzednim

ww

roku. W 2017 r. dynamika PKB w tej gospodarce powinna nieco wzrosnąć, do czego ma się

przyczynić dalszy wzrost popytu konsumpcyjnego i zwiększenie inwestycji. Ograniczająco na

wzrost PKB w Stanach Zjednoczonych mogą jednak w dalszym ciągu oddziaływać niskie ceny

ropy naftowej zmniejszające dynamikę inwestycji w sektorze wydobywczym, a także

utrzymująca się niepewność dotycząca koniunktury w otoczeniu amerykańskiej gospodarki.

W większości głównych gospodarek wschodzących w I połowie 2016 r. koniunktura pozostawała

słaba. W Chinach następowało dalsze stopniowe spowolnienie, które prawdopodobnie utrzyma

się również w 2017 r. Jednocześnie wysoki poziom zadłużenia, zwłaszcza prywatnego, stanowi

v.p

l

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2017 r.

czynnik ryzyka dla stabilności systemu finansowego w Chinach, a tym samym dla wzrostu

gospodarczego w tym kraju. W Rosji i Brazylii w I połowie 2016 r. utrzymywała się recesja, która

– zgodnie z dostępnymi prognozami – powinna się zakończyć odpowiednio w II połowie 2016 r.

i w 2017 r. Mimo to wzrost gospodarczy w tych krajach prawdopodobnie będzie nadal niski.

W Indiach natomiast koniunktura jest lepsza niż w innych gospodarkach wschodzących,

a prognozy wskazują na utrzymanie stabilnego wzrostu gospodarczego również w 2017 r.

Ceny ropy naftowej w I połowie 2016 r. nieco wzrosły, jednak były nadal niższe niż w 2015 r.

Niekorzystnie na ceny tego surowca wpływa relatywnie niski wzrost gospodarczy na świecie

przy wysokim poziomie zapasów ropy naftowej. Ceny pozostałych surowców energetycznych

.go

i rolnych również kształtowały się na niskim poziomie. W rezultacie inflacja na świecie w 2016 r.

była bardzo niska. W większości gospodarek rozwiniętych, w tym w strefie euro, dynamika cen

była zbliżona do zera.

Wraz ze spodziewanym przyspieszeniem wzrostu gospodarczego na świecie oraz wygasaniem

wpływu wcześniejszego spadku cen surowców na dynamikę cen, inflacja w 2017 r. powinna

wzrosnąć. Mimo to w większości ważniejszych gospodarek rozwiniętych, w tym w strefie euro,

pozostanie ona prawdopodobnie poniżej celów inflacyjnych tamtejszych banków centralnych.

Istotnym czynnikiem ryzyka dla inflacji na świecie jest możliwość osłabienia globalnej

w.

rcl

koniunktury, co mogłoby przełożyć się na słabszą presję popytową oraz ponowne obniżenie cen

surowców.

W tych warunkach EBC utrzymuje stopy procentowe w pobliżu zera, w tym stopę depozytową

na ujemnym poziomie. Równocześnie kontynuuje zakupy aktywów finansowych. Wobec nadal

niskiej inflacji EBC będzie prawdopodobnie nadal prowadził silnie akomodacyjną politykę

pieniężną, a nawet może dokonać jej dalszego złagodzenia.

Z kolei w Stanach Zjednoczonych – po podwyżce w grudniu 2015 r. – stopy procentowe są

utrzymywane na niezmienionym poziomie. Jednocześnie Fed reinwestuje raty kapitałowe

płacone od papierów skarbowych kupionych w trakcie kolejnych rund łagodzenia ilościowego,

co pośrednio stabilizuje wysokość długoterminowych stóp procentowych. W II połowie 2016 r.

oraz w 2017 r. możliwe jest podwyższenie stóp procentowych, choć niepewność co do skali

i terminu tych podwyżek pozostaje znaczna.

ww

Niepewność dotycząca perspektyw globalnej koniunktury oraz polityki pieniężnej Fed jest

istotnym czynnikiem ryzyka dla cen aktywów finansowych na świecie, w szczególności dla

kursów walut gospodarek wschodzących. Jednocześnie ekspansywna polityka pieniężna EBC

oddziałuje w kierunku poprawy nastrojów na rynkach finansowych krajów europejskich, w tym

Polski.

v.p

l

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2017 r.

Uwarunkowania krajowe

W Polsce w I połowie 2016 r. utrzymywał się stabilny wzrost gospodarczy, choć dynamika PKB

była nieco niższa niż w poprzednim roku. Głównym źródłem wzrostu aktywności gospodarczej

był wzrost popytu konsumpcyjnego następujący w warunkach poprawy sytuacji na rynku pracy,

wzrostu akcji kredytowej oraz rozpoczęcia wypłat świadczeń wychowawczych w ramach

programu „Rodzina 500 plus”. Stabilnemu wzrostowi konsumpcji towarzyszyła niższa niż

w poprzednich latach dynamika inwestycji. Była ona związana z mniejszą skalą realizacji

projektów finansowanych ze środków UE oraz wzrostem niepewności, w tym w polskiej

.go

gospodarce i jej otoczeniu.

W 2017 r. można oczekiwać utrzymania stabilnego wzrostu PKB. Głównym źródłem wzrostu

PKB pozostanie konsumpcja prywatna. Będzie ona wspierana przez dalszą poprawę sytuacji na

rynku pracy, przekładającą się na stopniowy wzrost dynamiki wynagrodzeń oraz wyższe

dochody gospodarstw domowych związane również z wypłatami świadczeń wychowawczych.

W 2017 r. można też oczekiwać przyspieszenia wzrostu inwestycji, choć ich dynamika będzie

prawdopodobnie słabsza niż w poprzednich latach. Wyższym inwestycjom powinna sprzyjać

dobra sytuacja finansowa przedsiębiorstw, wysoki stopień wykorzystania ich zdolności

produkcyjnych, stabilny wzrost popytu oraz wzrost wykorzystania środków unijnych. Z kolei

w.

rcl

niekorzystnie na wzrost inwestycji, zwłaszcza przedsiębiorstw, będzie prawdopodobnie

wpływać utrzymująca się niepewność.

W I połowie 2016 r. roczna dynamika krajowych cen towarów i usług konsumpcyjnych była

nadal ujemna. Źródłem deflacji były głównie czynniki zewnętrzne, w tym wcześniejszy silny

spadek cen surowców energetycznych oraz niski poziom aktywności gospodarczej na świecie

obniżający dynamikę pozostałych cen w otoczeniu polskiej gospodarki. Spadek cen surowców

energetycznych przekładał się na niższe krajowe ceny energii, co – przy braku presji popytowej

i kosztowej – przyczyniało się do obniżania cen innych towarów i usług. Dostępne prognozy

wskazują, że w 2017 r. dynamika cen będzie wyższa niż w 2016 r., czemu będzie sprzyjać

wygasanie wpływu wcześniejszych spadków cen surowców oraz oczekiwane przyspieszenie

wzrostu płac. Wzrost cen będzie jednak prawdopodobnie umiarkowany z uwagi na powolne

domykanie się luki popytowej, a także wciąż niską dynamikę cen na świecie.

W Polsce większość wskaźników makroekonomicznych kształtuje się na poziomach

ww

wskazujących na brak wyraźnych nierównowag makroekonomicznych. Na podstawie

dostępnych prognoz można oczekiwać, że również w 2017 r. w polskiej gospodarce nie wystąpią

istotne nierównowagi – ani zewnętrzne, ani wewnętrzne.

Wokół powyższego scenariusza makroekonomicznego rysuje się kilka obszarów niepewności.

Najważniejszy z nich dotyczy możliwości silniejszego osłabienia koniunktury w gospodarkach

wschodzących, zwłaszcza w Chinach, co – wraz ze zwiększeniem się niepewności związanym

z perspektywą opuszczenia UE przez Wielką Brytanię – może przyczyniać się do spowolnienia

wzrostu gospodarczego w strefie euro. Podwyższona niepewność co do perspektyw wzrostu

v.p

l

Rozdział 3. Uwarunkowania polityki pieniężnej w 2017 r.

w otoczeniu polskiej gospodarki może również powodować wzrost zmienności cen aktywów

finansowych i kursów walutowych. Obok zewnętrznych źródeł niepewności istnieją również

krajowe czynniki ryzyka, związane z możliwością niższej absorpcji środków z nowej

perspektywy finansowej UE, co oddziaływałoby w kierunku słabszego wzrostu inwestycji.

Jednocześnie czynnikiem ryzyka dla wzrostu dynamiki cen pozostaje kształtowanie się cen

surowców na rynkach światowych oraz możliwość wolniejszego niż oczekiwany wzrostu płac

ww

w.

rcl

.go

w Polsce.