Uchwała Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 21 grudnia 2011 r. o potępieniu stanu wojennego w 30. rocznicę jego wprowadzenia

Elektronicznie

podpisany przez

Jaroslaw Deminet

Data: 2011.12.31

20:04:03 +01'00'

Poz. 1194

1194

w.

rcl

.go

v.p

l

UCHWAŁA SENATU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 21 grudnia 2011 r.

o potępieniu stanu wojennego w 30. rocznicę jego wprowadzenia

13 grudnia 1981 roku władze komunistyczne na

czele z generałem Wojciechem Jaruzelskim wprowadziły w Polsce stan wojenny.

O północy wojsko przejęło stacje radiowe i telewizyjne, wstrzymana została wszelka komunikacja

publiczna, wyłączono telefony. Pierwszej nocy aresztowano i internowano ponad 3 tysiące działaczy „Solidarności” i intelektualistów, w następnych miesiącach

liczba uwięzionych wzrosła do niemal 10 tysięcy. Ulice

miast przeczesywały liczne patrole wojska i milicji,

ważniejsze skrzyżowania i place obsadziły stałe posterunki wzmocnione wozami bojowymi, hotele zamienione zostały w koszary oddziałów ZOMO przygotowanych do tłumienia demonstracji. Strajkujące przeciw stanowi wojennemu zakłady pracy pacyfikowane

były z użyciem czołgów. 16 grudnia w kopalni „Wujek” otwarto ogień do górników. Zamordowano dziewięciu, dwudziestu jeden raniono. Do końca stanu

wojennego liczba ofiar bardzo wzrosła, ofiary trudno

dziś policzyć.

Po stłumieniu otwartego oporu społeczeństwa

utrzymano godzinę milicyjną, rozmowy telefoniczne

i korespondencja podlegały ścisłej kontroli. Liczne zakłady pracy zmilitaryzowano, w setkach wprowadzono zarządzanie przez komisarzy wojskowych,

we wszystkich pracownicy byli zastraszani przez

wszechobecną służbę bezpieczeństwa. Dziesiątki tysięcy ludzi szantażem zmuszono do podpisania

oświadczeń o lojalności wobec władz i do wstępowania do proreżimowych związków zawodowych, które

miały zastąpić „Solidarność”.

ww

Celem tych działań było zabicie poczucia godności

Polaków, sprawienie by porzucili wszelką nadzieję,

zmiana dumnego Narodu o rozbudzonych przez „Solidarność” aspiracjach w bezwolny, zatomizowany

tłum.

Nie powiodło się. Od pierwszego dnia stanu wojennego organizował się ruch oporu, wydawane były

prasa podziemna i książki, powstało podziemne radio,

„Solidarność” rozpoczęła działalność konspiracyjną.

Aktorzy bojkotowali reżimową telewizję. Tysiące osób

zaangażowało się w pomoc pokrzywdzonym, uzyskując ogromne wsparcie organizacyjne i materialne od

Kościoła oraz światowej opinii demokratycznej. I choć

wstrzymano przemiany na całe dziesięciolecie, to jednak Naród zwyciężył.

Dziś wiemy, że już porozumienia sierpniowe

1980 roku traktowane były przez komunistycznych

władców Polski jako manewr taktyczny dla zyskania

czasu na przygotowanie rozwiązania siłowego. Nigdy

nie spróbowano zawrzeć autentycznego porozumienia i w oparciu o nie wynegocjować w Moskwie akceptacji przemian w Polsce. Wojsko od pierwszego

dnia było szykowane nie do obrony Narodu i współpracy z nim, ale do jego pacyfikacji.

Senat Rzeczypospolitej Polskiej uznaje, że twórcy

stanu wojennego łamiąc ówcześnie obowiązującą

Konstytucję, dokonując wojskowego zamachu stanu

dla obrony interesów obcego mocarstwa i utrzymania

władzy okryli się wieczną hańbą.

Jednocześnie Senat Rzeczypospolitej Polskiej oddaje cześć pamięci ofiar stanu wojennego i składa

hołd wszystkim niezłomnym, którzy prowadzili działalność opozycyjną, organizowali pomoc pokrzywdzonym, uczestniczyli w manifestacjach patriotycznych

i w inny sposób przyczyniali się do zachowania wartości i aspiracji Polaków.

Do dnia dzisiejszego autorzy stanu wojennego nie

zostali prawomocnie osądzeni.

Uchwała podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”.

Marszałek Senatu: B. Borusewicz