Uchwała Rady Polityki Pieniężnej z dnia 27 września 2006 r. w sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2007

§ 1. Ustala si´ za∏o˝enia polityki pieni´˝nej na rok

2007, stanowiàce za∏àcznik do uchwa∏y.

§ 2. Uchwa∏a wchodzi w ˝ycie z dniem 1 stycznia

2007 r.

Przewodniczàcy Rady Polityki Pieni´˝nej

L. Balcerowicz

Cz∏onkowie Rady Polityki Pieni´˝nej: J. Czekaj, D. Filar,

S. Nieckarz, M. Noga, S. Owsiak, M. Pietrewicz,

A. S∏awiƒski, H. Wasilewska-Trenkner, A. Wojtyna

Za∏àcznik do uchwa∏y Rady Polityki Pieni´˝nej

z dnia 27 wrzeÊnia 2006 r. (poz. 719)

ZA¸O˚ENIA POLITYKI PIENI¢˚NEJ NA ROK 2007

1. Strategia bezpoÊredniego celu inflacyjnego

Zgodnie z art. 227 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej „Narodowy Bank Polski odpowiada za

wartoÊç polskiego pieniàdza”. Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim w art. 3 okreÊla, ˝e „podstawowym celem dzia∏alnoÊci NBP jest

utrzymanie stabilnego poziomu cen, przy jednoczesnym wspieraniu polityki gospodarczej Rzàdu, o ile

nie ogranicza to podstawowego celu NBP”.

Wspó∏czeÊnie banki centralne przez stabilnoÊç cen

rozumiejà inflacj´ na tyle niskà, aby nie wywiera∏a ona

negatywnego wp∏ywu na inwestycje, oszcz´dnoÊci

i inne wa˝ne decyzje podejmowane przez uczestników

˝ycia gospodarczego. Zapewnienie tak rozumianej

stabilnoÊci cen jest podstawowym sposobem, w jaki

bank centralny przyczynia si´ swoimi decyzjami do

osiàgania wysokiego i trwa∏ego wzrostu gospodarczego. Banki centralne traktujà stabilnoÊç cen symetrycznie, co oznacza, ˝e reagujà zarówno na zagro˝enia inflacyjne jak i deflacyjne.

Rada Polityki Pieni´˝nej opiera polityk´ pieni´˝nà

na strategii bezpoÊredniego celu inflacyjnego. DoÊwiadczenia mi´dzynarodowe pokazujà, ˝e taka strategia jest skutecznym sposobem zapewnienia stabilnoÊci cen. Po sprowadzeniu inflacji do niskiego poziomu, poczàwszy od 2004 r. RPP przyj´∏a ciàg∏y cel inflacyjny na poziomie 2,5 % z symetrycznym przedzia∏em

odchyleƒ o szerokoÊci ± 1 punkt procentowy. Horyzontem jego obowiàzywania mo˝e byç wejÊcie Polski do

ERM II. RPP realizuje strategi´ w warunkach p∏ynnego

kursu walutowego, który powinien byç utrzymany do

momentu przystàpienia Polski do ERM II. System

p∏ynnego kursu nie wyklucza prowadzenia interwencji

na rynku walutowym, gdyby okaza∏o si´ to niezb´dne

do realizacji celu inflacyjnego.

Rada podtrzymuje dotychczasowy sposób rozumienia celu inflacyjnego i jego realizacji

• Po pierwsze, okreÊlenie cel ciàg∏y oznacza, ˝e odnosi si´ on do inflacji mierzonej rocznà zmianà cen towarów i us∏ug konsumpcyjnych w ka˝dym miesiàcu

w stosunku do analogicznego miesiàca poprzedniego roku. Dla lepszego zrozumienia procesów inflacyjnych uzasadnione jest równie˝ pos∏ugiwanie si´

rocznymi i kwartalnymi wskaênikami inflacji, takimi

jak stosowane w projekcji inflacji NBP i w bud˝ecie

paƒstwa. Przy ocenie presji inflacyjnej wa˝nà rol´

odgrywajà tak˝e miary inflacji bazowej.

• Po drugie, przyj´te rozwiàzanie oznacza, ˝e polityka

pieni´˝na jest jednoznacznie ukierunkowana na

utrzymanie inflacji jak najbli˝ej celu 2,5 %, a nie jedynie wewnàtrz przedzia∏u wahaƒ. Rozwiàzanie takie

pozwala na zakotwiczenie oczekiwaƒ inflacyjnych, co

sprzyja prowadzeniu polityki pieni´˝nej, która w reakcji na wstrzàsy wymaga mniejszych i rzadszych

zmian stóp procentowych.

• Po trzecie, wyst´powanie wstrzàsów w gospodarce

jest nieuniknione. W zale˝noÊci od si∏y wstrzàsu

i stopnia inercyjnoÊci oczekiwaƒ inflacyjnych ró˝ne

sà skala i okres odchylenia inflacji od przyj´tego celu. Bank centralny zazwyczaj nie reaguje na takie odchylenia inflacji, które uznaje za przejÊciowe i które

mieszczà si´ w przedziale wahaƒ wokó∏ celu. W krajach o trwale niskiej stopie inflacji bank nie musi reagowaç nawet wówczas, gdy przejÊciowo inflacja

odchyli si´ poza granice tego przedzia∏u. W przypadku wstrzàsów, które oceniane sà jako powodujàce

trwa∏e odchylenie inflacji od celu, bank centralny odpowiednio modyfikuje polityk´ pieni´˝nà.

• Po czwarte, reakcja polityki pieni´˝nej na wstrzàsy

b´dzie tak˝e zale˝a∏a od ich przyczyn i charakteru.

Reakcja na wstrzàsy popytowe stanowi problem relatywnie ∏atwiejszy, poniewa˝ w tym przypadku inflacja i produkcja zmieniajà si´ w tym samym kierunku.

Podwy˝ka stóp procentowych os∏abia aktywnoÊç gospodarczà i w dalszej kolejnoÊci presj´ inflacyjnà.

Wstrzàsy poda˝owe stanowià trudniejszy problem

dla polityki pieni´˝nej, bowiem w tym przypadku

produkcja i inflacja zmieniajà si´ w przeciwnych kierunkach. Niew∏aÊciwa reakcja polityki pieni´˝nej mo˝e mieç daleko idàce niekorzystne skutki dla gospodarki. Próba ca∏kowitego zneutralizowania przez polityk´ pieni´˝nà wp∏ywu wstrzàsu poda˝owego na

inflacj´ mo˝e prowadziç niepotrzebnie do znacznego

spadku produkcji, poniewa˝ ju˝ sam wstrzàs poda˝owy wp∏ywa niekorzystnie na konsumpcj´ i inwestycje. Z kolei próba pe∏nego zamortyzowania skutków

wstrzàsu poda˝owego wywo∏ujàcego wzrost cen

i spadek produkcji — poprzez ekspansywnà polityk´

pieni´˝nà — powoduje z regu∏y utrwalenie si´ wy˝szej inflacji i wymaga podj´cia w nast´pnych okresach znacznie bardziej restrykcyjnej polityki pieni´˝nej, powodujàcej silniejsze spowolnienie tempa

wzrostu gospodarczego. Reakcja banku centralnego

powinna zale˝eç od oceny trwa∏oÊci wstrzàsu.

• Po piàte, znaczna cz´Êç wstrzàsów poda˝owych ma

przejÊciowy charakter i niewielkà skal´, w zwiàzku

z czym nie ma potrzeby natychmiastowego reagowania na nie. Przy wi´kszych wstrzàsach nawet

przejÊciowe przyspieszenie wzrostu cen mo˝e wywo∏aç wzgl´dnie trwa∏y wzrost oczekiwaƒ inflacyjnych,

a w konsekwencji wzrost inflacji ze wzgl´du na pojawienie si´ ˝àdaƒ p∏acowych. Zadaniem polityki pieni´˝nej jest wi´c w takiej sytuacji zapobieganie wtórnym skutkom wstrzàsu poda˝owego (tzw. efektów

drugiej rundy). Ryzyko powstania tego rodzaju efektów jest znaczne w krajach o krótkiej historii niskiej

inflacji. Przy analizie wstrzàsów poda˝owych bardzo

przydatne stajà si´ miary inflacji bazowej, które pozwalajà przynajmniej cz´Êciowo odró˝niç skutki

przejÊciowe od trwa∏ych zmian presji inflacyjnej.

• Po szóste, ze wzgl´du na opóênienia reakcji produkcji i inflacji na prowadzonà polityk´ pieni´˝nà, wp∏ywa ona w niewielkim stopniu na poziom bie˝àcej in-

flacji. Bie˝àce decyzje w∏adz monetarnych oddzia∏ujà

na zachowanie cen w przysz∏oÊci, podobnie jak bie˝àca inflacja pozostaje pod wp∏ywem zmian stóp

procentowych dokonanych kilka kwarta∏ów wczeÊniej. D∏ugoÊç tych opóênieƒ nie jest jednak sta∏a

i zale˝y w du˝ej mierze od zachodzàcych w gospodarce zmian strukturalnych i instytucjonalnych.

Zmiany w mechanizmie transmisji impulsów monetarnych powodujà, ˝e banki centralne tylko w przybli˝eniu mogà okreÊliç opóênienie, jakie wyst´puje od

podj´cia decyzji do zaobserwowania najsilniejszego

jej wp∏ywu na wielkoÊci realne (produkcj´, zatrudnienie), a nast´pnie na inflacj´.

• Po siódme, polityka pieni´˝na oddzia∏uje na gospodark´ nie tylko poprzez zmiany stóp procentowych,

ale równie˝ poprzez utrzymanie ich przez pewien

czas na okreÊlonym poziomie. Utrzymanie stóp procentowych przez kilka okresów (miesi´cy lub kwarta∏ów) na niezmienionym poziomie jest równie˝ decyzjà o istotnych konsekwencjach dla gospodarki, gdy˝

prowadzi do stopniowego zamykania albo otwierania si´ luki popytowej.

• Po ósme, polityka pieni´˝na jest prowadzona w warunkach niepewnoÊci. Wysoka niepewnoÊç wynika

mi´dzy innymi z faktu, ˝e modele wykorzystywane

przez banki centralne do prognozowania inflacji mogà zaczàç gorzej odwzorowywaç zachowanie gospodarki ze wzgl´du na zachodzàce w niej zmiany strukturalne. Oznacza to, ˝e: a) przy podejmowaniu decyzji konieczne jest uwzgl´dnianie ca∏okszta∏tu dost´pnej informacji, a nie tylko wyników projekcji inflacji;

b) nie jest mo˝liwe pos∏ugiwanie si´ prostà regu∏à

polityki, która ex ante mog∏aby byç znana uczestnikom rynku, oraz c) ukierunkowana na przysz∏oÊç polityka pieni´˝na musi byç przedstawiana otoczeniu jako dà˝enie do zrealizowania celu inflacyjnego w warunkach niepewnoÊci, a nie jako sprawowanie Êcis∏ej

kontroli nad przebiegiem procesów gospodarczych.

• Po dziewiàte, w ocenie perspektyw inflacji — szczególnie, gdy jest ona niska — banki centralne w prowadzeniu polityki pieni´˝nej uwzgl´dniajà kszta∏towanie si´ cen aktywów w zwiàzku z potrzebà zapewnienia stabilnoÊci finansowej. W warunkach zliberalizowanych rynków finansowych oraz sprzyjajàcych

niskiej inflacji korzystnych zjawisk po poda˝owej

stronie gospodarki wzrasta potrzeba uwzgl´dniania

stabilnoÊci finansowej w decyzjach w∏adz monetarnych. JeÊli w reakcji na niskà inflacj´ banki centralne

nadmiernie obni˝à stopy procentowe, mo˝e to prowadziç do szybkiego wzrostu cen aktywów. Wzrostowi temu towarzyszy ryzyko tzw. niestabilnego

boomu, w którym wy˝sza inflacja pojawia si´ ze

znacznym opóênieniem. Wraz z szybkim wzrostem

cen aktywów narasta ryzyko gwa∏townego i znacznego ich spadku, co rodzi zagro˝enie dla stabilnoÊci

systemu finansowego i sfery realnej. StabilnoÊç systemu finansowego umo˝liwia efektywne funkcjonowanie mechanizmu transmisji, co jest kluczowe dla

w∏aÊciwej realizacji polityki pieni´˝nej. Przy ocenie

ryzyka wystàpienia zaburzeƒ na rynku aktywów oraz

perspektyw inflacji na d∏u˝szà met´ przydatne mo˝e

byç uwzgl´dnianie kszta∏towania si´ agregatów monetarnych.

Poz. 719

• Po dziesiàte, przy ocenie stopnia restrykcyjnoÊci polityki pieni´˝nej nale˝y braç pod uwag´ nie tylko wysokoÊç realnych stóp procentowych, ale tak˝e poziom realnego kursu walutowego. Tak rozumiana restrykcyjnoÊç polityki pieni´˝nej wp∏ywa wraz z realizowanà

politykà fiskalnà na ∏àcznà restrykcyjnoÊç polityki makroekonomicznej. Nadmiernie ekspansywna polityka

fiskalna jest najcz´stszym powodem koniecznoÊci

utrzymania stóp procentowych na wy˝szym poziomie.

• Po jedenaste, istotnà przes∏ankà podejmowania decyzji w polityce pieni´˝nej jest bilans czynników wp∏ywajàcych na prawdopodobieƒstwa ukszta∏towania si´

przysz∏ej inflacji powy˝ej lub poni˝ej celu. Bilans ten

jest tworzony na podstawie projekcji inflacji, oceny

rzeczywistego przebiegu procesów gospodarczych,

które mogà odbiegaç od przebiegu przedstawionego

w projekcji, a tak˝e kszta∏towania si´ zmiennych oraz

informacji nieuwzgl´dnionych bezpoÊrednio w projekcji. Oceniajàc czynniki wp∏ywajàce na kszta∏towanie si´ przysz∏ej inflacji, nale˝y braç pod uwag´ d∏ugoÊç okresu utrzymywania si´ niskiej inflacji.

Rada podtrzymuje przekonanie, ˝e najbardziej korzystna dla Polski by∏aby realizacja strategii gospodarczej nastawionej na stworzenie warunków umo˝liwiajàcych wprowadzenie euro w najbli˝szym mo˝liwym

terminie.

2. Warunki realizacji polityki pieni´˝nej

Obecne prognozy wskazujà na obni˝enie inflacji

w 2007 r. wobec 2006 r. w Stanach Zjednoczonych oraz

nieznaczne obni˝enie inflacji w strefie euro (prognozowana inflacja1) w Stanach Zjednoczonych wyniesie

w 2007 r. 2,6 % wobec 3,5 % w 2006 r., natomiast inflacja w strefie euro wyniesie w 2007 r. 2,1 % wobec

2,2 % w 2006 r.). Wedle tych prognoz spodziewane jest

nieznaczne spowolnienie wzrostu gospodarczego

w strefie euro w 2007 r. w porównaniu z 2006 r. (prognozowany wzrost gospodarczy1) w strefie euro wyniesie w 2007 r. 1,8 % wobec 2,3 % w 2006 r.). Obni˝enie tempa wzrostu gospodarczego w 2007 r. jest tak˝e

oczekiwane w Stanach Zjednoczonych (prognozowany

wzrost gospodarczy1) wyniesie 2,5 % wobec 3,4 %

w 2006 r.). Istnieje jednak ryzyko wi´kszego ni˝ w przytaczanych prognozach os∏abienia wzrostu gospodarczego na Êwiecie w 2007 r. Taki scenariusz zrealizowa∏by si´, gdyby dosz∏o do gwa∏townego odwrócenia nierównowag globalnych lub wi´kszego ni˝ oczekiwany

spadku cen nieruchomoÊci w Stanach Zjednoczonych.

Zrealizowanie si´ takiego scenariusza oddzia∏ywa∏oby

negatywnie na gospodark´ w Polsce poprzez zmiany

w popycie zewn´trznym, os∏abienie dynamiki wzrostu

gospodarczego oraz zmiany sytuacji fiskalnej ze

wszystkimi tego konsekwencjami. ¸àczny wp∏yw tych

czynników na warunki prowadzenia polityki pieni´˝nej

by∏by trudny do okreÊlenia.

Procesy globalizacyjne, jakie zachodzi∏y z du˝à intensywnoÊcià przez ostatnich kilkanaÊcie lat, spowodowa∏y, ˝e globalne determinanty inflacji (w tym globalna luka popytowa, konkurencja cenowa w skali globalnej) zyska∏y na znaczeniu w porównaniu z ich krajowy———————

1) Zgodnie z konsensusem The Economist.

mi odpowiednikami (krajowa luka popytowa). Wobec

tego nale˝y pilnie Êledziç rozwój sytuacji w gospodarce Êwiatowej. Ponadto, dost´pne dane sygnalizujà, ˝e

przysz∏e antyinflacyjne oddzia∏ywanie procesów globalizacyjnych mo˝e byç s∏absze ni˝ w przesz∏oÊci.

Wysokiemu wzrostowi gospodarki Êwiatowej towarzyszy∏o od II kw. 2005 r. przyspieszenie wzrostu gospodarczego w Polsce. W I po∏. 2006 r. czynnikiem

wzrostu gospodarczego by∏ w coraz wi´kszym stopniu

wzrost popytu krajowego. Przyspieszeniu wzrostu popytu krajowego towarzyszy∏o utrzymanie si´ dodatniego wk∏adu eksportu netto do wzrostu PKB. Taka

struktura wzrostu PKB jest korzystna z punktu widzenia jego trwa∏oÊci, co znajduje odzwierciedlenie

w prognozach gospodarczych na 2007 r. Zgodnie z aktualnymi prognozami tempo wzrostu gospodarczego

w 2007 r. wyniesie oko∏o 5,0 % i b´dzie mu towarzyszyç tempo wzrostu popytu krajowego przewy˝szajàce dynamik´ PKB, przy tempie wzrostu popytu konsumpcyjnego zbli˝onym do dynamiki PKB oraz wyraênie wy˝szym tempie wzrostu inwestycji. Po okresie,

w którym inflacja utrzymywa∏a si´ znacznie poni˝ej

dolnej granicy odchyleƒ od celu inflacyjnego, w sierpniu nastàpi∏ jej powrót do przedzia∏u dopuszczalnych

wahaƒ. Od poczàtku III kw. 2006 r. wzros∏y tak˝e miary

inflacji bazowej. Czynnikiem, który mo˝e ∏agodziç

wp∏yw szybszego wzrostu popytu krajowego na inflacj´, jest mo˝liwoÊç absorbowania cz´Êci rosnàcego

popytu przez zwi´kszony import, jakkolwiek si∏a tego

wp∏ywu b´dzie zale˝na od kszta∏towania si´ cen transakcyjnych importu oraz kursu walutowego. Przy obecnie niskim deficycie obrotów bie˝àcych zwi´kszony

import nie prowadzi∏by do powstania nadmiernych

napi´ç w bilansie p∏atniczym w 2007 r.

Przyspieszenie wzrostu gospodarczego przyczynia

si´ do obserwowanego od II po∏. 2005 r. szybkiego

wzrostu liczby pracujàcych w gospodarce. Szybki

wzrost popytu na prac´ mo˝e wynikaç z niskich rezerw

si∏y roboczej w przedsi´biorstwach, wysokiego stopnia wykorzystania mocy wytwórczych oraz tworzenia

wi´kszoÊci nowych miejsc pracy w bardziej pracoch∏onnym sektorze us∏ug. Szybki wzrost popytu na

prac´ mo˝e równie˝ w pewnym stopniu wynikaç z nap∏ywu zagranicznych inwestycji bezpoÊrednich, któremu towarzyszy przenoszenie miejsc pracy do Polski

z krajów o relatywnie wysokich kosztach pracy. RównoczeÊnie w kierunku zwi´kszenia poda˝y pracy mo˝e

oddzia∏ywaç wzrost liczby osób w wieku produkcyjnym, choç dane BAEL wskazujà na spadek liczby aktywnych zawodowo. Natomiast do zmniejszenia poda˝y pracy przyczyniajà si´ migracje zarobkowe polskich pracowników do niektórych krajów UE. Znaczny

wzrost popytu na prac´ i równoczesne obni˝enie tempa wzrostu poda˝y pracy — przy niedostosowaniu

struktury poda˝y i popytu na prac´ — mo˝e oddzia∏ywaç w kierunku zwi´kszenia presji na wzrost wynagrodzeƒ. Presj´ p∏acowà mo˝e ∏agodziç nadal wysokie,

choç spadajàce bezrobocie.

Istotne znaczenie dla procesów inflacyjnych ma

kszta∏towanie si´ jednostkowych kosztów pracy w gospodarce, które zale˝y od relacji dynamiki p∏ac do dynamiki wydajnoÊci pracy. W przemyÊle wzrost wydajnoÊci

pracy nadal wyprzedza tempo wzrostu p∏ac, czego efek-

Poz. 719

tem jest spadek jednostkowych kosztów pracy w tym

sektorze. W ca∏ej gospodarce od III kw. 2004 r. nast´puje natomiast wzrost jednostkowych kosztów pracy.

Mo˝na oczekiwaç, ˝e czynnikiem, który b´dzie

sprzyja∏ wzrostowi wydajnoÊci pracy, b´dà rosnàce inwestycje w gospodarce. B´dzie temu równie˝ sprzyja∏

utrzymujàcy si´ nap∏yw zagranicznych inwestycji bezpoÊrednich, któremu towarzyszy nap∏yw nowoczesnych technologii i metod zarzàdzania. Utrzymanie

wysokiego tempa inwestowania b´dzie zale˝eç od stanu koniunktury oraz czynników strukturalnych i instytucjonalnych, które okreÊlajà klimat inwestycyjny.

WÊród czynników strukturalnych i instytucjonalnych

kluczowà rol´ odgrywajà: skala ∏àcznych obcià˝eƒ fiskalnych, perspektywy ograniczenia nierównowagi finansów publicznych, skutecznoÊç ochrony praw w∏asnoÊci i egzekwowania umów oraz nat´˝enie przepisów ograniczajàcych wolnoÊç gospodarczà.

Bioràc pod uwag´ szybki wzrost popytu na prac´,

wspomnianà sytuacj´ w zakresie poda˝y pracy oraz

brak reform strukturalnych prowadzàcych do zwi´kszenia wydajnoÊci pracy, mo˝na oczekiwaç, ˝e

w 2007 r. tempo wzrostu jednostkowych kosztów pracy w gospodarce wzroÊnie w porównaniu z 2006 r.

Czynnikiem utrudniajàcym prowadzenie polityki

pieni´˝nej (jak przypomniano w pkt 1 Za∏o˝eƒ) jest

wystàpienie negatywnych wstrzàsów poda˝owych,

a wi´c wzrostów cen, których przyczynà nie sà zmiany

w popycie krajowym. Wstrzàsem tego rodzaju, który

b´dzie utrudnia∏ prowadzenie polityki pieni´˝nej NBP

w 2007 r. by∏y nieoczekiwanie niekorzystne dla rolnictwa warunki pogodowe, czego konsekwencjà sà znaczàco mniejsze od oczekiwaƒ zbiory.

Korzystna dla gospodarki polskiej jest jej rosnàca

integracja z gospodarkà UE przyczyniajàca si´ do

wzrostu udzia∏u euro w transakcjach na krajowym rynku walutowym i, w efekcie, do obserwowanego od

2005 r. stopniowego zmniejszania si´ zmiennoÊci kursu z∏otego w stosunku do wspólnej waluty europejskiej. Do zmniejszenia si´ tej zmiennoÊci przyczyni∏o

si´ równie˝ utrzymywanie si´ niskiej inflacji w Polsce.

Czynnikiem, który móg∏by ponownie zwi´kszyç

zmiennoÊç kursu z∏otego do euro, by∏oby pogorszenie

si´ sytuacji w finansach publicznych.

Istotnym uwarunkowaniem polityki pieni´˝nej b´dzie polityka fiskalna w 2007 r. Kluczowym elementem

przedstawionego projektu ustawy bud˝etowej jest za∏o˝one wysokie tempo wzrostu wydatków bud˝etu

paƒstwa, przekraczajàce prognozowane tempo wzrostu PKB. Polityka fiskalna w tym kszta∏cie oznacza

utrzymywanie na zbyt wysokim poziomie deficytu

strukturalnego finansów publicznych oraz potrzeb po˝yczkowych paƒstwa. Dodatkowo istniejà zagro˝enia

w postaci wzrostu zobowiàzaƒ Skarbu Paƒstwa na

skutek uchwalania wadliwych aktów prawnych.

W konsekwencji nast´powaç b´dzie dalsze narastanie

d∏ugu publicznego, którego relacja do PKB b´dzie

stopniowo zmierza∏a w kierunku limitu konstytucyjnego. Zbli˝enie si´ relacji d∏ugu do tej granicy mo˝e

w ostatecznoÊci spowodowaç koniecznoÊç dokonania

g∏´bokiej korekty polityki fiskalnej. Obserwowane

obecnie wysokie tempo wzrostu gospodarczego po-

winno byç wykorzystane do przeprowadzenia reform

powodujàcych trwa∏e ograniczenie strukturalnego deficytu finansów publicznych niezb´dne dla ograniczenia dynamiki d∏ugu publicznego. Zmniejszenie strukturalnego deficytu finansów publicznych jest tak˝e

warunkiem koniecznym wstàpienia Polski do strefy

euro i wykorzystania szans, jakie stworzy to Polsce.

Zdrowe finanse publiczne i trwa∏e utrzymywanie inflacji na poziomie celu stwarza szans´ zwi´kszenia inwestycji w gospodarce, co pozwoli∏oby na przyspieszenie procesu realnej konwergencji. Poprawi∏oby to

równie˝ trwale pozycj´ konkurencyjnà Polski.

Mimo reform dokonanych od poczàtku transformacji, w gospodarce polskiej nadal utrzymujà si´ liczne

s∏aboÊci strukturalne i instytucjonalne, które ograniczajà mo˝liwoÊci wykorzystania potencja∏u polskiej gospodarki, wp∏ywajàc niekorzystnie na poziom zatrudnienia i efektywnoÊç wykorzystania czynników produkcji. Wstrzymanie procesu prywatyzacji mo˝e mieç niekorzystny wp∏yw na jakoÊç zarzàdzania w przedsi´biorstwach i ich wydajnoÊç. Zbyt ma∏y jest zasi´g procesów deregulacji szczególnie w tzw. przemys∏ach sieciowych (energetyka, telekomunikacja), która sprzyja∏aby

zwi´kszeniu konkurencji cenowej na szeregu rynków

towarów i us∏ug. Wyd∏u˝enie perspektywy przystàpienia do strefy euro mo˝e staç si´ czynnikiem oddzia∏ujàcym niekorzystnie na nap∏yw inwestycji bezpoÊrednich sprzyjajàcych wzrostowi wydajnoÊci, a wi´c wzrostowi gospodarczemu i niskiej inflacji. Oddalanie si´

perspektywy wejÊcia Polski do strefy euro mo˝e powodowaç relatywny wzrost wysokoÊci d∏ugoterminowych stóp procentowych (w wyniku zwi´kszenia si´

zawartych w nich premii za ryzyko), co wp∏yn´∏oby niekorzystnie na sytuacj´ w bud˝ecie. DoÊwiadczenia innych krajów wskazujà, ˝e przeprowadzenie zwi´kszajàcych efektywnoÊç reform strukturalnych i instytucjonalnych umo˝liwia realizacj´ celu inflacyjnego przy

wy˝szym tempie wzrostu gospodarczego.

Przedk∏adane projekty legislacyjne, które mog∏yby

ograniczyç niezale˝noÊç banku centralnego, mogà

utrudniç realizacj´ celu polityki pieni´˝nej. Wprowadzane zmiany instytucjonalne dotyczàce nadzoru nad sektorem finansowym mogà rodziç ryzyko dla ∏àcznego

utrzymywania stabilnoÊci systemu finansowego i stabilnoÊci cen. W 2007 r., a szczególnie w pierwszych jego miesiàcach, wp∏yw na prowadzenie polityki pieni´˝nej mo˝e mieç zmiana na stanowisku Prezesa NBP.

3. Cele polityki pieni´˝nej w 2007 r.

Poz. 719

sowanie polityki pieni´˝nej. Dostosowywanie polityki

pieni´˝nej do zmieniajàcych si´ warunków koniunkturalnych jest stosowanym powszechnie przez banki

centralne sposobem Êredniookresowego stabilizowania inflacji na poziomie celu inflacyjnego.

Szacuje si´ obecnie, ˝e w Polsce instrumenty polityki pieni´˝nej banku centralnego oddzia∏ujà najsilniej na

inflacj´ z opóênieniem 5—7 kwarta∏ów. Nale˝y jednoczeÊnie wskazaç na istnienie znacznej niepewnoÊci odnoszàcej si´ do si∏y i opóênienia mechanizmu transmisji

impulsów polityki monetarnej, które mogà ulegaç zmianom na skutek zmian strukturalnych w gospodarce.

Opóênienia, które wyst´pujà pomi´dzy zmianà

stóp procentowych przez bank centralny a pojawieniem si´ jej skutków w przebiegu procesów gospodarczych i inflacyjnych, sprawiajà, ˝e wa˝nà przes∏ankà

polityki pieni´˝nej banków centralnych sà projekcje inflacji. Dlatego RPP b´dzie nadal bra∏a pod uwag´

w swej polityce pieni´˝nej wyniki kolejnych projekcji

inflacji przygotowywanych przez ekonomistów NBP

oraz wyniki prognoz inflacji innych oÊrodków badawczych. Poniewa˝ modele ekonometryczne sà uproszczonym odwzorowaniem rzeczywistoÊci, RPP b´dzie

równie˝ uwzgl´dnia∏a kszta∏towanie si´ bilansu czynników wp∏ywajàcych na prawdopodobieƒstwa ukszta∏towania si´ przysz∏ej inflacji powy˝ej lub poni˝ej celu.

Rada b´dzie równie˝ bra∏a pod uwag´ odchylenia rzeczywistej Êcie˝ki inflacji od wczeÊniej prognozowanej.

Odchylenia takie Êwiadczà bowiem o tym, ˝e przysz∏y

przebieg zjawisk w gospodarce mo˝e ró˝niç si´ od

wczeÊniej prognozowanego.

Powrót inflacji w okolice celu stworzy korzystne warunki dla utrwalenia oczekiwaƒ inflacyjnych na niskim

poziomie. Lepsze zakotwiczenie oczekiwaƒ inflacyjnych

sprawi∏oby, ˝e w przysz∏oÊci realizacja celu inflacyjnego

by∏aby mo˝liwa przy mniejszej zmiennoÊci stóp procentowych oraz produkcji. Elementem utrudniajàcym

utrwalenie niskich oczekiwaƒ inflacyjnych w najbli˝szych miesiàcach i w przysz∏ym roku mo˝e si´ jednak

okazaç kszta∏towanie si´ cen ˝ywnoÊci, cen kontrolowanych oraz cen paliw. W 2007 r. Rada b´dzie wnikliwie

analizowaç zmiany tych cen pod kàtem ryzyka wystàpienia wtórnych skutków inflacyjnych. JeÊli prawdopodobieƒstwo wystàpienia tych efektów by∏oby znaczne,

Rada podejmie konieczne dzia∏ania przeciwdzia∏ajàce

podwy˝szaniu si´ oczekiwaƒ inflacyjnych. Rada b´dzie

prowadzi∏a polityk´ pieni´˝nà w taki sposób, aby utrzymaç inflacj´ w pobli˝u celu inflacyjnego.

Rada b´dzie dà˝y∏a do tego, aby prognozowany na

poczàtek 2007 r. powrót inflacji w okolice celu inflacyjnego (2,5 %) mia∏ charakter trwa∏y. Jednak, tak jak

w poprzednich latach, w przypadku wystàpienia silnych i nieoczekiwanych wstrzàsów, polityka pieni´˝na

b´dzie prowadzona w sposób umo˝liwiajàcy realizacj´ celu w Êrednim horyzoncie czasowym. Wynika to

z opóênieƒ w mechanizmie transmisji polityki pieni´˝nej. Taki sposób prowadzenia polityki pieni´˝nej pozwala ograniczaç wahania produkcji.

Wa˝nym elementem w procesie realizacji celu inflacyjnego jest komunikacja z otoczeniem. W jej ramach Rada przedstawia swoje oceny aktualnego stanu

gospodarki oraz przysz∏ego przebiegu procesów gospodarczych. Najwa˝niejszymi instrumentami w sferze

komunikacji pozostajà Raporty o inflacji, komunikaty

i konferencje prasowe po posiedzeniach RPP. Rada do∏o˝y nale˝ytej starannoÊci w dà˝eniu do przejrzystoÊci

polityki pieni´˝nej. W Raportach o inflacji Rada b´dzie

si´ stara∏a szerzej przedstawiaç argumenty podnoszone w trakcie dyskusji na swoich posiedzeniach.

JeÊli oczekiwanemu utrzymaniu si´ wysokiego

tempa wzrostu gospodarczego b´dzie towarzyszyç narastanie presji inflacyjnej, konieczne mo˝e byç dosto-

Stabilizacja inflacji na poziomie celu inflacyjnego

u∏atwi w przysz∏oÊci spe∏nienie kryterium stabilnoÊci

cen, stanowiàce jeden z warunków cz∏onkostwa Polski

w strefie euro. Ponadto, kszta∏towanie si´ inflacji na

poziomie zgodnym z celem inflacyjnym b´dzie oddzia∏ywaç w kierunku obni˝enia premii za ryzyko inflacyjne zawartej w d∏ugoterminowych stopach procentowych i tym samym do ich obni˝enia, u∏atwiajàcego

spe∏nienie kryterium d∏ugoterminowych stóp procentowych. Realizacja celu inflacyjnego u∏atwi zatem

spe∏nienie kryteriów z Maastricht i umo˝liwi wykorzystanie szans, jakie stworzy dla Polski cz∏onkostwo

w strefie euro. Rada Polityki Pieni´˝nej b´dzie wspieraç dzia∏ania podejmowane przez Narodowy Bank Polski umo˝liwiajàce zrealizowanie scenariusza mo˝liwie

najszybszego przystàpienia do strefy euro, wspó∏pracujàc w tym wzgl´dzie z Rzàdem. OkreÊlenie przez Polsk´ daty przystàpienia do strefy euro, poparte wiarygodnym programem reform, pozwoli∏oby zwi´kszyç

efektywnoÊç tych dzia∏aƒ. Rada uwa˝a, ˝e wskazane

jest rozpocz´cie publikowania przez GUS zharmonizowanego wskaênika cen konsumpcyjnych (HICP) wykorzystywanego w ocenie zbie˝noÊci w zakresie kryterium stabilnoÊci cen z Maastricht.

4. Instrumenty polityki pieni´˝nej

P∏ynnoÊç sektora bankowego

W 2006 r. nastàpi∏, w uj´ciu Êredniorocznym, wzrost

nadp∏ynnoÊci sektora bankowego. G∏ównym êród∏em

przyrostu nadp∏ynnoÊci, po przystàpieniu Polski do

Unii Europejskiej w 2004 r., jest nap∏yw do kraju Êrodków unijnych i zwiàzany z tym skup walut obcych przez

NBP. W 2006 r. wzros∏a dynamika pieniàdza gotówkowego w obiegu, co ogranicza∏o przyrost nadp∏ynnoÊci.

W 2007 r. wielkoÊç przyrostu nadp∏ynnoÊci sektora

bankowego b´dzie nadal zale˝a∏a g∏ównie od skali

transakcji walutowych banku centralnego, zmian poziomu pieniàdza gotówkowego w obiegu oraz wahaƒ

poziomu lokat terminowych Ministerstwa Finansów

w NBP. W 2007 r. limit tych lokat, uzgodniony z Ministerstwem Finansów, ukszta∏tuje si´ Êrednio w roku na

poziomie 4,9 mld z∏.

Stopa procentowa

Podstawowym instrumentem polityki pieni´˝nej

jest krótkoterminowa stopa procentowa. Zmiany wysokoÊci stopy referencyjnej NBP okreÊlajà kierunek

prowadzonej polityki pieni´˝nej. Poziomy stóp depozytowej oraz lombardowej NBP wyznaczajà pasmo

wahaƒ stóp procentowych overnight na rynku mi´dzybankowym.

Stopa referencyjna NBP okreÊla minimalnà rentownoÊç podstawowych operacji otwartego rynku,

wp∏ywajàc jednoczeÊnie na poziom oprocentowania

lokat mi´dzybankowych o porównywalnym terminie

zapadalnoÊci.

Stopa lombardowa NBP wyznacza koszt pozyskania

pieniàdza w NBP. OkreÊla w ten sposób górny pu∏ap wzrostu rynkowych stóp overnight.

Stopa depozytowa NBP wyznacza oprocentowanie depozytu w NBP. OkreÊla w ten sposób dolny pu∏ap spadku rynkowych stóp overnight.

Poz. 719

Operacje otwartego rynku

Operacje otwartego rynku sà podstawowym instrumentem umo˝liwiajàcym utrzymywanie krótkoterminowych stóp procentowych na poziomie spójnym

z realizacjà ustalonego przez RPP celu inflacyjnego.

Nale˝à do nich

Operacje podstawowe w postaci emisji 7-dniowych bonów pieni´˝nych NBP. Przetargi na bony odbywajà si´ regularnie raz w tygodniu, a ich minimalna

rentownoÊç okreÊlona jest wysokoÊcià stopy referencyjnej NBP. Bank centralny przeprowadza operacje

podstawowe w skali umo˝liwiajàcej kszta∏towanie si´

rynkowej stawki WIBOR SW, odpowiadajàcej zapadalnoÊci operacji podstawowych, wokó∏ stopy referencyjnej NBP.

Operacje dostrajajàce mogà zostaç podj´te w celu ∏agodzenia wp∏ywu nieoczekiwanych zmian w poziomie p∏ynnoÊci sektora bankowego na wysokoÊç

krótkoterminowych stóp procentowych. Mogà one

obejmowaç operacje absorbujàce i zasilajàce: emisj´

bonów pieni´˝nych NBP, operacje repo i reverse repo oraz przedterminowy wykup bonów pieni´˝nych

NBP.

Operacje strukturalne mogà zostaç przeprowadzone w celu d∏ugoterminowej zmiany struktury p∏ynnoÊci w sektorze bankowym. Gdyby wystàpi∏a taka koniecznoÊç, bank centralny mo˝e przeprowadziç nast´pujàce operacje strukturalne: emisj´ obligacji, przedterminowy wykup obligacji, zakup i sprzeda˝ papierów wartoÊciowych na rynku wtórnym.

Rezerwa obowiàzkowa

Podstawowà funkcjà rezerwy obowiàzkowej jest

∏agodzenie wp∏ywu zmian p∏ynnoÊci w sektorze bankowym na wahania stóp procentowych. Ewentualna

zmiana stopy rezerwy lub wprowadzenie innych rozwiàzaƒ, majàcych na celu zbli˝enie systemu rezerwy

do wymogów Eurosystemu, b´dà uzale˝nione od

kszta∏towania si´ warunków p∏ynnoÊciowych na rynku

mi´dzybankowym.

Operacje depozytowo-kredytowe

Celem operacji depozytowo-kredytowych jest ograniczanie skali wahaƒ stopy procentowej rynku mi´dzybankowego overnight. Banki uczestniczà w tych operacjach z w∏asnej inicjatywy.

Depozyt na koniec dnia pozwala na lokowanie

nadwy˝ek Êrodków w banku centralnym na termin

overnight, a jego oprocentowanie stanowi dolne

ograniczenie dla stawki rynkowej kwotowanej na ten

termin.

Kredyt lombardowy umo˝liwia zaciàganie w banku centralnym kredytu na termin overnight. Jego

oprocentowanie okreÊla maksymalny koszt pozyskania pieniàdza w banku centralnym i stanowi górne

ograniczenie dla stawki rynkowej overnight. Kredyt

lombardowy jest zabezpieczany papierami wartoÊciowymi, akceptowanymi przez bank centralny.

Wa˝nym elementem systemu rozliczeniowego pozostanà oferowane przez NBP kredyty w z∏otych

i w euro, jako êród∏a pozyskania Êrodków w ciàgu dnia

operacyjnego. Kredyty te sà nieoprocentowane. Podobnie jak w przypadku kredytu lombardowego, zabezpieczenie stanowià papiery wartoÊciowe, które sà

akceptowane przez bank centralny.

Poz. 719 i 720

Interwencje walutowe

Instrumentem polityki pieni´˝nej, który mo˝e zostaç wykorzystany przez NBP, sà interwencje na rynku walutowym. W gospodarce polskiej zmiany kursu

walutowego wywierajà istotny wp∏yw na inflacj´.

Mogà tym samym zaistnieç okolicznoÊci, w których

NBP zadecyduje, ˝e dà˝enie do stabilizowania inflacji

wymaga dokonania interwencji na rynku walutowym.

720

UCHWA¸A ZGROMADZENIA OGÓLNEGO S¢DZIÓW TRYBUNA¸U KONSTYTUCYJNEGO

z dnia 3 paêdziernika 2006 r.

w sprawie Regulaminu Trybuna∏u Konstytucyjnego

Zgromadzenie Ogólne S´dziów Trybuna∏u Konstytucyjnego na podstawie art. 14 ust. 1 pkt 1 w zwiàzku

z art. 16 ust. 1 i art. 40 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r.

o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643,

z 2000 r. Nr 48, poz. 552 i Nr 53, poz. 638, z 2001 r.

Nr 98, poz. 1070 oraz z 2005 r. Nr 169, poz. 1417)

uchwala, co nast´puje

§ 1. Uchwala si´ Regulamin Trybuna∏u Konstytucyjnego, stanowiàcy za∏àcznik do uchwa∏y.

§ 2. Traci moc uchwa∏a Zgromadzenia Ogólnego

S´dziów Trybuna∏u Konstytucyjnego z dnia 22 paêdziernika 1997 r. w sprawie regulaminu Trybuna∏u

Konstytucyjnego (M. P. z 2001 r. Nr 41, poz. 668 oraz

z 2005 r. Nr 40, poz. 542).

§ 3. Uchwa∏a wchodzi w ˝ycie po up∏ywie 30 dni

od dnia og∏oszenia.

Prezes Trybuna∏u Konstytucyjnego: Marek Safjan

Wiceprezes Trybuna∏u Konstytucyjnego

Andrzej Màczyƒski

S´dziowie Trybuna∏u Konstytucyjnego: Jerzy Ciemniewski, Teresa D´bowska-Romanowska, Marian

Grzybowski, Adam Jamróz, Wies∏aw Johann,

Biruta Lewaszkiewicz-Petrykowska, Ewa ¸´towska, Marek Mazurkiewicz, Janusz Niemcewicz,

Jerzy St´pieƒ, Miros∏aw Wyrzykowski, Bohdan

Zdziennicki

Za∏àcznik do uchwa∏y Zgromadzenia Ogólnego S´dziów Trybuna∏u

Konstytucyjnego z dnia 3 paêdziernika 2006 r. (poz. 720)

REGULAMIN TRYBUNA¸U KONSTYTUCYJNEGO

§ 1. Regulamin Trybuna∏u Konstytucyjnego, zwany

dalej „regulaminem”, okreÊla wewn´trznà organizacj´

pracy Trybuna∏u, szczegó∏owe czynnoÊci jego organów

oraz tryb ich wykonywania, a tak˝e wewn´trzny tok post´powania z przedk∏adanymi Trybuna∏owi wnioskami,

pytaniami prawnymi i skargami konstytucyjnymi.

DZIA¸ I

Organy Trybuna∏u Konstytucyjnego

nym”, wykonuje czynnoÊci przewidziane w ustawie

z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym,

zwanej dalej „ustawà”, oraz w regulaminie, a w szczególnoÊci

1) w sprawach organizacyjnych

a) omawia i zatwierdza corocznà informacj´ o istotnych problemach wynikajàcych z dzia∏alnoÊci

i orzecznictwa Trybuna∏u, na podstawie projektu

przed∏o˝onego przez Prezesa Trybuna∏u,

Rozdzia∏ 1

b) na wniosek Prezesa Trybuna∏u, powo∏uje i odwo∏uje szefa Biura Trybuna∏u, zwanego dalej

„szefem Biura”,

Zgromadzenie Ogólne S´dziów

Trybuna∏u Konstytucyjnego

c) na wniosek szefa Biura, uchwala statut Biura

Trybuna∏u,

§ 2. Zgromadzenie Ogólne S´dziów Trybuna∏u

Konstytucyjnego, zwane dalej „Zgromadzeniem Ogól-

d) na wniosek Prezesa Trybuna∏u, mo˝e okreÊlaç

program wykonywanych przez Biuro Trybuna∏u

7. Dane przekazywane przez komisje obwodowe pe∏nomocnikom powinny zawieraç

1) numer obwodu;

2) adres komisji obwodowej;

3) imi´ i nazwisko przewodniczàcego komisji obwodowej (jeÊli informacj´ przekazuje zast´pca

przewodniczàcego lub inny cz∏onek komisji, podaje on imi´ i nazwisko przewodniczàcego oraz

w∏asne);

4) liczb´ osób uprawnionych do g∏osowania

w formie: „liczba uprawnionych: jeden, zero,

dwa, cztery; powtarzam: tysiàc dwadzieÊcia

cztery”;

5) liczb´ wyborców, którym wydano karty do g∏osowania, w formie: „liczba wydanych kart: cztery, pi´ç, jeden; powtarzam: czterysta pi´çdziesiàt jeden”.

8. Pe∏nomocnik przyjmujàc dane sprawdza zgodnoÊç

elementów identyfikujàcych komisj´ przekazujàcà

(numer obwodu, adres komisji oraz imi´ i nazwisko przewodniczàcego komisji), a nast´pnie wpisuje w odpowiednich rubrykach przekazane mu

dane. W razie wàtpliwoÊci co do to˝samoÊci osoby,

która przekaza∏a dane, pe∏nomocnik powinien po∏àczyç si´ telefonicznie z komisjà, która je przekazywa∏a, i uzyskaç potwierdzenie przyj´tych danych.

Po zakoƒczeniu przyjmowania danych z wszystkich

obwodów grupy pe∏nomocnik podpisuje arkusz

z wpisanymi danymi i przekazuje go gminnej komisji wyborczej, z uwzgl´dnieniem pkt 10.

9. Pe∏nomocnik oczekuje na dane z komisji obwodowych nie d∏u˝ej ni˝ 30 minut po up∏ywie godziny

sprawozdawczej (do godziny 1230 i 1700). JeÊli

w tym terminie pe∏nomocnik nie otrzyma danych

od którejÊ z komisji obwodowych, ustala telefonicznie przyczyn´ nieprzekazania danych. W przypadku niemo˝noÊci uzyskania danych z tej komisji

do godziny 1240 i 1710, dokonuje podsumowania

danych z pomini´ciem obwodu, z którego ich nie

otrzyma∏.

10. Pe∏nomocnik dokonuje dwukrotnie zsumowania

otrzymanych z obwodów danych o osobach

uprawnionych do g∏osowania i o wyborcach, któ-

Poz. 718 i 719

rym wydano karty do g∏osowania, oraz odnotowuje ten fakt na arkuszu, który przekazuje gminnej

komisji wyborczej.

11. Gminna komisja wyborcza po otrzymaniu danych

z obwodów w skali ca∏ej gminy, sumuje je i uzyskane zbiorcze dane przekazuje niezw∏ocznie w∏aÊciwemu terytorialnie komisarzowi wyborczemu

za poÊrednictwem sieci elektronicznego przekazywania danych, z zastrze˝eniem pkt 12.

12. W przypadku niemo˝liwoÊci przekazania danych

systemem elektronicznym komisja przekazuje je

telefonicznie lub telefaksem na numer wskazany

wczeÊniej przez komisarza wyborczego, podajàc

1) nazw´ gminy;

2) imi´ i nazwisko pe∏nomocnika;

3) sum´ liczb osób uprawnionych do g∏osowania

oraz sum´ liczb wyborców, którym wydano karty do g∏osowania — w formie jak w pkt 7

ppkt 4 i 5;

4) ewentualne numery i siedziby komisji obwodowych, które nie przekaza∏y danych.

13. Gminna komisja wyborcza przekazuje dane komisarzowi wyborczemu do godz. 1255 i 1725. Je˝eli

do tego czasu komisja nie otrzyma danych od któregoÊ z pe∏nomocników, przekazuje zbiorcze dane

z obszaru tej gminy z pomini´ciem obwodów brakujàcych.

14. Komisarz wyborczy po otrzymaniu danych z obwodów na obszarze swojej w∏aÊciwoÊci sumuje je

i przekazuje niezw∏ocznie do Paƒstwowej Komisji

Wyborczej za poÊrednictwem sieci elektronicznego przekazywania danych, nie póêniej jednak ni˝

o godzinie 1300 i 1730.

15. Komisarz wyborczy przekazuje dane z podzia∏em

na gminy, podajàc równie˝ informacj´ o liczbie

obwodów ogó∏em w gminie oraz o liczbie obwodów, z których dane nie zosta∏y uzyskane.

16. Zasady i tryb przekazywania danych, o których mowa w niniejszych wytycznych, stosuje si´ odpowiednio w przypadku ponownego g∏osowania w wyborach wójtów, burmistrzów i prezydentów miast.

719

UCHWA¸A RADY POLITYKI PIENI¢˚NEJ

z dnia 27 wrzeÊnia 2006 r.

w sprawie ustalenia za∏o˝eƒ polityki pieni´˝nej na rok 2007

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia

29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

(Dz. U. z 2005 r. Nr 1, poz. 2 i Nr 167, poz. 1398 oraz

z 2006 r. Nr 157, poz. 1119) uchwala si´, co nast´puje