Akt Oddania Hołdu Pamięci Ojca Świętego Jana Pawła II przez Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 6 kwietnia 2005 r.

311

AKT ODDANIA HO¸DU PAMI¢CI OJCA ÂWI¢TEGO JANA PAW¸A II

przez Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej

z dnia 6 kwietnia 2005 r.

Ca∏y Naród Polski przyjà∏ z najg∏´bszym ˝alem

i smutkiem wieÊç o Êmierci Jego ÂwiàtobliwoÊci Ojca

Âwi´tego Jana Paw∏a II.

W Jego osobie, Syna Polskiej Ziemi i Papie˝a S∏owianina, g∏osiciela Ewangelii Jezusa Chrystusa, Êwiat

straci∏ wielki moralny autorytet.

OpuÊci∏ nas cz∏owiek niezwyk∏y, Ojciec i Nauczyciel. Zosta∏ dany Êwiatu wtedy w∏aÊnie, kiedy by∏ temu

Êwiatu tak bardzo potrzebny.

Wiek XX przyniós∏ zagubienie moralne ludzkoÊci.

Jedni zwàtpili w sens cz∏owieczeƒstwa i naszej tu, na

ziemi, historii, inni przyj´li ideologie oparte na egoizmie i nienawiÊci. Szybko zachodzàce zmiany cywilizacyjne, narastajàce wspó∏zale˝noÊci mi´dzy narodami Êwiata, zwi´kszajàce si´ nierównoÊci wyzwala∏y

coraz wi´kszà iloÊç napi´ç i konfliktów.

W tym Êwiecie, pe∏nym niepewnoÊci, przemocy

i zwàtpienia, Jan Pawe∏ II podejmowa∏ inicjatywy u∏atwiajàce rozwiàzywanie konfliktów spo∏ecznych, politycznych i mi´dzynarodowych. By∏ prawdziwie cz∏owiekiem pokoju i nadziei. Z niespotykanà pogodà i mi∏oÊcià, ale i z niezwyk∏à si∏à i pewnoÊcià, wskazywa∏

ca∏emu Êwiatu i ka˝dej wspólnocie, wszystkim ludziom i ka˝demu cz∏owiekowi, jak ˝ycie czyniç bardziej

ludzkim.

Uczy∏ nas, jak trwajàc niezachwianie we w∏asnej

wierze, obdarzaç g∏´bokim szacunkiem wyznawców

innych religii, a tak˝e ludzi niewierzàcych. Uczy∏ nas,

jak mo˝na, nie wyrzekajàc si´ przynale˝noÊci i mi∏oÊci

do w∏asnego Narodu, mieç serce otwarte dla innych

narodów. Uczy∏ nas, jak podkreÊlajàc, ˝e naród jest

wspólnotà najistotniejszà dla rozwoju duchowego

cz∏owieka, jednoczeÊnie dowartoÊciowywaç inne

wspólnoty, tak˝e ponadnarodowe. Uczy∏ nas, jak szanujàc inne systemy wartoÊci, wyznawane przez ró˝nych ludzi i ukszta∏towane w ró˝nych kulturach, jednoczeÊnie z wielkà màdroÊcià ukazywaç tym ludziom

sens wartoÊci zawartych w chrzeÊcijaƒstwie, które dla

Niego by∏y najistotniejsze.

Poczàtkiem Jego nauczania zawsze by∏o wielkie

umi∏owanie cz∏owieka, podkreÊlenie jego niezbywalnej godnoÊci i wynikajàcych stàd praw osoby ludzkiej.

W∏aÊnie na prawach cz∏owieka — wartoÊci, która mo˝e byç wspólna dla wszystkich kultur i cywilizacji —

budowa∏ On swojà nauk´ o wolnoÊci i sprawiedliwoÊci, pokoju i rozwoju. W OÊwi´cimiu, na terenie najstraszniejszego w historii obozu zag∏ady, Ojciec Âwi´ty powiedzia∏

„...mówi´ w imieniu wszystkich narodów, których

prawa sà zapoznawane i gwa∏cone. Mówi´, bo

obowiàzuje mnie, obowiàzuje nas wszystkich —

prawda. Mówi´, bo obowiàzuje mnie, obowiàzuje

nas wszystkich — troska o cz∏owieka.

I dlatego prosz´ wszystkich, którzy mnie s∏uchajà,

a˝eby skupili si´, a˝eby skupili wszystkie si∏y w trosce o cz∏owieka. Tych zaÊ, którzy s∏uchajà mnie

z wiarà w Jezusa Chrystusa, prosz´, a˝eby skupili

si´ w modlitwie o pokój i pojednanie”.

W Êwiecie, w którym ludzie stajà si´ coraz bardziej

od siebie zale˝ni, Ojciec Âwi´ty uczy∏ nas, ˝e ludzkoÊç

powinna przez to stawaç si´ wspólnotà. Wspólnota

zaÊ musi mieç minimum wspólnych wartoÊci, musi

te˝ istnieç w tej wspólnocie wzajemny szacunek, wi´cej — wzajemna mi∏oÊç. W tym prze∏omowym momencie ludzkoÊci potrzebny by∏ ktoÊ, kto wskaza∏ jej,

jak byç wspólnotà, jak nie staç si´ spo∏ecznoÊcià skazanych na siebie i od siebie uzale˝nionych, ale nienawidzàcych si´ ludów. Ojciec Âwi´ty naucza∏ wi´c, jak

bardzo od uznania godnoÊci cz∏owieka, od przestrzegania jego praw, od umiej´tnoÊci dialogu i przebaczania, od budowy ∏adu spo∏ecznego na prawdzie, wolnoÊci i sprawiedliwoÊci, od szacunku dla ka˝dego cz∏owieka, od obrony ka˝dego ˝ycia — od pocz´cia do naturalnej Êmierci — od poszanowania rodziny i naturalnych wi´zi mi´dzyludzkich, od budowania cywilizacji

mi∏oÊci, jak bardzo od tego wszystkiego zale˝à szanse

spo∏eczeƒstw, ich rozwój i pokój, zarówno wewn´trzny, jak i mi´dzynarodowy.

Jak nikt inny potrafi∏ wys∏uchaç i zrozumieç ka˝dego, solidaryzowa∏ si´ z ka˝dym cz∏owiekiem, z ka˝dà wspólnotà, szczególnie z ludêmi cierpiàcymi, ubogimi, ze wspólnotami krzywdzonymi i zniewolonymi.

Spotyka∏ si´ z nimi — z wi´kszoÊcià osobiÊcie, ze

wszystkimi duchowo. By∏ z nimi i oni wiedzieli, ˝e On

jest jednym z nich — ubogich, cierpiàcych, przeÊladowanych, choç wiedzieli, ˝e jest przecie˝ Biskupem

Rzymu.

Dla Jana Paw∏a II nikt nie by∏ wrogiem, choç byli

i tacy, którzy tak Go traktowali. W miar´ jednak trwa-

nia pontyfikatu uznanie dla Jego dzia∏aƒ ros∏o, a liczba przeciwników mala∏a.

Szczególne miejsce zajmuje Jan Pawe∏ II w historii Polski i Europy. Jego nauczanie o prawie naszej Ojczyzny do wolnoÊci wÊród narodów Europy, o jej prawie do mi∏oÊci i solidarnoÊci, Jego praktyczna obrona praw naszego Narodu — uczyni∏y Jana Paw∏a II

najwa˝niejszym z Ojców niepodleg∏oÊci Polski. W czasie Pierwszej Pielgrzymki Jana Paw∏a II do Polski

w roku 1979 rozpoczà∏ si´ proces, który zaowocowa∏

powstaniem „SolidarnoÊci”, wyzwoleniem narodów

spod panowania komunizmu i odbudowà jednoÊci

Europy.

Dla nas, Polaków, pontyfikat Papie˝a Polaka ma

wi´c znaczenie szczególne.

Dumni jesteÊmy, ˝e tego wielkiego humanist´,

cz∏owieka o niezwyk∏ej wyobraêni i g∏´bokiej wiedzy,

cz∏owieka wielkiej kultury, ukszta∏towa∏a polska tradycja. W nauczaniu Jana Paw∏a II znajdujemy to, co

w naszych dziejach najszczytniejsze. Jego postawa,

Jego nauczanie sà g∏´boko wroÊni´te w dzieje naszego Narodu. Nie mo˝na nie wspomnieç odwo∏aƒ do

Paw∏a W∏odkowica, Juliusza S∏owackiego, Cypriana

Kamila Norwida, Stanis∏awa Wyspiaƒskiego, Kardyna∏ów Adama Sapiehy i Stefana Wyszyƒskiego.

Jan Pawe∏ II pomóg∏ nam odbudowywaç naszà

to˝samoÊç narodowà. Od poczàtku by∏ z polskim narodem w jego dobrych i z∏ych chwilach. Wspar∏ ruch

„SolidarnoÊci” i uczy∏ nas, na czym polega prawdziwa

solidarnoÊç: „SolidarnoÊç — to znaczy: jeden i drugi,

a skoro brzemi´, to brzemi´ niesione razem, we

wspólnocie. A wi´c nigdy: jeden przeciw drugiemu.

Poz. 311 i 312

Jedni przeciw drugim. I nigdy „brzemi´” dêwigane

przez cz∏owieka samotnie. Bez pomocy drugich. Nie

mo˝e byç walka silniejsza od solidarnoÊci”. Przypomina∏ nam Ojciec Âwi´ty o wspólnych korzeniach z Europà, ale i podkreÊla∏, ˝e nasza kultura t´ Europ´ wspó∏tworzy∏a.

Pami´tamy

Jego

wystàpienie

wyg∏oszone

w 1999 roku w gmachu Parlamentu na wspólnym posiedzeniu Sejmu i Senatu. Wskazywa∏ nam Papie˝ Polak, jakim zobowiàzaniem jest wolnoÊç i niepodleg∏oÊç Ojczyzny, na czym polega moralna i odpowiedzialna polityka, t∏umaczy∏, ˝e celem jest dobro cz∏owieka i dobro wspólne, a nie grupowe czy indywidualne korzyÊci, przestrzega∏, ˝e demokracja bez wartoÊci ∏atwo przemienia si´ w jawny lub zakamuflowany

totalitaryzm.

Nie ma Go ju˝ wÊród ˝ywych. Odszed∏ do lepszego Êwiata, w który tak bardzo wierzy∏. Dzie∏o Jego jednak trwa.

Dalsza realizacja przes∏ania Jana Paw∏a II, Wielkiego Papie˝a, ciàgle przed nami.

My, przedstawiciele Narodu Polskiego, pos∏owie

i senatorowie Rzeczypospolitej, sk∏adamy ho∏d najwi´kszemu Autorytetowi naszych czasów, cz∏owiekowi, który si´gajàc do êróde∏ chrzeÊcijaƒstwa, uczy∏

nas odwagi i pokory, stanowczoÊci i wyrozumia∏oÊci,

pryncypialnoÊci i otwartoÊci, màdroÊci i pogody

ducha.

Sejm i Senat Rzeczypospolitej Polskiej oddajà ho∏d

pami´ci Papie˝a Jana Paw∏a II.

Marsza∏ek Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej

W. Cimoszewicz

Marsza∏ek Senatu Rzeczypospolitej Polskiej

L. Pastusiak

312

POSTANOWIENIE MARSZA¸KA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 29 marca 2005 r.

w sprawie stwierdzenia wygaÊni´cia mandatu pos∏a Marka Olewiƒskiego

Na podstawie art. 178 ust. 1 ustawy z dnia

12 kwietnia 2001 r. — Ordynacja wyborcza do Sejmu

Rzeczypospolitej Polskiej i do Senatu Rzeczypospolitej

Polskiej (Dz. U. Nr 46, poz. 499, Nr 74, poz. 786

i Nr 154, poz. 1802, z 2002 r. Nr 14, poz. 128, Nr 113,

poz. 984, Nr 127, poz. 1089 i Nr 153, poz. 1271,

z 2003 r. Nr 57, poz. 507 i Nr 130, poz. 1188 oraz

z 2004 r. Nr 25, poz. 219), wobec zaistnienia okolicznoÊci okreÊlonej w art. 177 ust. 1 pkt 4 Ordynacji wybor-

czej, stwierdzam wygaÊni´cie, z dniem 29 marca

2005 r., mandatu pos∏a Marka Olewiƒskiego wybranego z listy okr´gowej kandydatów na pos∏ów nr 1 Koalicyjnego Komitetu Wyborczego Sojusz Lewicy Demokratycznej — Unia Pracy w okr´gu wyborczym nr 5

z siedzibà w Toruniu.

Marsza∏ek Sejmu: W. Cimoszewicz