Uchwała Rady Polityki Pieniężnej z dnia 25 września 2002 r. w sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2003.

§ 1. Ustala si´ za∏o˝enia polityki pieni´˝nej na rok

2003, stanowiàce za∏àcznik do uchwa∏y.

§ 2. Uchwa∏a wchodzi w ˝ycie z dniem 1 stycznia

2003 r.

Przewodniczàcy Rady Polityki Pieni´˝nej

L. Balcerowicz

Cz∏onkowie: M. Dàbrowski, B. Grabowski, C. Józefiak,

J. Krzy˝ewski, W. ¸àczkowski, J. Pruski, D. Rosati

— nieobecny na posiedzeniu w dniu 25.09.2002,

G.Wójtowicz, W. Zió∏kowska

Za∏àcznik do uchwa∏y Rady Polityki Pieni´˝nej

z dnia 25 wrzeÊnia 2002 r. (poz. 678)

ZA¸O˚ENIA POLITYKI PIENI¢˚NEJ NA ROK 2003

Zgodnie z art. 277 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej Narodowy Bank Polski odpowiada za wartoÊç polskiego pieniàdza. Ustawa z dnia 29 sierpnia

1997 r. o Narodowym Banku Polskim w art. 3 okreÊla,

˝e podstawowym celem dzia∏alnoÊci NBP jest utrzymanie stabilnego poziomu cen przy jednoczesnym wspieraniu polityki gospodarczej Rzàdu, o ile nie ogranicza

to realizacji podstawowego celu NBP. Inflacja zmniejsza si∏´ nabywczà z∏otego. Celem polityki pieni´˝nej

NBP jest trwa∏e obni˝enie inflacji. Stabilna, niska inflacja stanowi podstaw´ d∏ugotrwa∏ego i zrównowa˝onego wzrostu gospodarczego. Utrzymanie niskiej inflacji

umo˝liwi równie˝ w przysz∏oÊci uczestnictwo w europejskiej Unii Gospodarczej i Walutowej tworzàce korzystne warunki dla uzyskania wysokiego tempa wzrostu gospodarczego i zmniejszenia luki rozwojowej, jaka dzieli Polsk´ od krajów rozwini´tych.

I. CEL INFLACYJNY W 2003 R.

W uchwalonej w 1998 r. Âredniookresowej strategii

polityki pieni´˝nej na lata 1999—2003 Rada Polityki

Pieni´˝nej za strategiczny cel polityki pieni´˝nej uzna∏a obni˝enie do koƒca 2003 r. stopy inflacji do poziomu

poni˝ej 4%. Zgodnie z tà strategià Rada Polityki Pieni´˝nej (RPP) zdecydowa∏a, ˝e celem polityki pieni´˝nej w 2003 r. (og∏oszonym w czerwcu 2002 r.) b´dzie

osiàgni´cie na koniec 2003 r. inflacji na poziomie 3% ±

1 pkt proc.

Wyznaczenie przedzia∏u odchyleƒ od ustalonego

celu punktowego wynika z braku mo˝liwoÊci precyzyjnego przewidywania niezale˝nych od polityki pieni´˝nej zdarzeƒ, które wp∏ywajà na realizacj´ celu inflacyjnego. W szczególnoÊci nale˝à do nich nieoczekiwanie

du˝e wahania cen paliw i ˝ywnoÊci oraz trudne do precyzyjnego przewidzenia wahania kursu z∏otego. NiepewnoÊç dotyczy tak˝e skali deficytu sektora finansów

publicznych, przychodów z prywatyzacji, a tak˝e skali

konsolidacji przedsi´biorstw paƒstwowych i zwiàzanego z nià ograniczenia konkurencji.

Podstawà polityki pieni´˝nej jest strategia bezpoÊredniego celu inflacyjnego, która wià˝e si´ z systemem p∏ynnego kursu walutowego. Strategia ta — jednoznacznie wskazujàc cel polityki monetarnej — zapewnia wysokà przejrzystoÊç polityki pieni´˝nej sprzyjajàcà utrzymaniu oczekiwaƒ inflacyjnych na niskim

poziomie. JednoczeÊnie pozwala ona na elastyczne reagowanie na zmiany warunków makroekonomicznych

— uwarunkowaƒ zewn´trznych, sytuacji finansów publicznych oraz wstrzàsy poda˝owe i popytowe. Dzi´ki

temu zmniejsza si´ ryzyko powstawania napi´ç mogàcych prowadziç do zjawisk kryzysowych. W ocenie RPP

system p∏ynnego kursu walutowego jest najbardziej

odpowiedni dla gospodarki polskiej na drodze do

cz∏onkostwa w Unii Gospodarczej i Walutowej. RównoczeÊnie w ramach tego systemu RPP — tak jak dotychczas — zastrzega sobie prawo do interwencji na rynku

walutowym, jeÊli b´dzie to niezb´dne dla realizacji celu inflacyjnego.

Wyznaczenie celu na poziomie 3% z przedzia∏em

odchyleƒ ± 1 pkt proc. oznacza przejÊcie z fazy obni˝ania inflacji do fazy stabilizowania inflacji na niskim poziomie. Stabilizacja inflacji na niskim poziomie utrwala

niskie oczekiwania inflacyjne i umo˝liwia dalsze stopniowe obni˝anie stóp procentowych i zmniejszanie

ró˝nicy mi´dzy ich poziomem w Polsce i krajach Unii

Gospodarczej i Walutowej. Tempo zbli˝ania poziomów

stóp procentowych b´dzie uzale˝nione od czynników,

na które polityka pieni´˝na nie ma wp∏ywu, w tym

przede wszystkim od polityki fiskalnej w najbli˝szych

latach.

Trwale niska inflacja jest jednym z warunków ekonomicznych zapisanych w Traktacie z Maastricht w postaci kryteriów zbie˝noÊci. Osiàgni´cie niskiej inflacji

sprzyja ponadto spe∏nieniu innych kryteriów zbie˝noÊci — d∏ugoterminowych stóp procentowych i stabilnoÊci kursu walutowego i umo˝liwia cz∏onkostwo

w Unii Gospodarczej i Walutowej. Spe∏nienie kryteriów

z Maastricht stworzy∏oby dobre makroekonomiczne

podstawy dla d∏ugofalowego, zrównowa˝onego wzrostu gospodarczego. Przystàpienie do strefy euro przyniesie gospodarce dodatkowe korzyÊci, takie jak obni˝enie kosztów pozyskania kapita∏u, wyeliminowanie

cz´Êci kosztów transakcyjnych, o˝ywienie w ramach

wzajemnego handlu poprzez wyeliminowanie ryzyka

kursowego i zwi´kszenie przejrzystoÊci cen. RPP uznaje zatem, ˝e celem polityki makroekonomicznej w najbli˝szych latach powinno byç wype∏nienie kryteriów

zbie˝noÊci w terminie umo˝liwiajàcym jak najszybsze

wprowadzenie euro w Polsce.

II. WARUNKI REALIZACJI CELU POLITYKI PIENI¢˚NEJ

Czynniki zewn´trzne

Dost´pne prognozy rozwoju gospodarki Êwiatowej

w 2003 r. wskazujà, ˝e poprawa koniunktury zewn´trznej b´dzie powolna. Wzrost gospodarczy w strefie euro szacuje si´ na 1,8—2,4%, a w Stanach Zjednoczonych na 2,5—3,2%. EwentualnoÊç konfliktu zbrojnego

w Iraku rodzi ryzyko wzrostu cen ropy naftowej, co dodatkowo os∏abi∏oby wzrost gospodarki Êwiatowej, b´dàc jednoczeÊnie bodêcem inflacyjnym. Ujawniane

nadu˝ycia ksi´gowe w niektórych amerykaƒskich korporacjach sà êród∏em niepewnoÊci na rynkach finansowych. W efekcie prognozy rozwoju czynników zewn´trznych wp∏ywajàcych na wzrost gospodarczy i inflacj´ w 2003 r. mogà byç obarczone du˝ym b∏´dem.

Skutki o˝ywienia dla gospodarki Polski b´dà najprawdopodobniej odczuwalne dopiero w II po∏owie 2003 r.

Ceny ˝ywnoÊci, ceny kontrolowane*

Przewiduje si´, ˝e w 2003 r. nastàpi niewielkie przyspieszenie tempa wzrostu cen ˝ywnoÊci do oko∏o 2%.

W ocenie ekspertów przyczynià si´ do tego ni˝sze ni˝

w 2002 r. zbiory zbó˝, warzyw i owoców. Prognozuje si´

równie˝ wzrost cen mi´sa, spowodowany zmniejszeniem poda˝y produkcji zwierz´cej wskutek spadku jej

op∏acalnoÊci. Du˝a niepewnoÊç w prognozowaniu cen

˝ywnoÊci nakazuje jednak braç pod uwag´ mo˝liwoÊç

znacznie wy˝szego wzrostu tych cen.

Na podstawie dost´pnych obecnie informacji NBP

ocenia, ˝e w porównaniu do roku 2002 tempo wzrostu

cen kontrolowanych w 2003 r. powinno ulec niewielkiemu obni˝eniu i ukszta∏towaç si´ w przedziale od

3,6% do 4,8%.

Prognozy Êredniorocznych cen ropy naftowej na

rynkach Êwiatowych wskazujà, i˝ w 2003 r. mo˝na oczekiwaç stabilizacji cen paliw, choç istnieje ryzyko ich

znacznego wzrostu w wyniku ewentualnego konfliktu

zbrojnego w Iraku.

Rozwój gospodarczy, wzajemna relacja polityki

pieni´˝nej i fiskalnej, uwarunkowania systemowe

Od 2001 r. obserwujemy w Polsce spowolnienie

gospodarcze. Poczàtków niekorzystnych tendencji na-

Poz. 678

le˝y dopatrywaç si´ w nadmiernym w stosunku do potencja∏u gospodarki wzroÊcie popytu w drugiej po∏owie lat 90. Skutkowa∏o to narastaniem skali nierównowagi w gospodarce (inflacji oraz deficytu obrotów bie˝àcych bilansu p∏atniczego), co wymaga∏o przeciwdzia∏ania. W 1998 r. kryzys rosyjski doprowadzi∏ do pog∏´bienia nierównowagi zewn´trznej (wzrost deficytu

na rachunku obrotów bie˝àcych w relacji do PKB do

ponad 8% w I kwartale 2000 r.).

Wzrost restrykcyjnoÊci polityki monetarnej rozpocz´ty w drugiej po∏owie 1999 r., podyktowany koniecznoÊcià obni˝enia inflacji i ograniczenia nierównowagi

zewn´trznej, zbieg∏ si´ w czasie z ogólnym spowolnieniem gospodarczym, prowadzàc do obni˝enia tempa

wzrostu gospodarczego w Polsce w stopniu zbli˝onym

do tego, w jakim zwalnia∏a gospodarka strefy euro. Mimo ˝e spadek tempa wzrostu gospodarczego by∏ zbli˝ony do spadku w strefie euro, w Polsce nastàpi∏a

znacznie g∏´bsza redukcja zatrudnienia. Jej przyczyn

nale˝y szukaç w uruchamianiu rezerw konkurencyjnoÊci tkwiàcych w gospodarce oraz w sztywnym rynku

pracy. Znaczna cz´Êç redukcji zatrudnienia wynika∏a

tak˝e z restrukturyzacji sektorów gospodarki, w których

utrzymywa∏o si´ nadmierne zatrudnienie (górnictwo,

hutnictwo, transport kolejowy).

Pomimo niekorzystnych uwarunkowaƒ, proces

przywracania równowagi zewn´trznej oraz obni˝ania

inflacji by∏ konsekwentnie realizowany, co pozwoli∏o

na rozpocz´cie stopniowego ∏agodzenia polityki pieni´˝nej. Od poczàtku 2001 r. do sierpnia 2002 r. najwa˝niejsza z punktu widzenia rynku pieni´˝nego stopa procentowa NBP zosta∏a obni˝ona o 11 punktów procentowych z 19% do 8%. Inflacja bazowa obni˝y∏a si´

z dwucyfrowego poziomu w 2000 r. do poziomu umo˝liwiajàcego jej stabilizacj´ w przedziale Êredniookresowego celu inflacyjnego ustalonego przez RPP w 1998 r.

Deficyt na rachunku obrotów bie˝àcych obni˝y∏ si´

z bardzo groênego poziomu ponad 8% PKB w 2000 r.

do poni˝ej 4% PKB obecnie. Od po∏owy 2002 r. widoczne sà symptomy stopniowego o˝ywienia gospodarczego.

W ocenie RPP s∏absze ni˝ wczeÊniej oczekiwano

o˝ywienie gospodarcze u g∏ównych partnerów handlowych, przy rysujàcych si´ perspektywach popytu wewn´trznego, pozwala na prognozowanie w 2003 r. tempa wzrostu PKB w Polsce w przedziale 2—3%. RPP podkreÊla, ˝e trwa∏e odbudowanie szybkiego wzrostu gospodarczego mo˝e si´ dokonaç tylko w warunkach

utrzymujàcej si´ równowagi makroekonomicznej. Jest

to mo˝liwe w przypadku, gdy zostanie zmobilizowany

dostateczny wzrost oszcz´dnoÊci wewn´trznych finansujàcych inwestycje. W przeciwnym wypadku gospodarce b´dà groziç albo powrót nierównowagi zewn´trznej albo wzrost inflacji. Zjawiska te, nie do pogodzenia z szybkim d∏ugofalowym wzrostem gospodarczym, mogà przekreÊliç szanse na szybkie cz∏onkostwo Polski w Unii Gospodarczej i Walutowej. RPP

zwraca uwag´, i˝ znaczàca mobilizacja oszcz´dnoÊci

krajowych nie nastàpi bez zwi´kszenia oszcz´dnoÊci

sektora rzàdowego, czyli bez zdecydowanego obni˝enia deficytu bud˝etowego.

Zdaniem RPP przeszkodà w zacieÊnianiu polityki fiskalnej, a tak˝e g∏ównà barierà trwa∏ego przyspieszenia wzrostu gospodarczego sà utrzymujàce si´ strukturalne s∏aboÊci polskiej gospodarki, wymienione ju˝

w Za∏o˝eniach Polityki Pieni´˝nej na 2002 r.: deformacje rynku pracy utrudniajàce zatrudnianie, brak post´pu w demonopolizacji wa˝nych sektorów gospodarki,

ochrona na koszt podatnika nierentownych przedsi´biorstw paƒstwowych zamiast ich prywatyzacji, utrzymywanie wysokiego udzia∏u wydatków socjalnych

w bud˝ecie paƒstwa, które blokuje obni˝anie podatków, niedorozwój infrastruktury. S∏aboÊci tych nie da

si´ wyeliminowaç bez podj´cia w sposób zdecydowany reform strukturalnych, takich jak: dalsza liberalizacja prawa pracy, poprawa otoczenia prawnego firm, racjonalizacja bie˝àcych wydatków bud˝etu i prywatyzacja. Reformy te przyniosà efekty w postaci wzrostu zatrudnienia, poprawy efektywnoÊci i zmniejszenia deficytu bud˝etowego. Redukcja deficytu bud˝etowego

umo˝liwi∏aby z kolei ∏agodzenie polityki pieni´˝nej,

a to dodatkowo wzmocni∏oby wzrost gospodarczy.

W rezultacie gospodarka mog∏aby osiàgnàç wy˝sze

d∏ugofalowe tempo wzrostu gospodarczego i ni˝szy

poziom bezrobocia przy ni˝szej inflacji.

Rada Polityki Pieni´˝nej ocenia stopieƒ restrykcyjnoÊci polityki fiskalnej, bioràc pod uwag´ wysokoÊç

deficytu ekonomicznego finansów publicznych.

W Êwietle informacji dost´pnych w chwili uchwalania

tych Za∏o˝eƒ w 2003 r. nastàpi — uwzgl´dniajàc czynniki cykliczne — dalsze rozluênienie polityki fiskalnej.

Rysuje si´ równie˝ zagro˝enie dokonania przesuni´ç

cz´Êci wydatków bud˝etu paƒstwa do pozosta∏ych cz´Êci sektora finansów publicznych, tj. samorzàdów, funduszy i agencji. Prowadzi∏oby to do dalszego zwi´kszenia deficytu ekonomicznego sektora finansów publicznych. Utrzymywanie wysokiego deficytu, przy niskich

wp∏ywach z prywatyzacji, b´dzie wymagaç wysokiej

poda˝y papierów skarbowych niezb´dnych dla sfinansowania potrzeb po˝yczkowych paƒstwa, co ograniczy

mo˝liwoÊci finansowania rozwoju przedsi´biorstw

i stworzy warunki sprzyjajàce umocnieniu kursu z∏otego bez jednoczesnego wzmocnienia konkurencyjnoÊci

przedsi´biorstw.

Rozluênienie polityki fiskalnej w kontekÊcie przewidywanej poprawy sytuacji gospodarczej jest zjawiskiem niepokojàcym. Przeprowadzenie reform umo˝liwiajàcych obni˝anie deficytu bud˝etu zwi´kszy∏oby

pole manewru dla polityki pieni´˝nej. Pozwoli∏oby to

na popraw´ uk∏adu polityki makroekonomicznej i perspektyw wzrostu gospodarczego w d∏ugim okresie.

III. INSTRUMENTY POLITYKI PIENI¢˚NEJ

Stopa procentowa

Stopa procentowa jest g∏ównym instrumentem, za

pomocà którego RPP realizuje cel inflacyjny. Bank centralny, prowadzàc operacje otwartego rynku, wp∏ywa

na poziom stóp procentowych na rynku mi´dzybankowym. Oprocentowanie kredytów i depozytów oferowane przez banki komercyjne wywiera natomiast

wp∏yw na decyzje dotyczàce konsumpcji i inwestycji,

a w efekcie na sfer´ realnà oraz inflacj´.

Poz. 678

Stopami, wytyczajàcymi kierunek prowadzonej polityki pieni´˝nej, sà stopa referencyjna, stopa lombardowa oraz stopa depozytowa.

Stopa referencyjna wyznacza minimalnà rentownoÊç podstawowych operacji otwartego rynku, wp∏ywajàc jednoczeÊnie na poziom stóp rynkowych o porównywalnym terminie zapadalnoÊci. W 2003 r. NBP

dokona skrócenia terminu zapadalnoÊci podstawowych operacji otwartego rynku do 14 dni. W ten sposób stopa referencyjna b´dzie oddzia∏ywaç na stop´

dwutygodniowà rynku pieni´˝nego. Skrócenie operacji do 14 dni powinno zwi´kszyç efektywnoÊç mechanizmu transmisji polityki pieni´˝nej, zapewni bardziej

precyzyjny wp∏yw banku centralnego na poziom p∏ynnoÊci w sektorze oraz b´dzie krokiem dostosowawczym do standardów Europejskiego Banku Centralnego.

Stopa lombardowa wyznacza maksymalny koszt

pozyskania pieniàdza w banku centralnym.

Stopa depozytowa okreÊla dolnà granic´ wahaƒ

stóp jednodniowych.

P∏ynnoÊç sektora bankowego

Sytuacj´, w której bank centralny jest na trwa∏e

d∏u˝nikiem netto banków komercyjnych z tytu∏u operacji krótko- i d∏ugookresowych ∏àcznie, okreÊlamy jako

nadp∏ynnoÊç strukturalnà. Przypadek, w którym w warunkach strukturalnej nadp∏ynnoÊci bank centralny jest

d∏u˝nikiem netto banków z tytu∏u operacji krótkoterminowych, nazywamy nadp∏ynnoÊcià operacyjnà.

W 2003 r. NBP b´dzie realizowa∏ polityk´ pieni´˝nà

w warunkach zarówno strukturalnej, jak i operacyjnej

nadp∏ynnoÊci sektora bankowego. PrzejÊcie do operacyjnego niedoboru p∏ynnoÊci wiàza∏oby si´ z koniecznoÊcià du˝ej emisji obligacji NBP. W warunkach wysokiego deficytu sektora finansów publicznych i stosunkowo niskich wp∏ywów z prywatyzacji du˝a emisja obligacji NBP stanowi∏aby konkurencj´ dla papierów

skarbowych i prowadzi∏aby do niepo˝àdanego wzrostu

ich rentownoÊci. Dlatego w warunkach operacyjnej

nadp∏ynnoÊci kontynuowane b´dà dzia∏ania zmierzajàce w kierunku ograniczenia nadp∏ynnoÊci strukturalnej. Cel ten osiàgany b´dzie stopniowo, zgodnie z warunkami panujàcymi na rynku pieni´˝nym.

Aby uniknàç pojawienia si´ zmiennych stanów

operacyjnej p∏ynnoÊci sektora bankowego bank centralny podejmie takie dzia∏ania, które spowodujà, ˝e

operacje otwartego rynku b´dà mia∏y jednorodny, absorbujàcy kierunek. W tym celu przewidywany jest wykup wyemitowanych w 1999 r. przez NBP obligacji indeksowanych do inflacji. Pozwoli on utrzymaç niewielkà operacyjnà nadp∏ynnoÊç sektora bankowego i jednoczeÊnie poprawi konkurencyjnoÊç banków. Operacja

ta usun´∏aby jeden z czynników, które powodujà utrzymywanie si´ mar˝y pomi´dzy oprocentowaniem kredytów i depozytów.

Operacje otwartego rynku

Podstawowym instrumentem umo˝liwiajàcym

utrzymywanie stóp rynku pieni´˝nego na poziomie po˝àdanym z punktu widzenia realizacji za∏o˝onego celu

inflacyjnego b´dà operacje otwartego rynku.

Operacje podstawowe wytyczaç b´dà kierunek

prowadzonej polityki pieni´˝nej. Rol´ t´ pe∏niç b´dzie

regularna, przeprowadzana raz w tygodniu, emisja 14-dniowych bonów pieni´˝nych NBP. RentownoÊç tych

operacji b´dzie okreÊlana poprzez stop´ referencyjnà

ustalanà przez RPP.

Operacje dostrajajàce mo˝liwe b´dà do zastosowania w sytuacji nieoczekiwanej zmiany stanu p∏ynnoÊci, skutkujàcej niepo˝àdane — z punktu widzenia prowadzonej polityki pieni´˝nej — zmiany stóp rynkowych. Operacje te mogà obejmowaç zarówno operacje

zasilajàce, jak i absorbujàce.

Operacje strukturalne s∏u˝yç b´dà d∏ugoterminowej zmianie poziomu p∏ynnoÊci sektora bankowego.

NBP b´dzie kontynuowa∏ sprzeda˝ skonwertowanych

obligacji skarbowych w trybie bezwarunkowym. Przewiduje si´ równie˝ wykup wyemitowanych w 1999 r.

przez NBP obligacji indeksowanych do inflacji.

Rezerwa obowiàzkowa

Zasadniczà rolà rezerwy obowiàzkowej jest ograniczanie wp∏ywu zmian p∏ynnoÊci w sektorze bankowym

na wahania stóp procentowych. Wynika to z obowiàzku utrzymania odpowiedniej iloÊci Êrodków na rachunkach bie˝àcych banków komercyjnych w okresie utrzymywania rezerwy obowiàzkowej i u∏atwia bankowi

centralnemu utrzymywanie stóp rynkowych na po˝àdanym poziomie.

Obni˝ki stopy rezerwy obowiàzkowej zale˝eç b´dà

od kszta∏towania si´ poziomu nadp∏ynnoÊci w sektorze

bankowym.

Operacje kredytowo-depozytowe

Operacje te s∏u˝à ∏agodzeniu wp∏ywu zmian p∏ynnoÊci w sektorze na poziom stawek rynkowych, tworzàc pasmo wahaƒ dla stóp jednodniowych. W przeci-

Poz. 678

wieƒstwie do operacji otwartego rynku operacje kredytowo-depozytowe przeprowadzane sà z inicjatywy

banków.

Kredyt lombardowy pe∏ni rol´ êród∏a krótkoterminowej p∏ynnoÊci (overnight). Daje bankom mo˝liwoÊç

zaciàgania kredytu na koniec dnia na bazie O/N w banku centralnym. Jest zabezpieczony papierami wartoÊciowymi, a jego oprocentowanie wyznacza kraƒcowy

koszt pozyskania pieniàdza na rynku mi´dzybankowym.

Lokata na koniec dnia umo˝liwia bankom komercyjnym z∏o˝enie jednodniowego depozytu w banku

centralnym. Stopa depozytowa ogranicza od do∏u wahania krótkoterminowych stóp procentowych rynku

mi´dzybankowego.

Inne operacje

Kredyt techniczny jest zabezpieczonà, sp∏acanà

w ciàgu dnia operacyjnego, formà po˝yczki z banku

centralnego. Nie jest uwa˝any za instrument polityki

pieni´˝nej, jednak˝e stanowi wa˝ny element systemu

rozliczeniowego. S∏u˝y poprawie efektywnoÊci rozrachunków mi´dzybankowych. W 2003 r. NBP rozszerzy

mo˝liwoÊç zabezpieczania kredytu technicznego o obligacje skarbowe.

W 2003 r. kontynuowane b´dà prace majàce na celu przygotowanie systemu operacyjnego NBP do

uczestnictwa w Eurosystemie. Do najwa˝niejszych zadaƒ nale˝eç b´dà: stworzenie zaplecza technicznego

do przeprowadzania operacji otwartego rynku oraz

operacji kredytowo-depozytowych na zasadach obowiàzujàcych w Eurosystemie, a tak˝e pe∏na harmonizacja systemu rezerwy obowiàzkowej. Dostosowania

te realizowane b´dà stopniowo. Zmierzaç b´dà do poprawy efektywnoÊci rynków finansowych, co powinno

usprawniaç proces transmisji polityki pieni´˝nej.

———————

*Ceny kontrolowane obejmujà ceny: napojów alkoholowych, wyrobów tytoniowych, paliw, energii elektrycznej,

gazu, ciep∏ej wody, centralnego ogrzewania, zbiorowego

transportu kolejowego, przewozu miejskà komunikacjà

zbiorowà, us∏ug pocztowych, us∏ug telekomunikacyjnych,

abonamentów RTV, us∏ug administracji paƒstwowej, us∏ug

sàdowych i adwokackich.

Dziennik Ustaw i Monitor Polski dost´pne sà w Internecie pod adresem www.gpkprm.gov.pl

Wydawca: Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

Redakcja: Rzàdowe Centrum Legislacji — Redakcja Dziennika Ustaw Rzeczypospolitej Polskiej

oraz Dziennika Urz´dowego Rzeczypospolitej Polskiej „Monitor Polski”,

Al. Ujazdowskie 1/3, 00-583 Warszawa, tel. 622-66-56

Sk∏ad, druk i kolporta˝: Zak∏ad Wydawnictw i Poligrafii Centrum Obs∏ugi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ul. Powsiƒska 69/71, 02-903 Warszawa, tel.: 694-67-50, 694-67-52, 694-64-77; fax 694-62-06, 694-64-77

Bezp∏atna infolinia: 0-800-287-581

www.gpkprm.gov.pl

03 



 Z\G 

  !

T∏oczono z polecenia Prezesa Rady Ministrów w Zak∏adzie Wydawnictw i Poligrafii Centrum Obs∏ugi Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

ul. Powsiƒska 69/71, 02-903 Warszawa

Zam. 592/W/C/2002

ISSN 0209-214X

Cena brutto 9,60 z∏

678

UCHWA¸A RADY POLITYKI PIENI¢˚NEJ

z dnia 25 wrzeÊnia 2002 r.

w sprawie ustalenia za∏o˝eƒ polityki pieni´˝nej na rok 2003.

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U.

z 1997 r. Nr 140, poz. 938, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063,

z 2000 r. Nr 53, poz. 648, Nr 62, poz. 718 i Nr 119,

poz. 1252, z 2001 r. Nr 8, poz. 64, Nr 110, poz. 1189

i Nr 154, poz. 1784 i 1800 oraz z 2002 r. Nr 126, poz. 1070

i Nr 141, poz. 1178) uchwala si´, co nast´puje