Uchwała Rady Polityki Pieniężnej z dnia 26 września 2001 r. w sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2002 r.

§ 1. Ustala si´ za∏o˝enia polityki pieni´˝nej na rok

2002, stanowiàce za∏àcznik do uchwa∏y.

§ 2. Uchwa∏a wchodzi w ˝ycie z dniem 1 stycznia

2002 r.

Przewodniczàcy Rady Polityki Pieni´˝nej

L. Balcerowicz

Cz∏onkowie Rady Polityki Pieni´˝nej: M. Dàbrowski,

B. Grabowski, C. Józefiak, J. Krzy˝ewski, W. ¸àczkowski, J. Pruski, D. Rosati, G. Wójtowicz, W. Zió∏kowska

Za∏àcznik do uchwa∏y Rady Polityki Pieni´˝nej z dnia 26 wrzeÊnia 2001 r.

(poz. 562)

ZA¸O˚ENIA POLITYKI PIENI¢˚NEJ NA ROK 2002

Zgodnie z art. 227 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, Narodowy Bank Polski odpowiada za wartoÊç polskiego pieniàdza. Inflacja jest czynnikiem

zmniejszajàcym si∏´ nabywczà z∏otego. Ustawa z dnia

29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim

w art. 3 okreÊla, ˝e podstawowym celem dzia∏alnoÊci

Narodowego Banku Polskiego (NBP) jest utrzymanie

stabilnego poziomu cen, przy jednoczesnym wspieraniu polityki gospodarczej Rzàdu, o ile nie ogranicza to

realizacji podstawowego celu NBP. Celem polityki pieni´˝nej NBP jest trwa∏e obni˝enie stopy inflacji, tworzàce podstaw´ stabilnego, d∏ugotrwa∏ego wzrostu gospodarczego. Stabilizacja cen umo˝liwia równie˝

w przysz∏oÊci uczestnictwo w europejskiej Unii Gospodarczej i Walutowej.

I. Cel inflacyjny w 2002 r.

We wrzeÊniu 1998 r. Rada Polityki Pieni´˝nej przyj´∏a Âredniookresowà strategi´ polityki pieni´˝nej na

lata 1999—2003. OkreÊli∏a w niej, ˝e strategicznym celem polityki pieni´˝nej jest obni˝enie stopy inflacji,

mierzonej indeksem cen towarów i us∏ug konsumpcyjnych, poni˝ej 4% do koƒca 2003 r. Rada podtrzymuje

wol´ realizacji tak okreÊlonego celu strategicznego.

Etapami jego osiàgania sà roczne cele inflacyjne, ustalane dotychczas w formie przedzia∏ów. W realizacji celów inflacyjnych bank centralny podejmuje decyzje

z uwzgl´dnieniem wszelkich informacji, mogàcych

w istotny sposób wp∏ynàç na dynamik´ cen, i pos∏uguje si´ wszystkimi dost´pnymi mu instrumentami.

wane, przejÊciowe wstrzàsy poda˝owe. JednoczeÊnie

zmiany parametrów polityki pieni´˝nej, w odpowiedzi

na nieoczekiwane impulsy inflacyjne, oddzia∏ujà na

ceny z opóênieniem. Z tych wzgl´dów Rada podkreÊla,

˝e realizacja strategicznego celu polityki pieni´˝nej

jest nadrz´dna w stosunku do osiàgni´cia celu na

2002 r.

JednoczeÊnie Rada zwraca uwag´, ˝e realizacja celu inflacyjnego na poziomie 5% b´dzie oznacza∏a stosunkowo niewielkie obni˝enie si´ tempa wzrostu cen

do koƒca 2002 r. W tym okresie powinna dokonaç si´

stabilizacja inflacji i bardziej trwa∏e dostosowanie si´

oczekiwaƒ inflacyjnych do tego poziomu. Stworzy to

korzystne warunki do dalszego obni˝ania inflacji i realizacji celu inflacyjnego w 2003 r. Nie mo˝na jednak wykluczyç, ˝e w trakcie 2002 r. mo˝e dojÊç do przejÊciowego wzrostu rocznego wskaênika inflacji.

II. Warunki realizacji celu polityki pieni´˝nej

Czynniki zewn´trzne

Prognozy gospodarki Êwiatowej na rok 2002 wykazujà du˝à rozpi´toÊç: od scenariusza globalnej recesji

do powrotu na Êcie˝k´ umiarkowanego wzrostu gospodarczego. Atak terrorystyczny na USA i mo˝liwoÊç

d∏ugotrwa∏ej akcji odwetowej zwi´kszy∏y stopieƒ niepewnoÊci co do dynamiki gospodarki Êwiatowej oraz

kszta∏towania si´ Êwiatowych cen surowców, w tym

cen ropy naftowej.

Realizujàc strategiczny cel polityki pieni´˝nej, Rada

Polityki Pieni´˝nej (RPP) b´dzie zmierzaç do osiàgni´cia na koniec 2002 r. celu inflacyjnego w wysokoÊci 5%

wzrostu cen towarów i us∏ug konsumpcyjnych w porównaniu z koƒcem 2001 r. Granice tolerancji dla odchylenia inflacji od wyznaczonego przez Rad´ celu wynoszà ± 1 pkt proc.

Sytuacja w gospodarce Êwiatowej b´dzie wp∏ywa∏a na rozwój polskiej gospodarki oraz na warunki realizacji celu inflacyjnego — poprzez dynamik´ popytu zewn´trznego, dynamik´ cen podstawowych surowców

i ropy naftowej, inflacj´ w krajach b´dàcych g∏ównymi

partnerami handlowymi Polski oraz wzajemny kurs dolara USA i euro.

Zmiana sposobu okreÊlenia przedzia∏u wynika

z przekonania, ˝e wraz z obni˝aniem si´ tempa wzrostu

cen roÊnie waga jednoznacznego wskazania poziomu

inflacji, który RPP zamierza osiàgnàç. Wskazanie granic

tolerancji, z jakà ustalono cel punktowy, wynika natomiast z istniejàcej, nieuchronnej niepewnoÊci, dotyczàcej niezale˝nych od polityki pieni´˝nej warunków realizacji celu inflacyjnego, w tym w szczególnoÊci wielkoÊci deficytu finansów publicznych, ewentualnych

zmian kursu z∏otego czy te˝ wystàpienia wstrzàsów poda˝owych na rynku ˝ywnoÊci i/lub paliw. Wzrost deficytu finansów publicznych, znaczàce os∏abienie kursu

z∏otego czy te˝ wywo∏any wstrzàsami poda˝owymi

wzrost cen ˝ywnoÊci i/lub paliw mog∏yby bowiem spowodowaç odchylenie inflacji powy˝ej 5%, a przeciwne

zmiany — jej spadek poni˝ej tego poziomu.

Zewn´trzne uwarunkowania realizacji celu inflacyjnego w 2002 r. nie ró˝nià si´ generalnie od uznanych

przez RPP za najbardziej prawdopodobne w momencie

og∏aszania celu inflacyjnego na rok 2002. Nale˝y natomiast zaznaczyç, ˝e ewentualne zrealizowanie si´ scenariusza recesji Êwiatowej, mimo zbli˝onych efektów

w zakresie presji inflacyjnej, by∏oby powa˝nym zagro˝eniem dla wzrostu gospodarczego, dostarczajàc zarazem jeszcze silniejszych argumentów za podj´ciem reform strukturalnych, zwi´kszajàcych konkurencyjnoÊç

polskiej gospodarki.

Dotychczasowe doÊwiadczenia w realizacji Âredniookresowej strategii wskazujà, ˝e w krótkim okresie

silny wp∏yw na poziom inflacji mogà mieç nieoczeki-

Ceny ˝ywnoÊci, podatki poÊrednie

Rada za∏o˝y∏a, ˝e przynajmniej w I pó∏roczu 2002 r.

utrzymajà si´ korzystne tendencje na rynku ˝ywnoÊci.

Wed∏ug ocen ekspertów, bilans zbó˝ b´dzie w tym

okresie bardziej zrównowa˝ony ni˝ w sezonie

2000—2001, na rynku mi´sa utrzymujà si´ tendencje

zmniejszajàce presj´ na wzrost cen, a tegoroczne zbio-

ry warzyw i owoców nie powinny przyczyniç si´ do

wzrostu najbardziej zmiennych cen ˝ywnoÊci. èród∏em

niepewnoÊci co do przysz∏ego tempa wzrostu cen pozostajà jednak przysz∏oroczne zbiory i sytuacja na rynku ˝ywnoÊci w II po∏owie 2002 r. W przypadku zrealizowania si´ scenariusza Êwiatowej recesji, wzrost cen

˝ywnoÊci by∏by ograniczony zmniejszonym popytem

konsumpcyjnym.

2. Ograniczone funkcjonowanie mechanizmu rynkowego w dziedzinie niektórych produktów, zw∏aszcza

˝ywnoÊci, blokuje elastyczne dostosowania po stronie

poda˝y (zwi´kszenie importu w przypadku nieurodzaju) i wywo∏uje wstrzàsy cenowe, pobudzajàce inflacj´.

Przy niezb´dnym dla obni˝enia inflacji ograniczeniu

monetarnym prowadzi to do os∏abienia dynamiki gospodarczej.

W obliczu trudnej sytuacji sektora finansów publicznych trzeba liczyç si´ z podwy˝kà stawek podatków poÊrednich w przysz∏ym roku, co mo˝e przyczyniç

si´ do zwi´kszenia tempa wzrostu cen towarów i us∏ug

konsumpcyjnych. Zakres i skala tej podwy˝ki nie sà

jednak dotàd ostatecznie przesàdzone, co jest dodatkowo êród∏em niepewnoÊci.

3. Utrzymywanie si´ monopoli w wielu wa˝nych

ga∏´ziach gospodarki, np. w transporcie kolejowym,

energetyce, wydobywaniu i dystrybucji gazu, ∏àcznoÊci, us∏ugach komunalnych, prowadzi do niskiej dynamiki produktywnoÊci w tych bran˝ach i stanowi êród∏o

trwa∏ej presji inflacyjnej. Ni˝szy wzrost produktywnoÊci ogranicza te˝ wzrost PKB.

Uwarunkowania systemowe, wzajemna relacja polityki pieni´˝nej i fiskalnej, rozwój gospodarczy, nierównowaga zewn´trzna

Stabilny pieniàdz jest jednà z podstaw trwa∏ego

rozwoju gospodarki. Rozwój taki wymaga równie˝ stabilnego, zrównowa˝onego systemu finansów publicznych oraz strukturalnie konkurencyjnej gospodarki, od

której w du˝ej mierze zale˝y stan finansów paƒstwa.

W Polsce ukszta∏towa∏ si´ nieoptymalny uk∏ad polityki

pieni´˝nej i fiskalnej (restrykcyjna polityka pieni´˝na

w reakcji na zbyt luênà polityk´ fiskalnà), który powoduje niezale˝ny od polityki pieni´˝nej wzrost kosztu redukcji inflacji w postaci ni˝szego — w porównaniu

z uk∏adem optymalnym — wzrostu PKB. Mo˝liwoÊç

wejÊcia gospodarki Êwiatowej w faz´ recesji jeszcze silniej ni˝ w latach ubieg∏ych uzale˝nia przysz∏y wzrost

gospodarczy w Polsce od stabilizacji makroekonomicznej i poprawy konkurencyjnoÊci gospodarki.

Ustalajàc za∏o˝enia polityki pieni´˝nej na 2002 r.,

RPP zwraca uwag´, ˝e przyczyny ukszta∏towania si´ takiego niew∏aÊciwego, hamujàcego wzrost gospodarczy uk∏adu polityki pieni´˝nej i fiskalnej tkwià w zaniechaniu okreÊlonych zmian systemowych, czego przejawem sà przede wszystkim

1. Deformacje rynku pracy (m.in. zbyt wysokie narzuty na wynagrodzenia, nieefektywnie funkcjonujàcy

system ubezpieczeƒ spo∏ecznych, wysoka i niezró˝nicowana regionalnie p∏aca minimalna, blokujàca mo˝liwoÊç zatrudniania m∏odzie˝y i pracowników o ni˝szych

kwalifikacjach, wysokie koszty odpraw) powodujà, ˝e

zatrudnienie jest mniejsze, a bezrobocie wi´ksze ni˝

w przypadku funkcjonowania elastycznego rynku pracy. Nieelastyczny rynek pracy w Polsce jest dla gospodarki wysoce niekorzystny. Pozostawanie co piàtej

osoby czynnej zawodowo bez pracy to ogromne szkody spo∏eczne i êród∏o narastania deficytu bud˝etowego. Wynika to z jednej strony z rosnàcych wydatków

bud˝etowych zwiàzanych z bezrobociem, które uniemo˝liwiajà obni˝anie podatków, a z drugiej strony —

z utraconych wp∏ywów do bud˝etu z tytu∏u ni˝szego zatrudnienia i niewykorzystania potencja∏u produkcyjnego. Przeprowadzenie reformy rynku pracy, usuwajàcej

bariery wzrostu zatrudnienia, jest podstawowym krokiem w kierunku naprawy finansów publicznych.

4. Do niskiego wzrostu produktywnoÊci przyczynia

si´ równie˝ znaczny zakres w∏asnoÊci paƒstwa, dominujàcy przede wszystkim w dziedzinach, w których jednoczeÊnie utrzymujà si´ monopole. P∏acone z bud˝etu

dotacje do nierentownej produkcji obcià˝ajà podatników i utrudniajà osiàgni´cie równowagi bud˝etowej.

5. Wysokie wydatki bie˝àce, zw∏aszcza socjalne,

znacznie przekraczajàce mo˝liwoÊci ich finansowania

z dochodów podatkowych, sà kolejnym czynnikiem destabilizujàcym bud˝et. Wydatki te, w wi´kszoÊci indeksowane, wzrastajà niezale˝nie od dynamiki gospodarczej, od której zale˝à dochody podatkowe.

Wszystkie wymienione strukturalne s∏aboÊci gospodarki pociàgajà za sobà okreÊlone bezpoÊrednie

i poÊrednie koszty bud˝etowe oraz sà przyczynà pog∏´biania si´ deficytu finansów publicznych. To z kolei absorbuje oszcz´dnoÊci prywatne i przyczynia si´ do

wzrostu deficytu na rachunku obrotów bie˝àcych z zagranicà. Narastajàce wydatki zmuszajà do zwi´kszania

obcià˝eƒ podatkowych, pod wp∏ywem których cz´Êç

firm ogranicza dzia∏alnoÊç, powi´kszajàc bezrobocie,

lub przechodzi do szarej strefy, zmniejszajàc dochody

podatkowe. Rosnàcy deficyt finansów publicznych stanowi trwa∏e êród∏o nierównowagi w gospodarce, rodzàc presj´ inflacyjnà i wysokie stopy procentowe. Finansowanie deficytu przyrostem zad∏u˝enia pog∏´bia

nierównowag´, gdy˝ rosnàce koszty obs∏ugi d∏ugu

zwi´kszajà deficyt bud˝etu.

RPP analizuje propozycje rozwiàzaƒ dotyczàcych

bud˝etu na rok 2002 w d∏u˝szym horyzoncie, pod kàtem ich skutecznoÊci w równowa˝eniu finansów publicznych. Warunkiem trwa∏oÊci rozwiàzaƒ usprawniajàcych finanse publiczne jest to, by wynika∏y one z odpowiednich reform strukturalnych i systemowych. Decyzje w tej sprawie nie b´dà jednak w pe∏ni znane do

czasu uformowania si´ nowego rzàdu. W zwiàzku

z tym, przygotowujàc za∏o˝enia polityki pieni´˝nej, Rada rozwa˝a∏a konsekwencje zarówno podj´cia, jak

i niepodj´cia reform usuwajàcych wymienione strukturalne s∏aboÊci.

Realizacja scenariusza reform oznacza∏aby, ˝e rzàd

podejmuje trud eliminacji s∏aboÊci strukturalnych gospodarki i finansów publicznych, tworzàc tym samym

podstawy trwa∏ego zrównowa˝enia finansów publicznych, wzrostu zatrudnienia, rozwoju gospodarczego

oraz ni˝szych kosztów obni˝enia inflacji. Prowadzi∏oby

to jednoczeÊnie do zwi´kszenia konkurencyjnoÊci gospodarki, co nabiera szczególnej wagi w przypadku zagro˝enia w postaci scenariusza Êwiatowej recesji.

Im bardziej przysz∏a polityka gospodarcza by∏aby

odleg∏a od scenariusza reform, tym wi´ksze oznacza∏oby to zagro˝enie zwiàzane ze wzrostem deficytu bud˝etowego, a — w po∏àczeniu z ewentualnà recesjà Êwiatowà — tak˝e z nasileniem si´ zjawisk recesyjnych

w gospodarce i wzrostem stopy bezrobocia w kolejnych latach.

Poz. 562

Stopa procentowa

Jest to g∏ówny instrument, za pomocà którego RPP

realizuje cel inflacyjny. Stopami, które wyznaczajà kierunek polityki pieni´˝nej, sà: stopa referencyjna i stopa

lombardowa. Wp∏ywajà one na poziom stóp rynku pieni´˝nego, które majà decydujàce znaczenie dla kszta∏towania oprocentowania kredytów i depozytów osób

prywatnych i podmiotów gospodarczych.

Operacje otwartego rynku

Pole manewru w polityce monetarnej, a tak˝e — co

si´ z tym cz´Êciowo wià˝e — d∏ugofalowy wzrost gospodarczy oraz poziom zatrudnienia i bezrobocia b´dà

zale˝eç od tego, w jakim zakresie b´dzie realizowany

scenariusz reform.

Operacje otwartego rynku sà podstawowym instrumentem, umo˝liwiajàcym bankowi centralnemu

utrzymywanie stóp procentowych rynku pieni´˝nego

na poziomie po˝àdanym z punktu widzenia realizacji

za∏o˝onego celu polityki pieni´˝nej. Operacje otwartego rynku dzieli si´ na trzy g∏ówne kategorie: podstawowe, dostrajajàce i strukturalne.

Stopieƒ restrykcyjnoÊci polityki fiskalnej Rada Polityki Pieni´˝nej ocenia g∏ównie poprzez wysokoÊç deficytu ekonomicznego finansów publicznych. Zdaniem

Rady, relacja tego deficytu do PKB w 2002 r. powinna

zostaç istotnie obni˝ona. Szybkie ograniczenie popytu

sektora finansów publicznych umo˝liwi∏oby zwi´kszenie wydatków inwestycyjnych sektora prywatnego,

a dzi´ki temu przyspieszenie wzrostu gospodarczego.

RPP uwa˝a, ˝e zredukowanie deficytu finansów publicznych powinno nastàpiç g∏ównie poprzez obni˝enie wydatków, a nie podwy˝ki podatków.

Podstawowe operacje otwartego rynku wytyczajà

kierunek prowadzonej polityki pieni´˝nej. Rol´ t´ pe∏niç b´dzie emisja bonów pieni´˝nych NBP z 28-dniowym terminem zapadalnoÊci. Stopà referencyjnà, informujàcà o bie˝àcym kierunku polityki pieni´˝nej, pozostanie stopa okreÊlajàca minimalne oprocentowanie

podstawowego typu operacji otwartego rynku. B´dzie

ona wyznaczaç poziom stóp oferowanych na mi´dzybankowym rynku depozytów o okreÊlonym terminie

zapadalnoÊci.

Podj´cie reform jest niezb´dne dla utrzymania stabilnoÊci makroekonomicznej w 2002 r. i w latach nast´pnych. Ponadto, stworzy ono przes∏anki istotnego

zwi´kszenia aktywnoÊci gospodarczej w kolejnych latach. W 2002 r. natomiast na wzrost PKB i poziom równowagi gospodarki b´dà wp∏ywaç przede wszystkim

czynniki zewn´trzne.

RPP szacuje, ˝e w przypadku scenariusza powolnego o˝ywienia gospodarki Êwiatowej i stabilizacji cen

ropy naftowej tempo wzrostu gospodarczego w 2002 r.

mo˝e ukszta∏towaç si´ w Polsce na poziomie oko∏o

2,5% PKB, a deficyt na rachunku obrotów bie˝àcych

wyniesie oko∏o 4,5% PKB. Natomiast zrealizowanie si´

scenariusza Êwiatowej recesji mo˝e doprowadziç do

ni˝szego tempa wzrostu PKB. Szacunki te sà przeprowadzone przy za∏o˝eniu, ˝e zostanà podj´te niezb´dne

dzia∏ania zmierzajàce do uzdrowienia finansów publicznych. Skutki ewentualnego na∏o˝enia si´ scenariusza Êwiatowej recesji i braku reform mog∏yby doprowadziç do dalszego obni˝enia tempa wzrostu PKB i pog∏´bienia deficytu na rachunku obrotów bie˝àcych.

III. Instrumenty polityki pieni´˝nej

W 2002 r. polityka pieni´˝na b´dzie realizowana

w ramach strategii bezpoÊredniego celu inflacyjnego,

przy p∏ynnym kursie walutowym. Oznacza to, ˝e bank

centralny nie dà˝y do osiàgni´cia okreÊlonego poziomu kursu z∏otego w stosunku do innych walut, jak równie˝ nie ma ˝adnych formalnych zobowiàzaƒ dotyczàcych interwencji na rynku walutowym. NBP zastrzega

sobie jednak prawo do takich interwencji, jeÊli uzna, ˝e

jest to niezb´dne do realizacji celu inflacyjnego.

Operacje dostrajajàce o krótszych ni˝ podstawowe

terminach zapadalnoÊci mogà byç prowadzone w sytuacjach krótkotrwa∏ych zaburzeƒ p∏ynnoÊci. Stopa

tych operacji b´dzie uwzgl´dnia∏a poziom stopy referencyjnej.

W ramach operacji o charakterze strukturalnym

NBP mo˝e sprzedawaç w trybie bezwarunkowym obligacje skarbowe. Intencjà RPP jest rynkowe kszta∏towanie si´ d∏ugoterminowych stóp procentowych.

W zwiàzku z tym sprzeda˝ prowadzona b´dzie stopniowo, tak by jej wp∏yw na kszta∏towanie si´ krzywej dochodowoÊci by∏ mo˝liwie ograniczony. W sytuacji dodatkowej, znaczàcej kreacji nadp∏ynnoÊci NBP nie wyklucza równie˝ emisji d∏ugoterminowych papierów

wartoÊciowych.

Kierunek operacji otwartego rynku prowadzonych

przez NBP b´dzie zale˝a∏ od kszta∏towania si´ p∏ynnoÊci w sektorze bankowym. W razie wystàpienia operacyjnego niedoboru p∏ynnoÊci NBP odpowiednio dostosuje system operacji otwartego rynku. Oprocentowanie podstawowych operacji zasilajàcych system bankowy w p∏ynnoÊç wyznaczane b´dzie przez stop´ referencyjnà, która nadal b´dzie informowaç o bie˝àcym

kierunku polityki pieni´˝nej. Kierunek operacji strukturalnych uzale˝niony b´dzie od kszta∏towania si´ p∏ynnoÊci sektora banków komercyjnych w d∏u˝szym okresie. Oprocentowanie tych operacji nadal b´dzie wyznaczane w trybie przetargowym.

Rezerwa obowiàzkowa

Podstawowà rolà rezerwy obowiàzkowej jest ∏agodzenie wp∏ywu bie˝àcych zmian p∏ynnoÊci w sektorze

bankowym na stopy procentowe rynku mi´dzybankowego i stymulacja popytu na pieniàdz rezerwowy. U∏atwia to bankowi centralnemu utrzymanie wybranej

stopy rynkowej na po˝àdanym poziomie. Ewentualna

zmiana stopy rezerwy obowiàzkowej b´dzie zale˝a∏a

od kszta∏towania si´ warunków realizacji polityki pieni´˝nej. NBP nie wyklucza zniesienia mo˝liwoÊci zaliczania gotówki w kasach banków na poczet utrzymywanej rezerwy. W takiej sytuacji NBP odpowiednio obni˝y stop´ rezerwy obowiàzkowej. Zmiana ta by∏aby

neutralna dla p∏ynnoÊci sektora bankowego i wyniku finansowego NBP. JednoczeÊnie by∏by to krok w kierunku dalszych dostosowaƒ systemu rezerwy obowiàzkowej do standardu Europejskiego Banku Centralnego.

Operacje kredytowo-depozytowe

W sytuacji prowadzenia przez NBP podstawowych

operacji otwartego rynku z 28-dniowym terminem zapadalnoÊci mo˝e dochodziç do znacznych wahaƒ krótszych, zw∏aszcza jednodniowych, stóp rynku mi´dzybankowego. ¸agodzeniu tych wahaƒ b´dà s∏u˝yç operacje kredytowo-depozytowe, prowadzone z bankami

komercyjnymi z ich inicjatywy: kredyt lombardowy

i depozyt na koniec dnia. Stopy wykorzystywane

w operacjach kredytowo-depozytowych wyznaczaç b´-

Poz. 562 i 563

dà przedzia∏ wahaƒ jednodniowych stóp rynku pieni´˝nego.

Stopa kredytu lombardowego z regu∏y nadal b´dzie pe∏niç funkcj´ stopy maksymalnej, okreÊlajàcej

kraƒcowy koszt pozyskania pieniàdza na najkrótszy termin na rynku mi´dzybankowym.

Stopa depozytowa b´dzie ograniczaç od do∏u wahania krótkoterminowych stóp procentowych rynku

mi´dzybankowego. Stopa ta b´dzie wyznacza∏a cen´,

jakà NBP zaoferuje bankom za mo˝liwoÊç z∏o˝enia

przez nie jednodniowego depozytu w banku centralnym.

***

NBP b´dzie dà˝y∏ do modyfikacji instrumentów polityki pieni´˝nej, tak aby dostosowaç je do systemu instrumentów funkcjonujàcych w EBC. Modyfikacje te

b´dà równie˝ zmierzaç do poprawy efektywnoÊci rynków finansowych, co powinno usprawniaç proces

transmisji polityki pieni´˝nej. Tempo dostosowaƒ b´dzie zale˝a∏o od zmian uwarunkowaƒ prawnych i sytuacji rynkowej. NBP b´dzie si´ stara∏ ograniczaç mo˝liwoÊci dodatkowej kreacji nadp∏ynnoÊci sektora banków komercyjnych.

563

ZARZÑDZENIE Nr 99 PREZESA RADY MINISTRÓW

z dnia 10 paêdziernika 2001 r.

w sprawie zasad i trybu post´powania z materia∏ami archiwalnymi i innà dokumentacjà w Urz´dzie Ochrony

Paƒstwa.

Na podstawie art. 5 ust. 3 pkt 6 ustawy z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach (Dz. U. Nr 38, poz. 173, z 1989 r. Nr 34, poz. 178,

z 1996 r. Nr 106, poz. 496 i Nr 156, poz. 775, z 1997 r.

Nr 88, poz. 554 i Nr 141, poz. 943, z 1998 r. Nr 106,

poz. 668 i Nr 155, poz. 1016, z 2000 r. Nr 48, poz. 546

i Nr 120, poz. 1268 oraz z 2001 r. Nr 76, poz. 806) zarzàdza si´, co nast´puje

Rozdzia∏ 1

Postanowienia ogólne

§ 1. Zarzàdzenie okreÊla zasady i tryb post´powania w Urz´dzie Ochrony Paƒstwa, zwanym dalej

„UOP”, z materia∏ami archiwalnymi oraz z innà dokumentacjà, a w szczególnoÊci

1) zasady klasyfikowania i kwalifikowania dokumentacji ze wzgl´du na okresy jej przechowywania,

2) zasady i tryb brakowania dokumentacji innej ni˝

materia∏y archiwalne,

3) zasady i tryb przekazywania materia∏ów archiwalnych do archiwów paƒstwowych.

§ 2. Ilekroç w zarzàdzeniu jest mowa o

1) Archiwum UOP — oznacza to archiwum wyodr´bnione UOP, dzia∏ajàce na podstawie odr´bnych

przepisów, w ramach jednostki organizacyjnej w∏aÊciwej do spraw archiwalnych, z uwzgl´dnieniem

dzia∏ajàcych na podstawie tych przepisów komórek archiwalnych w innych jednostkach organizacyjnych UOP,

2) dyrektorze Archiwum UOP — oznacza to dyrektora

jednostki organizacyjnej w∏aÊciwej do spraw archiwalnych,

3) jednostce organizacyjnej — oznacza to jednostki organizacyjne UOP wymienione w § 3 ust. 1 i 2 statutu Urz´du Ochrony Paƒstwa, stanowiàcego za∏àcznik do rozporzàdzenia Prezesa Rady Ministrów

z dnia 6 grudnia 1996 r. (Dz. U. Nr 145, poz. 675,

z 1998 r. Nr 113, poz. 721, z 1999 r. Nr 42, poz. 426

i z 2001 r. Nr 32, poz. 367), oraz jednostk´ w∏aÊciwà

do spraw wspó∏pracy z NATO i ochrony tajemnicy

paƒstwowej,

4) komórce organizacyjnej — oznacza to komórk´ organizacyjnà lub samodzielne stanowisko s∏u˝bowe

w jednostce organizacyjnej,

560

POSTANOWIENIE PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 4 paêdziernika 2001 r.

nr 113-12-01

o desygnowaniu Prezesa Rady Ministrów.

Na podstawie art. 154 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78,

poz. 483) desygnuj´ Pana Leszka MILLERA na Prezesa

Rady Ministrów.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej: A. KwaÊniewski

561

POSTANOWIENIE PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 5 paêdziernika 2001 r.

nr Z.110-77-2001

w sprawie mianowania Ambasadora Rzeczypospolitej Polskiej.

Na podstawie art. 133 ust. 1 pkt 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U.

Nr 78, poz. 483) mianuj´, z dniem 22 paêdziernika

2001 r., Panià Hann´ SUCHOCKÑ Ambasadorem Nadzwyczajnym i Pe∏nomocnym Rzeczypospolitej Polskiej

przy Stolicy Apostolskiej.

Prezydent Rzeczypospolitej Polskiej

A. KwaÊniewski

Prezes Rady Ministrów

J. Buzek

562

UCHWA¸A RADY POLITYKI PIENI¢˚NEJ

z dnia 26 wrzeÊnia 2001 r.

w sprawie ustalenia za∏o˝eƒ polityki pieni´˝nej na rok 2002.

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. Nr 140,

poz. 938, z 1998 r. Nr 160, poz. 1063, z 2000 r. Nr 53,

poz. 648, Nr 62, poz. 718 i Nr 119, poz. 1252 oraz

z 2001 r. Nr 8, poz. 64 i Nr 110, poz. 1189) uchwala si´,

co nast´puje