Uchwała Rady Polityki Pieniężnej z dnia 22 września 1999 r. w sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2000.

-

740-

a) w ust. 1 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy "z zastrzeżeniem ust. 2 i 2a.",

,,3. W razie gdy projekt dokumentu rządowego

1) nie odpowiada wymaganiom określonym

w uchwale, a w szczególności nie dołączo­

no do niego

b) ust. 2 otrzymuje brzmienie

,,2. Po upływie terminu określonego w ust. 1

uwagi mogą zostać przez członków Rady Ministrów zgłoszone wyłącznie na posiedzeniu

Rady Ministrów i podlegają rozpatrzeniu tylko za zgodą Prezesa Rady Ministrów. Przepisu tego nie stosuje się do projektów dokumentów rządowych włączonych do porząd­

ku obrad bez zachowania 7-dniowego terminu, o którym mowa w § 21 ust. 1.",

a) protokołu rozbieżności,

b) ustosunkowania się organu wnioskują­

cego do zgłoszonych uwag,

c) informacji o przeprowadzeniu konferencji,

d) informacji o wyrażeniu zgody na zwolnienie dokumentu z obowiązku rozpatrzenia przez Komisję Prawniczą,

c) po ust. 2 dodaje się ust. 2a i 2b w brzmieniu

e) opinii Komitetu, o której mowa w § 14

ust. 2,

,,2a. Na posiedzeniu Rady Ministrów nie podlegają rozpatrzeniu wniesione do projektu

dokumentu rządowego uwagi o charakterze legislacyjnym lub redakcyjnym. Uwagi

te Sekretarz Rady Ministrów przekazuje

właściwym

komórkom organizacyjnym

Kancelarii Prezesa Rady Ministrów obsłu­

gującym posiedzenia Rady Ministrów.

2) nie został uzupełniony bądź nie zostały

usunięte występujące w nim braki formal-

ne -

w terminie, o którym mowa w ust. 2

- projekt dokumentu rządowego nie podlega rozpatrzeniu przez Radę Ministrów, a Sekretarz Rady Ministrów zwraca ten projekt organowi wnioskującemu, z zastrzeżeniem

ust. 4.

4. W uzasadnionych wypadkach projekt dokumentu rządowego nie spełniający wymagań, o których mowa w ust. 3, może zostać

rozpatrzony na posiedzeniu Rady Ministrów

wyłącznie za zgodą Prezesa Rady Ministrów,

po zasięgnięciu opinii członków Rady Ministrów wyrażonej na posiedzeniu Rady Ministrów, na którym projekt ten będzie rozpatrywany.

Poz. 498 i 499

2b. Przepis ust. 2a stosuje się odpowiednio do

projektów dokumentów rządowych rozpatrywanych przez stałe komitety Rady Ministrów.";

8) w § 30

a) w ust. 3 kropkę zastępuje się przecinkiem i dodaje się wyrazy "z zastrzeżeniem ust. 3a.",

b) po ust. 3 dodaje się ust. 3a w brzmieniu

,,3a. Przepis § 26 ust. 2a stosuje się odpowiednio."

5. Przepisy ust. 3 i 4 stosuje się odpowiednio do

projektów dokumentów rządowych rozpatrywanych przez stałe komitety Rady Ministrów.";

§ 2. Uchwała wchodzi w życie z dniem ogłoszenia.

7) w § 26

Prezes Rady Ministrów: J. Buzek

499

UCHWAŁA RADY POLITYKI PIENIĘŻNEJ

z dnia 22 września 1999 r.

w sprawie ustalenia założeń polityki pieniężnej na rok 2000.

Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. Nr 140,

poz. 938 i z 1998 r. Nr 160, poz. 1063) uchwala się, co

§ 2. Uchwała wchodzi w życie z dniem 1 stycznia

2000 r.

następuje

Przewodniczący Rady Polityki Pieniężnej

§ 1. Ustala się założenia polityki pieniężnej na rok

2000, stanowiące załącznik do uchwały.

Członkowie Rady Polityki Pieniężnej: M. Dąbrowski (zd.

odr.), B. Grabowski, C. Józefiak, J. Krzyżewski, W.

Łączkowski, J. Pruski, G. Wójtowicz, W. Ziółkowska.

H. Gronkiewicz-Waltz,

-

741 -

Poz. 499

Załącznik do uchwały Raby Polityki Pieniężnej

z dnia 22 września 1999 r. (poz. 499)

ZAŁOŻENIA POLITYKI PIENIĘŻNEJ NA ROK 2000

Zgodnie ze Średniookresową strategią polityki pieniężnej na lata 1999-2003, przyjętą przez Radę Polity-

2. Instrumenty

ki Pieniężnej, najważniejszym celem polityki pieniężnej

realizowanej przez bank centralny jest obniżanie inflacji, a w dalszej perspektywie stabilizacja cen, co jest

niezbędne dla zbudowania trwałych fundamentów

długofalowego wzrostu gospodarczego. Podstawową

zasadą polityki pieniężnej jest realizacja celu inflacyjnego w sposób bezpośredni. Średniookresowym celem polityki pieniężnej jest obniżenie inflacji w 2003 r.

poniżej 4%.

W celu osiągnięcia założonego na lrok 2000 celu inflacyjnego i zgodnie ze strategią bezpośredniego celu

inflacyjnego, Narodowy Bank Polski będzie wykorzystywał, stosownie do potrzeb, cały dostępny zestaw instrumentów polityki pieniężnej. Zasadniczym instrumentem polityki pieniężnej pozostanie stopa procentowa. Mechanizm stosowania tego instlr umentu zależeć

będzie w dużej mierze od stopnia płynności sektora

banków komercyjnych.

1. Cel

dłużnikiem netto banków komercyjnyah z tytułu opera-

Podstawowym celem polityki pieniężnej w 2000 r.,

stanowiącym kolejny etap realizacji celu średniookre­

sowego, jest obniżenie tempa wzrostu cen towarów

i usług konsumpcyjnych, tak aby w końcu 2000 r. nie

przekroczyło ono 5,4-6,8% w porównaniu z końcem

1999 r.

Analiza uwarunkowań, pozostających poza kontrolą polityki pieniężnej i mogących wpływać na realizację

celu inflacyjnego, wskazuje na znaczny wzrost niepewności co do ich kształtowania się w 2000 r. Skłoniło to

Narodowy Bank Polski do poszerzenia przedziału inflacji, wyznaczonego jako krótkookresowy cel polityki pieniężnej.

Osiąganie celu

inflacyjnego w 2000 r. dokonywać

się będzie w trudnych warunkach makroekonomicznych. Niekonsekwentna i niedostatecznie zdyscyplinowana realizacja polityki w obszarze finansów publicznych w 1999 r. nie pozwalała na obniżenie stopnia restrykcyjności polityki pieniężnej. Również w 2000 r. polityka pieniężna i osiągnięte ostatecznie tempo inflacji

uwarunkowane będą faktycznym stopniem restrykcyjności polityki fiskalnej.

Biorąc pod uwagę przewidywane uwarunkowania

zewnętrzne (wzrost popytu zewnętrznego skutkujący

wzrostem polskiego eksportu), a także przewidywania

co do przebiegu procesów realnych w gospodarce,

Narodowy Bank Polski ocenia, że realizacja celu inflacyjnego w 2000 r. będzie odbywać się w warunkach

wzrostu PKB o około 5% i przy deficycie obrotów bieżących bilansu płatniczego na poziomie około 7%

PKB.

Przy tych założeniach szacowany przyrost podaży

pieniądza, spójny z zakładanym celem ograniczenia inflacji w 2000 r., wyniesie 38,8-47,9 mld zł. Zgodnie

z założeniami Strategii, cel inflacyjny realizowany bę­

dzie w sposób bezpośredni, co oznacza, że powyższa

wielkość

przyrostu podaży pieniądza ma charakter

prognozy i nie stanowi celu pośredniego polityki pieniężnej.

Sytuację,

w której bank centralny jest na trwałe

cji krótko- i długookresowych, łącznię określamy jako

strukturalną nadpłynność. Z takim zjawiskiem

mamy do czynienia w polskim systemie bankowym od

1995 r. Podstawową przyczyną jego powstania był

przyrost rezerw oficjalnych brutto banku centralnego.

Skala tego przyrostu była tak znaczna ( że strukturalnej

nadpłynności towarzyszyło również zjawisko nadpłyn ności operacyj nej. Terminem tym określamy

sytuację, w której w warunkach strukturalnej nadpłyn­

ności bank centralny jest dłużnikiem netto banków komercyjnych z tytułu operacji krótkook:resowych. W bilansie banku centralnego znalazło to m.in. odzwierciedlenie po stronie pasywnej w pozycji "papiery wyemitowane przez bank centralny" (bony pieniężne NBP).

W 1999 r. Narodowy Bank Polski (~BP) podjął dzia-

łania mające na celu ograniczenie głównego źródła

kreacji płynności, jakim był wzrost rezerw oficjalnych

brutto. Cel ten osiągnięto poprzez rozszerzenie przedziału wahań kursu złotego, likwidację obowiązujące ­

go mechanizmu fixingu oraz zaprzestanie bezpośred­

nich interwencji na rynku walutowym. W wyniku tych

posunięć nastąpiły znaczące zmiany w strukturze bilansu NBP i w konsekwencji doprowadziło to do obniżenia się poziomu strukturalnej i operacyjnej nadpłyn­

ności w bankach. Dalszemu ograniczeniu płynności

ma również służyć konwersja niezbyw~lnych zobowią­

zań Skarbu Państwa wobec NBP na zbywalne papiery

wartościowe, które z kolei będą odsp~zedane sektorowi bankowemu w ramach operacji otwartego rynku.

W roku 2000 NBP będzie, w miarę możliwości, kontynuował działania zmierzające do dal~zego ograniczania nadpłynności. Może to doprowadzić do sytuacji,

w której w warunkach strukturalnej nadpłynności operacyjna nadpłynność przekształci się w operacyjny

niedobór płynności, tzn. stan, w którym NBP bę­

dzie występował w roli wierzyciela netto sektora bankowego z tytułu operacji krótkookresofYCh. W bilansie

NBP sytuacja taka oznaczałaby istnienie w aktywach

krótkookresowych operacji otwartego rynku, po stronie pasywnej zaś - środków na rach1unkach banków

i długookresowych papierów wartqściowych NBP.

W dalszej perspektywie NBP będzie dążył do osiągnię­

cia sytuacji strukturalnego niedoboru płynno­

śc i, to jest stanu, w którym bank centralny jest wierzycielem netto banków komercyjnych.

Przejście do operacyjnego niedoboru płynności

oznaczałoby jakościową zmianę warunków prowadzenia polityki pieniężnej, mimo że stan strukturalnego

braku płynności nie zostanie jeszcze osiągnięty. Bank

centralny nadal będzie bowiem dłużnikiem netto banków komercyjnych z uwagi na duży portfel długookre­

sowych obligacji NBp, pozostający w portfelach banków. Zmiana ta będzie wymagała modyfikacji poszczególnych instrumentów polityki pieniężnej, ich wzajemnych relacji, jak również sposobu ich wykorzystania.

W procesie dochodzenia do stanu operacyjnego

niedoboru płynności może pojawić się sytuacja, w której NBP prowadzić będzie jednocześnie operacje zasilające i absorbujące. Aby uniknąć zmniejszenia przejrzystości polityki pieniężnej, NBP odpowiednio dostosuje instrumenty i zakres prowadzenia operacji otwartego rynku, tak aby okres ten był możliwie krótki, przy

zachowaniu stabilności podstawowych parametrów

rynkowych.

Poz. 499

elastyczne reagowanie na zmiany płynności w systemie bankowym i wahania stóp procentowych na rynku

- tak co do skali, jak i co do wyboru odpowiedniego

momentu zastosowania tego instrumentu i okresu jego oddziaływania. Utrzymanie pożądanego poziomu

stopy procentowej na rynku międzybankowym wymagać będzie odpowiedniego kształtowania płynności

systemu bankowego. Jeśli sytuacja nadpłynności

utrzyma się w roku 2000, NBP będzie prowadzić jedynie operacje absorbujące, wykorzystując w tym celu

emisję 28-dniowych bonów pieniężnych i oddziałując

bezpośrednio na jednomiesięczne stopy procentowe

rynku międzybankowego. W celu osiągnięcia operacyjnego niedoboru płynności NBP będzie wykorzystywał w operacjach bezwarunkowej sprzedaży obligacje

skarbowe pozyskane przez NBP w 1999 r. w związku

z konwersją zobowiązań budżetu państwa wobec NBP;

nie wyklucza się również emisji obligacji NBP.

W sytuacji operacyjnego niedoboru płynności aktywnym instrumentem zasilania sektora banków komercyjnych w płynność, wyrównującym popyt na pieniądz rezerwowy, będą operacje warunkowego zakupu

bonów skarbowych.

2. 3. Rezerwa obowiązkowa

2. 1. Stopy procentowe

W sytuacji utrzymywania się nadpłynności w bankach NBP zachowa dotychczasowy system stóp procentowych. Stopa kredytu lombardowego nadal pełnić

będzie funkcję stopy maksymalnej, określającej krań­

cowy koszt pozyskania pieniądza na rynku międzyban­

kowym, a zarazem stopy wyznaczającej ogólny kierunek zmian polityki pieniężnej. Stopa określająca oprocentowanie absorbujących płynność krótkookresowych operacji otwartego rynku pozostanie stopą referencyjną, informującą o bieżącym kierunku polityki

pieniężnej. Będzie ona wyznaczać najniższy poziom

stóp dla międzybankowego rynku depozytów o porównywalnym z operacjami NBP okresie zapadalności.

Oprocentowanie kredytu redyskontowego będzie ści­

śle związane z kształtowaniem się stopy kredytu lombardowego.

W przypadku osiągnięcia stanu operacyjnego niedoboru płynności w systemie bankowym, system stóp

procentowych ulegnie pewnym zmianom. Stopa referencyjna przestanie pełnić rolę instrumentu wyznaczającego minimalny poziom stóp na rynku depozytowym, aczkolwiek zachowa rolę instrumentu informującego o bieżącym kierunku polityki NBP. Stopa ta bę­

dzie wyznaczała poziom oprocentowania tych operacji otwartego rynku, które służyć będą do zasilania

banków w płynność. Dla ograniczenia od dołu wahań

stóp procentowych rynku międzybankowego właści­

wych depozytom o najkrótszym terminie zapadalności

NBP może wprowadzić stopę depozytową banku centralnego. Funkcja stopy lombardowej pozostanie bez

zmian.

2.2. Operacje otwartego rynku

Operacje otwartego rynku są podstawowym instrumentem, umożliwiającym bankowi centralnemu

Stopniowe zmniejszanie się nadpłynności systemu

bankowego oraz konwersja niezbywalnych zobowią­

zań budżetu państwa na zbywalne skarbowe papiery

wartościowe umożliwiły NBP obniżenie stóp rezerwy

obowiązkowej w 1999 r. do poziomu 5% dla wszystkich

rodzajów zobowiązań, będących podstawą jej naliczania. W celu niedopuszczenia do niepożądanego wzrostu płynności sektora banków komercyjnych, NBP wyemitował długookresowe obligacje, zakupione następ­

nie przez banki za środki uwolnione w wyniku obniże­

nia stóp rezerwy obowiązkowej.

Dalsze zmiany stóp rezerwy obowiązkowej uzależ­

nione będą od kształtowania się warunków realizacji

polityki pieniężnej oraz konkurencyjności polskiego

systemu bankowego. W razie zaistnienia korzystnych

warunków NBP może podjąć kolejne kroki, przy czym

w pierwszej kolejności może dokonać przedterminowego wykupu swoich obligacji zamiast obniżenia stóp

rezerwy obowiązkowej. Ewentualnej decyzji w tym

względzie może towarzyszyć zniesienie możliwości

utrzymywania części rezerwy obowiązkowej w formie

pieniądza gotówkowego w kasach banków.

2. 4. Refinansowanie banków komercyjnych

Ewentualna zmiana sytuacji płynnościowej w sektorze bankowym może wymagać istotnych modyfikacji systemu refinansowania przez NBP banków komercyjnych.

Utrzymanie dotychczasowego systemu w warunkach równowagi płynnościowej lub niedoboru płynno­

ści może zmniejszyć skuteczność polityki pieniężnej.

W celu kontroli skali wykorzystania kredytu lombardowego, stosownie do potrzeb bieżącej polityki pienięż­

nej, NBP rozważy zmiany procedury udzielania, wykorzystywania i spłaty tego kredytu.

2.5. Kurs walutowy

Wypełniając założenia Średniookresowej strategii

polityki pieniężnej, NBP dążyć będzie do wprowadzenia systemu kursu płynnego, zgodnie z propozycją

przedstawioną Radzie Ministrów.

Utrzymanie i umocnienie dotychczasowej roli rynku walutowego w określaniu poziomu kursu oraz formalne wprowadzenie kursu płynnego sprzyjać będą

skuteczności polityki pieniężnej w zakresie oddziaływa­

nia na stopy procentowe i agregaty pieniężne, a zatem

także realizacji bezpośredniego celu inflacyjnego.

Elastyczny kurs walutowy sprzyjać będzie również

eliminacji napięć, które mogą pojawić się w bilansie

płatniczym, a także skłaniać uczestników rynku do należytej oceny ryzyka kursowego.

Ze względu na niski stopień rozwoju rynku walutowego nie wyklucza się interwencji banku centralnego

na tym rynku.

2.6. Inne działania

W sytuacji operacyjnego niedoboru płynności może zwiększyć się zakres wahań krótkookresowych stóp

procentowych. Główną tego przyczyną będą przede

wszystkim zmiany stanów rachunków sektora budże­

towego w NBP (rachunki jednostek budżetowych i pań­

stwowych funduszy celowych). Górną granicą wahań

pozostanie stopa lombardowa. Z uwagi na zakończe­

nie emisji bonów pieniężnych pojawi się konieczność

wprowadzenia instrumentu wyznaczającego dolną

granicę zmian stóp procentowych na rynku. W tym celu NBP rozważy możliwość lokowania przez banki komercyjne krótkookresowych depozytów w NBP na warunkach określonych przez bank centralny. Oprocentowanie tego instrumentu będzie kształtować się poniżej

stopy referencyjnej NBP.

3. Uwarunkowania

Do najważniejszych uwarunkowań realizacji polityki pieniężnej w 2000 r. zaliczyć należy: wielkość deficytu na rachunku bieżącym bilansu płatniczego oraz poziom deficytu sektora finansów publicznych. Stopień

niepewności realizacji celu inflacyjnego zwiększony

może być również przez wzrost cen na światowym

i krajowym rynku surowców i żywności oraz nieznaną

w czasie konstruowania Zalożeń skalę wzrostu stawek

podatków pośrednich .

Kształtowanie się deficytu obrotów bieżących bę­

dzie w dużej mierze zależało od zewnętrznych czynników popytowych - rozwój koniunktury na najważniej ­

szych dla polskiego eksportu rynkach będzie w decydujący sposób wpływał na możliwości utrzymania deficytu obrotów bieżących na poziomie, który nie zagrażałby stabilności polskiego rynku finansowego.

Zasadniczy wzrost eksportu, możliwy w warunkach

przewidywanej poprawy koniunktury na rynkach zagranicznych, może nastąpić przede wszystkim przy poprawie konkurencyjności polskich produktów. W warunkach niepewności co do kształtowania się dynami-

ki eksportu priorytetem polityki ma~roekonomicznej

staje się kontrola dynamiki popytu wewnętrznego. Wobec wciąż relatywnie wysokiej dynamiki popytu kon sumpcyjnego i inwestycyjnego głównym czynnikiem

ograniczającym dynamikę popytu węwnętrznego powinno być zwiększenie restrykcyjności polityki fiskalnej. Próba obniżania dynamiki popytu wewnętrznego

za pomocą dalszego zwiększania rest;rykcyjności poli tyki pieniężnej byłaby mniej skuteczna oraz pogarszałaby i tak niekorzystną kombinację polityki fiskalnej

i pieniężnej.

Na podstawie dostępnych w dniu przyjmowania

Zalożeń informacji o zjawiskach zachodzących w sektorze finansów publicznych NBP dostrzega groźbę rozluźnienia polityki fiskalnej w roku 2000. Wskazują na to

wysoki poziom deficytu budżetu państwa, pogłębiają­

ca się nierównowaga budżetów gmin i funduszy celowych, w tym głównie Funduszu Ubezpieczeń Społecz­

nych, narastanie wymagalnych zobo\l~,!jązań jednostek

budżetowych oraz przyjęte już na najbliższe lata zobowiązania państwa (m .in. pełna realizacja reformy emerytalnej, wypłaty rekompensat pieniężnych dla pracowników sfery budżetowej oraz emerytów i renci stów, wydatki na restrukturyzację) . Polityka fiskalna ,

charakteryzująca się brakiem postępu IW obniżaniu deficytu sektora budżetowego, przy jednoczesnym zwięk­

szaniu podatków pośrednich , nie byłaby spójna z realizowaną polityką pieniężną. Dodatkowym zagrożeniem

byłoby finansowanie deficytu budżet<Dwego ze źródeł

zagranicznych. Przy takim sposobie finansowania deficytu budżetowego polityka fiskalna pogłębiałaby nierównowagę zewnętrzną nie tylko poprzez zwiększanie

popytu wewnętrznego, ale także poprzez aprecjację

kursu walutowego.

Narodowy Bank Polski wyraża jednak przekonanie,

że ostateczny kształt ustawy budżetowej oraz planów

budżetowych jednostek sektora finansów publicznych

przyjętych

na 2000 r., a następnie ich realizacja będą

prowadzić do wzrostu, a nie zmniejsz~ nia stopnia restrykcyjności polityki fiskalnej. Zwiększeniu wiarygodności polityki fiskalnej sprzyjałby także istotny wzrost

przejrzystości tej polityki.

NBP przewiduje, że w 2000 r. utrzyma się korzystna

struktura finansowania deficytu obrotów bieżących bilansu płatniczego z dominującym udz ilałem inwestycji

bezpośrednich. Ich napływ wynikać bętlzie m.in. z przeI

biegu procesów prywatyzacyjnych w gospodarce, zna czenia Polski wśród tzw. gospodarek wschodzących

oraz zbliżającego się terminu integracji lgospodarki pol skiej ze strukturami Unii Europejskiej. Stabilizacji na

polskim rynku finansowym powinno również sprzyjać

przewidywane upłynnienie kursu z~otego. System

płynnego kursu walutowego wprowadf a do gospodarki mechanizm samoregulacji, który istotnie zmniejsza

prawdopodobieństwo kumulacji napięć wynikających

z narastania deficytu obrotów bieżącyp h bilansu płat­

niczego. Upłynnienie kursu wraz z 9alszym znoszeniem ograniczeń dewizowych przyczynić się może jednak do zwiększenia wahań kursu złotegb , a tym samym

utrudnić realizację krótkookresowego Icelu inflacyjnego.

-

744-

Realizacja celu inflacyjnego w 2000 r. uwarunkowana będzie rozwojem sytuacji na światowych rynkach

surowców. Przewidywana poprawa koniunktury świa­

towej może doprowadzić do wzrostu cen surowców

i żywności. Również na krajowym rynku żywności moż­

liwy jest silniejszy niż dotąd wzrost cen, dynamizowany dodatkowo narastającą presją ze strony producentów na stosowanie rozwiązań poprawiających opłacal­

nośt produkcji rolnej. Biorąc pod uwagę, że bezpośredni cel polityki pieniężnej sformułowany został jako

wskaźnik wzrostu cen towarów i usług konsumpcyjnych, istotnym elementem niepewności w realizacji

Poz. 499

krótkookresowego celu inflacyjnego będzie skala

zmian w zakresie podatków pośrednich.

Analiza uwarunkowań realizacji polityki pieniężnej

w 2000 r. wskazuje na znaczny wzrost niepewności co

do ich kształtowania się w przyszłym roku. Narastanie

nierównowagi zewnętrznej oraz deficytu w sferze finansów publicznych, jak również znaczna niepewność

co do kształtowania się innych, wyżej wymienionych

czynników mogą powodować, że osiąganie celu inflacyjnego będzie odbywać się w trudniejszych niż

w 1999 r. warunkach.

Egzemplarze bieżące i z lat ubiegłych oraz załączniki można nabywać na podstawie nadesłanego zamówienia w Wydziale Wydawnictw i Poligrafii

Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, ul. Powsińska 69(71, 02-903 Warszawa

Reklamacje z powodu niedoręczenia poszczególnych numerów zgłaszać należy na piśmie do Wydz iał u Wydawnictw i Poligrafii

Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów, ul. Powsińska 69(71, 02-903 Warszawa,

do 15 dni po otrzymaniu następnego kolejnego numeru

o wszelkich zmianach nazwy prenumeratora lub adresu prosimy niezwłocznie informować na piśmie Wydział Wydawnictw i Poligrafii

Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

Wydawca: Kancelaria Prezesa Rady Ministrów

Redakcja: Centrum Legislacyjne Rządu , Al. Ujazdowskie 1/3, 00-583 Warszawa, P-29

Skład, druk i kolportaż: Wydział Wydawnictw i Poligrafii Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów

ul. Powsińska 69(71, 02-903 Warszawa, tel. : 694-67-50, 694-67-52 i 694-67-03; fax: 694-64-77, 694-62-06

Tłoczono z polecenia Prezesa Rady Ministrów w Wydziale Wydawnictw i Poligrafii Gospodarstwa Pomocniczego Kancelarii Prezesa Rady Ministrów,

ul. Powsińska 69(71, 02-903 Warszawa

Zam. 539/W/C/99

ISSN 0209-214X

Cena 1 zł 76 gr