Uchwała Sejmu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 22 lipca 1999 r. w sprawie stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w Polsce.

DZIENNIK URZĘDOWY RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

Nr 26

Warszawa, dnia 30 lipca 1999 r.

TREŚĆ

Poz.

UCHWAŁY SEJMU

390 391 392 -

393 -

RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 22 lipca 1999 r. w sprawie stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w Polsce

z dnia 23 lipca 1999 r. w sprawie przyjęcia sprawozdania z działalności Najwyższej Izby

Kontroli

z dnia 23 lipca 1999 r. w sprawie przyjęcia sprawozdania z wykonania budżetu państwa

za okres od dnia 1 stycznia do dnia 31 grudnia 1998 r. oraz w sprawie absolutorium dla

Rady Ministrów

z dnia 24 lipca 1999 r. w sprawie wyboru członków Kolegium Instytutu Pamięci Narodowej - Komisji Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu

529

531

532

532

POSTANOWIENIE MARSZAŁKA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

394 -

z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie stwierdzenia wygaśnięcia mandatu posła Bogdana

~~

~

POSTANOWIENIA PREZYDENTA RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

395 396 397 398 399 400 401 402 403 -

z dnia 25 maja 1999 r. o nadaniu odznaczeń

z dnia 26 maja 1999 r. o nadaniu orderu

z dnia 26 maja 1999 r. o nadaniu orderów i odznaczenia

z dnia 28 maja 1999 r. o nadaniu odznaczeń

z dnia 31 maja 1999 r. o nadaniu odznaczeń

z dnia 1 czerwca 1999 r. o nadaniu orderów

z dnia 1 czerwca 1999 r. o nadaniu orderów i odznaczeń

z dnia 1 czerwca 1999 r. o nadaniu odznaczeń

z dnia 2 czerwca 1999 r. o nadaniu odznaczeń

533

536

536

536

540

543

544

545

548

ZARZĄDZENIE

404 -

Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie powołania Komisji

Reformy Prawa Pracy

551

OBWIESZCZENIA

405 406 407 -

Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 lipca 1999 r. o sprostowaniu błędów

Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 28 lipca 1999 r. w sprawie wysokości zas i łku

dla bezrobotnych

Prezesa Urzędu Mieszkalnictwa i Rozwoju Miast z dnia 15 lipca 1999 r. w sprawie ustalenia ceny 1 m 2 powierzchni użytkowej budynku mieszkalnego za I kwartał 1999 r.

552

552

552

390

UCHWAŁA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 22 lipca 1999 r.

w sprawie stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w Polsce.

Za stan bezpieczeństwa wewnętrznego i porząd­

ku publicznego w Państwie odpowiada z mocy

Konstytucji Rada Ministrów. Zadaniem Rady Ministrów w tym zakresie jest m.in. ocenianie aktualnego stanu bezpieczeństwa publicznego oraz for-

mułowanie polityki w dziedzinie bezpieczeństwa, a

zwłaszcza długo- i krótkoterminowych programów

działań dla parlamentu, rządu, samorządu terytorialnego oraz stowarzyszeń i innych instytucji obywatel-

skich.

-

Raport rządowy "Ocena stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w Polsce" nie spełnia w wystarcza-

jącym stopniu wyżej postawionych wymagań.

Prezes Rady Ministrów w piśmie przewodnim do

raportu stwierdza, że "dokument ten jest wykonaniem

skierowanej do Rady Ministrów uchwały Sejmu z dnia

30 września 1998 r." Forma, struktura i treść raportu

nie uzasadniają dostatecznie tego twierdzenia .

Raport bowiem nie obejmuje

a) planu przedsięwzięć organizacyjnych i legislacyjnych zmierzających do poprawy efektywności działania organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości ani

b) wieloletniego programu inwestycyjnego w wymiarze sprawiedliwości i Policji,

a tych właśnie materii dotyczyła uchwała Sejmu.

Także forma i struktura raportu będącego opisem

rzeczywistości przy pomocy wątpliwych narzędzi

statystycznych, uzupełnionych pewnymi elementami diagnostycznymi i prognostycznymi, kończą­

cego się apelem o generalne zwiększenie wydatków na bezpieczeństwo publiczne - w żadnym wypadku nie jest właściwa dla świadomie ukierunkowanego programu działania. Brak jasno określo­

nych celów pierwszo- i drugoplanowych, zadań,

określenia podmiotów, które będą je wykonywać,

kalendarza i planu budżetowego.

Sejm uważa, że -

niezależnie

Poz. 390

530-

od konstytucyjnej

odpowiedzialności Rady Ministrów-stan bezpieczeń­

stwa i porządku publicznego powinien być wspólną

polityków,

w tym rządzącej koalicji i opozycji parlamentarnej.

troską nie tylko Rady Ministrów, ale także

Narastające zagrożenie przestępczością

powinno

wszystkie siły polityczne do wspólnych prac

nad jej powstrzymaniem. Punktem wyjścia musi być

rzetelna ocena stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego oraz ich zagrożeń. Taka rzetelna ocena umoż­

liwia analizę instrumentów prawnych i organizacyjnych oraz skuteczności ich stosowania.

skłonić

Przekazany Sejmowi rządowy raport pt. "Ocena

stanu bezpieczeństwa i porządku publicznego w Polsce" dotyczy sytuacji w 1998 r. Wskazuje on, że

a) stwierdzono 1073 tys. przestępstw, w tym

931 tys. o charakterze kryminalnym. Ogólna liczba przestępstw wzrosła o 8,1%, w tym o charakterze kryminalnym o 11%. Obniżyła się o 3% wykrywalność sprawców przestępstw i oscyluje

ona w granicach 50%. Szczególnie niska wykrywalność ma miejsce w dużych aglomeracjach,

b) wzrosła liczba zorganizowanych grup przestęp­

czych - do 475, w tym 195 o charakterze mię­

dzynarodowym,

c) nastąpiła rozbudowa i ekonomiczne wzmocnienie struktur przestępczych,

d) krytyczne uwagi opinii publicznej budzą nowe

kodyfikacje karne, które są uważane za zbyt libe-

ralne. W odczuciu społecznym i organów porządku publicznego kodyfikacje te nie są wystarczającym narzędziem przeciwdziałania rosnącej

przestępczości,

e) obniża się gotowość obywateli do współdziała­

nia z Policją i wymiarem sprawiedliwości.

Sejm uważa, że w warstwie faktograficznej rządo­

wy raport odzwierciedla aktualny stan bezpieczeństwa

obywateli.

Sejm nie może zgodzić się jednak z konkluzją raportu, który zakłada, że możliwe jest ewentualne ograniczenie wzrostu przestępczości, co zależy głównie od

całokształtu polityki społecznej i ekonomicznej pań­

stwa. Zdaniem Sejmu celem nie powinno być ograniczenie tempa wzrostu przestępczości, lecz doprowadzenie do rzeczywistego spadku zagrożeń i liczby popełnianych przestępstw. Przyjęcie takiego założenia

wymagałoby znacznie bardziej zdeterminowanych

działań Rady Ministrów i władz lokalnych. Zdaniem

Sejmu takie sprecyzowanie celów mogłoby liczyć na

poparcie społeczne i współdziałanie wszystkich sił politycznych.

1) Sejm uważa za szczególnie pilne przeprowadzenie

przez Radę Ministrów analizy niezbędnych zmian

w Kodeksie karnym, a w szczególności zaostrzenia

sankcji karnych za najbardziej brutalne przestęp­

stwa, za przestępstwa popełnione w warunkach recydywy, wprowadzenia obligatoryjnej kary grzywny za przestępstwa popełnione w celu osiągnięcia

korzyści materialnych, wyeliminowania zawieszenia wykonania kary wobec wielokrotnego recydywisty. Sejm opowiada się za dożywotnim pozbawianiem prawa jazdy nietrzeźwych sprawców wypadków drogowych ze skutkiem śmiertelnym.

Sejm zasadniczo nie podziela opinii Rady Ministrów, że wejście w życie w dniu 1 września 1998 r.

nowych kodyfikacji karnych podniosło poczucie

bezpieczeństwa obywateli. Jest to diagnoza cał­

kowicie rozmijająca się ze społeczną rzeczywistością·

2) Sejm uważa, że niezbędne jest lepsze wykorzystanie pracy funkcjonariuszy Policji. Najpilniej Rada

Ministrów winna doprowadzić do ograniczenia

biurokracji w Policji przez zaproponowanie istotnych zmian w procedurze karnej, regulaminach Policji i wprowadzenie trybu zapiskowego. Sejm

wspiera wprowadzanie służby kontraktowej w Policji oraz bardziej motywacyjnego systemu wynagradzania funkcjonariuszy, tak aby należycie premiowano dyspozycyjność i efektywność służby.

Sejm zaleca Radzie Ministrów spowodowanie

szybkiej zmiany systemu statystyk policyjnych,

który fałszuje obraz pracy Policji i nie ustanawia

właściwych kryteriów oceny działania poszczególnych jednostek policyjnych.

3) Sejm apeluje do Rady Ministrów o inicjatywę na

rzecz rozszerzenia dopuszczalnych metod pracy

operacyjnej Policji, o prawo pozyskiwania współ­

pracowników na podstawie posiadanych materiałów obciążających, ponieważ jest to jedna z bar-

-

Poz. 390 i 391

mieszkańców za swoje bezpieczeństwo. W tej dziedzinie potrzebny jest rządowy program inicjujący

niestandardowe formy współpracy Policji ze strażami gminnymi, stowarzyszeniami i innymi instytucjami obywatelskimi.

dziej skutecznych metod rozbijania zorganizowanych grup przestępczych. Rada Ministrów także

winna skoordynować pracę operacyjną prowadzoną przez różne służby podporządkowane kilku ministrom, tak aby mogły one w pełni i wodpowiednio krótkim czasie wzajemnie korzystać ze swej

wiedzy dla zwalczania przestępczości. W tym celu

m. in. niezwłocznie winien zostać przedłożony Sejmowi rządowy projekt ustawy powołującej oddzieloną od struktur Ministerstwa Spraw Wewnętrz­

nych i Administracji agendę rządową.

7) Sejm ocenia, że dla uczynienia Państwa bardziej

efektywnym w dziedzinie bezpieczeństwa niezbęd­

na jest zmiana wzajemnych relacji między Ministerstwem Spraw Wewnętrznych i Administracji

i Ministerstwem Sprawiedliwości, a także między

służbami podległymi tym resortom, zwłaszcza prokuraturą i Policją. Zmiany prawne (w tym w procedurze karnej oraz ustawie o prokuraturze) i faktyczne winny doprowadzić do przejęcia pełnej odpowiedzialności za prowadzenie postępowania przygotowawczego przez prokuraturę, tak aby Policja

mogła się zająć swoim istotnie ważnym zadaniem

wykrywaniem i poszukiwaniem sprawców przestępstw. Obecna sytuacja prawna i faktyczna w tej

mierze jest szkodliwa dla stanu bezpieczeństwa publicznego, zaś brak współpracy obu resortów uniemożliwia rozwiązanie prostych problemów (np. finansowania konwojowania podsądnych).

4) Sejm wyraża dezaprobatę dla opieszałości w tworzeniu centralnej ewidencji pojazdów, ewidencji

kierowców, nowych dowodów rejestracji i nowych

tablic pojazdów. Zaniechania w tej dziedzinie uniemożliwiają skuteczniejsze zwalczanie kradzieży pojazdów, która przybrała rozmiar plagi społecznej.

5) Sejm oczekuje wywiązywania się przez wojewodów z nałożonego na nich obowiązku i odpowiedzialności za bezpieczeństwo publiczne. Sejm

stwierdza, że Rada Ministrów nie dostosowała

struktur urzędów wojewódzkich do tego celu, a wojewodowie nie zostali przeszkoleni do wykonywania nowych zadań, skutkiem czego niektórzy z nich

nie rozumieją właściwie funkcji organu administracji ogólnej w dziedzinie porządku publicznego

i bezpieczeństwa obywateli. Wojewodowie winni

także lepiej wykonywać postanowienia ustawy

o bezpieczeństwie imprez masowych. Sejm oczekuje od Rady Ministrów lepszego współdziałania

z samorządem powiatowym i gminnym w utrzymaniu bezpieczeństwa obywateli. Mimo powierzenia starostom części odpowiedzialności w tej mierze Rada Ministrów nie sformułowała dotąd żadne­

go programu współpracy z urzędami starostów

w dziedzinie bezpieczeństwa, raport rządowy zaś

przemilcza tę problematykę.

6) Sejm oczekuje stworzenia warunków prawnych

i organizacyjnych do ochrony interesów wszystkich, którzy pomagają i współdziałają z organami

ścigania w ujawnianiu i zwalczaniu przestępstw,

w tym ochrony świadków i zapewnienia im możli­

wości ich otwartego występowania przeciw przestępcom. Obowiązkiem Rady Ministrów jest roztoczenie opieki i pomoc ofiarom przestępstw i organizacjom przez nie tworzonym. Nadal brak wspólnych rządowo-samorządowych wysiłków budowy

- wzorem innych krajów demokratycznych - mechanizmów sąsiedzkiej współodpowiedzialności

8) Sejm uważa także za wskazane, aby polityka kadrowa prowadzona w Policji zmierzała do likwidacji

istotnego wpływu na pracę tej formacji byłych

funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa. Należy

także - przy okazji procedury odnawiania koncesji

- dokonać analizy działania firm ochroniarskich

pod kątem możliwości wyeliminowania negatywnego wpływu na jakość ich pracy, jaki mogą wywierać byli funkcjonariusze Służby Bezpieczeń­

stwa.

Wobec niedostatków i luk obecnego raportu - Rada Ministrów winna przedłożyć Sejmowi, wraz z projektem ustawy budżetowej na rok 2000, projekt Krajowego Programu Zwalczania Przestępczości, przekonsultowanego z organizacjami samorządu terytorialnego. Program taki powinien zawierać propozycje niezbędnych zmian prawnych i organizacyjnych, zestawienie podmiotów odpowiedzialnych za ich przeprowadzenie, kalendarz oraz kilkuletni plan finansowania

organów porządku publicznego, powiązany ze wzrostem efektywności ich działania. Zdaniem Sejmu istnieją możliwości istotnej poprawy stanu bezpieczeń­

stwa obywateli.

Marszałek Sejmu: M. Pfażyński

391

UCHWAŁA SEJMU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 23 lipca 1999 r.

w sprawie przyjęcia sprawozdania z działalności Najwyższej Izby Kontroli.

Sejm Rzeczypospolitej Polskiej przyjmuje sprawozdanie z działalności Najwyższej Izby Kontroli w 1998 r.

Marszałek Sejmu: M. Pfażyński