Uchwała Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 16 kwietnia 1998 r. w sprawie zadań stojących przed Polską w związku z rozpoczynającymi się negocjacjami o członkostwo w Unii Europejskiej.

-

278-

Poz. 201

201

UCHWAŁA SENATU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

z dnia 16 kwietnia 1998 r.

w sprawie zadań stojących przed Polską w związku z rozpoczynającymi się negocjacjami o członkostwo

w Unii Europejskiej.

ne w polskiej wolnej myśli politycznej, ich realizację

uniemożliwił narzucony Polsce po II wojnie

światowej system polityczny,

SENAT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

zaś

-

biorąc pod uwagę jednolite stanowisko liczących

się w Polsce sił politycznych, wyrażane na forum

Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej, które stawia dążenie do członkostwa Polski w Unii Europejskiej wśród priorytetów polskiej polityki zagranicznej,

-

-

nawiązując do polskich tradycji niepodległościo­

wych integracji europejskiej znajdujących wyraz

w programowo-politycznych uchwałach Zjazdu Ligi

Niepodległości Polski w Londynie z dnia 6 czerwca

1948 r.,

-

ści społeczeństwa,

-

cząpospolitą Polską

wewnętrznej

suwerennoscl

poszczególnych

państw i narodów, a rola instytucji ponadnarodo-

wych ograniczy się wyłącznie do wykonywania

uzgodnionej przez rządy suwerennych państw polityki,

-

-

-

przypominając stanowisko zawarte w uchwale Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 26 czerwca

1992 r. w sprawie polskiej polityki europejskiej,

w której stwierdzono, że "podjęcie starań o pełne

włączenie Polski do Wspólnot Europejskich stanowi

szansę rozwoju naszego kraju, pomimo niezbęd ­

nych społecznych kosztów tego procesu, i jest celem zgodnym z naszą tradycją i historią, a także

z najgłębiej rozumianą polską racją stanu",

-

wyrażając przekonanie, że Traktat Rzymski, który

jest fundamentem Wspólnoty, będzie nadal waż­

nym czynnikiem kształtującym oblicze Unii,

-

sądząc, że członkostwo Polski w międzynarodo­

wych organizacjach gospodarczych, takich jak: Mię­

dzynarodowy Fundusz Walutowy (MFW), Światowa

Organizacja Handlu (WTO}, Organizacja Współpra­

cy Gospodarczej i Rozwoju (OECD), a także zakoń­

czenie negocjacji w sprawie przyjęcia Polski do Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO)są wyrazem uznania dla polskich reform systemowych,

-

stojąc na stanowisku, że głównym podmiotem życia

mając na względzie determinację kolejnych rządów

Rzeczypospolitej Polskiej po przełomie politycznym w 1989 r. w dążeniu do włączenia Polski do

Wspólnot Europejskich, która w konsekwencji doprowadziła do złożenia w dniu 8 kwietnia 1994 r.

wniosku o przyjęcie naszego kraju do Unii Europejskiej,

zważywszy

na zdecydowane poparcie społeczeń­

stwa polskiego dla wspomnianej proeuropejskiej

polityki kolejnych rządów polskich po 1989 r., mają­

cej na celu włączenie Polski do Wspólnot Europejskich,

w przekonaniu, że Polska po przełomie 1989 r. wybrała świadomie uczestnictwo we wspólnocie opartej na fundamencie podstawowych zasad ładu społecznego: prawdy, wolności, sprawiedliwości i solidarności oraz zasad porządku ustrojowego: poszanowania praw człowieka, demokracji i gospodarki

wolnorynkowej oraz że zasady te zawsze były obec-

uważając, że podpisany 16 grudnia 1991 r. Ukfad Eu-

ropejski ustanawiający stowarzyszenie między Rzea Wspólnotami Europejskimi

i Państwami Czfonkowskimi stworzył instytucjonalne podstawy integracji polskich instytucji i gospodarki z systemem prawno-gospodarczym i politycznym Unii Europejskiej oraz wyznaczył na trwałe kierunek rozwiązań systemowych w Polsce w dziedzinach objętych jego postanowieniami, czyniąc proces budowy instytucji gospodarki rynkowej nieodwracalnym,

oczekując, że dalszy rozwój WspólnotyEuropejskiej

odbywał się będzie przy poszanowaniu zewnętrznej

i

-

w przekonaniu, że dążenie do uzyskania członko­

stwa w Unii Europejskiej przez Polskę ma na celu zapewnienie trwałego bezpieczeństwa państwu oraz

sprzyjać powinno właściwemu ukierunkowywaniu

reform ekonomicznych i systemowych, a w konsekwencji przyśpieszeniu rozwoju gospodarczego

i społecznego kraju oraz poprawy stopnia zamożno­

społecznego, gospodarczego i politycznego Unii Eu-

ropejskiej pozostaną suwerenne państwa narodowe,

A. wita z satysfakcją konkluzje odbytej w dniach

12-13 grudnia 1997 r. w Luksemburgu Rady Europejskiej, które w oparciu o rekomendacje Komisji Europejskiej potwierdzają zaproszenie do negocjacji o członko­

stwo w Unii Europejskiej: Polski, Czech, Estonii, Słowe­

nii, Węgier oraz Cypru, jak również postanowienie Rady ds. Ogólnych Unii Europejskiej z dnia 26 stycznia

1998 r. o rozpoczęciu negocjacji z wymienionymi krajami w dniu 31 marca 1998 r.,

-

279-

B. przyjmuje z zadowoleniem poparcie, jakiego

Parlament Europejski decyzji Rady Europejskiej o rozpoczęciu wiosną 1998 r. indywidualnych negocjacji z sześcioma wymienionymi powyżej krajami,

zawarte w rezolucji z dnia 4 grudnia 1997 r. nt. dokumentu Komisji Europejskiej "Agenda 2000 - na rzecz

silniejszej i poszerzonej Unii" oraz w rezolucji z dnia

18 grudnia 1997 r. nt. konkluzji Rady Europejskiej

w Luksemburgu,

udzielił

1. docenia podejmowane przez Prezydenta i Rząd

Rzeczypospolitej Polskiej działania na rzecz intensyfikacji dialogu i współpracy z Unią Europejską oraz wysiłki Rządu Rzeczypospolitej Polskiej w celu przygotowania negocjacji o członkostwo,

2. pozytywnie ocenia raport Przewodniczącego Komitetu Integracji Europejskiej ze stycznia 1998 r. pt.

"Przygotowania do negocjacji akcesyjnych z Unią Europejską",

3. pragnie jednak wskazać na konieczność zdynamizowania prowadzonych przez Rząd Rzeczypospolitej

Polskiej przygotowań negocjacji o członkostwo w Unii

Europejskiej, a w szczególności potrzebę

-

zapewnienia skutecznej koordynacji międzyresor­

towej w sprawach odnoszących się do integracji

europejskiej,

-

dokończenia

-

wzmocnienia kadrowego i finansowego Przedstawicielstwa Rzeczypospolitej Polskiej przy Unii Europejskiej,

prac nad Narodowym Programem

Przygotowania do Czfonkostwa w Unii Europejskiej, aktualizującym i uściślającym Narodową

Strategię Integracji,

4. pragnie wskazać na potrzebę zintensyfikowania

prac nad dostosowaniem prawa polskiego do prawa

europejskiego, którym powinny towarzyszyć prace

nad stworzeniem systemu jego skutecznego zastosowania,

5. podziela opinie zawarte we wspomnianej rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 4 grudnia 1997 r.

nt. dokumentu Komisji Europejskiej "Agenda 2000 na rzecz silniejszej i poszerzonej Unii", w myśl których

dziedzinami wymagającymi szczególnego zainteresowania i szybkich oraz głębokich reform w Polsce,

w perspektywie jej pełnej integracji z Unią Europejską,

są: sektor państwowy, rolnictwo, transport, środowi­

sko naturalne oraz kontrola granic,

6. uważa, że największe problemy, które będą muczasie negocjacji, będą

miały charakter ekonomiczny i społeczny,

siały zostać rozstrzygnięte w

7. podziela opinię, że integracja z Unią stwarza

szanse dynamizacji rozwoju kraju, ale także pociąga za

sobą koszty i zagrożenia w wielu sferach życia społecz­

nego,

Poz. 201

8. jest przekonany, że narastający deficyt bilansu

handlowego w wymianie między Polską a Unią Europejską wymaga działań obu stron na rzecz zrównoważenia tej wymiany,

9. sądzi, że przyjęcie przez Polskę niektórych rozdorobku prawnym (acquis communautaire) powinno, w wypadku

gdyby pociągało to za sobą zbyt wysokie koszty społeczno-ekonomiczne, zostać rozłożone w czasie i oczekuje uzyskania wsparcia finansowego Unii Europejskiej w tych dostosowaniach,

wiązań zawartych we wspólnotowym

10. uważa jednak, że Polska nie może przyjąć zasad

akcesji, które wyłączałyby jakąkolwiek dziedzinę obję­

tą współpracą między obecnymi członkami Unii bądź

dyskryminowały polskich producentów, i nie może dopuścić do odłożenia negocjacji w jakiejkolwiek dziedzinie na czas późniejszy lub nieokreślony; negocjacje powinny objąć uczestnictwo we wszystkich filarach, instytucjach i dziedzinach polityki Unii Europejskiej,

11.

wyraża

przekonanie,

że

Polska

powinna

uwzględnić w swoich staraniach o wejście do Unii Eu-

ropejskiej członkostwo w Unii Gospodarczej i Walutowej (EMU), a zarazem będzie pilnie śledzić wprowadzanie unii walutowej w państwach członkowskich i zastrzega sobie prawo do jej oceny z punktu widzenia

swoich interesów narodowych,

12. uważa, że Polska powinna wziąć aktywny i twórczy udział w debacie toczącej się w Unii Europejskiej po

podpisaniu Traktatu Amsterdamskiego, wytyczającej

kierunki reform politycznych, gospodarczych i instytucjonalnych Unii, a także odnoszącej się do wprowadzenia Unii Gospodarczej i Monetarnej (EMU) oraz reformy budżetowo-finansowej, w tym w szczególności reformy Wspólnej Polityki Rolnej (CAP) i reformy funduszy strukturalnych oraz funduszu spójności,

13. dostrzega potrzebę wypracowania zasad stałej

współpracy Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej

z Rządem Rzeczypospolitej Polskiej w okresie negocjacji,

14. pragnie podkreślić szczególną rolę, jaką w procesie integracji europejskiej odgrywa współpraca mię­

dzyregionalna oraz transgraniczna, oraz ochrona dziedzictwa kulturowego Narodu w kwestiach dotyczących

wielowiekowej tradycji chrześcijańskiej i kulturowej;

współpraca międzyregionalna nie może oznaczać osła­

bienia unitarnego charakteru państwa polskiego,

15. widzi potrzebę szerszego niż dotąd włączenia

do prac nad polskim stanowiskiem negocjacyjnym

partnerów społecznych, a w szczególności: przedstawicieli środowisk gospodarczych, izb przemysłowo­

-handlowych, organizacji pracodawców i konsumentów oraz związków zawodowych,

16. postuluje włączenie do debaty nad integracją

Polski z Unią Europejską jak najszerszych kręgów społeczeństwa; punktem wyjścia do tego powinna być rze-

-

280-

teina informacja na temat rozwoju stosunków między

Polską i Unią Europejską oraz edukacja dotycząca samej Unii,

17. widzi potrzebę nawiązywania przez grupy polityczne i komisje stałe w Sejmie i Senacie Rzeczypospolitej Polskiej kontaktów ze swoimi odpowiednikami

w Parlamencie Europejskim oraz w parlamentach narodowych krajów członkowskich Unii Europejskiej. celem wspólnego rozpatrywania kwestii odnoszących się

do przyszłości Unii, której Polska ma być wkrótce

Paktów Praw Cztowieka, Europejskiej Karty Samorzą­

du Terytorialnego, Europejskiej Karty Spotecznej, Konwencji Międzynarodowej Organizacji Pracy, Konwencji

o Prawach Dziecka oraz powszechnych zasad prawnych jako przesłanki przyjętych rozwiązań,

25. pragnie przypomnieć zobowiązanie Unii Europejskiej do respektowania tożsamości narodowej

Państw Członkowskich, których systemy rządów opierają się na zasadzie demokracji, zawarte w Traktacie

o Unii Europejskiej,

członkiem,

18. pozytywnie ocenia fakt zaproszenia do udziału

na statusie obserwatora w Konferencji Komisji ds. Europejskich Parlamentów Państw Cztonkowskich Unii

Europejskiej i Parlamentu Europejskiego (COSAC) oraz

Konferencji Przewodniczących Komisji Spraw Zagranicznych Parlamentów Państw Cztonkowskich Unii Europejskiej i Parlamentu Europejskiego przedstawicieli

komisji zajmujących się sprawami integracji europejskiej oraz przewodniczących komisji spraw zagranicznych z parlamentów państw kandydujących do Unii

Europejskiej,

19. podziela opinię, zawartą w Deklaracji i Zaleceniach z VIII posiedzenia Parlamentarnej Komisji Wspólnej Rzeczypospolitej Polskiej i Unii Europejskiej, jakie

odbyło się w Brukseli w dniach 20-21 stycznia 1998 r.,

dotyczącą zapewnienia przedstawicielom Parlamentu

Europejskiego oraz parlamentów państw kandydują­

cych do Unii Europejskiej udziału w pracach Konferencji Europejskiej,

20. uważa, że zasadne byłoby, aby w mających już

spotkaniach przewodniczącego

Parlamentu Europejskiego z przewodniczącymi parla mentów państw stowarzyszonych z Europy Srodkowej

i Wschodniej brali udział także przewodniczący Senatów: Polskiego, Czeskiego i Rumuńskiego,

pięcioletnią tradycję

21. dostrzega potrzebę nawiązania kontaktów Sejmu i Senatu Rzeczypospolitej Polskiej z parlamentami

pięciu krajów stowarzyszonych z Unią Europejską, które równolegle z Polską rozpoczynają w dniu 31 marca

br. negocjacje o członkostwo w Unii,

22. uważa, że wobec perspektywy wchodzenia Polski do Unii Europejskiej stojące przed Polakami wyzwania odbudowy etosu państwowości z II Rzeczypospolitej oraz sięgnięcia do korzeni patriotyzmu polskiego nabierają zasadniczego znaczenia,

23. uważa, że suwerenność państw, stanowiąca

dzisiaj gwarancję przestrzegania zasad równości i wzajemnych korzyści stron współpracujących, nie jest

przeszkodą, a wręcz przeciwnie, może być bodźcem

dynamizującym integrację europejską,

24. pragnie zwrócić uwagę, że integracja europejska w ramach Unii Europejskiej powinna być oparta

o współdziałanie dla zrealizowania standardów wynikających z Powszechnej Deklaracji Praw Cztowieka,

26. uważa, że wejście Polski do Unii Europejskiej

przyczyni się do ożywienia, mającej ogromne znaczenie dla całokształtu procesu integracji europejskiej,

współpracy subregionalnej krajów Europy Środkowej

w ramach Inicjatywy Środkowoeuropejskiej (lSE) oraz

Rady Państw Morza Bałtyckiego (RPMB),

27 . podziela opinię zawartą we wspomnianej rezolucji Parlamentu Europejskiego z dnia 4 grudnia 1997 r.

nt. dokumentu Komisji Europejskiej "Agenda 2000 na rzecz silniejszej i poszerzonej Unii", że kolejne rozszerzenie będzie korzystne tak w wymiarze bezpieczeń­

stwa, jak i gospodarczym, dla całej Unii Europejskiej,

a nie tylko dla nowych jej członków.

SENAT RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ

podkreśla konieczność przeprowadzenia szczegóło­

wych analiz skutków społecznych i ekonomicznych kluczowych rozwiązań przyjmowanych przez Polskę

w trakcie negocjacji akcesyjnych;

proponuje, by polscy negocjatorzy, określając pożąda­

ne przez Polskę warunki akcesji, wykorzystali doświad­

czenia płynące z wdrażania postanowień Układu Europejskiego;

zwraca uwagę na konieczność docierania z informacją

o charakterze szans i wyzwań związanych z przyszłym

członkostwem Polski w Unii Europejskiej do szerokich

kręgów społeczeństwa polskiego, by można było liczyć

na świadome poparcie traktatu akcesyjnego wogólnonarodowym referendum;

proponuje, by powołany przez Rząd główny negocjator korzystał ze wsparcia nie tylko środowisk politycznych, lecz także gospodarczych - w tym środowisk

rolniczych;

widzi w otwarciu obecnego etapu procesu poszerzania

Unii Europejskiej szansę na ostateczne zamknięcie pojałtańskiego podziału Europy, na budowę wspólnoty

narodów europejskich spajanej interesami gospodarczymi, politycznymi, względami bezpieczeństwa, solidarnością, więzami historycznymi i kulturowymi oraz

poczuciem konieczności sprostania wyzwaniom zwią­

zanym z przemianami cywilizacyjnymi w skali globalnej.

Marszałek Senatu : A. Grześkowiak